Jeśli ktoś czuje się samotny w małżeństwie proszę podzielić się tym...

hey dziewczyny, nie bylo mnie bo sie przeprowadzam:>  widze ze same ... tu sie dzieja..Lilka trzymam kciuki żeby Ci sie ułożyło z mężem lub bez.....samotna mysl o maturze...kształć się kobieto a potem zobaczysz jak bedzie....jestes mloda...mozesz odejsc...nie musisz akceptowac jego pociągów do filmów porno...i nie wkręcaj sobie że jesteś gorsza od tych nadmuchanych lalek.....pozdrawiam

Mój przyznał,że jest uzależniony i ,że wie że to wszytsko psuje dlatego też niby juz tego nie robi a dokładnie powiedział że sam będzie próbował się powstrzymać...zobaczymy...:( ja mu nie ufam bo uż nie potrafie albo poprostu juz nie wierze,jednak jeśli on daje mi slowo zobaczymy.

A co jeśli nie chce od kilkunastu miesięcy?

Nie wszyscy oglądają pornole przecież

Ani ciąża, ani żona. Nic z tych rzeczy. Gej też nie bardzo. W trąbę też nie puszcza.

nie wiem od czego zacząć..od tego że nie mam już sił cz od tego że chce odejść  a nie umiem....
Mój mąż - na początku super,z dnia na dzień coraz gorszy teraz? Człowiek obcy.
Nie kocha mnie,nie pomaga,wklina,nie szanuje,siedzi cały czas na komputerze badz telewizorze uzależniony od pornografi, i swojej siostrzyczki.Wiecznie jej pomagamy a ona nam nic nawet nie potrafi chwile zajac sie swoją chrześnicą nic ani razy nie zapytała czy mi pomóc,ja jej juz nie prosze wiecznie <raz na pare miesiecy> zajmie się 2 lub godz z łaską...Ja jestem sama nikt mi nie pomaga oni cały czas razem .mam wtym roku mature nie zdam jej bo nie mam wogóle czasu by się uczyc l;(sad obiecał że pomorze nie pomaga..zajmie się nieą tylko wtedy jak ktos jest obcy by zachowac pozory badz raz z czasem 30 min ....dodam że mąż u mojej rodziny jest idealny i wszytscy myslą że taki jest a ja ze jestem wsyztskiemu winna;(:(Mąż ma pretensje że się dre ale ja juz nie wytrzymuje takiego traktowania,woli przesiedziec wszytskie wieczory dni z nia lub sam na kompuyerze ostatnio każdy weekend.ja chce coś powiedzieć  on mówi zamknij się.Nie słucha mnie jest uparty nie potrafi przyznac mi racji..nienawidze go ale nie potrafie odejsc ...tak bardzo jest mi obcy ..sad nie mam pracy mam dziecko 20 m. boje sie zostac sama ;(sad( nie wiem co mam robić ;( nie mam siły żyć... nie mogę odejść mam dziecko...ono mi pomaga zawsze gdy płacze czyli codziennie po kilkanascie razy, mnie przytula całuje... cierpi razem ze mna..czy go kocham nie wiem uzależnienie napewno:( nie mam siły z nim żyć ani zyc bez niego;(: chciałabym być silna nie potrafie;(sad
Proszę pomóżcie mi...jak odejsć jak zacząć żyć mam dopiero 20 lat..żałuje tego małżeństwa żałuje wszytskiego co z nim zwiazane...DZIECKA NIE ZAŁUJE jest moim sensem życia...jedynym....

nie wiem:( dobija mnie na każdym kroku jakby chciał mnie wykończyć;( to samo kasy nie ma zostało mi 2 zł dla dziecka do wypłaty w lodówce pustka a on kupił piwo bo miał ochote i pretensje ze sie czepian...na co czekam?chyba zeby dziecko dorosło i zebym mogła wtedy odejsc wyjechac ;(:((nie wiem czy dam rade jestem na skraju wysokiego muru

