Być drugą i macochą

Hh999  szarpiesz się i wkurzasz .. a powinnaś wypoczywać i mieć spokój Bidulko

Drogie Panie ktore macie pasierbow. Skad u was tyle zlych emocji w stosunku do niewinnych dzieci? Co one zlego zrobily zyja to ich wina? Im nie jest latwo i tak. Kiedys ktos tak okrutnie moze potraktowac wasze dzieci.

jest mi tak cholernie źle po tym piątku i sobocie. Kiedy myślę o tym, jak bardzo serdecznie starałam się zachowywać wobec MM, czuję się jak w matriksie. Jest noc, M zasnął godzinę temu, ja nie mogę. Nie potrafię go dość serdecznie przytulić, żeby chociaż trochę wynagrodzić mu olbrzymią niesprawiedliwość, której doznał od własnej córki. Swojej ukochanej, która wieczorami go woła, żeby usypiał ich i zasypiał razem z nimi. Jego córki mają więcej ciuchów niż ja - on je obkupuje tak, że ostatnio powiedziałam, że nie pozwalam mu na kupowanie kolejnych sukienek na lato, których mają po kilkadziesiąt (po 30 może po 40 każda). Nie dalej jak dwa tygodnie temu wpłacał kasę na wakacje letnie, wynajął na 2 tygodnie apartament w Świnoujściu, co będzie kosztowało przeszło 6 kPLN - bo dziewczynki lubią Świnoujście.......... Gry, zabawki, komputery, baseny, koniki, weekendy podporządkowane nim...... dziś widziałam w jego oczach prawdziwy ból. I chciało mi się wyć....  Jak ona mogła.... jego córka.... takie zachowanie 9 latki.... ręce opadają, a mi łzy lecą ciurkiem teraz, bo nie potrafię normalnie funkcjonować ze świadomością takiej niesprawiedliwości.........

I wiecie co ... M miał dzisiaj taki moment, że prawie się załamał - mówi "niech mi zabiorą prawa rodzicielskie, skoro jestem takim złym rodzicem", a potem "jak one nie chcą się ze mną widywać, to nie będę na to nalegał".... Mówił to drżącym głosem, a ja .... musiałam mu mówić, że to nieprawda, że on tak nie myśli, że jest potrzebny swoim córkom, że z każdej takiej ciężkiej sytuacji trzeba wyciągać coś konstruktywnego, że musi porozmawiać z MM poważnie, że MM zrozumie, że postąpiła źle, że była sfrustrowana, że tak nie myślała, że była nieświadoma itd. Wiecie jak mnie serce bolało, kiedy to mówiłam, a tak naprawdę z każdą chwilą czułam, jak tracę sympatię do MM.
I trzeba będzie być przyzwoitym.... będę musiała się zebrać i przestać o MM myśleć "gówniara", ale dzisiaj sobie pozwalam na tą słabość, bo jest mi niewypowiedzianie przykro. Wiem, że jestem taka, że będę ją próbowała usprawiedliwiać, szukać uzasadnienia takiej sytuacji, ale dzisiaj nie chcę ..........  dzisiaj chcę jakby to powiedzieć "dotknąć dna". Nie zostawię M z tym samego, a jak znam życie, to okaże się, że to ja muszę być tą silniejszą, tą która będzie załagadzać, tonować, mediować... Nie dalej jak wczoraj powiedziałam M, że po przeglądzie ciuchów dziewczynek uważam, że jeszcze tylko trzeba kupić 2-3 pary spodni dla MM. Więc pewnie ja przypomnę M o tym... Dziś czuję to jak brzemię, które na moment zostawiłam w szatni, ale od dzisiejszego ranka, będę musiała znowu je zarzucić na plecy, ze względu na M.

