Być drugą i macochą

Cześć Kobiety, ciężko mi przebrnąć przez wszystkie Wasze wątki, dlatego będę powoli i regularnie im się przyglądać. Też jestem macochą. Mój partner ma 7 letnią córkę, owoc związku z poprzedniego małżeństwa. Mała mieszka z nami, a jej matka ma ograniczone prawa rodzicielskie. Muszę przyznać, że czasem nie jest łatwo ... Pozdrawiam Was wszystkie i życzę dużo siły na co dzień

Cześć Estera. Ja przebrnęłam przez wszystkie strony tego tematu. Wiele historii i sytuacji tu opisanych jest do siebie bliźniaczko podobnych. Jest kilka historii, które napawają optymizmem i chciałoby się z nich czerpać przykłady, ale z kolei różnią się od tych gdzie sytuacja jest napięta. Z obserwacji wyciągnęłam kilka wniosków, między innymi taki, że w takiej konfiguracji w jakiej Ty jesteś  " Mała mieszka z nami, a jej matka ma ograniczone prawa rodzicielskie" to może się udać. Pod warunkiem, że matka nie tylko ma ograniczone prawa, ale i ogranicza się z wizytami i nie nastawia dziecka przeciwko swoim żywicielom. Myślę, że w takim przypadku przy odrobinie chęci taka rodzina może być szczęśliwa.

Cześć Assunta. Tak - postawy macoch są różne , ale jest to wypadkowa zachowań M, Jego dzieci i Jego Exowej. Im gorsza Exowa i dzieci, im bardziej uległe jest zachowanie faceta względem Exowej, tym gorsze samopoczucie i  zachowanie Macochy. Gdy dzieci są grzeczne, a Exowa nie próbuje rządzić naszym życiem, im bardziej stanowczą postawę reprezentuje facet, tym spokojniejsza, cierpliwsza i kompromisowa jest postawa macochy. To moje zdanie. Prawdopodobnie na postawę i zachowanie Macoch ma jeszcze wpływ milion innych rzeczy, ale osobiście uważam, że postawa Exowej i stosunek macochy do JEJ dzieci, są tu najściślej powiązane.

Hh999 na jakiej podstawie twoj M chce uniewaznic malzenstwo? Maja dzieci wiec beda wielkie problemy. Dogadalam sie z szwagrem w koncu uwierzyl w zachowanie swojej zony i sama sie przyznala z jej dzieckiem wszystko ok. Ps tez spodziewam sie dziecka

Kilka słów o unieważnieniu małżeństwa - pozwolę sobie przekleić
"Unieważnienie małżeństwa oznacza fachowo zniesienie z mocą wsteczną wszystkich skutków wynikających z zawarcia małżeństwa. Wyjątek stanowi jednak sytuacja dzieci, które pochodzą z unieważnionego małżeństwa – zachowują one status dzieci pochodzących z małżeństwa."
Zatem na status dzieci nie ma to żadnego wpływu. Nie do końca również racją jest, że małżeństwo z dziećmi nie może być unieważnione, albo że unieważnienie jest trudniejsze - jeżeli są spełnione przesłanki unieważnienia małżeństwa, małżeństwo zostanie unieważnione.

Co do przesłanek... przyznam, że powiedziałam, że palca do procedury nie przyłożę, dlatego że uważam, że facet 27 letni i 25 letnia kobieta, są dość dorośli, żeby podejmować decyzję dojrzałą i ponosić jej konsekwencje. Dlatego nie poszłam na spotkanie z prawnikiem-kanonistą i nie uczestniczę ani w kompletowaniu składu świadków, ani w pisaniu pism procesowych i nie chcę tego. Wchodziłabym za głęboko w przeszłość M, w przeszłość i życie prywatne eks itd., a tego nie chcę. Oczywiście, chciałabym mieć możliwość zawarcia ślubu kościelnego z M, ale nie chcę (i to mu jednoznacznie wyartykułowałam) wyłudzenia unieważnienia. Niestety znam przypadek, kiedy facet i kobieta umówili się i wspólnie kłamali w sądzie kanonicznym, żeby otrzymać unieważnienie  i takowe otrzymali. Dla mnie to oszustwo i kiedy ten facet (jest moim powinowatym) o tym powiedział, byłam na tyle zdziwiona, że pozwoliłam sobie zauważyć, że przecież kłamali i oszukali i wyłudzili to unieważnienie. Na co otrzymałam odpowiedź, że tak, ale robili to ze względu na swoich nowych partnerów... Czegoś takiego zdecydowanie nie chcę

Oczywiście zapytałam M na jakiej podstawie będzie dążył do unieważnienia małżeństwa. Kwestia ta dotyczy eks i jej stosunku do małżeństwa, ale za bardzo nie chciałabym o tym mówić, bo to trochę mówienie o życiu innego człowieka w dodatku, kogoś kogo nie znam. Ja to widzę tak - w nieco szerszym kontekście: eks wychowywała się w pseudonormalnej, a w rzeczywistości patologicznej rodzinie; rodzice wykształceni z tzw "dobrych domów", podczas gdy ojciec pomiatał matką, był nie tylko przemocowcem, ale i seksoholikiem, po rozwodzie prowadził życie bon-vivanta, hazardzisty i casanowy,  matka była rozhisteryzowana i bardzo znerwicowana, nawiązała bardzo głęboką więź z synem i córką (no bo niby z kim, skoro męża miała naprawdę patologicznego), ojciec sprowadzał kochanki do domu w celu ... hm... relacji intymnych, które dosłownie działy się za ścianą. Myślę, że naznaczona swoją sytuacją rodzinną, eks miała wypaczone pojęcie o małżeństwie - jak coś nie działo się zgodnie z jej wolą, to zaczynały się ostre jazdy. Dla mnie opowieści o akcjach z ich życia małżeńskiego (a dodam, że rodzina M jest bardzo taktowna i np. teściowa niechętnie opowiada o tym, a ja nie inicjuję rozmów) to brzmi to jak opowieści o związku niedojrzałego faceta z niezrównoważoną kobietą z problemami natury psychologicznej (a może psychicznej). Każda awantura niemal od samego początku kończyła się wyrzucaniem M z domu, zdarzały się incydenty przykładania noża do gardła - myślę że eks pojmowała małżeństwo, że albo jest jak ona chce, albo nie.... itd. Jest jeszcze wiele aspektów, te powtórzyłam, bo o nich pisałam - są sprawy majątkowe; chodzi o dom z którego M i eks korzystali, a który należał do matki eks - M chciał wyjaśnić status tego domu "spłacić" teściową i jej syna, tak żeby dom był ich, bo włożyli w wykończenie domu, który otrzymali w stanie surowym zamkniętym, bardzo dużo swojej małżeńskiej kasy. Na marginesie M zarabiał nieproporcjonalnie więcej niż eks, więc czuł jakąś formę dyskomfortu, że łoży w "dom teściowej", a nie we własny. Kiedy podniósł temat z teściową, eks i teściowa podniosły larum, że jest niewdzięcznikiem, że eks nie da oszukać swojej rodziny itd... właściwie jak rozumiem to małżeństwo bardzo mocno zaczęło się sypać od nieporozumień natury finansowej. M stanął okoniem i powiedział, że w takim razie dopóki nie mają wyjaśnionego jaki jest status domu, on na niego nie łoży (tj. nie finansuje remontów), bo on chce łożyć na ich małżeński majątek, kupić dom albo mieszkanie, a nie w dom teściowej. Eks była jednym frontem z matką i inne aspekty małżeństwa też w tym momencie (mówiąc wulgarnie) posrały się....
Kiedy to wszystko słucham, to przyznam że pukam się po czole, no ale nie mi oceniać ich przeszłość. Poza tym mówię M - wiedziałeś jaką kobietę bierzesz, znałeś jej sytuację rodzinną, rodzina i znajomi Ci odradzali związek z nią - to po cholerę się z nią wiązałeś. A on mi mówi - "bo byliśmy tyle lat razem i nie wyobrażałem sobie innej kobiety koło mnie". No i co .... ręce opadają, bo ja jako kobieta odrzuciłam dwóch absztyfikantów, bo co do jednego zdałam sobie sprawę, że go nie kocham, tylko jestem przyzwyczajona do niego i lubię jego rodzinę, a co do drugiego to właśnie .... sposób związania go (prawie ubezwłasnowolnienia) z jego rodziną, mnie przerażał. Jego rodzina zaplanowała: gdzie mieszkamy (z teściami, na 3 piętrze ich domu), co ja będę robić po ślubie (będę księgową ich biznesów), itd. Wywołałam mały skandal, ponieważ to jest bardzo nobliwa rodzina lekarzy, przyjaciele moich rodziców, a kiedy ich pierworodny oświadczył się mi, powiedziałam NIE. Bo wiem, że w takim życiu bym oszalała - pogrzebana na żywca. On miał 27 lat, ja 25 - dokładnie tyle co M i eks. Dlatego ja uważam, że jak ktoś się pakuje świadomie w bagno, a w tym przypadku jest to życie z kobietą pozbawioną samokontroli, no to trudno...
M mówi mi, że pytał jednego znajomego, czy będzie jego świadkiem w sądzie biskupim, a on na to, że pewnie, że może na niego liczyć. Pytam, no jak, tak chętnie? Na co M mówi - oni jej wszyscy nie cierpią, bo zawsze twierdzili, że jest nienormalna... No i co... i nie mówili Ci tego przed ślubem. Nie ... no mówili mu, ale on nie słuchał. To mniej więcej usłyszałam wczoraj. Staram się nie oceniać eks po opowieściach M, ale kiedy czytałam pisma rozwodowe, to się trochę załamałam, bo kobieta naprawdę ma z garnkiem. To tak po krótce tyle w temacie unieważnień...

