Grupa wsparcia dla osób samotnych

"Ja jestem załamana sobą, ale nic nie poradzę na to, że nie mogę się odkochać i zakochać w kimś innym. Wcześniej myślałam, że to dlatego, że poznaję przez internet tragiczne przypadki. Teraz już wiem, że to On mi dalej przeszkadza, mimo że od dłuższego czasu nie ma go już w moim życiu. Nie wiem co robić. Nie chcę być sama!"

Aga30, to zupełnie jak u mnie:( spotkalam juz swojego ideała i moja poprzeczka jest tak bardzo wysoko, ze juz nie wierze, ze ktokolwiek ja przeskoczy..
zamykam sie w sobie,  nadzieje stracilam juz zupelnie, najgorsze jest to że nawet nie mam już sił chodzić na randki..
Co chwilę słyszę, niemozliwe, to taka dziewczyna jak Ty nie ma faceta?
Mam już tego dość, moim dodatkowym problemem jest to, że nie mam rodziny, wsparcia  w nikim..
Matka cale zycie jest sama, teraz w ciężkiej depresji i to wszystko już zupełnie mnie pogrąża..

Motley, przemawiałam do Niego wielokrotnie, poniżałam się. Nie będziemy razem już nigdy. Ja nawet tego nie chcę (jak mi się czasem rozsądek włącza), bo wiem, że nie będę z nim szczęśliwa, że nie będę mogła być przy nim sobą. Jednak mam na jego punkcie totalnego świra i to mi przeszkadza w ułożeniu sobie życia z kimś innym.

Niobe, ale nie chcę stracić może jakiejś szansy z tym facetem, który pojawił się niedawno. Sama wiesz jak ciężko o kogoś fajnego A on jest fajny, ale w mojej głowie jest jakaś blokada. Poczekam i zobaczę czy coś się wykluje.

ale ssie cziulowo czuje   ledwo zyje chyba grypa

Wiecie co wyłozyło mnie do łożka  nic mu nie mówiłam a on przyjechał zobaczył ze ledwo zyje  pojechał do apteki kupił leki  ugotował obiad i pojechał   odprawiac i stwierdził ze jak skonczy pzyjedzie  i co ja mam o tym mylec

Aga30,blokade w głowie też miałam = tak wyidealizowałam obraz tego faceta, który nijak nie miał sie do wzorca pierwotnego, ze każdy poznany chłopak był nie godzien uwagi, ale ty moim zdaniem powoli "zdrowiejesz", bo lubisz i uważasz za fajnego tego nowopoznanego kolege, mimo że w gowie masz eksa.
Musisz być ostrożna, by przez eksa nie zaprzepasciś szansy na nową znajomośc- życze powodzenia!!!!!

czekoladka7 najlepsze co mozesz zrobic to olac go, jak widac facet lubi otaczac sie dziewczynami, bylymi obecnymi i przyszlymi. I moze tak skacze od jednej do drugiej i w ten sposob nie czuje sie samotny i nie musi sie do niczego zobowiazywac. Ja bym na Twoim miejscu wystąpiła z tego zaklętego kręgu.

joedlka78 wykorzystaj to i nic mu w zamian nie dawaj jak zobaczy facet, że znow bedziesz w 100% jego to sie znow wszystko na złe zmieni

Aga30 i NiobeXXX - ja jak poznaję nowego faceta to widzę, ze nie jestem gotowa po tym, że zaraz porownuję ich do swojego byłego. No i przez to w ogóle nie mam kolegów . Więc teraz zaczełam w myślach sobie mówić, że ten nowo poznany kolega to coś nowego, innego, nieodkrytego, odmiennego i może o 100% razy lepszego - więc go nie odtrącaj (tak sobie w myslach mowie). No i jakos to dziala. Nie przekreslam znajomosci od razu bo nie mowi, nie chodzi i nie  wyglada tak jak byly...staram sie odnalezc w tym nowym koledze jakas ceche ktorej tamten nie mial i powiedziec sobie o to jest fajne to mi sie podoba.
Chociaz i tak do niczego na razie to nie prowadzi, bo nadal nie jestem gotowa na nic. Tylko buduje swoj silny wizerunek - dla siebie a nie dla innych. Po co ? Po to by w ciezkich chwilach nie dac sie zlamac.

