Grupa wsparcia dla osób samotnych

Babelka musisz sobie uświadomić, że podchodząc do kogos nic nie tracisz, że to wcale nie jest głupio. A osoby, które zagadują, które się nie wstydzą są bardziej lubiane w towarzystwie... Ja mam z kolei tak, że mogę podchodzić do ludzi na ulicy - w ogole się nie wstydze tłumów itd. Ale wlaśnie jak podoba mi sie jakiś chłopak to jezyk mi sie zaplatuje... ale to jest do przejścia

Wicherek oczywiscie, ze takie komentarze podnoszą na duchu! Jeden głupi komplement może strasznie poprawić humor, małe zainteresowanie, usmiech - nie trzeba dużo żeby mnie uszczęsliwić

Przykro mi, ale chyba nie ma innego wyjścia jak poprostu się od tego odciąć... Zamartwianie się i dołowanie nic nie pomoże. Sama musisz dojść do tego czego w tym momencie potrzebujesz - wyjechać gdzieś, poznać nowych ludzi, zrobić coś innego. Jedno jest pewne - nie możesz teraz się załamać, zamknąć w sobie... za wiele byś straciła. Do góry głowa i działaj ;*

Nie jestem super ekstra chlopakiem tez mam doly i dobre humorki ale tak sobie pomyslałem ze moze sie komus na co przydam tez jestem osoba samotna jakby ktos chcial pogadac o glupotach o zyciu pierdolach itd. chetnie popisze postaram sie pomoc oczywiscie jak bede mial chwile wolnego gg 23770282

Wróżka zapowiedziała mi datę mojej śmierci. 12 lipca 2053. Oczywiście podeszłam do tego z dystansem , ale dziś przez przypadek weszłam na stronę spam i podała tą samą datę... Niby to śmieszne, większość uzna, że marnowanie czasu ale jednak coś w tym jest. Mnie nie źle przestraszyło... Teraz zastanawiam się czy to przypadek, czy jednak prawda. Ciekawa jestem czy innym też wyszły by te same daty?

Nie probujcie tego, bo po co? Przez caly czas nie bedziecie sie bac bo "mam czas", a gdy data bedzie sie zblizac totalnie spanikujecie. Niby kazdy chcialby wiedziec kiedy umrze, ale wlasciwie to po co? Zycie trzeba przezyc na spontana... Gdyby mi podalo date, ze umre za np 2 lata, to pewnie rzucilabym studia, zalamala sie i nie wiem co jeszcze...

pozdrawiam ;*

Pozwoliłam sobie odpowiedzieć na ten watek, gdyż kiedyś byłam w podobnej sytuacji...ale zawalczyłam o siebie! zapisałam się na studia w Collegium Balticum- heh zawsze chciałam studiować pedagogikę )) no i zapisałam się na Capeire
Zatem proponuję wam dziewczyny  zabrać się za siebie w sensie zadbać o rozwój waszej osobowości. Może dobrą opcją jest dokształcanie, jakieś kursy, szkolenia, studia...a może coś dla rekreacji: kursy tańca, aerobik, koszykówka itp. Przecież można poznać wielu znajomych, a może i w przyszłości przyjaciół. Wystarzy tylko chcieć i wyjść z tego amoku jakim jest samotnośc!!!

A gdyby stworzyć wątek w którym ludzie z poszczególnych miast np mogli by się odnaleźć, wspeirać , spotykac , kontaktować itp ?
Tak chyba łatwiej niż przez monitor, a nusz powstanie kilka prawdziwych przyjaźni.
Co myślicie ?