A co do dziewczynek - mamy z nimi weekend. Mam nadzieję, że będzie dobrze chociaż czeka nas rozmowa. Widzę że M by tą rozmowę odpuścił, bo taki jest szczęśliwy że córunie do niego piszą sms i na viberze. No trudno - będzie musiał, bo ja chcę wyjaśnić sprawy z dziewczynkami, tak żeby w szczególności MM rozumiała z jakiego powodu miała karę i że tata je kocha, ja bardzo je lubię, że chcemy żeby miały tu prawdziwy dom, prawdziwą "drugą" rodzinę, ale muszą też respektować te same reguły co my - szanujemy się nawzajem, cudzą pracę i wkład w domowe ognisko, rozmawiamy, kiedy nam się coś nie podoba, albo nas dotyka, staramy się ufać, że to co robią inni robią w dobrych intencjach, kiedy nie rozumiemy o co chodzi - to nie obrażamy się, ale prosimy o wyjaśnienia itd.

Mam juz corke 4 lata. W domu u szwagra spokoj. W sie przyznala jak traktowala D. Pisalam wczesniej ze W i K byli paro zanim szwagier zwiazal sie z mojo siostro. Powiedziala ze zachowywala sie tak bo mala przypomina jej moja siostre i lata ktore byli razem. Teraz jest spokoj. Ciekawe jak dlugo to potrwa.

Niby wszystko ok, ale jestem trochę przerażona MM. Albo wchodzi w wiek dojrzewania, albo jej coś dolega czego nie jesteśmy w stanie zdiagnozować. Codziennie jest awantura - wczoraj ze mną, bo po kąpieli zostawiły po sobie totalny syf w łazience. Nie chodzi nawet o to, że było nachlapane, ale jakieś zabawki, ręczniki i ciuchy na podłodze. MM chodziła w ręczniku-turbanie na głowie i w którymś momencie pyta - czy wrzucić go do prania. Mówię, że nie, że po jednym użyciu jest czysty, niech go powiesi w łazience, żeby wysechł. Wchodzę do łazienki, a ręcznik leży walnięty na podłodze. Była 22.30, trochę mi adrenalina skoczyła, ale nic ... zacisnęłam zęby i weszłam do pokoju - akurat oglądała Violettę na Disney Channel. Mówię "MM, proszę posprzątać po sobie w łazience", "Posprzątałam!!!", jak posprzątałaś jak tam się wala twój ręcznik, ciuchy na podłodze, lalki barbie, jakieś plastikowe talerzyki. Oczywiście był foch i ryk. Wszedł ojciec i mówię, że poprosiłam o posprzątanie łazienki, ale MM ma focha itd. Gadaliśmy z nią chwilę, że tak się nie może zachowywać, że mają jedyny obowiązek sprzątania swoich rzeczy po sobie i nic innego robić nie muszą, ale tego od nich wymagamy. Darła się, wyła i ryczała w poduszkę chyba z pół godziny. Zupełnie tego nie rozumiem....
Dzisiaj znowu, przy matematyce. Ojciec jej tłumaczył dzielenie w słupkach, ona robiła to źle, on jej tłumaczył dlaczego źle, a ona upierała się, że Pani od matematyki mówiła im inaczej. Znowu ryk, wycie i darcie się.... Naprawdę nie pojmuję co się dzieje z tym dzieckiem. Ciągle dokucza młodszej siostrze i naprawdę młodsza pasierbica jest zgnębiona przez starszą siostrę. Młodsza poszła z ojcem do rossmana - ja siedziałam z MM w samochodzie (MM wolała grać na komórce). Ojciec kupił im pomadki, młodsza wybrała sobie jakąś perłową, dla MM była neutralna. MM zabrała jej tą perłową, użyła jej - młodsza płakała. I tak jest non stop coś. Młodsza maluje na schodach, a ta rzuca w nią piłką do aerobiku. No bez sensu totalnie ....
Poszliśmy dziś do restauracji, naprawdę dobrej, stylowej restauracji... Zwykle dziewczyny jadają z nami "na mieście" w expres marche przy okazji jakiś zakupów w centrach handlowych (zazwyczaj posiłki jednak są domowe robione przez nas), a dzisiaj miało być specjalnie. Młodsza oglądała akwarium z homarami, obserwowała je, zadawała pytania, potem opowiadała nam o homarach chwilę Pani kelnerka (oczywiście nie kupiliśmy żadnych homarów). Młodsza dostała kolorowankę i kredki, to MM jej coś nabazgrała na kolorowance, to coś jej dokuczała... no powiem Wam, że mimo że jestem cierpliwa to już mi ciśnienie szło. Nawet spokoju w restauracji nie było... Teraz są piski i wrzaski, a jest 22.00. Oglądały z ojcem film ET, a ja czytałam sobie książkę w sypialni. Teraz starsza robi sceny, że chce spać z ojcem - jest ryk jak u 3 latka....

