Czy czujesz się wyjątkowa?

lubię twoje wątki na to wychodzi -
Wydawało mi się zawsze ,że jestem tak wyjątkowa,ze ktoś to musi wreszcie dostrzec.hi,hi
To było tak,ze myślałam głównie ja,ja,ja-mnie boli,ja czuję,mi jest źle,itd ale poznałam teraz swoją wyjątkowość naprawdę i tu łatwiej mi pójdzie niż z talentami.
jestem wyjątkowa bo jestem wrażliwa na ludzką krzywdę, bo lubię starszych ludzi ,bo jestem romantyczna do bólu,bo chcę dzielić się radością i dawać radość innym,
Jestem wyjątkową matką dla swoich dzieci bo kocham je z całych sił ,
Jestem wyjątkowa bo chcę zrobić w życiu jeszcze dużo ,mam odkryty we mnie zapał do działania
Co jeszcze jestem dziecinna i czasem zabawnie śmieszna a jednocześnie poważna ze mnie kobieta.
nie wiem czy to wyjątkowość raczej bycie w miarę ,,ludzkim'' człowiekiem ale niech będzie ,ze jestem w ten sposób wyjątkowa
Co mi to daje? satysfakcje ,uśmiech za uśmiech,słowo mamo mocno cie kocham,to naprawdę wiele

Jest też inny wymiar wyjątkowości-takiej kobiecej w sukni,szpilkach,lekkim makijażem z lampką szampana i zobaczyć ten podziw w oczach swego mężczyzny-ona jest moją kobietą!
Czasem to czuję i jest to miłe choć próżne ale  marzy mi się też: być chwilę taką piękną damą na czerwonym dywanie...ach
Ależ sobie nasłodziłam a co tam raz można!

A ja swojej wyjątkowości dopiero się ucze ?

Każdy człowiek jest wyjątkowy bo inny niż wszyscy i jedyny w swoim rodzaju Ja czuję się wyjątkowa bo mam wspaniałego męża, który na każdym kroku przypomina mi o mojej wyjątkowości

Tak,jestem wyjątkowa -bo nie było,nie ma i nie będzie takiej drugiej K.... jak ja!
Ale moje poczucie wyjątkowości ma też swoje drugie ja - do którego czasem trudno jest mi się przyznać a przez to mam spore kłopoty.Kiedyś pewien  mężczyzna okazywał mi zainteresowanię, nawet było to urocze, moje ego naprawdę zaczęło się nadymać.W jakiś sposób czułam się wyjątkowa -do czasu kiedy zobaczyłam jak gość reaguje ogólnie na kobiety.
- nie jesteś nikim wyjątkowym - utarłam sobie szybko nosa
Jestem też żoną alkoholika i moje chore myślenie że jetem na tyle silna że potrafię zmienić drugiego człowieka - to tez magiczne myślenie o mojej wyjątkowości...

Mój mąż miał bardzo atrakcyjne partnerki- ja jestem normalna.Kiedyś mój przyszły mąż jechał ze swoją piękną narzeczoną autobusem.Wpatrzony,uśmiechnięty,szczęśliwi -obydwoje piękni.Gdy wsiadałam do autobusu popatrzył na mnie.Dokładnie pamiętam co pomyślałam w tamtym czasie a było to naprawdę bardzo dawno temu .Pomyślałam:
- Oderwał od niej wzrok,aby na mnie popatrzeć-więc muszę być ładniejsza od niej.
Zapewniam Was że nie byłam...
Poczucie wyjątkowości plus pokora, zdawanie sobie sprawy z własnego człowieczeństwa z jego plusów i minusów -wtedy to ma sens.

Juliette no podziel się... ja pracuje nad swoim poczuciem ,miło bedzie poczytać

To trochę tak jak za mną ...moje poczucie wartości jest raczej niskie natomiast ogrom zaufania jakie daje bliskim i moja swego rodzaju naiwność jest wielka.  Z jednej strony taka nieustanna wiara w dobro ciągłe próby szukania swojego pozytywnego ja  myślę że w jakiś sposób jest wyjątkowe w dziejsiejszych czasach gdzie wszystko jest dość logiczne przemyślane a mało spontaniczne. Muszę przyznać że na drodze poznania mojej wyjątkowości pomaga mi niesamowicie mój partner ...dostrzega we mnie rzeczy które sprawiają że czuję się najwiekszą farciarą na świecie. To prawda że każdy z nas jest wyjątkowy ...bo nie ma dwóch takich samych uśmiechów takich samych emocji które każdy z nas odczuwa ...mogą być podobne ale nie takie same i myśle ze jakby się zastanowić to powinnyśmy dostrzegać naszą wyjątkowość i nauczyć się kochać siebie.(włącznie ze mną)

Hmmm, moja przyjaciolka twierdzi, ze mam tendencje do masochizmu, moze to o to chodzi...;)
Ta sama przyjaciolka powiedziala mi jeszcze cos innego i bardzo madrego: "Sluchaj, naprawde chcialabys byc z kims, kto byl kiedys z kobieta, ktora byla dla niego bez znaczenia???"
Zaskoczyla mnie tym pytaniem, bo miala racje. Taki ktos nie bylby prawdziwym facetem a zwyczajnym bawidamkiem...
Mimo to wiem, ze musze nad soba popracowac. Widze po Waszych wypowiedziach ze poczucie wyjatkowosci jest nieodlacznie zwiazane z wysokim poczuciem wlasnej wartosci. Ja sama mam z tym czasami problemy.
A wyjatkowosc powinnismy przede wszystkim widziec sami w sobie, dopiero wtedy istnieje szansa, ze zobacza ja w nas takze inni...