Sama czekałam piętnaście lat na cud. Ze on się zmieni .Dziś żałuję tylko tego że nie odeszłam dużo wcześniej.

dziś poprostu brak ci na to sił    .......jeszcze nadzieja

Rozmawiałam z nim..i postanowiliśmy się rostać,dać sobie czas <nie wiem ile> powiedział, że nie wie czy załuje... dla mnie to jednoznaczne....teraz jestem spokojna póżniej gdy go nie bedzie przy mnie ... nie wiem.. zapewne placz... płacze całe dnie dziecko razem ze mną.... nie chce by patrzyla na to by popelniała te same błędy... może kiedyś nam jeszcze wyjdzie gdy dojrzejemy ...zmienimy się... zatęsknimy... nie wyobrażam sobie życia bez niego .... jest był jedynym... ale musze powiedzieć stop... przerwać ten chory uklad...nie winie go o to ... poprostu nam nie wyszlo...nie był gotowy na dziecko ktore tak naprawde jest przeze mnie .... kiedys bedzie lepiej...musi być!

Jestem bez niego tęsknię on też..;( ale z drugiej strony mi lepiej nie płacze...mogłabym tak żyć chyba,ale nie chce chyba mała za nim tęskni...pyta gdzie tata...

samotna doskonale wiem co czujesz ale przynajmniej go nie widujesz a to już daje nadzieje na odpoczynek od awantur a ja mieszkam z mężem w osobnych pokojach on znowu chce się rozstać a na dodatek znowu się go obawiam, , znęca się psychicznie chce być panem mojej osoby mówi co mogę ubrać  a czego  nie  normalnie jak zrobię coś nie tak jak on chce to awantura lub niszczenie ubrań mam doła na maksa ale staram się o tym nie myśleć, chyba poszukam pomocy u specjalisty.

jestem już 2 tydz u mamy i nie tęsknie mogłabym tak żyć....on tęskni ...dobrze mu to zrobi...mi też.jedno wiem mogłabym bez niego zyc ...to wcale nie takie trudne:)

To bardzo przykre co przeżywasz.
Może jednak da się jeszcze coś zrobić. Może uda się znaleźc jakąs drogę porozumienia, jakiś kompromis, porozmawiac o własnych uczuciach, wartościach i oczekiwaniach. Po jakimś czasie miłośc trochę powrzednieje, jeżeli odpuścimy.

Może i trzeba żyć w związku, ale nie destrukcyjnym.
Jeśli on nie chce gadać to Ty powiedz co masz do powiedzenia, albo mu list napisz. Wypada żebyś wiedziała na czym stoisz. Jeśli macie się kłócić, nie dogadywać, a dziecko ma na to patrzeć. Życie bez miłości, bez wzajemnego szacunku i wspólnych chwil polegających na rozwiązywaniu problemów i dzieleniu radości itp., etc. nie ma sensu. Zastanów się, postaw sprawę jasno. Zobaczysz co on powie.
To nie może być puste gadanie. On musi to zrozumieć, że to sytuacja przełomowa.

No ja wyszłam z toksycznego związku, byłam samotna w małżeństwie, ale urwałam to. On okazał się być psychofagiem. Trafiłam na wątek  "Grupa wsparcia dla kobiet kochających za bardzo". Tam trochę pisałam. Miałam piekło, ale udało się. Z wariatem nie jest lekko. Jest dziecko o które jest spór, sąd itd. Ale nie dam się. Finansowo jest baeznadziejnie, czasem nie wiadomo już co robić. Są wzloty i upadki, czasem wszystkiego się odechciewa. Ale nie daje się. Nie wolno się poddać. Potrafię nad tym panować, mimo, że nie zawsze widzę argumenty, które za tym przemawiają. Ale tak jest lżej. Nie problem się pogrążać, to nie jest trudne.
Dasz radę. Musisz to zmienić. Nie da się tak żyć. Jeśli wskazałam Ci jakis sposób bardzo się cieszę. Służę rozmową, zawsze. Jeśli sprawy są delikatne zapraszam na priv. Czasem nie o wszystkim da się napisać tutaj.