Hh999 9 latka to jeszcze raczej nie wchodzi w trudny wiek. Czy mala nie skarzy sie na jakies dolegliwosci zdrowotne?  Moze ktos ja skrzywdzil. Dzieci w tym wieku nie sa jeszcze zepsute. Takie zachowanie musi miec swoje przyczyny i nie tylko buntowanie przez matke.

josz
rozmawialiśmy z nimi w niedzielę, prawie na zakończenie wizyty. Młodsza była na początku przestraszona, starsza zdziwiona - reagowały dobrze, ale ... życie pokaże jak spisane zasady będą się miały do praktyki. M był przeszczęśliwy i ocenił weekend jako "bardzo dobry", ja jestem trochę mniejszą entuzjastką, bo zasady zasadami, a rzeczywistość - rzeczywistością.
W weekend M z MM przez chyba łącznie 6 godzin robił notatkę z historii. To jest masakra, ponieważ zrozumienie tekstu pisanego u młodej ma poziom zerowy. Czyta i nie wie o czym, jak ma potem powiedzieć to własnymi słowami to nie potrafi w ogóle powtórzyć o czym czytała - patrzy oczyma cielątka i widać, że żaden proces myślowy nie zastartował. Nie jest to forum o wychowywaniu dzieci, ale ... w sobotę M siedział z nią chyba z 4 godziny, w niedzielę kolejne 2. W sobotę całą praktycznie M robił lekcje (poza wyjściem na obiad do restauracji) a w niedzielę rano było śniadanie, kościół, potem trochę polatały po dworze, obiad, przyszli dziadkowie, dokańczanie tej historii i rozmowa z dziewczynkami. M napisał eks, że kilka minut się spóźnimy bo rozmawia z dziećmi. Eks napisała, że ma się nie spóźniać, bo ona jeszcze z dziećmi będzie się przygotowywała do szkoły (na marginesie - co myśmy kuź-wa robili pół weekendu jak nie przygotowywali się do szkoły...). Spóźniliśmy się całe 10 minut; eks wyszła przed dom (zarówno moje odczucie jak i M jest takie, że chciała zobaczyć czy przyjechałam po ostatniej awanturze, kiedy mnie zaczepiła), po czym w sms dosłownie po kilku minutach od naszego odjazdu dała upust swojemu niezadowoleniu, że historię skończyliśmy o 17.00 i jak rozumiem wg niej powinniśmy skrócić rozmowę o zasadach (czyli młode jej w ciągu dosłownie 5 minut sprawozdały co się działo). No przyznam, że M i mnie to raczej trochę rozbawiło, bo .... chyba cała sytuacja nie rozwinęła się po jej myśli i teraz "boli ją wątroba" co by tu dowalić M. M odpisał, że powinna być zadowolona, bo sama bezpośrednio zainspirowała tą rozmowę i że nad lekcjami spędziliśmy dość dużo czasu w toku weekendu, zatem pozdrawiamy i życzymy owocnych przygotowań do szkoły.
W trakcie rozmowy o zasadach ojciec pytał, czy ja na nie krzyczę - obie zaprzeczyły. No cóż - powiedziałam im, że nie przypadkiem o to pytamy, ponieważ mama miała o to pretensje do mnie; najpierw tata dostawał informację w sms jakobym na nie krzyczała, potem mama mi to powiedziała w czasie rozmowy wprost. Powiedziałam, że ja rozumiem ją, bo sama nie chciałabym żeby ktoś krzyczał na moje dziecko, ale.... uważam, że mamę ktoś mimo wszystko kłamie, ponieważ na nie nie krzyczałam, a i głos zdarza mi się podnosić rzadko i tylko w uzasadnionych sytuacjach. Podałam im przykłady z bieżącego weekendu, kiedy na nie podniosłam głos. Pierwszy dotyczył piątkowego zdarzenia w łazience, kiedy prosiłam kilka razy żeby posprzątały po sobie zabawki z łazienki, ciuchy i ręczniki i generalnie MM się "postawiła". Drugi przypadek też był MM - zrobiłam w niedzielę na obiad lody, została jeszcze ich resztka i MM poszła sobie nałożyć. Przewidując, że zaraz młodsza zacznie ryk, że MM nałożyła sobie za dużo, w momencie kiedy MM podchodziła do pojemnika mówię - MM nie nakładaj sobie sama, ja to zrobię (powtórzyłam chyba z 3 razy). MM zignorowała to i pakuje sobie lody, powiedziałam głośniej i bardzo ostro "MM przecież proszę, żebyś tego nie robiła, dlaczego ignorujesz moją prośbę" - odwróciła się do mnie i z dziką pretensją mówi "dlaczego nie mogę sobie nałożyć". Mówię jej - tak samo jak już mieliśmy awantury o gumki do włosów, artykuły do ozdabiania pierników (każda musiała mieć swoje, bo przecież jedna drugiej specjalnie zużywała za dużo jakiś tam kolorów, perełek itd. i zamiast zabawy był foch i wydzieranie się na siebie), tak tu zaraz będzie awantura, która zjadła więcej, a która mniej, zatem to ja chcę podzielić między wami to co zostało, tak żeby nie było wątpliwości, że dostałyście po równo.
Młodsza natomiast w czasie wizyty dziadków kładła nogi na stół. Upomniałam ją, że proszę żeby ściągnęła nogi ze stołu, bo to nieładnie i musiałam to robić jeszcze z 4 razy, bo ona miała doskonałą zabawę - co je zabrała, za chwilę je z powrotem kładła. Ja jestem staroświecka i pochodzę z rodziny, gdzie tego typu kwestie dwa razy nie trzeba było powtarzać dzieciom, dlatego mnie trafia szlag, ale oczywiście powstrzymuję emocje ... myślę że po drugiej prośbie, jeżeli mój syn założyłby nogi na stół po raz trzeci, to do niego bym podeszła, złapała za rękę, odprowadziła od stołu do jego pokoju i kazała mu tam siedzieć, skoro nie potrafi się zachować w towarzystwie dziadków przy stole i robi afront im i mi. Kiedy dziewczynki pytały zdumione, "a kiedy to one niby nie słuchają" to im o tych sytuacjach opowiedziałam. Powiedziałam, że MM trzeba obsługiwać, bo nic nie potrafi - nawet sobie herbaty zrobić, tylko woła, że chce jej się pić, ale tu ... kiedy chodziło o lody, to okazało się, że potrafi się obsłużyć, przy czym kiedy jej mówię, że ma tego nie robić, to akurat jest jej to nie na rękę i okazuje się, że sama się świetnie potrafi o siebie zatroszczyć. A młodsza ... już ponad 7 letnia powinna znać zasady dobrego wychowania, że nóg się nie kładzie na stole, przy którym jemy posiłki, a już w ogóle nie wyobrażam sobie kładzenia nóg na stole w trakcie wizyty dziadków, że to przejaw bardzo złego wychowania i mi byłoby wstyd, gdyby moje dziecko tak się zachowało przy gościach, a przy dziadkach w szczególności. Wyjaśniłam, że dziadkowie to specjalni goście, wobec których dzieci powinny zachowywać się z szacunkiem (przyznam, że teściowa pod pewnymi względami mnie irytuje, bo już kilka razy "zaserwowała" dziewczynkom jakieś głupie teksty, którymi te się delektowały typy "puszczam bąka, niech się błąka", co w mojej ocenie raczej nie wzbudza autorytetu dziadków, a powoduje u dziewczynek złudzenie, że babcia to równiacha, przy której można zarzucać nogi na stół). Chyba coraz bardziej myślę, że jestem patologiczna w swoim konserwatyzmie, ale naprawdę swojemu dziecku bym na tym etapie już nie odpuściła akcji z nogami na stole... I nie chodzi o to, że nie mam luzu - mam luz w wielu sytuacjach, kiedy macham ręką na zachowania, które już mnie irytują, ale stwierdzam - ok, dobra, niech się bawią, przynajmniej jest spokój. Są jednak takie incydenty, których nie odpuszczam, a nawet potem zwróciłam uwagę M, że powinien mnie poprzeć i skarcić młodszą za to kładzenie nóg na stole, bo to dla mnie zachowanie, które trzeba rugować - nie chodzi nawet o zasadę, ale o nonszalanckie zachowanie przy dziadkach. Niby mam nie wychowywać "cudzych dzieci", ale kurcze jak tego nie robić ... skoro mam mieszkać z "dzikimi dziećmi" pod jednym dachem, a potem co z Jasiem? Jak mu wyjaśnić, że od niego wymagamy stosownego zachowania i przestrzegania kindersztuby, a starsze siostry robią co chcą... I szczerze - myślę że dopóki M nie poznał mnie, był częścią tej zabawy. Co by M zrobił w łazience - oczywiście sprzątał... ale od kiedy jestem ja to istotnie - dziewuchom się pogorszyło, bo rozmawiam dużo z M i przekonuję go, że akurat to co robi jest niewychowawcze. Trzeba przejść ileś tam kryzysów i awantur i "postawić na swoim", bo on jest ojcem, a nie kumplem i ma przede wszystkim je wychować na kulturalne dziewczyny, a nie na rozwydrzone pannice. Myślę, że w domu matki też tak się zachowują, a ja gram "złą macochę", bo jak na razie to ja ograniczam ich popędy i skłaniam ojca do bardziej wychowawczych zachowań. Czasami skarżą się na siebie i dzisiaj patrzę a MM ma jakieś dziwne ranki na rękach - zaniepokoiłam się i pytam się, czy coś ją pogryzło i kiedy (wyglądało jak rozdrapane pogryzienia komara), na to MM, że to siostra ją pokuła ołówkiem z rysikiem (MM miała takie 3 ślady), na to młodsza wpadła do łazienki i mówi, że MM jej przytrzasnęła palca - pytam "no ale chyba nie specjalnie" na to MM mówi "nie specjalnie" a młodsza "specjalnie!!!". Myślę, że w domu u mamy też się dzieją niezłe jatki ... Przy czym, gdyby zdarzyły się u nas, M nie nadążałby z odpisywaniem na sms z pretensjami....

