Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!
Forum Kobiet » SAMOTNOŚĆ » Grupa wsparcia dla osób samotnych
Strony Poprzednia 1 … 6 7 8
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
butterfly_83 oj rozumiem cie. Też mam problem ze stałą pracą. Sukcesy innych cieszą, ale po pewnym czasie człowiek się zastanawia co z nim nie tak, skoro innym (zwłaszcza tym mniej uzdolnionym czy pracowitym czy też z ogólnie z mniejszym dorobkiem) się udaje w życiu, a nam nie.
Rada jest jedna: nie myśleć o tym, a próbować swoich szans przy każdej okazji. Za którymś razem może się wreszcie uda.
Uszy do góry 
Podobne tematy
Cześć. Zajrzałam tu bo to chyba każdy czasem ma taki moment w życiu że sam nie wie co czuje. Mam 32 lata, jestem w związku 4 lata, ale często myślę że to pomyłka. Mojego chłopaka poznałam przez internet(popularna dziś metoda zawierania znajomości), mieszkam w dużym mieście ale nie od urodzenia,przeprowadziłam się tu jak miałam 26 lat, czyli jakies 6 lat temu. Nie mam tu nikogo,kiedyś mieszkałam tu z siostrą ale ona wyjechała do Anglii, rodziców mam 200km stąd.Nie mam przyjaciół, tylko kilku znajomych, czasem zastanawiam sie czy czasem nie jestem w zwiazku ponieważ boję się samotności. Już kiedyś odważylam się zmienić coś w swoim życiu, ale potem długo plałam i żałowałam. Nie wiem czy gorzej być samą czy samotną w związku.
Pozdrawiam wszystkich na forum
Swiat nocy masz racje, że gadanie "znajdziesz jeszcze kogoś, to nie twój czas" jest bez sensu. Ja mam 20 lat dopiero, ale już mnie takie gadanie wkurza. Ale nie ma co kogoś obwiniać - chcą dobrze, chcą pocieszyć.
Nonii właściwie, to dobrze, że z takiego wątku ludzie znikają, ale jednak wiem, że ciągle są nowi, a mimo tego kafejka ucichła...
Sweet touch ty wymieniłaś najlepszy sposób na walkę z samotnością. Wychodzenie do ludzi - złoty środek. Bo nie ma nic gorszego jak zamknięcie się w czterech ścianach i narzekanie, że jest się samym. Chociaż czasami tylko na to się ma ochotę...
Radosna więc jesteś w związku, ale mimo tego jesteś samotna?
witajcie! musze powiedzic ze ja chyba zbyt szybko nie znikne bo samotnosć nadal mnie meczy 
a co tam u was nowego??
U mnie dużo się zmieniło. Jakiś rok temu dołączając do tego wątku myślałam, że będzie towarzyszył mi do końca. A teraz chyba się zakochałam... nareszcie zaczęło dziać się coś w dwie strony... i jestem taka szczęśliwa Głowa do góry ludziska ;* ;*
Jest to realne być samotnym przez całe życie?
cornflower nie wiem jak u ciebie ale ja patrząc na siebie to chyba do takiego wniosku dochodzę 
cornflower - jest. Niektorzy dobrowolnie juz w mlodym wieku obieraja taka droge.
Chyba wszystko jest realne. Chociaż ja sobie tego nie wyobrażam już teraz. Jeden samotny wieczór doprowadza mnie do szału...
Chyba wszystko jest realne. Chociaż ja sobie tego nie wyobrażam już teraz. Jeden samotny wieczór doprowadza mnie do szału...
Czy umiesz być cierpliwa? Czy umiesz znaleźć w sobie, to co lubisz?
Jeden samotny wieczór, to jeden wieczór z samym sobą. Z kimś kogo można zaakceptować i polubić
To nie jest złe
Jest to realne być samotnym przez całe życie?
Ktoś tu już pisał, że można być samotnym nawet wśród ludzi... myślę, że zależy to wyłącznie od nas samych.
Człowiek zaczyna czuć się samotnym wtedy, kiedy zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę obok niego nie ma człowieka z którym mógłby pogadać tak od serca, któremu mógłby powiedzieć, co go cieszy, a co boli. Taki ktoś nazywa się przyjaciel. Samotność jest wtedy, kiedy nie masz komu zaufać, nie ma komu powierzyć swoich trosk. Tym jest wasza samotność.
Inori twoje haslo w stopce jest super! Nie ma brzydkich kobiet, są tylko leniwe - mega!