No to ja też się dopisze do Waszego grona.. Po 10 latach miłość zmieniła się w przyzwyczajenie, nic już nie czuję, chyba tylko samotność i złość do samej siebie Zero czułości, zero dialogu, zero zrozumienia. Pozostała tylko rutyna i świadomość że jesteśmy ze sobą z rozsądku..

ja też mam meża z którym czuję sie samotna też lubi alkohol tyle że piwo ciężko coś ci napisać bo sama nie wiem co robić wacham sie od odejścia a zostania.ale powiem ci tak jestem 10l z moim mężem 3l po ślubie i wierze w to że może gdzieś jest jeszcze miłość.ja próbowałam znaleść sobie pocieszenie u innego i znalazłam pomogło ale nie na długo bo jednak wolałam męża.rozmowa z mężem mało ci da bo ludzie bardzo rzadko sie zmieniają może jak postawisz mu ultimatum pokażesz że możesz odejść bo woli alkohol może zadziała.a jak nie to może warto poszukać kogoś kto cię zrozumie(nie chcę cię nakłaniać do zdrady)ale mi to pomogło.jesteś młoda jeszcze sporo życia przed tobą nie marnuj tego,bo ja zmarnowałam.życze ci wszystkiego co najlepsze w życiu i obyś zaznała szczęścia.

Cześć SAmotna 172

  Jestem dużo starsza od Ciebie.Mnie samotność dopadła w wieku 40 lat .Dopadła dlatego że mój małżonek polubił wódeczkę.Stałam się samotna pod każdym względem , ale jeszcze nie czułam samotności.To może trudne do zrozumienia , ale być samotnym to co innego niż czuć się samotnym. Byłam samotna bo wszyscy się ode mnie odkręcili , a to dlatego że poszłam na terapię , kierowałam męża na leczenie .Oskarżano mnie o złodziejstwo i wiele innych najgorszych spraw.Rodzona matka krytykowała, a to boli.Nie masz nikogo do kogo mogłabyś otworzyć usta. o było dla mnie najgorsze. Dopiero terapia wyzwoliła mnie z koszmarów i mogłam  zrozumieć siebie i swoje potrzeby. Mam jeszcze 2 dzieci , są już dorosłe (corka 20 lat, syn 18 lat)Ona ma swoje życie , ale też już spaprane.Syn jeszcze chodzi do szkoły , ale musi podejmować już ważne decyzje. Owa dorosłość dzieci doprowadza nas matki do refleksji .I może to ich dorosłość doprowadziła do tego że poczułam się samotna. Mój stary żyje swoim życiem - tak mam 6 lat zero czułości , miłych słów.Można się przyzwyczaić , ale nie na długą metę.To może tyle .Tak więc zastanów się czy chcesz tak żyć .Jesteś młoda , świat przed tobą .Masz dziecko i wiele do zrobienia ze swoim życiem. To tylko zależy od ciebie czego chcesz.Pozdrawiam.

Mój już lekko przesadza nie dość że nie ma pieniędzy to co miesiac zamiast dac mi wiecej na korki dadz dla dziecka na dom to on kupuje sobie wędki itp.tydz temu kupił wędkę za 125 zł a wczoraj za ponad 100 zł inne żeczy ja pier..... ja nie wiem co mam zrobić:(ja mam dosć!