Jodelko może twój X coś niecoś sobie przemyślał i wysnuł jakieś wnioski, byle tak dalej- trzymam kciuki.

tak sie zastanawiam skas na swiecie sie wzieli  meni   bez nich swiat byłby  pełen szczesliwych kobiet

Jodelko twój X znów dał ciała???
Szkoda, bo całkiem fajnie sie zapowiadało i myślałam, że moze choc troche sie zmienił.
Uszy do góry, tego kwiatu pół światu.

Tak w porównaniu do poprzednich randkowych koszmarów tą moge nazwać udaną.
Zobaczymy co bedzie dalej. ale nie jestem napalona ani nic z tych rzeczy-wiecie co mam na myśli i nie bawie sie w żadne zapeszanie bo bedzie co ma być.

joedlka78 chyba mnie zaraziłas przez komputer , teraz ja jestem mocno pociągająca....A tak w ogóle to super, że w końcu poszedł po rozum do głowy no i oby nie przeszły mu te wszystie uczucia z odejściem Twojej choroby....

Ja tak troszkę z innej półki. Zresztą może nie koniecznie.
Zajrzyjcie na chwilkę tu :

> Samotność < Mieszkać w pałacu nad rozlewiskiem. ...

Pozdrawiam

Właśnie wróciłam od siostry i się zdołowałam tym pie****nym szarym miejscem w którym muszę żyć.
Tam było tak super - ciepło, słonecznie, super jedzenie. Mimo, że większość czasu spędzałam sama było ekstra - narobiłam zdjęć, powolutku zaczęłam rozumieć francuski, spróbowałam snowboardu, byłam na kawie z przemiłym panem.
A tutaj? Beznadziejni, zaniedbani i dziecinni faceci, jedzenie do bani, temperatura zabójcza, pusty pokój, odgłosy imprezy zza ściany (aż mnie ściska zazdrość...). I nawet nie ma z kim pójść na piwo, bo nagle okazuje się, że wszyscy znajomi wolą spędzić wieczór ze swoją połówką przed telewizorem. Ludzie, którzy jeszcze nie przekroczyli 25 roku życia nie mają ochoty wyjść z domu... przecież to nienormalne...
Tutaj wszystkim przeszkadza mój wygląd, każdego nudzę, jestem brzydka i niewarta uwagi. Tam mam o czym rozmawiać z ludźmi, nikt nie zwraca uwagi na to co mam na sobie. Przecież to niemożliwe, że tutaj mieszkają sami lenie i idioci....

Obserwuje to samo, ale moze tu chodzi o to, ze "wszedzie dobrze, gdzie nas nie ma"?

bo to juz taka nasza polska mentalnośc - narzekać na wszystko, dokopać każdemu i generalnie mieć negatywne nastawienie do wszystkich i wszystkiego. A człowiek który lubi to co robi i udaje się mu cokolwiek uznawany jest za nienormalnego i wrogo traktowany. Trzeba mu dokopać :-), bo dlaczego on/ona ma mieć dobrze a ja nie ? To mnie irytuje w Polakach, owszem można pozazdrościć ale nie mylmy tego z zawiścią. Samemu nic nie osiągneli to trzeba kogoś zmieszać z błotem. Beznadzieja...

No pewnie, że tak jest...nie zaprzeczam. Zreszta czasem obserwuje takie zachowanie, jak mówię, że u mnie jest ok. To nagle na twarzy rozmówcy widzę taki wielki znak zapytania "ale jak to". Tak jakby spodziewał się standardowej odpowiedzi "po staremu lub źle, tragedia" itp. A tu prosze odpowiedź pozytywna i już coś tam w głowie świta, żeby może wbić jakąś szpilę, żebym się tak nie cieszyła, że zaraz to strace he he. Oczywiście nie mam tutaj na myśli przechwalania się czy coś w tym stylu. Czasem jak człowiekowi dobrze idzie to chce się z kimś tym podzielić. No ale wiadomo, jak ma dostać zaraz po łbie to lepiej sie nie wychylać i odpowiedzieć "po staremu". I wtedy nie narażamy się na zawiść. Aczkolwiek ja staram się mówić jak jest. Jak jest dobrze to o tym mówię, jak źle to albo powiem albo przemilczę. Jak coś osiągnę to się też podzielę a jak usłyszę takie podejście a po co Ci to, nie zarobisz na tym, to do niczego sie nie przyda itp., to staram sie uprzejmie odpowiedzieć bo lubie to i to robię, stać mnie na to, rozwijam się itp. I wtedy taki czlowiek jest zgaszony....i wcale sie juz z tym zle nie czuje...nic mu do tego co ja robię i co mnie interesuje. A to ze moi rozmowcy sie na tym nie znają i nie mogą nic w tym temacie powiedzieć poza wyrzuceniem z siebie uszczypliwosci to trudno ich sprawa. Patrzę na takich z politowaniem i współczuciem, że niczego nie mają, niczym się nie interesują (mówię tutaj o niematerialnych rzeczach).