Ja już samotna nie jestem, jestem zakochana chyba z wzajemnością, jestem szczęśliwa. Przynajmniej chwilowo, ale jestem...
Nawet jeśli chwilowo to ciesz się tym i wyciskaj z tego szczęścia ile się da I nawet jak się nie uda, nigdy, przenigdy nie nazywaj się osobą samotną. Wokół ciebie na pewno jest mnóstwo ludzi, których lubisz i którzy również darzą cię sympatią, pielęgnuj to.
Człowiek zaczyna czuć się samotnym wtedy, kiedy zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę obok niego nie ma człowieka z którym mógłby pogadać tak od serca, któremu mógłby powiedzieć, co go cieszy, a co boli. Taki ktoś nazywa się przyjaciel. Samotność jest wtedy, kiedy nie masz komu zaufać, nie ma komu powierzyć swoich trosk. Tym jest wasza samotność.
To prawda.
racja tak jest i w moim przypadku, czasem już mi się odechciewa wszystkiego.Wokół ciebie same pary i rzeczywiście na ta głupią kawę nie ma z kim pójść;/
Różne są źródła i powody samotności. Ja np. nie mam żadnego życia towarzyskiego ani w realu, ani w sieci. A to dlatego, że:
-jestem nieśmiała
-mam niskie poczucie wartości (nie mam nic ciekawego do powiedzenia, i tak mnie nikt nie słucha itp.)
-moi rodzice też nie mają znajomych, którzy by ich odwiedzali, jesteśmy "zamkniętą" rodziną i ja i moje rodzeństwo kontynuujemy tę tradycjęStaram się coś zmienić, ale z kiepskim skutkiem. Coś tam rozmawiam w pracy, ale jakoś nie mogę trafić na kogoś, kto miałby podobne zainteresowania do moich, na studiach było tak samo. Poza tym wszyscy mają kogoś do pary, po pracy pędzą do dzieci, do domu i nawet nie ma z kim się umówić na głupią kawę.
anett00 z jakiego regionu jesteś?:)
czlowieku tys aniolem moim
witam.Jestem samotna zagubiona zakompleksiona 43 -letnia rozwodka...samotna od 7 lat..po rozwodzie...jestem typem samotnika..ale nie do przesady...chetnie poznalabym normalnego tolerancyjnego spokojnego romantyka lubiacego malarstwo...przyrode spokoj ale nie myslacego tylko o jednym bez temperamentu..umiejacego prawdziwie kochac..byc partnerem i przyjacielem...poprostu...dobrym i wrazliwym czlowiekiem..czy taki istnieje na tym swiecie zepsutym?
czy to normalne jesli mam partnera to czuje sie wartosciowa i odwazna..jesli go niemam jestem beznadziejna..
czy to normalne jesli mam partnera to czuje sie wartosciowa i odwazna..jesli go niemam jestem beznadziejna..
Nie, to nie jest normalne
betka2000 napisał/a:czy to normalne jesli mam partnera to czuje sie wartosciowa i odwazna..jesli go niemam jestem beznadziejna..
Nie, to nie jest normalne
Jest normalne. Posiadanie partnera/partnerki zwiększa samoocenę, dodaje pewności siebie, wyzbywa kompleksów. Poczucie bycia adorowaną, adorowanym, akceptowanym przez innego człowieka, widzenie akceptacji od strony bliskiej osoby dla nierzadko szalonych pomysłów jest czynnikiem dodającym odwagi.
klarek napisał/a:betka2000 napisał/a:czy to normalne jesli mam partnera to czuje sie wartosciowa i odwazna..jesli go niemam jestem beznadziejna..
Nie, to nie jest normalne
Jest normalne. Posiadanie partnera/partnerki zwiększa samoocenę, dodaje pewności siebie, wyzbywa kompleksów. Poczucie bycia adorowaną, adorowanym, akceptowanym przez innego człowieka, widzenie akceptacji od strony bliskiej osoby dla nierzadko szalonych pomysłów jest czynnikiem dodającym odwagi.
Nie. To nie jest normalne. Musisz sama uwierzyć w siebie i polubić się. Co z tego, że partner na chwilę podniesie twoją samoocenę, jak jego utrata ją niszczy. Powyższa odpowiedź jest po prostu głupia. Jak takie coś może być normalne?!!!!!!!
Jest normalne,
nie jest normalne,
jest normalne,
nie jest normalne
...
Heh, a czy jakiekolwiek uzależnienie jest zdrowe?