Przeczytałam i sama nie wiem do czego odniesc sie najpierw

moze zaczne od tej nieszczęsnej historii,robienie notatek czwartoklasiście ,to szok, podtrzymuje to co kiedyś napisalam dziewczyna jest tępa,na poziomie 2 -3 ,bardziej w kierunku 2 jeśli do tej pory nie opanowała samodzielnego uczenia,nawet sobie nie wyobrazam siedzenia 6 godzin by nauczyć dzieciaka jednego działu ,szok

nie bylabym sobą gdybym nie skrytykowala teściowej,OMG bączek pobił rekord prymitywizmu który poprzednio nalezal do matki mojej parierbicy

potem dopisze reszte przemyśleń

Słusznie się obawiasz co z Jasiem w przyszłości. Jeśli M nie zacznie już teraz być ojcem, który wychowuje, to wybacz, że sprowadzę Cie na ziemię, ale za 4 lata, rozhisteryzowane dziewczynki staną się rozhisteryzowanymi nastolatkami. Na burdy w domu będzie patrzył Twój 4 letni syn. Na szczęście różnica wieku będzie już na tyle duża, że dziewczyny nie będą kuplami małego bąbla, nie będą się razem bawić, to będą dwa różne światy. Bardziej jednak obawiałabym się ich zachowania zaraz po urodzeniu się Jasia. Nie zdziwiłoby mnie, gdyby pierwsza fascynacja niemowlęciem przerodziła się u MM w agresję i niechęć do małego braciszka. Teraz pozwala sobie na wiele, a za jakiś czas będziesz marzyła o tym, żeby weekendowe spotkanie z dziewczynami, M spędzał po za domem.

Wybacz, ale chyba nie czytasz ze zrozumieniem, albo po prostu czytasz po łebkach.  Ani Hh999 ani Lusilju nie dążą do odcięcia faceta od córki. Lusilju odcięła siebie i swoje dziecko od tokycznej pasierbicy. Ojciec wciąż spotyka się ze swoją córką ale nie angażując w te spotkania swojej nowej rodziny. A Hhh999 póki co , dzielnie podjęła rękawicę i próbuje czegoś (w tym przypadku dobrych nawyków i manier) nauczyć swoje pasierbice. W przeciwieństwie do ich rodzonego ojca, który ciągłymi prezentami rozpuszcza dziewczyny do granic możliwości.

Oczywiście pałać sympatią możesz do kogo chcesz, to wolny kraj.  Jak piszesz : " Większą sympatię ( choć nadal  niewielką) budzi we mnie ta durna eksowa,  która szarpie nerwy swojemu byłemu i jego obecnej zapomniałaś dodać , że ta "durna exowa" ( to Ty ją tak nazwałaś) szarpie nerwy swojemu byłemu pogrywając sobie dziećmi!!! Tymi dziećmi, które zdaniem wszystkich, powinny być za wszelką cenę chronione od takich gierek, manipulacji. Matka, która nakręca dzieci na ich własnego ojca, która dla swoich chorych celów skrzywia psychikę tych dzieci, godna jest naszego politowania a nie sympatii. Ale oczywiście nikt Ci nie zabroni lubić kogo chcesz.

Pozwoliłam sobie zacytować Twojego poprzedniego posta w tym temacie, z którym bardzo, bardzo się zgadzam.

Ojciec i matka są odpowiedzialni za to jakie te dzieci są!!! Ale powiem Ci tak, kiedy idę chodnikiem a przed sobą widzę grupę rozwrzeszczanych małolatów, agresywnych, popychających się, szarpiących, przeklinających.... to omijam ich wielkim łukiem. Nie mam wpływu na to jak się zachowują, jedną moją uwagą, że mogliby nie kląć tak na ulicy, nie wychowam ich, nie naprawię , nie zbawię świata. Więc wolę ich unikać, obejść drugą stroną ulicy. I tak samo postąpiłam widząc na horyzoncie rozwydrzone, rozhisteryzowane, aroganckie dzieci M i Exowej. To są Jego dzieci, widuje się z nimi, rozpieszcza dalej,bo taki jest Jego sposób na ich nie/wychowywanie, ale ja nie chcę mieć z tym nic wspólnego i nie chcę aby moje dzieci były świadkami takich zachowań. Kropka. Nie chcę się szarpać z tymi dziećmi, nie chcę na siłę wprowadzać w ich życie nowego porządku, którego nie znają. Ich matka wprowadza do ich życia taki chaos, że już im wystarczy tych rewolucji. Tata chce być kochającym tatusiem, tym od rozrywek i zaspokajania życzeń, proszę bardzo. Ale bez mojego udziału. Coś w tym złego?