Aga30 nie skupiaj się może tak na braku faceta i myśleniu o tym, że bez niego nic nie znaczysz i potrzebujesz do życia. Swoją drogą gdybyś miała znajomych i wypełniała sobie czas zajęciami to pewnie nie myślała byś o nim stale i czekała aż się odezwie. On żyje swoim życiem. Ty zacznij żyć swoim. Jeżeli będziesz żyła przeszłością "umrzesz" razem z nią. Świat nie stoi w miejscu...

Julia, to nie tak. Nawet jak spędzam czas z koleżankami, to 99% rozmów dotyczy facetów, więc i tak ciągle czuję presję. Nawet na imprezy nie chodzi się po to, żeby potańczyć tylko żeby kogoś poznać.
A teraz zwyczajnie zastanawiam się nad pewnymi mechanizmami w mojej głowie. Zawsze chcę bardziej kogoś nieosiągalnego. Tego ostatniego faceta też bardziej doceniłam, gdy przez kilka dni był niedostępny. To jest chore i co z tego, że wiem, że ma to związek z moim ojcem...

Aga moje koleżanki (nieliczne) też gadają o facetach. Staram się to akceptować i słuchać, włączać się do rozmowy, albo zmieniać temat delikatnie sugerując, że już nudzą i niech dadzą spokój. Bo spotykają się bez facetów po to żeby o nich gadać. Trzeba się na chwilę uwolnić.
Na imprezę w takim razie musisz wybrać się ze mną - tylko nie pamiętam skąd jesteś - ja uwielbiam tańczyć i po to chodzę na imprezy, natomiast nie lubie w klubach poznawać facetów (ponieważ w moim odczuciu przychodzą tam tylko po to by wyrwać panienkę na 1 numerek, no są wyjątki ale baaardzo rzadko). W każdym razie ja kocham tańczyć no i wtedy skupiam uwagę na tańcu a nie na facetach .

A o takim mechaniźmie coś wiem. Jak o nas zabiega i skamle to zaczyna nas nudzić w pewnym momencie. Jak przestaje sie nami interesować to aż nas ściska, że jak to możliwe ? To co oznacza to, że nie jesteśmy takie fajne, że co, że jednak może jakaś inna go zainteresowała ? I nas zżera zazdrość, ciekawość stajemy się nerwowe i smutne tak jakby tylko jeden facet na świecie był i mógł za nami latać....a przecież jest tylu innych facetów...trzeba sobie wbijać powoli do główki. dam sobie rade bez Ciebie, do niczego nie jesteś mi potrzebny. Jestem super dziewczyną i wiem o tym i nie musisz mi tego akurat Ty powtarzać bo widzę to po tym, że ......i tutaj wymieniasz swoje zalety.
Jak bedziesz taka znerwicowana i zestresowana to i inni faceci wyczuja to napiecie i nie beda chcieli sie umawiac z Toba....

Julia, do Trojmiasta się nie wybierasz?

Samotność z definicji jest negatywnym stanem, ale dla osób, które oceniają siebie przeglądając się w oczach innych, to prawdziwy koszmar. Nie ma wtedy nikogo, w czyim spojrzeniu moglibyśmy dostrzec swoją wartość. Ja ciągle potrzebuję informacji zwrotnej, ale wiadomo, że jest dla mnie ważna przede wszystkim opinia osób, które lubię, cenię itp. Teraz znów czerpię siłę z pojawienia się kogoś fajnego (chyba). Tylko dlatego czuję się dobrze, choć ciągle mam huśtawkę, ciągle coś mi nie pasuje, ale pojawiły się też pozytywne emocje.
W pracy niestety na razie nie mam informacji zwrotnej na temat moich postępów i to mnie wykańcza. Nie potrafię sama ocenić, czy się nadaję, czy pracuję dobrze. Planuję porozmawiać z moją szefową jak ocenia moją pracę. Albo to pomoże mi uwierzyć, że jest ok, albo podkopie moją samoocenę totalnie. Sama niestety nie umiem spojrzeć na siebie obiektywnie...