Żeby być szczęśliwym z kimś, trzeba najpierw być szczęśliwym samemu ze sobą
Może inaczej powiem:
betka2000, Twoje zachowanie, odczucia są jak najbardziej normalne, więc nie masz powodu do myślenia w stylu "jestem jakaś inna" ani nic z tych rzeczy, nie ma nic nienaturalnego w takiej reakcji na los/Bożą wolę. Wiem jak jest mieć partnerkę i jak jej nie mieć, wiem jaki byłem przed posiadaniem partnerki, jaki w trakcie oraz jaki po. Wiem jaki wpływ na człowieka ma obecność drugiej połówki.
Jednakże, nie wszystko, co naturalne, jest dobre. Twoje odczucia mogą Cię ograniczać, sprawić, że nie będziesz zadowolona z tego, kim jesteś. Dlatego też proponuję Ci pracować nad sobą pod kątem samodowartościowania oraz (względnej) odwagi. Nie jest łatwo wmówić sobie, że jest się inteligentną, mądrą, sympatyczną, ładną i zaradną osobą, czasem jak nawet się to uda, potrafią nastąpić chwile zwątpienia i myśli w stylu "jaka ja głupia". Warto te myśli też obrócić na pozytywy: jesteś mądrzejsza niż w chwili przed zauważeniem własnej głupoty, możesz wyciągać wnioski z własnych doświadczeń. Człowiek uczy się całe życie.=]
Reszta pisała, że to nienormalne, mając na myśli niedobre. Chcieli Cię zmotywować do pracy nad sobą, do zwalczania tego uczucia... i ja także proponuję to samo, ale pozwalam również zrozumieć jego źródło, wykazać, że nie jesteś osamotniona w tych odczuciach.
Powodzenia.
A jakie są konkretne sposoby na zwiększenie wlasnego poczucia wartości przez osobę, która kompeltnie wierzy w powtarzane sobie matry typu "jestem inteligentna/y,sympatyczna/y, zaradn/y itp?
przepraszam, miało być kompletnie NIE WIERZY
Szczerze? Nie mam pojęcia. Każdy jest w jakimś stopniu indywiduum i trzeba szukać tej cudownej metody dla siebie. Jednym wystarczy mantra, inni mogą zacząć szukać sił w sztuce i zacząć tworzyć muzykę, obrazy, rzeźby itp. Warto też zacząć dostrzegać w sobie małe sukcesy codzienności. "Umiem ugotować zupę" (dygresja: ja akurat nie umiem^^), "sprawnie idzie mi sprzątanie pokoju", "nie palę", "nie piję", "potrafię wysłuchać innych", "potrafię zinterpretować wiersz", "potrafię nieźle liczyć". Tego typu stwierdzenia są budujące, pokazują, że coś się potrafi.
Hmm, w sumie masz rację, tylko, że akurat mnie się jakoś zdaje, że znam swoje mocne strony, ale tam gdzieś w środku nadal czuję się gorsza, nie fajna i w ogóle do doopy. Nie potrafię sobie temu mojemu drugiemu jakoś nic przetłumaczyć, uparte jest jak osieł....
mogłaś popaść w rutynę, nic cię nie cieszy, a to co robisz nie sprawia ci satysfakcji. Spróbuj zacząć każdego robić coś nowego, nawet takie proste czynności jak jazda na rowerze, wyjście do teatru; to otwiera człowieka, pozwala mu spojrzeć na siebie inaczej, zobaczyć coś czego wcześniej nie widział i poprawić swoje "ja".
Reszta pisała, że to nienormalne, mając na myśli niedobre. Chcieli Cię zmotywować do pracy nad sobą, do zwalczania tego uczucia... i ja także proponuję to samo, ale pozwalam również zrozumieć jego źródło, wykazać, że nie jesteś osamotniona w tych odczuciach
Pisząc, że to nienormalne, miałam na myśli, że to nienormalne. A samo to już powinno motywować do pracy. Człowiek popadający z jednej skrajności np z samouwielbienia w drugą skrajność: depresję, może go w końcu doprowadzić do choroby psychicznej, skoro wciąż swoje samopoczucie będzie uzależniał od innych.
Napisałaś, że nienormalne, a wytłumaczyłaś dlaczego jest niedobre, a nie nienormalne.>] Nienormalne by było, gdyby istniały takie odosobnione przypadki, a tak nie jest. Każdy mając partnera/partnerkę "głupieje" i staje się odważniejszy, pewniejszy siebie. Nie zmienia jednak to faktu, że samemu można pracować nad pewnością siebie i dowartościowaniem. To jest trudniejsze niż z pomocą kogoś bliskiego, ale możliwe.