Witaj luqi i reszta. Myslalam ze tylko mnie trapi ten watek, milo ze nie jestem sama i sa ludzie ktorzy takie problemy tez maja.
Ja z powodu samotnosci czuje sie codziennie to gorzej,okropnie dobic potrafi samotnosc az boli w sercu, a przeciez tak niewiele niby trzeba by to zmienic,.. Wyjsc do ludzi,usmiechac sie i zazartowac czasem do kogos.
Nie wiem tylko dlaczego sprawia mi to tak duzy problem.
Unikam kontaktow z ludzmi, podejrzewam u siebie fobie spoleczna. Z kolei bardzo zle sie czuje kiedy za dlugo nie rozmawiam z nikim.
Nie wiem w ktora strone sie wiec ruszyc.

Jak radzę sobie z samotnością?

Nie bardzo sobie radzę. Zapełniam czas pracą, Internetem i sportem. Plus zapycham sobie czas spotkaniami z koleżankami. Wolne dni i Święta mnie przerażają:( Też tak macie?

Witaj Luqi i reszta. Mnie samotnosc bardzo uwiera,az w sercu boli nieraz,ale boje sie byc wsrod ludzi.fajnie ze nie jestem sama z samotnoscia.

Kolejny weekend do przetrwania.. Jakieś pomysły?

Ale chociaż się wyspałam

Ilona ale dlaczego unikasz ludzi?
Konstantynopolitanczyk zawsze warto byc oczytanym i miec troche wiedzy takze twoj sposob na "samotnosc" (to bardziej sposob na nude przypomina) jest w sumie dobry, przyda sie napewno wlasciwie, to podziwiam cie.

Sluchajcie, trzeba znalezc jakas pasje, hobby, ale przede wszystkim pomyslec, co tak naprawde wam brakuje i dlaczego myslicie ze brakuje wam akurat tej drugiej osoby? Ja jeszcze niedawno (jak widac po postach) cierpialam z powodu samotnosci... A teraz jakos dotarlo do mnie, ze nie chce nikogo, ze wlasciwie samej jest mi lepiej. I jak reka odjal wszystkie depresyjne nastroje sie skonczyly

Milego dnia wszystkim!

W kazdym czlowieku widze zlo,zagrozenie dla mnie,falszywosc. Boje sie byc w poblizu nawet 5minut, nie mowiac juz o pojsciu do pracy na 8-10godz wsrod ludzi codziennie.
Boje sie ze mnie wysmieja, uderza, dokucza,lub odrzuca.
Wszedzie czuje sie zbedna,nieakceptowana.

Witam wszystkich !

Postanowiłam napisać bo ostatnio nie radzę sobie z  samotnością. Kiedyś moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Nigdy  bym nie pomyślała, że mnie ten problem będzie dotyczył. Jestem osobą otwartą i kontaktową ,ale wrażliwą i raczej problemów z nawiązywanie znajomości nie miałam. Teraz znalazłam się w przełomowym momencie w życiu. Skończyłam studia chociaż jeszcze się nie obroniłam, ponad rok temu rozpadł się mój długoletni związek, znajomość nawiązane podczas wymiany zagranicznej nie przetrwały próby czasu. Jest mi ciężko, widzę jak wszyscy wokół idą do przodu, poznają nowych ludzi ,próbują nowych rzeczy a ja się czuje zupełnie poza tym. Wszyscy moi znajomi już się obronili niektórzy znaleźli pracę, inni się pobrali. Każdy jest zmęczony i pochłonięty sobą i wyszukiwanie kolejnych kursów czy praktyk.Nikt się już z nikim nie spotyka, niczego nie pożycza, zostałam potraktowana jako konkurencja. Z dala od domu, chociaż mama  mnie wspiera nawisem mówiąc widzę jak ją zasmucam zwierzeniami z mojej samotności, bo starała się zawsze żeby mi niczego nie brakowało. Dla niej staram się jakoś trzymać bo wiem, że ma poważniejsze problemy.... Nie wiem co dalej i  nie mogę znieść tej niepewność.Nie rozumie mnie nawet moja współlokatorka, której praktycznie nie widuje, twierdzi że sobie wymyślam. Na brak powodzenie u płci przeciwnej nie mogę narzekać tyle tylko, że nikt nie jest zainteresowany moja duszą. Co do weekendów macie racje są najgorsze. Nauczyłam się wychodzić sama chociaż wiem że budzi to powszechne oburzenie. Potrafię pójść sama do kina albo kawiarni najlepiej takiej z książkami, lub na koncert  więc walczę nie chcę byc wykluczona społecznie.
Pamiętam taki obrazek: jest sesja trzeba się uczyć.Uczę się dzień i noc pozornie to dobrze, jest czym zając mysli, wszystkie sobie człowiek odmawia, potem wieli stres, egzamin i następny potem wyniki i uczucie wielkiej ulgi w sumie sukces tylko co z tego jak się przychodzi do domu i nie ma się z kim z tego cieszyć! i dół...
W pewnym momencie uzależniłam się od fejbuka, zdaje sobie sprawę że to nie poważne. Ale obserwując życie "znajomych" Wydawało mi się że w nim uczestniczę, że jak polubię jakiś post lub dodam zdjęcia to oni sobie o mnie przypomną. Gdy miałam powidomienie na poczcie że ktoś wysłał do mnie widaomość usmiech mi z ust nie schodził, za to brak odpowiedzi na moje cześć na czacie oznaczało porażkę i natręctwo pytań, może się o coś gniewa, moze jestem mało ciekawa. Potem już dałam spokój bo nie mogłam znieść tego że tak żebrzę o odrobinę uwagi.