Samotna ja tez nie mam pracy a jestem sama z dwojka dzieci, ale tak szczerze czasami mam juz dosc nie mam sily i kompletnie nie wiem co dalej. Dzisiaj wyje, dlaczego to mnie i moje dzieci musialo spotkac? Zmarnowalam im zycie, sobie tez bo nie wyobrazam sobie zebym mogla z kims byc. Nie wierze w to ze ktos obcy pokocha moje dzieci jesli ich ojciec nie kocha. Wszyscy radza zeby zostawic ale tak czy siak czlowiek bedzie sie meczyl bo samemu jest bardzo ciezko i zle a jeszcze gorzej jak nie ma pieniedzy.

Ale czy to nasza wina? Chociaz to roznie bywa ale ja np nadal kocham tego dupka i nie moge sie z tym pogodzic ze on mnie nie. Tyle sie meczylam i zastanawialam dlaczego jest zle i wyszlo. W koncu mi powiedzial ze ma mnie w d... ze mnie nie kocha i nas zostawil. My raczej w wiekszosci przypadkow tak mi sie wydaje chcemy kochac a im jakos szybko mija. Szukaja przygod czegos nowego, moj to nawet nie chce sobie problemu robic i nie pyta co u dzieci nie mowiac zeby chcial je zobaczyc. Wie ze nie mam pieniedzy ale nie obchodzi go ze dzieci moga byc glodne. Wiec jak zrozumiec takiego czlowieka z ktorym bylam 4 lata i nawet nie przypuszczalam ze moglby tak postapic. Jak zrozumiec takich ludzi ktorzy tak po prostu zostawiaja rodzine dzieci bez zadnych skrupulow, wyrzutow sumienia.

Witam. Od kilku miesięcy przeglądam różne fora i nigdy nie miałam odwagi napisać. Jestem przerazona tym, że tak wiele osób czuje się samotnymi w związkach. Co się dzieje? Czy tak było zawsze? A może zmieniły się wartości życiowe? Ja sama jestem mężatką od 18-tu lat. Mam dwoje dzieci, niby wszystko jest ok. Ktoś patrząc z boku, powiedziałby - idealne małżeństwo. Więc dlaczego czuję się samotna? U mnie problem polega głównie na tym, że mąż nie czuje potrzeby rozmawiania. Nigdy nie był zbyt wylewny,chociaż wiem, że z koleżankami z pracy rozmawia na różne tematy, także osobiste. Nasze rozmowy polegają głównie na tym, że ja mówię i widzę jak się zamyka, ucieka. Wszyscy radzą, żeby rozmawiać. Ale jak to robić, kiedy druga osoba uważa, że jak się o czymś nie mówi, to nie ma problemu.
Ciągle jeszcze wierzę, że więcej jest osób szczęśliwych, niż tych z problemami

Właśnie skończylam 40 lat, jestem kobieta związana z facetem ponad 20 lat, niestety coraz bardziej samotna, mamy wszystko mieszkanie, dorosłego syna, a oddalamy się od siebie coraz bardziej. Bardzo mi doskwiera samotnośc, lubię życie towarzyskie, mam dużo znajomych, ale ciagła gra pozorów jest nie do zniesienia. Wszedzie wychodze sama, do teatru na rower, na spacer, do kościoła...dusze się w tym zwiazku, nie rozmumiemy się. Na dodatek mąż każdą wolna chwilę spedza ze swoją mamą, ja już nie mogę tego wytrzymać, nie mam juz siły z nimi walczyć, a jednoczesnie potrzebuje miłości czułosci i radości na co dzień, ja tez potrzebuję odwzajemniać takie uczucia, ale nic z tego mąz też pije, jest smierdzący i cały czas w swoim świecie. Milczy jak kamień i doprowadza mnie to do szału, poniewaz nie mam szansy nawet o tym z nim rozmawiać i wspólnie coś zmieniać. czy mam prawo szukać przyjaciela????