bardzo samotna 35 lataka wariatka z wrocka szuka bratnej duszy z wrocka nalepiej oto moje gg kaja1280553 pozdrawiam
karola napisz jak bedziesz czuł czuła potrzeba poklikania o czym kolwiek

Niestety nie znalazłam tego artykułu. Ale odniosę się do tego, co napisała Szczurunia.
Jest takie powiedzenie: "syty głodnego nie zrozumie". Jesteśmy, my - niesparowani, niejako w mniejszości, a na mniejszości z reguły patrzy się bez cienia empatii czy zrozumienia.
Trzeba to po prostu przyjąć na klatę i iść dalej. Bo inaczej czasami można pęknąć z frustracji.

Aga30 przykro mi to było czytać. Nie bede Ci dawała rad jak zmienić swoje postępowanie( bo gdymy była tak mądra, to moje życie wyglądałoby inaczej) ale wiem co to znaczy spieprzyć coś na własne życzenie.
Ale tym facetem nie martw sie - bedą inni ( w przypadku mężczyz jedna rada jest xzłuszna- idz do przodu i nie oglądaj sie za siebie- to wiem na 100% i nieważe jak on był, czy fajny czy nie- płacze sie po nich krótko, treściewie i na temat a potem zapomina)
Ja ostatnio poznałam faceta- byliśmy na 2 randkach i jak dla mnie był ok. Potem on zadzwonił i widocznie pomyliły mu sie dziewczyny z którymi sie spotyka bo zaczął mi pleść od rzeczy. Koniec z Cassanova z bozej łaski, który nie dał szansy na rozwój naszej znajomości.

Aga skoro już wiesz co robisz nie tak i czym zraziłaś go sobie
popracuj na sobą by te twoje zachowania odrzucić, są warsztaty z terapii zachowań. Wiesz co robisz żle w kontaktach z mezczyznami teraz postaraj sie to zniwelować.
Ja też miałam wiele zachamowań, bo byłam  b. nieśmiała co wynikało z chorobliwego braku pewności siebie a otoczenie odbierało mnie jako arogancką i wyniosłą babe a teraz  dzieki pracy nad sobą jest znacznie lepiej.
Ale pamietasz jak pisałam o problemach w pracy- to jest trudniejsze dla mnie.

Nienawidzę samotności! Dawno mi nie doskwierała w takim stopniu jak teraz:(
Ale teraz wypięły się na mnie ostatnie koleżanki,  a właściwie spowodowałam to swoim zachowaniem. A jedna wymieniła mnie na inne. Wcześniej spędzałam z A full czasu, razem latałyśmy na balety, na zakupy. Ale A poszła na drugi kierunek, na inną uczelnię i tam poznała trochę nowych osób i mnie już nie potrzebuje Strasznie źle się z tym czuję. Bo odkąd wróciłam od brata z ferii całe dnie siedzę w akademiku sama jak palec Mojej współlokatorki nie ma i nie ma
czuję się beznadziejnie! Nawet nie ma z kim pogadać ;(
Zwariuję sama w tych czterech ścianach

Nie mogę słuchać o "baniu" zaangażowania się... Ja też mam różne doświadczenia, też się boję, ale próbuję, walczę, ryzykuję. I jest dla mnie iedopuszczalne, że jesteśmy razem a onnie odzywa się cały dzień i tłumaczy to swoją niezależnością. Widać mój urok trwa krótko...

tak stwierdzam ze faceci by chcieli ale sami jeszcze nei wiedza czego niby chca sobie zycie ulozyc ale jak cos to uciekaja bo boja sie zwiazku na stale

samotnosc  - u mnie raz jest dobrze czyli zyje ciesze sie z zycia z tego co mam a innym razem ogarnia mnie pustka lek co dalej bedzie ze ja tak nei umiem zyc w samotnosci w czterech scianach i wtedy zamykam sie w sobie w domu.
tak naprawde to powinien czlowiek wziac sie za siebie otrzasnac bo tak nie moze byc zycie jest ciekawego piekne tylko trzeba samemu chciec to zauwazyc i korzystac z tego...