popłakałam się .... hm może to będzie takie małe catarsis.

Pozdrawiam

Nie pamiętam czy kiedyś sie tu wypowiadałam,ale...dołączam sie;) po 3-miesięcznej przerwie znowu samotność zawitała w moje progi. Teraz jest większa niż kiedykolwiek. To tak jakby po chwili słońca na długo nadeszły ciężkie i ciemne burzowe chmury w moim otoczeniu natomiast wszyscy mają swoich jakiś znajomych, wychodzą na imprezy. Ja ostatnio nie mam nawet ochoty na te imprezy,inna sprawa, że obecnie nie jestem zapraszana. Od 2 tyg jestem w dołku więc męczyłabym sie w większym towarzystwie roześmianych ludzi. Mi tak naprawde potrzebna jest jedna osoba, oczywiście płci przeciwnej,bratnia dusza nie tabun znajomych do poimprezowania. Uświadomiłam to sobie wtedy gdy takowa osoba była. Teraz też jestem kompletnie sama

Mimo wszystko jakby ktoś był zainteresowany to proszę o kontakt.

(na email po lewo)

Pseudonim samobojstwo? Przeciez to ucieczka... trzeba nauczyc sie zyc swoim zyciem, samemu! Ja to calkowicie zaakceptowalam, calkowicie ulozylam sobie w glowie zycie samej Tzn bez chlopaka. Poki co przyjaciele wystarczaja. I jestem szczesliwa, ze moge byc niezalezna!

Trzeba wyjść do ludzi - wiem, że to bardzo błahe i "tak się tylko mówi", ale to jest właśnie sedno wszystkiego. Zagadać do kogoś, poznać przez internet, odnowić stare kontakty. Troche tak jakby "wepchać się" w jakieś towarzystwo! Wyjść raz na tydzień na dyskoteke, raz na piwo, na kawę - na początek z kimkolwiek!!
Zapisz się na jakiś kurs, do jakiejś szkoły... mogę zapytać ile masz lat?

Pseudonim, wydaje mi się, że źle myślisz.
Każdy z nas przeżywa lepsze i gorsze chwile. Nawet u mnie w obecnej chwili nie jest wesoło, bo jesień, bo jakaś melancholia itd.
Ale mimo to ciągle wierzę, że życie się odmieni.
A nie zrobi tego samo.
Wszystko zależy od nas i od tego jak nim pokierujemy.
Jeżeli miałam teraz kiepski weekend to nie myślę, że kolejny będzie taki sam.
Wierzę, że będzie inny jeżeli nie wśród ludzi to z innymi pomysłami na spędzenie czy jakoś zapełnienie czasu.
Inwencja twórcza jest w nas.
Samobójstwo to tchórzostwo, nic nie nie zyskasz, stracą tylko na tym Twoi najbliżsi...
Odwagi!!:)

Nic na to nie poradzę....