uWIERZCIE NIE JESTEŚCIE SAME W TYM .. JA OD 14 LAT JESTEM MĘŻATKĄ POŚWIĘCIŁAM SIĘ DZIECIOM .. DLA MĘŻA ODSUNEŁAM SIĘ OD WSZYSTKICH ZNAJOMYCH . ZASZUFLADKOWAŁAM SIĘ W DOMU ZACZEŁAM ZATRACAĆ SIEBIE .. A TERAZ NIE POTRAFIĘ NORMALNIE ŻYĆ .CHOCIASZ TĘSKNIE DO STAREJ SIEBIE ,SPONTANICZNEJ WESOŁEJ .DZIŚ ZOSTAŁ ŻAL PUSTKA ŻE WCZEŚNIEJ NIE POTRAFIŁAM PRZERWAĆ CHOREGO ZWIĄZKU A DZIS JEST ZAPUZNO NA ZMIANY ..

Dojrzeć..... no właśnie .......a za 20 lat bedziemy żałować..taka kolej żeczy

witajcie,jestem mężatką od 27 lat i ciągle sama,dzieci dorosłe,mieszkają 50 km od nas,obce miasto,zero znajomych,4 miesiące temu zawał,L4 ciągle siedzę sama.Jakby tego było mało,właściciel sprzedaje mieszkanie,w którym mieszkamy,trzeba szukac nowego.Mąż wogóle nie angazuje się w to.Wiem,że caly dzień jest w pracy,ale niechby mi doradził,przejrzał ze mną te najciekawsze,nie.Wraca z pracy ok 17,zjada obiad i fru na basen i do sauny,wraca ok 20-21.A ja mam tego dość,za dużo.Zawał,rzucanie palenia,stres z przeprowadzką,jestem tym zmęczona.Już myślę,że zaczne na nowo palić,bo papieros to mój jedyny towarzysz.Dodam jeszcze,że ludzie tutaj są bardzo zamknięci,trudno nawiązać z nimi kontakt.Trzy razy w tygodniu chodze na ćwiczenia-po zawale-po zajęciach wszystkie panie prawie biegiem do szatni,2 minuty i już ich nie ma,zagadane odpowiadają pólsłówkami.Beznadzieja,samotność.Macie dla mnie jakąś radę?

Porozmawiaj ze swoim mężem,o problemach bo one dotyczą waszej całej rodziny.Nie możesz tylko ty się tym zajmować,musisz się oszczędzać!!! Może zrób coś dla siebie.I nie pal!! To najgorsze co możesz teraz zrobić...
Trzymaj się i pisz

Zawsze to człowiek gdy napisze nw tym forum jest lżej...

Może nie .. ale to że chciałabym zobaczyć jak jest być nastolatką,dorastajacą dziewczyną...zazdroszcze innym że jeżdzą gdzieś,że chodzą na spacery.. do kina ...ja nie mam na to pieniędzy ;( Cały czas słyszę że na nic nas nie stać.. nawet w domu romantycznej kolacji nie mogę zrobić bo zawsze konczy się tak samo...klapą!;-( nigdy się nam nie udała kolacja...

Faceci...sympatyczna pomyłka natury i niestety w wielu przypadkach: maminsynki (co on nie zrobi mamusia i tak pogłaszcze syneczka po główce, da na browarek i fajeczki bo zła żona nie da), kłamcy (w tym są mistrzami, myślę że Euro 2012 to pikuś w porównaniu z mistrzostwem ich kłamstw), całe życie gówniarze (imponują im "koledzy gówniarze" bo nie mają upierdliwej żony, bo mogą chlać po nocach byle z kim i byle gdzie, wracać do domu albo nie w takim stanie jak chcą albo jak dadzą radę), nieroby ( najlepiej żeby wszystko było podane, przygotowane i przyniesione, wyniesione byle bez ich udziału) ...i takie tam można by długo wymieniać. Dziewczyno nie łam się, myśl o sobie i o dziecku, weź się w garść tak jak i ja się biorę bo nie mam innego wyjścia. Mam wspaniałego synka, który chodzi już do przedszkola, ja pracuję, podkreślam JA, zarabiam grosze, o wszystko muszę się sama martwić, wszystko sama załatwiać, mój wieczny kawaler ponad wszystko kocha swoich kolegów, picie, palenie, mamusię, która mu to sponsoruje, wypady niewiadomo gdzie, niewiadomo z kim, tzn. wiadomo z gówniarzami. W naszym przypadku to niestety jego rodzina ale traktują się jako koledzy. Ciągłe kłamstwa, spanie do 10:00... można oszaleć! A za robotę jakoś nie chce się brać, bo po co nie? Oni nigdy nie zmądrzeją, to my musimy nauczyć się radzić sobie z nimi! Bądź silna, wiem że to nie łatwe ale ja już wiem że innego wyjścia nie ma, naucz się cieszyć Waszym życiem tzn. Twoim i dziecka a on i tak się nie zmieni, jeśli już to na krótko!