Hh999
Odniosę się do wydarzeń, które opisałaś, a które tak Wami wstrząsnęły.
Nie jestem psychologiem i od razu zaznaczam, że będzie to moja subiektywna opinia.
Z informacji jakie przekazałaś wcześniej wynika, że M rozstał się z ex, gdy dzieci miały 3 lata i 1 rok, więc sytuacja gdzie rodzice mieszkają oddzielnie, a dzieci odwiedzają ojca jest dla nich codziennością. Nie można tłumaczyć zachowania córek (zwłaszcza starszej) traumą z powodu rozwodu rodziców.
Wydaje mi się, że karygodne zachowanie MM jest kumulacją złego wychowania (koszmarnego rozpieszczania), materializmu rodziców, dyskredytowania przez matkę ojca w oczach dzieci (jawne lekceważenie, nienawiść), powalające wręcz lenistwo córek i brak jakiejkolwiek odpowiedzialności za własne czyny.
Do tego wszystkiego, prawdopodobnie ex dostaje amoku na myśl o mającym narodzić się Waszym dziecku. Nie wiadomo jak ten fakt komentuje w domu.
Hh999 rozumiem, że żal Ci M, chcesz go wspierać, ale przede wszystkim myśl o sobie i dziecku. Takie wrażenia są Ci teraz najmniej potrzebne.
M cierpi, ale jest facetem i musi poradzić sobie w tej sytuacji, nie może wspierać się na Tobie, jeśli chce żebyś wydała na świat zdrowego syna i o czasie.
Uważam, że bez względu na wydarzenia jakie nastąpią wkrótce (zmasowany atak ex, ewentualnie złowroga cisza), M powinien udać się po poradę do prawnika zajmującego się sprawami rodzinnymi, a także skorzystać z porady, czy wręcz terapii psychologa (dziecięcego?), po to, żeby nauczyć się mądrej miłości do dzieci.
Jest oczywiste, że ojciec nigdy nie kupi miłości dzieci górą prezentów, wręcz przeciwnie, będą żądały coraz więcej nie okazując wdzięczności, będzie dla nich "jeleniem".
Pisałaś, jakie prezenty dziewczynki dostały pod choinkę. Szczęka mi opadła, nie z wrażenia bynajmniej, a z przerażenia.
Przypomniała mi się od razu scena z I części Harrego Pottera, gdzie rozpieszczony kuzyn głównego bohatera na urodziny dostaje górę prezentów, w liczbie 37 (wymyślam, bo nie pamiętam dokładnie) i oburzony woła; dlaczego tylko 37, w ubiegłym roku było 38!, a skuleni rodzice tłumaczą, na tak, ale te prezenty są większe, ale ja chcę 39! wrzeszczy synalek, dobrze synku, pojedziemy do sklepu i dokupimy
Tak też skończy Twój M. Pisałaś, że on jest zdania, że człowiek wart jest tyle ile posiada, a nie kim jest (może trochę przeinaczyłam) i kierując się taką zasadą zabrnie w ślepą uliczkę, właściwie już tam jest.
Nie rozumiem co on chce tym udowodnić i komu; kupić dzieci (pudło), dowalić ex (w jakim celu i tak przegrywa), zaimponować otoczeniu (chyba ludziom o podobnych poglądach).
Jaki będzie tego efekt? Dziewczyny będą cienko przędły w szkole (matka zadba o to, żeby wiedziały, że to przez ojca), jednocześnie będą opływać w wszelkie dostatki (zawsze będzie mało, zwłaszcza, gdy zaczną dorastać), pójdą do marnego liceum, następnie na prywatne studia (o ile zdadzą maturę) za które ojciec zapłaci, bo raczej nie dostaną się na studia dzienne na państwową uczelnię (może na np. filologię czeską), za to dostaną samochody na 18-stkę, wypasione wakacje, bo im się należy.
Będą doiły z niego do śmierci, wpędzając go jednocześnie w poczucie winy, bo przecież ich porzucił.
Dlatego M powinien skorzystać z fachowej pomocy.