A ja po moim wielkim postanowieniu, że nie zakocham sie, nie zaurocze i w ogóle nie bede nawet myślec o zadnym chlopaku znowu się zawiodłam, znowu jestem na siebie wściekła, że zaczeło mi zależeć i znowu od nowa musze postanawiać, że nigdy więcej...

hello samotność razem czy osobno ja byłam w związku i czułam się samotna a teraz to jestem całkiem gdzie szukać? to drastyczne kiedy straci się zaufanie kiedy strach przed ponownym zranieniem człowiek nie wie co tak naprawdę robić paraliż totalny
chyba tak naprawdę jest więcej szukających przygód niż miłości na to trzeba uważać

Nadzieja zawsze jakaś jest chodź czasami jest ona tak mała że przestajemy wierzyć w cokolwiek.Sama się czasami oszukuje że będzie dobrze że warto czekać -próbuje się uśmiechać chodź czasami nie mam w ogóle na to ochoty takie wszystko wymuszone.Dołujące pytania zadawane przez innych są koszmarem:dlaczego nie masz nikogo,kiedy w końcu sie ożenisz itp..szału czasami można dostać słysząc non stop coś takiego no ale nie każdy potrafi byc delikatny-mądrzy ludzie głupich pytań nie zadają -a co inni sobie myslą to już ich sprawa.Nikt za nas życia nie przeżyje-czasami na prawde życie przestaje mieć sens bo jak tu zyć jak nie ma tak na prawde dla kogo-i człowiek pozostaje sam na sam z myslami,problemami.A nic bardziej nie dołuje jak widzi sie  dookola ludzi którzy mają kogoś układaja sobie życia są szczęśliwi a człowiek chodź sie stara to i tak mu nic nie wychodzi-jakby był jakiś ,,trędowaty,,

,,czas nie leczy ran tylko przyzwyczaja do bólu''

Dobrze że powstał taki temat. Jeszcze nie wszystko przeczytałam bo jest tego sporo ale macie podobne problemy do moich. Miałam przyjaciół-oszukali mnie, zakochałam się i wmawiano mi ciągle że jest to odwzajemnione- teraz staranie sie mnie pozbyć mimo, że mi dalej zależy, brak jakiś dobrych znajomych, niewiadoma co ze sobą zrobić, nie jestem osobą rozmowną, mam inne spojrzenie na niektóre rzeczy typu: jak można pójść z kimś do łóżka jak się tej osoby nie kocha ... i wiele innych sprawiło ze jestem sama. Nie mogę znaleźć osób które by jakoś zrozumiały wsparły w 100% i nie wycofały się po pewnym czasie Eh ciężko