Bardzo CI współczuje,twojej sytuacji nie dość że jesteś sama tak naprawdę to jeszcze masz chore maleństwo:(Pisz na tym forum jest zawsze raźniej:)
Może warto wyjść na spacer poznać mamy :)Cokolwiek tylko wyjdz z domu/mieszkania.

Ja byłam samotna  w małżeństwie, więc postanowiłam bo długich znojach je zakończyć i podziękowałam za "współpracę". Teraz jestem w innym związku i też jestem olewana. On i jego pasja sprawiają, że jakby wszystko spada na moją głowę. A to moje wszystko jest o tyle większe, że dla niego rzeczy, które ja zauważam nie istnieją lub mogą sobie być, bo jemu nie przeszkadzają. Brak zainteresowania itp., itd. Wczoraj sobie uświadomiłam, że te jego pasje się dzieją kosztem moich. Bo kiedy ja zasuwam przy garach, on pasje uprawia. Ja wszystko rozumiem, ale są jakieś granice. I jakaś pomoc może. Koleżanka mi powiedziała, po co Ci facet, mieszkaj sobie tam jak masz gdzie i żyj swoim życiem. Zaznaczę tylko, że ona ma faceta, a uważa, że tak owy jest nie potrzebny. Ok. Jasne. Tyle tylko, że niejako jego życie zależy od mojego i na odwrót, bo jesteśmy obydwoje w marnej sytuacji. Ja się nie uwieszam, bo nie lubię pasożytniczego życia. Ale albo rybki albo akwarium, albo wszystko, albo nic. Tylko t prawidłowość rad ludzi, którzy nie wiedzą jak to jest a radzą. Wiecie o co chodzi...

Witam wszystkich osamotnionych.
Jestem tu nowa, czesto zagladam na to forum. Szukam tu odpowiedzi na nurtujace mnie pytania, szukam tu wsparcia, podpowiedzi.... Jestem mezatka od 18 lat, przeszlam zdrade, upokorzenie..... w koncu po czasie wybaczylam, patrzylam w przyszlosc z otwartym sercem, i ...... od kilku tygodni czuje ze znowu w moim malzenstwie dzieje sie sie cos zlego. Mam wrazenie ze moj maz oddalil sie ode mnie, czuje to po jego wzroku, po jego zachowaniu, ciagle sie klocimy. On twierdzi ze to ja jestem inna, ale.... jak mam byc ta dawna kobieta przed zdrada? Czuje ciagle niepewnosc, czuje sie osamotniona, czuje sie zle.
Wybaczylam mu zdrade, ale myslami ciagle powracam do przeszlosci, nie potrafie sobie z tym poradzic. Bije sie myslami, raz chce odejsc od niego, po czym drugi raz pragne z nim byc. Tak bardzo chce byc szczesliwa, a nie potrafie uporac sie z przeszloscia. Ona mnie niszczy. Czuje ze warjuje..... Czuje ze nie ogarniam tego wszystkiego.....