Każdy człowiek uzależnia samopoczucie od innych w mniejszym lub większym stopniu. Nie ma osób, które nie liczą się z innymi, które nie potrzebują innych. Jak to powiedział mój ulubiony pisarz, sir Terry Pratchett: ?Ludzie, którzy nie potrzebują innych ludzi, potrzebują innych ludzi, by im okazywać, że są ludźmi, którzy nie potrzebują innych ludzi?. Potrzebę tą możemy zwalczać, niwelować, ale trzeba mieć świadomość, że zawsze będzie mieć jakiś wpływ na nas.
czy to normalne jeśli mam partnera to czuje się wartościowa i odważna..jeśli go nie mam jestem beznadziejna.. - widzisz, można się czuć źle przez jakiś czas po utracie partnera, ale żeby mówić o sobie, że jestem beznadziejna? To są odosobnione przypadki. Takie coś rujnuje człowieka, który potem czepia się byle kogo i żyje w tym bezwartościowym związku, bo boi się być sam, bo uważa, że jest beznadziejny. Nie neguje tego, że człowiek potrzebuje innych. Owszem, potrzebuje. Ale czy dlatego, że są dla mnie ważni mam od razu czuć się beznadziejnie bo chłopak mnie wystawił, a przyjaciółka już trzeci raz odmówiła spotkania bo ma ważne sprawy i nie ma dla mnie czasu?
NIE MA BRZYDKICH KOBIET SA TYLKO LECIWE-ALE NA TO DOBRA SETKA...
Moja rodzina banuje mnie za każdym razem, kiedy zaczynam się użalać , pozostaje to forum...
Kobietki przyłączę się do Was tak sobie teraz pomyślałam . Moja samotność jest czasami nie do zniesienia... (
czy to normalne jesli mam partnera to czuje sie wartosciowa i odwazna..jesli go niemam jestem beznadziejna..
Też tak się czuję beznadziejnie ech ( Jednak to prawda siła idzie wraz z drugim człowiekiem...
NIE MA BRZYDKICH KOBIET SA TYLKO LECIWE-ALE NA TO DOBRA SETKA...
uśmiałam się. Czyżby w Polsce nadal panowało przekonanie, że jak kończysz 50-tkę to już nie możesz być atrakcyjna, uuuu jakie to smutne. Jeśli odpowiada ci takie adorowanie mężczyzn - po dobrej setce, to użalaj się dalej nad sobą. Albo weź sobie do serca ten cytat.
Starość jest w głowie. Widuję 20letnie staruszki i 70-letnie pełne życia nastolatki.
Kobietki
Ja też mogę się przyłączyć. Co prawda na brak przyjaciół / znajomych nie mogę narzekać, ale jakoś wszyscy się w tym roku pozakochiwali (oczywiście poza mną). I jakoś tak ciężko mi, chyba czuję się w jakiś sposób niepełnowartościowa. A może to ta okropna pogoda po prostu i szyko przejdzie chandra
A mnie nikt nie kocha, nie lubi, nie szanuje buuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu, a nie mam nawet 100 tki jeszcze na karku, łuuuuuuuuuuuuuuuu
Tylko mniejszy pies mnie właśnie wylizał po twarzy, tylko on nie może się doczekać kiedy się obudzę... Dobrze, że choć on.... 
A większy puszcza bąki, jak 100letni mąż... Fuj....
Dlaczego od "posiadania" partnera, ma zależeć nasza wartość jako człowieka? Mam partnera= ktoś mnie zechciał= jestem warta; nie mam partnera= nikt mnie nie chce= jestem śmieć?
Przez większość mojego dotychczasowego życia tak myślałam.
Ale NIE! Nie zgadzam się z tym już.
Jeden chłopak kiedyś chciał ze mną "chodzić", ale trafił w zły moment.
Czyli nie mam partnera przez praktycznie całe życie. I co? to mnie deklasuje? Kto coś takiego wymyślił!?
Jestem tak samo dobra i fajna jak ci "sparowani", a że może jestem trochę mniej śliczna, wygadana, obrotna.... to nic nie znaczy.
Widocznie żadnemu panu nie chciało się zajrzeć głębiej, sprawdzić co siedzi w niesmiałej, niewygadanej, nie przebojowej dziewczynie.
Trudno.
Coraz lepiej daję sobie radę sama.
Może za dużo żądam- albo bierze to co dostaje i dalej rozwijamy się (lub nie) razem, albo niech się buja.