Wiem ze czasami pasierbowie potrafia byc wredni. Tylko ze ja patrze na to z drugiej strony jestem ciocia prawie 12 letniej dziewczynki ktora delikatnie mowiac nie jest zbyt dobrze traktowana przez macoche. Szlak mnie przez to trafia.  Jak czytam do tego jak macochy prosza siebie nawzajem o rade jak ograniczyc kontakty czy obnizyc alimenty to asz mi sie przykro robi ze kobiety potrafia byc tak bezduszne.

dorula

mój poprzedni facet, kiedy opowiadał mi na początku znajomości o swoich "ograniczeniach", jak między innymi problem ze ścięgnami dłoni i stóp, wymienił jako swój "defekt" jako potencjalnego partnera, konieczność finansowania rodziców. Jego rodzice byli na emeryturze i rencie, naprawdę żyli bardzo skromnie i on się dokładał im do domowego budżetu jako ich syn jedynak. Wierz mi, że patrzyłam na niego jak na przybysza z obcej planety, że to mówił, ponieważ obowiązek wobec rodziców do pomocy im uważam za coś tak oczywistego, że gdybym zauważyła że on tego nie robi, że postępuje przeciwnie, to bym była bardzo zniesmaczona i rozczarowana. M nie tylko płaci wysokie alimenty, ale od strony materialnej ich córki mają wszystko. Właśnie siedzę w ich sypialni - telewizor na ścianie, playstation, odtwarzać dvd, wieża, sprzęt do karaoke, elektroniczne pianinko Yamachy (prezent dla młodszej pasierbicy na 7 urodziny), zabudowana garderoba pełna ciuchów, lalki-bobasy o pachnących włosach... ja jestem wredną macochą istotnie. Bo ilekroć on kupuje coś córkom, nic nie mówię, zazwyczaj kręcę głową i mówię mu, że rozpuści je - nie chodzi o kasę, ale o to, że one mają WSZYSTKO za nic. To co mają nie niesie z sobą ŻADNEGO waloru wychowawczego. Nie ma w tym żadnego wysiłku, żadnej wdzięczności i uświadomienia sobie, że ojciec to wszystko robi ze ślepej miłości do nich.
Wiesz na ile jego żona oszacowała koszt miesięczny 2 córek - 7.200 zł łącznie? Nie chodzą bynajmniej do prywatnych szkół, nie jeżdżą do szkoły mercedesem z szoferem, nie jadają na śniadanie kawioru... Nie chodzi o niepłacenie na dzieci, ale o jakiś racjonalizm w tym wszystkim. I wiesz.... ja bym i sobie kupiła spokój kasą, ale to tak nie działa... A płacenie alimentów uważam za święty obowiązek rodziców.....

Josz
ja się z Tobą absolutnie zgadzam - nie podoba mi się wychowywanie dziewczynek i ich rozpasany konsumpcjonizm. Już kilka razy powiedziałam M, że sobie nie życzę rozpuszczania Jasia, że chcę żeby doceniał wartość tego co dostaje i żeby wiedział, że w życiu mało co przychodzi lekko, że trzeba na wszystko zapracować i zasłużyć. Moi rodzice byli dość surowi, dostawałam wszystko co potrzebowałam do dobrego rozwoju (książki, pomoce naukowe), dużym nakładem finansowym posłali mnie do prywatnego liceum (Urszulanki - spełniałam marzenie mojej matki, której matki nie stać było na posyłanie córki do szkoły z czesnym) - za co wszystko byłam nauczona okazywać wdzięczność obowiązkowością i generalnie - wiedziałam że mnie kochają i dają mi to co dla mnie najlepsze, odmawiając sobie przyjemności. Ale często jako dziecko słyszałam "nie, nie dostaniesz tego bo to ci nie potrzebne", "nie weźmiesz tego do szkoły, bo innym dzieciom mogłoby być przykro, że czegoś takiego nie mają", "nie włożysz do szkoły tych jeansów" tylko musiałam nosić sukienkę-tunikę którą na początku roku szyła mi mama do 8 klasy włącznie, "masz nie brać pomarańczy do szkoły (w latach 80tych dobro deficytowe, dla wiedzy "młodszych" formowiczek, tylko jeść w domu, bo nie możesz poczęstować całej klasy jedną pomarańczą" itd. Zreszta ... po co to piszę...
M jest w pułapce, bo on jest taki szczęśliwy jak jego córki są zadowolone. Dla niego - dziecka komunistycznego niedoboru, dawanie to okazywanie miłości a daje im nie tylko rzeczy materialne, ale naprawdę poświęca im swój czas.... ale to i tak wszystko dziewczynom przychodzi za łatwo.... a czego je wyuczył? Ostatnio MM zapytała, czy pojadą kupić jakiś prezent bo dostała 4+ ze sprawdzianu z przyrody. Mnie trochę przytkało, bo M uważał że to uzasadniona prośba. Mówię mu - jak na koniec roku będzie miała dobre oceny, to rozumiem, że można jej jakąś niespodziankę kupić w nagrodę.... Boże, ja jedyne nagrody za naukę dostawałam w szkole na koniec roku, bo dla moich rodziców to było takie oczywiste, że skoro mam wszystkie książki, wszystkie pomoce i ich też do wsparcia w nauce i nie jestem dzieckiem z problemami, to ja MUSZĘ mieć dobre oceny, bo tego wymaga przyzwoitość .... Napisalam, tak jak zauważyłaś, że pod tym względem M i jego eks byli dobrani doskonale - dla nich samochody, domy, kasa mają ogromne znaczenie. No cóż... ja widać jestem pod tym względem tłumokiem, bo zawsze wyrażałam wdzięczność, że jestem syta, mam dach nad głową, jest mi ciepło, mam pieniądze na wszystko co mi jest potrzebne.