No właśnie nie. I dlatego pochwalam dystans macochy do dziecka, aby tylko zawierał w sobie i brak potrzeby jego wychowywania, i adekwatną do charakteru dziecka obojętność/ sympatię, jako osoby bliskiej i krewnej partnerowi.  A nie wyłącznie wynikającą "z urzędu" niechęć.
I biorę pod uwagę, że eksowe też są ciężkie. Ale "pogrywanie dziećmi " to nadal nie obwinianie i. karanie ich za błędy rodziców. W tym konkretnym przypadku Hh999 uważam, że eksowa jest mocno niezrównoważona i najlepiej byłoby, gdyby ojciec powalczyl o ograniczenie jej władzy rodzicielskiej i przejął je pod wychowanie,  zanim psychicznie zjadą do poziomu matki i staną się kolejnymi toksykami.

juz ci mowie jak mozna brać faceta z przeszloscia i jej nigdy nie zaakceptowac

mozna tego nigdy nie zaakceptować gdy TA PRZESZLOSC JEST DESTRUKCYJNA I W JAKIKOLWIEK SPOSÓB ZAGRAŻA TWOJEJ PRZYSZLOSCI
nie sadze byś mnie zrozumiala bo kto nie dotknie tego gooowma osobiście nie zrozumie

I tu się z Tobą nie zgodzę. Bo kocham swojego faceta, nie chciałabym żeby czuł , ze Jego dzieci są mi obojętne. Baaa, sama bym wolała żeby było inaczej. Żebym mogła mieć z nimi sympatyczną relację. Myślisz, że nie wolałabym spędzić weekendu z M, z moimi dziećmi i Jego dziećmi w komplecie???? Móc przyjemnie spędzić czas wspólnie ? Nie musieć się dystansować i "wywalać" M na miasto, bo przyszedł dzień spotkania z dziećmi? Chciałabym, aby przywiózł Je do naszego domu, żebyśmy mogli wspólnie przygotować posiłek, zjeść normalny obiad, potem razem pójść na lodowisko. Po co mi ta obojętność? Po co negatywne nastawienie? Zdecydowanie jestem za tym, by zakopać negatywne emocje , obojętność i spotkać się wspólnie, sympatycznie spędzić czas.

Ale nie da się. Bo od progu słyszałam: mama powiedziała, ze u Ciebie nie muszę zdejmować butów ( i awantura), mama powiedziała, że nie muszę jeść u Ciebie jeśli nie chcę ( i kolejna awantura), mama powiedziała , że nie mogę się do Ciebie przytulać, więc w sytuacji kiedy jest mi źle przychodził ryk "zawieź mnie do mamy". Te dzieci są tak zahukane przez matkę, że lepsza jest moja obojętność, brak kontaktu, niż ciągły konflikt lojalnościowy, w który wpędziła je własna matka.
Dlatego twierdzę, że nasze negatywne emocje, nasza wrogość, złość, czy nawet totalna obojętność - jest reakcją na podłe akcje Exowej. Ale nie tak powinno być.

Masz rację, LUSI,  nie zrozumiem.
Moim zdaniem przeszłość buduje się we dwoje. Przy posiadaniu dzieci z toksyczną partnerką odpowiedzialnośc za kiepskie wychowanie także spada na oboje. A kolejny związek nie rehabilituje,  nawet po odcięciu się od wpływu na potomka. Zwłaszcza że własne dziecko powinno się kochać bez względu na to, jakie wyrosło,  i czuć za to współodpowiedzialnosc.
A wybranie faceta z "przeszłością " na partnera zobowiązuje do akceptacji wszystkiego,  co wnosi. Dobrego i nie.
Tak ja to widzę, ale oczywiście,  każdy uważa  po swojemu.

gagatka teraz to ja Ciebie nie rozumiem ! Z jednej strony mówisz, że lepiej żeby macocha zdystansowała się do dzieci partnera, miała stosunek z grubsza rzecz biorąc obojętny. Z drugiej zaś strony podkreślasz, że macocha POWINNA w pełni akceptować przeszłość partnera a już nade wszystko Jego dzieci. Rozjeżdżasz się tu w poglądach. Mówisz o obojętności i dystansowaniu się od pasierbów.  A kiedy Lisi Ci pisze, że się zdystansowała na amen - czyli nie chce mieć z pasierbicą nic wspólnego - to już mówisz, że źle robi i powinna akceptować. Ale owszem akceptuję przeszłość partnera, akceptuje obecność Jego dzieci w Jego życiu, ale na Boga, włazić w dupę Im nie będę. Tolerować plucia w twarz tez nie będę. Wolę Ich nie widzieć i nie mieć z nimi nic wspólnego - tak wyrażam swoją obojętność w stosunku do nich.
Akceptuje, bo ni mam wpływu na to jakie są, ale omijam z daleka i się nie wpierdzielam w ich nie/wychowywanie.
To wciąż źle i nie dobrze i to wciąż macocha robi źle.

W każdym bądź razie ja zawsze przedkładałam dobro swoje i swojej rodziny nad dobro ogolu czy cudzych dzieci,owszem na początku z tych czy innych pobudek starałam sie to jakoś ulozyc,ale za dobre chęci odplacano mi podłością,potem intrygami wiec fora ze dwora,
tak wlasne dzieci kocha się bezwarunkowo...
ale na to ze cudze dziecko placi mi nienawiścią za dobre chęci teakcja jest tylko jedna-pełna izolacja,
to dziecko do końca życia będzie upatrywalo we mnie konkurencje,będzie nienawidzili,knuło itd bo ono takie jest,bo jest nawet przejaskrawiona kopia swojej mamusi i ja nie mam zamiaru pozwolic mu na to by syfiło w moim życiu,bo jestem dla siebie najwazniejsza,bo za bardzo siebie lubię by sie tym umartwiac

Nie, nie zrozumialysmy się. Te dzieci są obce i nikt nie musi ich kochać. Akceptować tak, choćby i na odległość,  spotykanie się na siłę nie ma sensu. Nie powinno się tylko udawać, że tematu nie ma, nie nastawiać partnera przeciw nim.
Stosunek LUSI jest daleki od obojętności, a przynajmniej był przez sporą ilość postów,  i to faktycznie budziło niechęć do niej, nie tylko moją. Że wszystkich macoch u niej najwięcej jest egoizmu,  agresji, złości, krytyki, wymierzonej nawet bardziej w pasierbice niż jej mamuśkę. Jej sprawa, po prostu mnie razi. Przykro mi. Szkoda mi każdego dziecka, które staje się częścią podobnego układu.
Może i jestem śmieszna. Wierzę w to, że jak się bardzo człowiek uprze, to dla dobra dziecka wywalczy ograniczenie złych wpływów. Nawet kosztem odebrania go toksycznej matce. Problem tylko w tym, że mało który ojciec, mający drugą rodzinę, weźmie na siebie pełną władzę rodzicielską i zamieszka z dziećmi.