Cóż, uważam się za wyjątkową kobietę - mojego mężczyzny i ogólnie jako interesującą osobę.
Jestem muzykalna, uwielbiam muzykę w każdej formie i postaci.
Gram na kilku instrumentach oraz śpiewałam kiedyś w zespole.
Szło mi dość nieźle,ale jak skończyłam szkołę, to skończyła się również moja działalność w tym zespole.
Poza tym myślę,że dość dobrze jeżdżę samochodem - sprawia mi to mega przyjemność;)

Mało jest chyba takich wariatów jak ja, którzy są w stanie postawić wszystko na jedną kartę
w wątpliwych sytuacjach.

My kobiety chcemy czuć się wyjątkowe w kontekscie atrakcyjności fizycznej a to najbardziej nas gubi.
Wyjątkowość tkwi w tym kim jesteśmy dla siebie i innych.
Oczywiście tak nas skonstuowano,ze wygląd zewnętrzny jest naszym atrybutem bo przeciez mężczyżni są wzrokowcami.
Dlatego tyle z nas pporównuje się z innymi kobietami.
Zawsze jednak będzie ta atrakcyjniejsza,młodsza itd
Ja tak nie robię i choć mam za długi nos,kilka innych kompleksów to nie zatruwam sobie nimi życia i wiem,że jestem wyjątkowa .
Każda z nas jest wyjątkowa i twierdzenie ,ze tak nie jest powinien być sygnałem do zmiany w postrzeganiu siebie.

Ty Olino masz już drogę akceptacji za sobą to widać .
Ja do tego jeszcze dochodzę ale też już wiem ,ze wnętrze nas rozświetla , zachęca innych do przebywani z nami .Oczywiście wnętrze wartościowe ,wyciszone ze spokojnym sumieniem.
Wtedy łatwo zauważyć naszą wyjątkowość innym ludziom.
Zwykle te zewnętrzne problemy zatruwają życie młodszym kobietom i prawda jest w powiedzeniu ,ze z czasem jesteśmy szczęśliwsze bo akceptyjemy sprawy na które nie mamy wpływu a które nie sa tak ważne.

"Odkąd znowu się uśmiecham widzę, że przyciągam ludzi,"-kurczę,też tak mam!!!
Kiedyś wydawało mi się że wszyscy są mi nieprzychylni. Wstydziłam się w sklepie kosmetycznym robić zakupy gdy za ladą stała piękna kobieta:(  Teraz potrafię piękności nawet powiedzieć coś miłego:)
ech,jest naprawdę duuuuuuuuużo lepiej, a będzie jeszcze lepiej...

Witam, dziękuję. Znam wątek dotyczący dda, jednak mojego postu celowo w nim nie umieściłam. Moje zadanie polegało na uzyskaniu opinii osób które nie mają w bezpośredni sposób do czynienia z takim samym problemem. W wątku dda będzie raczej trudno o zupełnie obiektywną ocenę osób nie obciążonych takimi samymi przeżyciami. Pozdrawiam!

Wstaję rano na głowie -trudno to nawet nazwać? Wymięta twarz itd patrzę jeszcze błednym wzrokiem a mój Sławciu
- ale ty jestes ładna...
Wiecie co tez czuje się po tych słowach wyjątkowa bo tu  nie chodzi o komplement ale o znaczenia takich śmiesznych słów -dodam że zawsze słyszę jakby odkrył to po raz pierwszy.

olino można się czuc wyjątkowym po tych słowach-trzeba!
anulik odpisałam ci na przeniesionym poscie.

Nie czuję się zbytnio wyjątkowa, bo mam dużo kompleksów, które uniemożliwiają mi cieszenie się ze swojego wyglądu choć dla mojego faceta ponoć jestem najlepsza, najładniejsza, to jakoś ciężko mi w to wszystko uwierzyć, no ale:) natomiast dla znajomych jestem wyjątkowa, bo w każdej sytiuacji mogą na mnie liczyć, jestem dobrą pocieszycielką i organizatorką mam poczucie humoru, dzięki czemu mało kiedy znajomi nudza się w moim towarzystwie. Rodzina też na mnie nie narzeka. W sumie to ja sama na siebie tylko hehe

hmm... Widzę, że większość kobiet wyraża swoją wyjątkowość lub nie wyjątkowość w odniesieniu do fizyczności. Oczywiście to może czynić wyjątkowość, ale ulotną.
Byli też wspaniali i mniej wspaniali ludzie, którzy dokonali wielkich rzeczy na tym świecie, co niewątpliwie czyni ich wyjątkowymi.
Bycie docenianym przez ukochanego mężczyznę z pewnością podnosi poczucie wyjątkowości.

Jednak wydaje mi się, że najważniejszą warstwą wyjątkowości każdej z nas powinien być charakter. Myślę, że każdy człowiek powinien odnaleźć w sobie coś wyjątkowego. W swoim wnętrzu.  Że każdy jest niesamowitą, niepowtarzalną kombinacją cech. Trzeba je sobie tylko uświadomić.

Moja wyjątkowość nigdy nie była doceniona przez mojego faceta. Ale nigdy nie straciłam jej poczucia. Jestem troszkę szalona, spontaniczna, romantyczna, ale też odpowiedzialna, silna i poważna. Wiem, że jestem wyjątkowa, bo widzę to w uśmiechach ludzi, którym pomagam. Odczuwam szacunek od otoczenia. Świadomość wyjątkowości pozwala mi  umacniać poczucie własnej wartości. Poznawanie wyjątkowości innych ludzi jest wspaniałym odkryciem i wzbogaca moją osobowość. Uważam, że jestem ładna i nie brakuje mi niczego, ale to nie czyni mnie wyjątkową.