Gdzie poznaliście swoją drugą połówkę? - Netkobiety.pl

Lubię chodzić na mecze piłki nożnej i ręcznej.
Mam chodzić sama na mecze?

Ciężkie pytanie. Ale tak jak wyżej - zrób coś dla siebie, idź na jakiś warsztat / szkolenie np. Tam powinno być sporo mężczyzn

To nie internet jest złym miejscem - tam się poznają tysiące ludzi i tworzą związki.

To najprawdopodobniej z tobą jest problem albo z facetami, z którymi się spotykasz. Jeżeli rzeczywiście to było 1000 randek to składaniałbym się do twierdzenia, że masz zbyt wysokie wymagania. Jeżeli jesteś rzeczywiście samotną matką po rozwodzie to nie oczekuj cudów. Większość facetów nie chce pani z dzieckiem. Taka jest brutalna rzeczywistość. Musisz albo się uzbroić w cierpliwość albo zmniejszyć wymagania i gustować w mniej zaradnych/przystojnych facetów. Ale to jest raczej słaba opcja. Po bądź cierpliwa i dbaj o siebie, wychodź do ludzi i poznawaj. Przyciągnij faceta urodą i zatrzymaj charakterem. No chyba że jesteś brzydka to może wtedy być problem.

Nie ma znaczenia gdzie poznasz faceta, w internecie są dosłownie tacy sami faceci jakich spotykasz w sklepie czy na ulicy.

Masz prawo mieć wymagania jakie chcesz - to twoje życie. Ale nie oczekuj, że faceci u których ty nie spełniasz ich wymagań będą chcieli z Tobą być.

Tak jak napisałem - masz dwa wybory: albo zmniejszyć wymagania, albo uzbroić się w cierpliwość, wyjść do ludzi, randkować i czekać na odpowiedniego. Brać los w swoje ręcę.

Ty chcesz mieć faceta, który spełnia twoje wymagania. Facet chce mieć kobietę, która spełnia jego wymagania. Faceci bardzo nie lubią kobiet z dzieckiem - mają do tego prawo. Ty nie chcesz pierwszego lepszego - też masz do tego prawo.
Tylko że w najgorszym wypadku jeżeli serio nikomu nie dasz szansy, to skończysz samotnie. Więc warto wypadałoby się zastanowić nad swoimi wymaganiami. Nie mówię, że masz brać pierwszego lepszego. Broń Boże! Ale może masz po prostu w głowie obraz faceta idealnego i chcesz mieć kogoś, kto nie istnieje odrzucając przy tym innych fajnych facetów? No bo jeżeli rzeczywiście każdy ci się nie podoba to zastanów się nad tym - to jest lekko niepokojące. Można być wybrednym, ale mówić że każdy beznadziejny to gruba przesada.

Bardzo mi sie podoba ten komentarz. W pełni sie zgadzam. Pierwsze milosci to czyste karty, idziemy na zywiol. Kolejne zwiazki po przejsciach to juz czesto postawy zachowawcze, oceny przez pryzmat doswiadczen. Ciezko jest.

Tak dokladnie jak pisze Sosenek - czasem trzeba wiecej czasu, wysilku by kogos poznac. Gdybym sugerowala sie jakims pierwszym wrazeniem to dzis nie byłabym z moim Partnerem. Do dzis sie smiejemy ze swojej pierwszej randki. On taki powazny. Ja podobno glowa wysoko. Troche to bylo na zasadzie klin klinem. On specjalista wolny zawod. Myslalam ze przyjdzie sie popisywac. Pamietam jak podchodzil do stolika. Myślałam : " oooo, pan specjalista, z teczuszka przyszedl, zaraz sie bedzie mądrował" ( malo pisalismy przed spotkaniem, nastawilam sie do niego stereotypowo ze strzępkow informacji). Takie myslenie sprawilo ze tez grałam swoja role - " Ty mnie tu nie czaruj kolego, ja sie Tobie kłaniac nie bede ".

On po bardzo traumatycznym zwiazku. Ja nie ale juz zmeczona i bardziej na zasadzie " ide na tę kawe bo i tak nie ma co robic, ciekawe co to za typ, wypije i spadam ".
No coz...
Z czasem tak sie wkrecilismy, i jak juz zrzuciliśmy te maski ze przezylam najbardziej zwariowane randki w zyciu. Chodzilismy po jakis dachach, w ubraniu w rzekach, odlot.
Tak naprawde oboje baaardzo, bardzo czuli, ciepli. Tysiace buziakow. Przytulen. Zdrobnien. Nie mozemy bez siebie zyc.

Poznalam go w necie. Portal randkowy platny.
Mieszkamy razem. Mam corke w wieku szkolnym.

Mozna? Mozna.

Fajna historia, gratuluję! Tak, czasami warto zaryzykować i dać komuś drugą szansę : )

Samotna... Ile czasu minęło od Twego rozstania z byłym?

W sumie niewiele czasu upłynęło. Moim zdaniem jesteś po prostu na początku tej drogi i trzeba uzbroić się w cierpliwość. Ja jestem prawie 7 lat po rozwodzie, zaliczyłam jeden poważniejszy związek, parę krótkich znajomości i w końcu odpuściłam. Tak też bywa.