Nie chce tu w żaden sposób bronić Lusi , bo adwokatem Jej nie jestem, ale potrafię zrozumieć Jej wrogość daleką od obojętności. Ma Ona jednak ku temu podstawy i gdybyś przeczytała dokładnie wszystkie posty, wiedziałabyś, ze Lusi kilka lat miała pasierbicę pod bezpośrednią opieką. Została w to wmanewrowana przez Exową i przez swojego partnera. "Wdzięczność" za przygarnięcie pod swój dach była taka, ze pasierbica, między innymi zaczęła okradać ich dom. Gdyby własne dziecko zrobiłoby mi coś takiego , nie miałabym skrupułów i wypierdzieli...bym z domu takiego niewdzięcznika i darmozjada.
Wrogość nie jest tu skierowana na niewinnego przedszkolaka, ale na dorosłą pannicę, która już jako dojrzała panna jątrzyła w Ich życiu. 

Popieram Lisui w pełnej rozciągłości jeśli chodzi o ochronę własnego miejsca do życia i własnych dzieci. Zrobiłam to samo zakazując M przywożenie Jego dzieci do naszego domu. Wiele tu padło negatywnych słów na mój temat, że postawiłam swojemu facetowi ultimatum. Tak. Postawiłam, chcąc uchronić własne dzieci przed tamtymi złymi zachowaniami, zaryzykowałam związek z tym facetem, by nie zmarnować moich dzieci. Wybrał. Wyprowadził się. Rozstaliśmy się. A kiedy jednak stwierdził, ze dokonał złego wyboru i chciał wrócić, postawiłam zaporowe warunki.
Ni e uważam żebym zabrała tamtym dzieciom ojca. Widuje się z Nimi wtedy kiedy ma na to ochotę ale bez mojego udziału.

I w tym jest sedno sprawy!!!! Malo który ojciec chce wziąć na siebie taka odpowiedzialność. Ale to My macochy jesteśmy złe i podłe i nastawiamy ojca przeciwko własnym dzieciom. Taki jest stereotyp. Prawda jest jednak taka, że to facet nie chce wychowywać swoich dzieci. Zawsze pełnił rolę bankomatu i kumpla od zapewnienia rozrywek, więc... czemu miałby to zmieniać po rozwodzie? Czemu My mamy go walić w łeb i nalegać na to, żeby zaczął wychowywać te swoje dzieci. Skoro była zona nie nauczył go przez tyle lat małżeństwa to tym bardziej ja go do tego namawiać nie będę.

A gwoli wyjaśnienia w naszym trójkącie ( M, Ja i Jego Exowa) jedyną osobą, która nastawia dzieci przeciwko ojcu jest Exowa. Nigdy nie podjęłam próby nastawiania ojca przeciwko Jego dzieciom. Skutecznie zniechęcają go do siebie same ( chociażby syn, który pamięta o Nim tylko wtedy, kiedy czegoś chce). W dzień ojca na ogół nic nie chce i nie dzwoni.

Nie, nie , nie zrozumiałaś mnie. Ja napisałam, że facet nie chce WYCHOWYWAĆ SWOICH DZIECI. Zabierać i dobrze się bawić, zaspokoić swoje ego - tak. Ale nie wymagać, nie uczyć, nie wychowywać. Spędzać z nimi czas chce - tylko nie chce mu się wychowywać, bo jeśli matka nic od tych dzieci nie wymaga, niczego dobrego ich nie uczy, to ojciec, który zacznie czegoś wymagać jest z góry skazany na porażkę i niechęć dzieci. Wiele razy M mi mówił, ze nie chce żeby dzieci nie chciały do niego przyjeżdżać. A wychowując je (co się wiąże z nakazami, zakazami , wyciąganiem konsekwencji) spowoduje, że dzieci wybiorą łatwiejsze życie u boku matki i powiedzą matce, że nie chcą jeździć do ojca. I ja tego nie rozumiałam. Mówiłam mu, co ty pierniczysz, masz przyznane sądownie wizyty i dzieci mają jechać z Tobą. Jakże się myliłam. Moc Matki jest nieograniczona. Wpływ matki na dzieci jest nie do przeskoczenia. Mówisz o usprawiedliwianiu faceta. Tak usprawiedliwiam go trochę , bo wiem że tęskni za dzieciakami. I nawet jeśli One będą Mu srały na głowę , to będzie mówił, że deszcz pada. A jeśli mają do Niego przyjeżdżać lub dzwonić tylko dlatego, że chcą od Niego kasę to On i tak się będzie cieszył z tej namiastki kontaktu. Przestał Ich wychowywać już dawno, bo stwierdził, że ma zerowy na to wpływ.    I tu Go usprawiedliwię. Ma zerowy wpływ, więc zawiesił broń. Ale to, że On zawiesił broń i nie ma zamiaru wychowywac swoich dzieci , nie znaczy, że ja mam odpuścić wychowywanie swoich dzieci. A utrudni mi to, kiedy moje dzieci będą widziały , że tamtym wynagradza się każde, nawet złe zachowanie, że dostają prezenty tak sobie bez okazji, że toleruje się fochy, histerie , rzucanie się na podłogę w markecie.

Dodam jeszcze ze panowie bardzo chętnie wychowuja/zajmuja sie dziećmi cudzymi rękoma,czyimś wkładem,gdy im ten wkład odbieramy to juz tacy skorzy w tym rozpieszczaniu i upupianiu miloscia nie są,jak trzeba odwalić brudna robote to juz nie jest tak sielankowo
u nas paradoksalnie klapki mężowi zaczely spadać w stosunku do dziewuchy jak zaczal sie z nią sam widywać,obecnie jest na etapie porównywania jej do exowej,no cóż uczen przerosl mistrza

edit

kijm dzięki,wiem ze mnie rozumiesz

Ciekawe na jak podlo osobe wyrosnie twoje dziecko i ciekawe czy je tez bedziesz izolowac od siebie. Pewnie jak ma tako matke jak ty i wredno siostre jak o niej piszesz. To juz pewnie jest okropnyn dzieciakiem.

marza nie oceniaj i nie krytykuj i nie mierz wszystkich miarą macochy, którą masz w rodzinie.
Po pierwsze nie jesteśmy macochami, które zastępują dzieciom matkę. Te dzieci mają i matke i ojca, półsierotami nie są!!
Nie jesteśmy tez ( w większości ) przyczyną rozpadu małżeństwa. Większość z nas związała się z rozwodnikami już po rozwodzie, a nie z wdowcem tak jak w Twoim przypadku. Dzieci partnera z nami nie mieszkają i mają matkę, w związku z czym nie mamy prawa, ani obowiązku tych dzieci wychowywać. Nasze sytuacja są zgoła inne, niż ta z Twoją siostrzenicą w tle, więc proszę Cię spójrz szerzej na nasze sytuacje i nie oceniaj wszystkich "macoch" przez pryzmat Twojej krzywdzonej siostrzenicy.