Ja straciłam swoją szansę - byłam arogancka, krytykująca i znów jestem sama. On już nie da mi szansy...

witajcie, może jakoś rozgrzejemy ten watek?

ja jestem sama od ponad 2 tygodni, to był dla mnie pierwszy "powazny" zwiazek gdzie ja się zakochalam, pragnełam tego człowieka całym sercem i ciałem, a on mnie nie   decyzje o rozstaniu rozwazałam od jakiegos czasu a bylo ciezko, bo jego na prawde kochałam/kocham i dla mnie inni faceci mogli by już nie istnieć, po mału nawet myślałam o przyszłosci z nim choc wiedziałam, ze nie bedzie ona łatwa, ale ta miłosc dodawała mi wiary.

najgorsze dni emocjonalnych hustawek juz za mna, nawet zaczełam odzyskiwac spokoj i radosc, ale wczoraj wieczorem jakos tak smutno mi sie zrobiło, że nie mogłam zasnąc... próbowalam słuchac muzyki....... nie udało sie, gapiłam w tv.... nic.... niby oczy zmeczone a sen nie przychodził... no i dzis jakaś taka nie w humorze jestem.... nawet pogoda brzydka, szare chmury, zimny wiatr od morza, słonka brak, ehhh

bo mnie nie chciał a dokładnie nie zaangazowal sie uczuciowo tak jak ja, "nie wiedzial czego chce" choc to chyba tylko była wymowka, zeby mnie nie ranic... bylismy z soba rok czasu, moze dla kogos to mało... u nas bardzo szybko sprawy sie potoczyły i od razu bylismy sobie bliscy, ale on chyba traktowal mnie jak przyjaciółkę, sama nie wiem, bo rostalismy sie nie wyjasniajac spraw, pisał mi, ze nie wie dlaczego, ze nie potrafi wytłumaczyc.... wiec chyba nigdy nie dowiem sie czy nas zwiazek byl kłamstwem i oszustwem, czy on sie czegoś bał... teraz zachowuje sie jak gowniarz, niewychowany tchorz, nie tylko wobec mnie ale i osoby, ktora nas ze soba poznała. najgorzej, ze oprocz partnera i ukochanego, straciłam tez przyjaciela bo nasze dusze super sie rozumiały, ale chyba tylko ja to czułam i widziałam, bo nie miałam od niego sygnałów ze jestem "jego", nie okazywal mi milosci taka jaka darzy sie swoja ukochana(procz sympatii i troski).

pisalam o nas na watku o niezdecydowanym facecie http://www.netkobiety.pl/t20362.html

dzis jestem jakas przygnebiona, a juz odzyskiwałam spokoj i humor ale weekend coraz blizej, wiec sie ciesze bo czeka mnie fajna impreza, moze znow wroce do zycia

raczej tak.. przynajmniej tak teraz mysle...... patrzac na to jak się sprawa potoczyła i jak on sie teraz zachowuje, nie wiem czy bycie z nim to dobry pomysł, mimo tego co nas łaczyło itd. chyba lepiej zebysmy zyli osobno

moj obraz "zwiazku" a jego zupełnie sie rozni, a poza tym on nie dojrzał do prawdziwej milosci, byl i bedzie niezdecydowany, skad mam pewnosc ze w przyszlosci znow nie wywinie mi akcji pod tytulem "nie wiem czego chce, nie wiem czy cie kocham"... w milosci nie ma wahań, albo sie kogos kocha albo nie.. najsmieszniejsze, ze ja nie wymagałam jakis deklaracji, a tylko po prostu bycia z soba jak zakochani w sobie ludzie, ale moze wymagałam za duzo, no tak.... przeciez on mnie nie kocha i traktuje jak kumpla z ktorym moze udaloby sie przespac

ostatnie 2 tygodnie pokazały jaki z niego niedojrzały i tchorzliwy facet, nie wiem czy to ja bylam slepa, czy on udawal kogos kim nie jest.. to dzieciak, ktory nawet nie wie jak sie zachowac i co wypada a co nie... udaje twardziela i takiego co probuje brac zycie za rogi, a tak na prawde to zakompleksiony, niepewny siebie facet co nie wie jak postepowac z kobietą, najlepiej by chcial zeby kazda nim rzadziła i mowiła co ma robic, kogo kochac, jak zycie sobie ulozyc...... ehhhhh.

zycze mu wszystkiego dobrego, bo trudna przed nim droga do prawdziwego szczescia i prawdziwej milosci, a nie tylko jakiejs jej namiastki.