Witam! Może zacznę od tego, że od kilku dni obserwuje różne wątki na tym Forum. Dziś postanowiłam dołączyć do Was. Wybrałam temat dotyczący samotności nie przypadkiem, niestety. Jak większość z Was jestem osobą, której samotność bardzo dokucza. Przeszłam w swoim życiu sporo, ale o tym pewnie rozpisze się później.
  W swoim środowisku uchodzę za osobę mocno stąpającą po ziemi, dającą sobie radę ze wszystkimi przeciwnościami losu. Niektórym wydaję się że jestem nie do zdarcia. Pracuję, mam dwie córki, mam własne mieszkanie....wydawałaby się czego jeszcze chcieć? Ale ile można udawać? Już nie potrafię i chyba nawet przestaję się uśmiechać.
W moim życiu nie było wesoło. Najpierw nieudane małżeństwo, mąż w domu 5-6 razy w roku, mieszkanie kątem u teściowej-koszmar! Myślałam, ze jak urodzi się dziecko, to wszystko się zmieni. No i miała racje, zmieniło się:), na gorsze. Więc wyprowadziłam się do swoich rodziców, ale mąż nie odszedł od swojej mamusi. Usłyszałam, że ja się nie nadaje do życia z nimi. Więc było po wszystkim. Rozstaliśmy się na dobre. Ulżyło mi - powiem szczerze, bo i tak stał się dla mnie obcym facetem przez tę ciągłą nieobecność. Czułam się super, bez gnębienia, kłótni.... Któregoś dnia poznałam kogoś.... Tez był po rozwodzie. Zaczęliśmy spędzać ze sobą dużo czasu, zamieszkaliśmy w końcu ze sobą, chociaż znajomi mnie ostrzegali. Oczywiście nie słuchałam. Hmmm....zdecydowałam się na coś więcej. Urodziłam dziecko:). Przez pierwsze dwa miesiące był wspaniałym ojcem, dla mnie oparciem. Ale się zaczęło.  Moja pierwsza córka poważnie zachorowała. Musiałam jej poświęcić więcej czasu. Wizyty u lekarzy i ciągłe wyjazdy do CZD w Warszawie.... Któregoś dnia, z ust mojego partnera usłyszałam "może zastanów się nad oddaniem małej do adopcji". Zamarłam....A on spokojnie wrócił do żony....chyba nawet ponownie wzięli ślub.... Sprawy dziecka załatwiamy tylko przez sąd. Tak pięknie miało być....
  Zostałam sama ze wszystkim.... Nie było dnia żeby z moich oczu nie płynęły łzy, bardzo długo za nim tęskniłam....tego się nie da zapomnieć i opisać tez trudno...Teraz żyję sama z dziećmi, ale samotność coraz bardziej mi dokucza. Pewnie że poszukałabym kogoś, ale trochę się boje, pomimo że już trochę czasu minęło.
Chyba za bardzo się użalam nad sobą, ale wiem że znajdzie się tutaj ktoś kto może czasem ze mną porozmawia...
Pozdrawiam serdecznie

Witam, postanowiłam tu napisać bo mam nadzieję, że to będzie taka forma terapii. Wyrzucę z siebie to co tak strasznie mnie ostatnio przygniata i może dzięki temu będzie mi jakoś lżej. Prawda jest taka, że od pewnego czasu czuje się naprawdę samotna, nie tylko dlatego, że nie ma u mojego boku żadnego mężczyzny ale tak tak w ogóle samotna w wielkim i w tym swoim malutkim świecie. Czuję się tak jakby prawdziwe życie toczyło się gdzieś za jakąś szybą a ja stoję w miejscu i mogę tylko obserwować jak innym się ,mniej lub bardziej układa. Mam wrażenie,że jestem na tym świecie trochę przez pomyłkę.
Nie jestem przebojową singielką z wyboru, taką która robi zawrotną karierę bo oprócz dorywczych prac nie mogę znaleźć stałej pracy. Dobija mnie to coraz bardziej i sprawia, że moje poczucie własnej wartości jest bliskie zeru, a czasami nawet ujemne. Na co dzień   staram się jakoś trzymać i nie użalać nad sobą, wychodzę z założenia, że moja rodzina i nieliczne grono znajomych nie ma ochoty wysłuchiwać jaka to ja jestem nieszczęśliwa i jak mi w życiu nie wyszło. Mają swoje sprawy, swoje problemy bo są po prostu na innym etapie: śluby, ciąże, dzieci... i tak by nie zrozumieli, dlatego zaciskam zęby i się uśmiecham chociaż jest to raczej taki śmiech  przez łzy. Z drugiej strony coraz mniej potrafię się cieszyć z tego, że innym się udaje, a zawsze umiałam cieszyć się z sukcesów innych a dzisiaj mnie drażnią. Boję się, że niedługo stanę się taką stereotypową,okropną, zgorzkniałą starą panną   Każda tzw. przełomowa data jak sylwester czy  urodziny wywołuje u mnie nerwowość bo jak mam zrobić listę osiągnięć od ostatniego sylwestra jeśli u mnie praktycznie nic się nie zmieniło. Pozostaje też to samo postanowienie, że się zakocham i że w końcu znajdę jakąś sensowną pracę.
W ramach pocieszenia wmawiam sobie, że skoro jest tak beznadziejnie to może być już tylko lepiej, no i przecież wiadomo że "raz na wozie raz pod wozem". tylko ile jeszcze można czekać na to swoje "na wozie "... oby niezbyt długo i obym nie straciła nadziei... czego sobie i Wam również życzę