Hh999,  nie było wątpliwości
Ale taki już urok forum,  że nie zawsze oceniamy to, co nas osobiście dotknęło, często mamy odniesienie z otoczenia. Choć,.jak juz wspominałam, byłam wychowywana przez ojczyma, dobrego człowieka.
Albo mamy jakąś wizję,  teorię,  i do niej się odnosimy. Moja wizja takiego związku: Twoje dzieci to moje dzieci i vice versa, z niewielkimi odchyleniami. W takich sytuacjach jak Wasze zakładam, że odpuściłabym sobie taki cyrk. Święty spokój i dobro dzieci byłoby priorytetem.
Właśnie sytuacja,  kiedy z matką coś się dzieje i ojciec ma się zająć dziećmi, jest dobrym powodem do tego,.żeby w te stosunki z dziećmi choć minimum pokojowości wprowadzić. W sytuacji jak u LUSI, z okradaniem i bluzgami,  faktycznie,  ciężko. Ale...  tu nie ma grama dobrych chęci, może nie było nigdy, i przesadzili. Pozwolicie, że się nie wypowiem, bo nie jest moim celem tu kogokolwiek obrażać. Tak odbieram Wasze posty, jak to naprawdę wygląda i jaki jest Wasz stosunek do tych dzieci,  wiecie tylko Wy. Mnie ich po tych relacjach po prostu szkoda.
Kijm, "ona nie wymaga, a on nie chce wychowywać,  bo będzie skazany na porażkę i niechęć dzieci "...no, to super rodzice, tylko im pomnik postawić Pozostaje więc mieć nadzieję,  że może ulica je wychowa".
Nie ma się co przekomarzać,  ani ja Was nie przekonam, ani Wy mnie. Wtrąciłam się, bo już od jakiegoś czasu mnie korciło. Może z nadzieją, że przeciwny punkt widzenia skłoni do odrobiny refleksji i zmuszenia tych Waszych partnerów do poczucia odpowiedzialności za dobre wychowanie własnych dzieci.

gagatka0075
jak napisałaś - byłaś chowana przez ojczyma. Ja znam dziewczynę, której matka-wdowa wyszła za bardzo dobrego faceta, z którym miała kolejne dzieci. Moja koleżanka mówiła na niego "ojciec" i złego słowa na niego nie powiedziała.
Mi o tym, że dzieci M, to nie moje dzieci, najbardziej dobitnie przypomina ich rodzona matka tylko dlatego, że przykro jej, że jej córki mnie lubią i że jestem dla nich dobra i normalna. W niedzielę rano, młodsza przybiegła i przytulała się do mnie - chyba tak się nie robi wobec macochy-wampirki.... I do tej pory zamęt w głowach dzieci i niechęć do mnie zaszczepia eks, dla której chyba stałam się teraz wrogiem nr 1, wyżej w rankingu niż M, z którym teraz paradoksalnie chce rozmawiać, ustalać, wychowywać - coś na co nie miała ochoty nigdy wcześniej. Moja teoria i teoria M? Że teraz ma ochotę "zbliżyć" się do M, żeby niszczyć relację ze mną, która już nie jest przelotną znajomością jakie M miewał kiedyś, tylko stałym związkiem. Wcześniej M walczył przez sąd o ustalenie widzeń z dziećmi itd., bo eks nie chciała mu dawać dzieci na weekend, teraz wnioskuje o zwiększenie częstotliwości widzeń... czy to nie przypadek, że tak się dzieje od momentu, kiedy dowiedziała się, że jestem w ciąży?
W moim przypadku, najskuteczniejszym wrogiem dobrostanu psychicznego własnych dzieci jest ich matka - tak długo jak znam i obserwuję M, to dziewczynki ani ode mnie ani od M nigdy nic złego na jej temat nie usłyszały. Same były za to świadkami, jak przy dzieciach eks pytała M, kiedy za inseminował swoją kochankę. Wybacz, ale łatwiej mi teraz traktować ją z pobłażaniem godnym osoby niespełna władz umysłowych, niż dorosłego człowieka. Dlatego wiem, że mogę się spodziewać wszystkiego - z mordownią jaką miały kjim i lusilju włącznie... I tak ... cierpią dzieci przede wszystkim - tylko kto o to do cholery ma dbać - ich matka czy ja???

Ja widzę to tak: matka ma dbać o dobro dzieci, jasne, a macocha ma tym dzieciom nie okazywać negatywnego podejścia,  zwłaszcza jeśli jest ono bardziej złością na Ex, a im się obrywa jako "pośredniczkom ".
I bardzo słusznie ją traktujesz, faktycznie ona musi być niespełna władz umysłowych. Nie warto przejmować się żadnym  słowem, które wypowiada. Na jej temat mam takie jak Ty zdanie. Ale aż strach pomyśleć,  że ktoś taki wypacza codziennie umysły dzieci. I ojciec tak naprawdę nic z tym nie robi. Nie rozumiem Cię, bo ja bym się starała go zmusić do zmiany zachowania wobec dzieci, do wprowadzenia zasad, do pokazania im innego życia, żądania poprawnego zachowania u Was i wobec Was. Piszesz, że one Cię lubią. A Ty, we wszystkich postach, nie sprawisz wrażenia odwzajemniajacej te uczucia. Starasz się dla nich, ale tak jakoś bardziej ze wzgledu  na M. Nie chcę się powtarzać, to Twoje wybory. Biedne te dzieci, bo tak jak u Kijm,  w sumie nikt ich nie wychowuje. A ktoś powinien, z pożytkiem dla wszystkich.