O marca to... za krótko. Popełniasz klasyczny błąd, tj. od razu szukasz nowego faceta. Zachłyśniesz się. I bardzo możliwe, że źle trafisz. Randki nie zagłuszą samotności. Skup się na sobie, swoim rozwoju, życiu. Reszta przyjdzie z czasem.

Od czasu gdy odeszlam od ex meża odżyłam. Ex mąż jest chory psychicznie (niezdiagnozowany) Mialam siedziec w domu i tyle. Wiecznie doszukiwał sie zdrady albo mowil ze usmiecham sie do innych panów na spacerze. Gdy wychodzilam z pracy wygladał przez okno w którą strone ide. Dwa lata przed wyprowadzką juz nie sypialisny ze soba i poprostu tylko razem mieszkalismy. Nigdy nie mielismy wspolnego konta i nigdy nie wiedziałam ile ex mąż zarabia. Gdy po urodzeniu dziecka nie pracowalam stosował przemoc ekonomiczną. Na szczescie jestem zaradna i szybko poszłam do pracy a dzieci do żłobka i przedszkola. Wiem jak wazna jest stabilnosc finansowa. Od rozwodu minelo 7 miesiecy ale w sumie "sama" jestem juz 3lata.
Od czasu wyprowadzki robie dla siebie dużo. Cwiczę, studiuje, pracuje mam wiele kolezanek z uczelni z ktorymi moge isc na kawę. Zdałam prawko i planuje zapisać sie na kurs Hiszpańskiego. Marzę o wylocie do Barcelony Takze formalnie 7 miesiecy ale mentalnie 3 lata. Jestem zdrową fizycznie kobietą, uważam się za osobę atrakcyjną stabilną i silną psychicznie. Mam swoje pasje i czas dla siebie. Ale no wiecie. Np autentycznie kocham seks a mi go brakuje (wiem moge
znalesc takiego ktory chce seksu bez zohowiazań) ale brakuje mi też czułości, przytulania, wspolnego dzielenia chwil.
Co do pytania czy nie potrafie być sama. Tak nie potrafie, co nie wynika z braku przepracowania uraz a z rodzaju osobowości. Jestem typowym ekstrawertykiem. Kocham ludzi a ekstrawertyk jest szczesliwy kiedy ma obok siebie ludzi i bliskich. Kolezanki są ale mają też swoje życie, rodziny i sprawy. A dla mnie najgorsze sa te dni gdy nie ma dzieci i siedze sama w domu.

Nie wiem straciłam rachubę musiałabym się głęboko zastanowić a pewnie ivtak wszystkich nie pamiętam. 1000 to taka przenośnia. Nie wiem może 30?

Ja poznałam przez anons w gazecie, odpowiednik dzisiejszych portali randkowych w necie.
Moim zdaniem problem polega na tym, że szukasz ideału, za szybko rzuciłaś się w wir poszukiwań, patrzysz nie w tę stronę.
Wyjaśniam:
Piękna historia powyżej przypomniała mi nasze pierwsze randki. Do tej pory wspominamy jaki mieliśmy obraz siebie. Ja uważałam, ze wieśniak przyjechał . Miałam na myśli ciuchy i gburowate zachowanie, bo się nic nie odzywał, czasem burknął coś tam ... porażka. Z kolei ja w jego oczach, miałam kurtkę jak jego babcia na wykopkach i gadałam jak najęta . Średnie wrażenie jak na pierwszy raz.
Moim zdaniem pochopnie oceniasz, za szybko przyczepiasz łatkę. Daj się poznać i pozwól się człowiekowi otworzyć. Nigdy nie znajdziesz kogoś kto po pierwszej randce spełni wszystkie Twoje oczekiwania. Taka prawda.

Słusznie ktoś zauważył, że mało czasu upłynęło od rozwodu. Moim zdaniem jeszcze nie jesteś gotowa. Niby chcesz, ale masz za dużo blokad. Moze trzeba odstawić randkowanie na pewien czas i zająć się sobą.

Trzecia kwestia: moze szukasz nie tam gdzie trzeba. Skupiasz się na internecie, a ludzie poznają się także w pracy, na spacerze z psem, na zjazdach motocyklowych, na imprezach rodzinnych/okolicznościowych, poprzez znajomych. To są przykłady z mojego kręgu.
Miej więc szeroko otwarte oczy i otwarte serce. Szukaj okazji, bądź czujna.

Bardzo słusznie! Ona już po pół godzinnej randce wie, że to nie ten bo poznała faceta! Równie dobrze mogłaby mieć tą aplikację, w której odrzuca się kandydatów przeciągając palcem po ekranie i wrażenie odbytych stu tysięcy randek i żadnego efektu. Na sto odbytych przeze mnie randek na pewno miałbym że 20 kandydatek do dalszego poznawania a z 5 murowanych kandydatek na potencjalną żonę. Ona po prostu przebiera jak w ulegałkach.

A to ja wyjaśnię. Pewnie oboje byli na tyle zdesperowani, że postanowili to kontynuować mimo różnic. Ona chciała jakiegoś faceta, bo już jej kumpele  mają dzieci a on chciał wreszcie jakąś bzykać itp. itd. Tak kręci się cały świat, na desperacji, instynkcie seksualnym i macierzyńskim. Ludziom wydaje się, że wybierają podczas gdy rządzi wszystkim losowość, przypadek.

Sorry, nie mogłem się powstrzymać i podałem prawidłową odpowiedź przed czasem...