P.S. Uff...Trochę mi  lżej, czyli że terapia działa

Cześć.
Wczoraj dostałem radę.
"czerp z bycia samemu to co najlepsze nie myśl o minusach bycia samemu lecz o plusach takie też są a miłość przyjdzie jak będziesz się jej najmniej spodziewał"

Sytuacje w jakich czasem się znajdujemy, gdy nie ma nikogo, gdy czujemy pustkę są częste. Trzeba się pogodzić, że chwilowo samemu, takie nastawienie pomaga. Przecież nic na siłę, bo z tego tylko kłopoty. Nie wierzę by było na coś za późno, bo każdy ma swoją drogę.
Jedni wystartują szybciej, inni później, co nie znaczy że Ci co później nie wyprzedzą tych co wystartowali wcześniej...
Życzę wielgachnych uśmiechów na buziach na tą przedwiosenną niedzielę

Witajcie

    Wiem co czujecie butterfly_83 i Sweet_touch

Mi w tym roku stuknie 30-stka i przeraża mnie to.Myślałam że w tym wieku będę miała męża dzieci ale nic się na to nie zapowiada
Nie lubię pocieszania typu nie martw się,znajdziesz kogoś w odpowiednim czasie itd.Takie gadanie o duperelach.Jak nie znalazłąm nikogo do tej pory to nie wydaje mi się żebym miała później kogoś spotkać i się zakochać.Robię się już stara a faceci wolą młodsze dziewczyny :-)

Na początku miałam tutaj kilku sprawdzonych znajomych,ale wiadomo były śluby,dzieci i tak się to skończyło.Poźniejsze spotkania też nie miały sensu bo były tylko rozmowy o tym jaki mój mąż jest wspaniały a dzieci słodkie.Było mi wtedy przykro bo nie miałam już wspołnych tematów z koleżankami.Każdy z mojego otoczenia kogoś ma a ja sama jak palec.Na codzien mi to nie przeszkadza i się trzymam ale czasem są takie dni że szkoda gadać
Fajnie że trafiłam na to forum bo przyniajmniej są tu kobiety,a w moim najbliższym otoczeniu zostali już sami  faceci kumple o koleżankach z pracy nie wspominam bo wiadomo że z nimi na takie tematy nie rozmawiam gdyż im nie ufam do końca.

Oj rozumiem to:/

Lenka pisz pisz.Jak u Ciebie?Jak np. spedzasz weekend?co przeszkadza Ci w samotnosci?Wspierajmy sie !Pozdrawiam slonecznie:)

Hmmm tak sobie myślę,że faktem jest,że z samotnością trzeba walczyć (chyba że ktoś ją lubi),może wymieńmy
takie najprostsze sposoby, dzięki którym próbujemy nie czuć się samotne/samotni,może coś kogoś zainspiruje,pomoże itp.
Ja np. staram się wychodzić czasem do ludzi,np. do kina z koleżanką,na zakupy,na siłownię, to mi pomaga, bo jak
coś robię to nie myślę o tym,że jestem samotna...Kto da więcej???