Choć sama nie jestem, bo mam długoletnią Przyjaciółkę, rodzinę, małego Bratanka, który kocha mnie taką jaką jestem.
I ponieważ mam wystarczająco dużo do zrobienia przy rozwijaniu siebie i innych takich, nie zamierzam się przejmować jeszcze jednym aspektem, który nie mam wpływu
Natomiast chętnie się zaprzyjaźnię
To ja się może dopisze jako kolejna samotna dusza na tym świecie. Nie powiem że z tym dobrze ale co tu na to poradzić. Życie jest okrutne i widać nie każdy zasługuje na odrobinę szczęścia. Może los się kiedyś odmieni a może nie... Czas pokaże.
Cześć
Pierwszy raz jestem na forum i cokolwiek pisze. Nie wiem od czego zacząć. Wiec..
Jestem osoba bardzo radosna, a raczej bylam. Mam wspaniala rodzine, super chlopaka, ale czuje sie na tym swiecie sama. Myslalam ze jak znajde prace to przestane byc samotna i odczuwac depresje. Moze na poczatku troche sie zmienilo, ale wcale nie jest lepiej. Jak nie pracuje i nie widze sie z moim facetem, siedze w czterech scianach, placze i rozzalam sie nad soba jakie mam kiepskie zycie. Juz od dluzszego czasu mam mysli samobojcze, kopot w tym ze nie potrafie sie zabic, boje sie tego.
Kiedys codziennie gdzies wychodzilam, spotkalam sie z ludzmi, bylam szczesliwa. Wkraczajac w doroslosc to sie zmienilo, znajomi powyjezdzali, maja prace i brak czasu na spotkania, albo dzieci ktore przyslaniaja im wszystko. A ja nie mam nic, nieskonczylam studiow (wiem ze to byla moja decyzja, moj blad), praca nie jest szczytem moich marzen, a moj facet nie jest jeszcze gotowy na zalozenie i stworzenie ze mna rodziny.
Wiem, ze moze zbyt szybko chce miec niektore rzeczy, ale jak sie pozbyc smutku, ktory we mnie tkwi gleboko? Wiem ze bywaja gorsze problemy i w takim razie co jest ze mna nie tak?
Może ktos zna odpowiedzi na te pytania?
SmutneSzczęście
Szczęście!
Ja też jestem samotna /3 m-ce temu mąż mnie rzucił/. Mam 6-letnie dziecię, ale to nie to samo co dorosły obok.
Naczytałam się na różnych forach i blogach, że: człowiek zawsze jest tak naprawdę sam, sami sie rodzimy i sami umieramy. Ważne jest by się nauczyć być szczęśliwym samym ze sobą. Ja właśnie tego się uczę, próbuję. Trzeba się zaopiekować także małą dziewczynką, która jest w nas i jest jej czegoś brak - miłości, opieki. Trzeba jej to dać.
Masz jakieś zainteresowania?
Ja też dołączę. Również jestem samotna. Na studiach nie byłam lubianą osobą. Rówieśnicy zadawali się ze mną tylko po to by mieć od kogo brać notatki, a tak mieli mnie gdzieś.
Nie potrafię ufać ludziom. Sądzę, że to przez to co mam w domu. Słyszę często jaki to ktoś jest wredny. Sama też sparzyłam się na kontaktach z rówieśnikami.
Jestem też nieśmiała i nie miałam nigdy o czym rozmawiać z rówieśnikami. Oni często gdzieś razem wychodzili, a ja jestem zdana na siebie.
Miałam na swoim osiedlu koleżanki i kolegów tylko, że to się wszystko wyprowadziło, a w moim wieku rówieśnicy już mają chłopaka, mają swoje paczki. Mnie nie ciągnie do związków. Żle mi się kojarzą. Na razie chcę pobyć sama ze sobą. Bo też za dużo narzekam i się użalam w kwestii nadopiekuńczych rodziców i nie wierzę w siebie. Nie widzę w sobie mocnych stron.
Dobre chociaż jest to, że interesuje się motoryzacją, której poświęcam dużo czasu. Staram się wyplenić z siebie narzekanie i użalanie się poprzez pisanie postów na bloga niż na forach.
Czuje się też często nierozumiana.
Strony Poprzednia 1 … 6 7 8
Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź
Forum Kobiet » SAMOTNOŚĆ » Grupa wsparcia dla osób samotnych
Warto przeczytać w tym dziale
Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności
© www.netkobiety.pl 2007-2026