Zgadzam się z Tobą gagatka. Biedne te dzieci. Jakbyś poczytała moje posty od początku wiedziałabyś, że przez pierwsze dwa, dwa i pół lata związku z M, w zasadzie tylko mi zależało na tym żeby były zadbane i wychowywane. Kiedy przyjeżdżały na weekend nadrabiałam zaległości higieniczne z tygodnia lub dwóch, bo potrafiły w jednym warkoczu uczesanym w poniedziałek chodzić przez tydzień. To ja zmywałam cztery obskrobane warstwy kolorowych lakierów z paznokci 3 i 4 latki. Dzięki mnie 3 letnia dziewczynka odzwyczaiła się pic mleko z butelki ze smokiem. A 4-letnia w końcu powiedziała , że nie musi spać już ze swoją pusią (tzn starą, styraną pieluchą tetrową, z która się nie rozstawała). Wierz mi, dołożyłam wszelkich starań żeby czuły się u nas dobrze. W moim własnym domu, wygospodarowałam dla nich pokój (tylko ich). Miały swoje łóżka, ubrania, bo matka nigdy tych ubrań na wizyty nie dawała, zabawki, ulubioną pościel ( o te szczegóły dbał ich tata).   Ja dbałam o to, żeby nauczyły się załatwiać samodzielnie, mówić proszę i przepraszam i dzień dobry jak do kogoś wchodzą.  Ich matce było to bardzo na rękę. Bo miała w tym czasie faceta, któremu się poświęcała bez reszty, skakała po dyskotekach łapiąc drugą młodość w żagle podczas gdy ja, odwalałam za nią czarną robotę. I co? I sielanka się skończyła jak facet zostawił niunię, a niunia obudziła się z ręką w nocniku i stwierdziła, że próbuję zastępować jej dzieciom matkę. W związku z czym zaczęło się nastawianie dzieci przeciwko nam, zakaz przytulania się do mnie, zakaz słuchania się mnie, bojkotowanie zasad , których ciężką praca nauczyliśmy dziewczyny przez ten czas.  Opowiadałam tu na forum wielokrotnie, jakie cyrki wyczyniała. Długo trwało za nim dotarło do mnie, że dla każdego dziecka matka, choćby była patologiczną matką , zawsze będzie najważniejsza, najukochańsza, zawsze będzie świętością i kropka. I , chocby nam sie to nie podobało, TAKA matka jest dla dzieci najważniejszym autorytetem. Kiedy zachowanie dziewczyn zmieniło się dzięki matce o 180 stopni, stwierdziłam że dobro moich dzieci jest tu dobrem nadrzędnym. Nie wygram z chorą , patologiczną matką i jeśli chce robić dzieciom sieczkę z mózgu i nie/wychowywać ich po swojemu, to przecież ani ja, ani M, ani jak się później okazało sąd tego nie zmieni.
Dobrem nadrzędnym dla mnie jest dobro moich dzieci. Ich dobre wychowanie i zapewnienie im spokojnego domu. Histerie pasierbic, które dzięki matce przybrały na sile, pyskowanie, arogancja, ignorowanie dorosłych nie było dobrym przykładem dla moich dzieci.
Więc powtórzę za Tobą: Biedne te dzieci. Zgadzam się z Tobą. Ale moim zadaniem jest wychowanie własnych dzieci. I pisałam tu kiedyś na forum, jeśli chciałabym zbawiać świat, ratować wszystkie skrzywdzone na świecie dzieci, to pojechałabym do Afryki i tam pomagała biednym dzieciom. Tu mam inne zadanie. Wychować swoje dzieci najlepiej jak potrafię. Nigdy nie chciałam być misjonarzem ratującym świat.
Dzieci mojego faceta mają matkę. Niech je wychowuje jak chce ( w niejednej patologi wychowują piątkę, szóstkę, ósemkę dzieci) i jakoś się ten świat kręci. I co? Do slamsów też mam pójść i na siłę uczyć dzieci z patologicznych rodzin dobrych manier? BO jestem macochą? Ciekawa jestem ile z Was , forumowiczek udzielających tu dobrych rad, piszących o empatii i wyższych uczuciach - pracuje jako wolontariusze w domach dziecka? Ile z Was podjęłoby się opieki bądź adopcji dziecka, jeśli wiedziałoby , że praw do dziecka zrzekła się alkoholiczka lub narkomanka?
Oczywiście , powiecie znowu: "Widziały gały co brały", że facet z przeszłością to Exowa w tle, dzieci i sratatata. Tylko, że ja też jestem po przejściach, też mam dzieci, tez Pana Ex w tle. I wydawało mi się to normalne. Mam poprawne relacje z Exem, dzieci mają z nim świetny kontakt, realnie współpracujemy w ich wychowaniu. Nikt mnie 4 lata temu nie uprzedzał, że rzeczywistość z Exową w tle będzie tak znacznie różnić od tej, którą znałam.

Odniosę się  jeszcze do Twoich słów wyżej: 

Zgadza się. Nie są idealnymi rodzicami.  Ale to nie znaczy, że ja mam Ich w tym wyręczać.

I widzę ogromne podobieństwo w zachowaniu Hhh999 , do mojego zachowania sprzed trzech, dwóch lat. Tylko ja zwracałam uwagę na to, że dziewczyny się źle zachowują, tylko mi zależało żeby umiały posługiwać się nożem i widelcem, tylko ja wyciągałam konsekwencje, tylko ja uczyłam, ze sprząta się zabawki po zakończonej zabawie. Cholernie mnie wkurzały zaniedbania Pani Ex. I te higieniczne i wychowawcze zaniedbania. Wszyscy naokoło je ignorowali i udawali, że tego nie widzą , albo co gorsza, USPRAWIEDLIWIALI JĄ I ZŁE ZACHOWANIA DZIECI. Tylko mnie wkurzało , ze dziewczyny są niekąpane od tygodnia i w piątek odbieramy je w podartych rajstopach i gumowcach w upalny dzień. Ja się wkurzałam (wielokrotnie wylewając swój żal na forum), a M ze stoickim spokojem stwierdzał : "co się denerwujesz - kupię nowe rajstopy", pomijając niedomytą od miesiąca gencjanę po przebytej miesiąc temu ospie, lub to, że nieobcinane paznokcie u nóg  wrzynają im się w skórę. Przystępowałam do natychmiastowej reanimacji sytuacji. Kąpałam, czesałam itd a po jakimś czasie dowiaduję się , że ciągam dziewczyny za włosy, jestem dla nich nie miła, krzyczę na nie, czegoś wymagam, czegoś się czepiam ( z ust dziewczynek, z ust Byłej, z ust rodziców M).  Skoro tak - moja reakcja " w tył zwrot" był natychmiastowa.
Nie mogę mieć wpływu na ich wychowanie, na ich zachowanie w moim domu - więc nie chce mieć z tym nic wspólnego.

I widzisz, znów wyciągnęłaś niewłaściwe wnioski. Wieloktotnie już pisałam. NIE BYŁAM PRZYCZYNĄ ICH ROZWODU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Exowa odeszła od M sama. Wyprowadziła się z kochankiem do innej miejscowości zabierając ze sobą dwoje mniejszych dzieci. Wywalczyła alimenty a potem podrzucała dzieci do M ile wlezie, bo za alimenty fruwała od klubu do klubu. I nie z dwójką, a z trójką, bo jak się poźniej okazało,nastoletni wówczas syn  (początkowo mieszkał z M) , był w gimnazjum i zaczął wagarować, opuszczać się w nauce. M podjął kroki wychowawcze. Zaczął od ograniczeń komputera, wyjść wieczornych itd. I co? I Młody stwierdził, że skoro tak, to On idzie mieszkać do matki. Ex ucieszona, bo alimenty skoczyły w górę, a syn w tej chwili prawdopodobnie nie przystąpi wogóle do matury, bo jego frekwencja i wyniki w nauce na to nie pozwolą.   

Także , biedna w Twojej ocenie Exowa zafundowała sobie ( i dzieciom) takie życie na własne życzenie.

A niby jakie ma prawo być zła na Niego? Za własne wybory może być zła sama na siebie. Oczywiście , że teraz żal d..ę Jej ściska, ale to był tylko i wyłącznie Jej wybór.

Jeśli w Twojej ocenie samotna matka z dwójką małych dzieci, po rozwodzie jest biedną, wymagającą współczucia kobietą to uświadomię Cię również , że 6 lat temu , mając 30 lat, dzieci w wieku 2,5 i 4 lata zostałam sama, bez pracy , bez środków do życia (urlop wychowawczy, niepłatny).

Trochę trwało zanim osiągnęliśmy z Byłym mężem etap porozumienia, który mamy teraz, ale nigdy, nigdy nie pomyślałam o sobie "o ja biedna nieszczęśliwa, zostałam sama, bez pracy z dwójką małych dzieci......"

Świat nie jest zerojedynkowy. Sytuacje są różne u różnych ludzi, a Ty nie wykazujesz nawet odrobiny dobrej woli, żeby zapoznać się z naszymi historiami, a ośmielasz się rzucać oceny na prawo i lewo . Wrzucasz wszystkich do jednego wora i oceniasz przez prymat tylko i wyłącznie swoich doświadczeń . Brakuje Ci szerszego spojrzenia.