Witam, troszkę się nie odzywałam (brak czasu - cudowne uczucie
). Trochę się Wam wyżaliłam ze swoich problemów. Fajnie, że czytacie i odpowiadacie. Postanowiłam (z resztą już dawno), że zacznę coś ze sobą robić, chociaż posiadam ten paniczny strach z powodu nieśmialości no i ograniczone możliwości wychodzenia gdziekolwiek - bo samej się nie chce. No ale przełamuję się. Dzięki Wam. Co robię dla siebie ? Otóż wyciągnęłam dziewczynę mojego brata na siłownię i fitness. Zamierzam chodzić regularnie. Oczywiście nastawiłam swoje myśli pozytywnie, że będzie miło, że nikt nie będzie wobec mnie wrogo nastawiony, że będę się uśmiechać i nie będę uciekać wzrokiem od ludzi
- załatwione
. Efekt - ćwiczyłam w sympatycznej atmosferze, oczywiście nie znając się na sprzętach trochę się wygłupiłam ale nie sama się z tego śmiałam. Może i ludzie się nie odzywali do mnie, ale to dlatego,że każdy był skupiony na ćwiczeniach, jednak każdy kto przychodził i wychodził mówił "cześć" ja też
. A no i zatrudniłam trenera żeby były lepsze efekty. Ćwiczyłam i swoje ciało i odwagę w rozmowie z obcą osobą. W sumie moja koleżanka nie była mi już potrzebna (do odwagi). Następnym razem idę sama
. Druga sprawa. Wyciągnęłam brata na łyżwy -chociaż marna ze mnie łyżwiarka. Pomyślałam a co mi tam. Lubię to. Mało było ludzi na lodowisku. Ale było tam kilku facetów, którzy fajnie jeździli - he he ćwiczyłam na nich swoją odwagę w zaczepianiu wzrokiem. Super było. Trzecia - dostałam zaproszenie na wyjazd integracyjny do innej firmy (to już gdzieś pisałam o tym) no i jade sama. Czwarta - zamierzam spotkać się z dziewczynami z tego forum - oczywiście jak dojdzie do spotkania
. Piąta - wyciągnęłam koleżankę z pracy na zakupy i kawę - było symptaycznie chociaż nie bardzo miała o czym mówić (to koleżanka, która ma męża i to jej już wystarczy) Jak widać trochę powiało optymizmem u mnie. Nakręcam się pozytywnie. Nie skupiam uwagi na poznaniu kogokolwiek, bo jak ide gdzieś i nie poznaję to wpadam w rozpacz. I to co robie wydaje mi sie bez sensu. No wiec zamienilam kolejność
robię coś a przy okazji może poznam kogoś.
joedlka78 - głowa do góry. Ja po rozstaniu z facetem byłam zdruzgotana, załamana w depresji (byliśmy ze sobą 9 lat). Teraz jest juz u mnie duzo lepiej. Chociaż łatwo nie było. Wszystkie rzeczy od niego, miejsca w których bywaliśmy, pary zakochane, miłosne piosenki w radio przypominały mi o nim. Wydawało mi się, że to koniec życia. Że nie dam rady. Słuchałam tekstów typu "bedzie dobrze, zobaczysz", wkurzały mnie. Wylewałam, żale swojej rodzinie, w kółko te same. I... Dałam radę. Tobie życzę siły i pozytywnego myślenia !
czekoladka7 - nie wiem czemu ludzie tak mówią "zostańmy przyjaciółmi", może chcą zostawić sobie furtkę do powrotu a może nie wiedzą co w takiej sytuacji zrobić i tak mówią na odczepnego. Wiem jedno, ze jak jedna strona kocha a druga chce przyjażni to to nie wychodzi. Zwłaszcza jak się z tą osobą już było i nadal się ją kocha. Będziesz patrzyła na to jak on układa sobie życie z inną. I czekała, że może wróci. Ja bym nie chciała tak. Dlatego lepiej jest zerwać całkowicie kontakt.
pozdrawiam i dalej pracuję nad sobą :-)