M pójdzie do psychologa, do którego chodził w trakcie rozwodu, który mu pomagał układać relacje z dziećmi (młodsza córka się go bała i nie chciała do niego jeździć bez mamy). Już w korespondencji wcześniej M napisał eks, na propozycję spotkania w sprawach wychowawczych, że spotka się z nia, ale w obecności prawników. Straszne to jest, wiem .... nie wyobrażam sobie tak drzeć koty z byłym współmałżonkiem.

Ja mam mocny charakter i tylko okazjonalnie, jak wczoraj zaliczam takiego doła, że ryczę. Mam raczej takie nastawienie, że najważniejsze w życiu do żyć uczciwie, w zgodzie z zasadami itd., ale ogromnie mnie frustruje, że przyzwoitość, którą ktoś się chce w życiu kierować, może być tak zgnojona i użyta przeciwko niemu. Przepraszam za to co napiszę, ale boję się nawet samej myśli, która wczoraj mnie naszła, czy być suczą, która zemści się na jego córkach perfidnie. Nie zrobię tego jednak, bo wtedy ja bym się czuła wciągnięta do tego bagna.... ja niestety mam nadzieję, że przyzwoitość zostanie kiedyś tam wynagrodzona. Nie oczekuję tego od córek M, od ich matki. Mam dobre przyjaciółki, którym czasem opowiadam o tym co się dzieje, są dla mnie wsparciem i na swój sposób okazują mi wiele dobroci... ale niestety (czy raczej na szczęście), żadna z nich nie jest w takiej sytuacji jak ja. Muszę obudzić M, on stres odreagowuje snem, i pójdziemy na jakiś spacer i może na pizzę, bo mam ochotę na jakiś junk-food. Tak na marginesie uśmiecham się nad sobą z politowaniem, jak to wzięłam się za gotowanie, żeby z jednej strony odciążyć M, a z drugiej strony, żeby przestał karmić córki kurczakami (bo szybko się przyrządza). Kupowałam wołowinę i szynkę wieprzową i prosiłam o zmielenie, żeby dzieciaki miały zdrowe mięso na kotlety mielone, kupujemy wędliny ekologiczne, żeby nie jadły konserwantów, bolońskiego z innym mięsem jak wołowina nie jadły już od dawna...
M ma naprawdę spaczone pojęcie odnośnie tego co dla dzieci dobre. Kiedyś mówiłam mu, że z mojej obserwacji świata wynika, że wiele "dobrego" jest "pozornie dobre". Jedzenie jest dobre, ale można się przekarmić, alkohol jest dobry, ale można stracić nad nim kontrolę, rozpieszczanie dzieci jest dobre, ale nie jak się wychowuje potwora, któremu wszystko się należy z racji samego istnienia. M nauczył się prostego mechanizmu - kupuję im coś, one się cieszą, są dla mnie dobre, jest dobrze, jestem szczęśliwy bo moje córki są zadowolone. Ten mechanizm tak działa ... przez jeden wieczór. Ale oczywiście generuje inne problemy plus ... następuje eskalacja, a właściwie inaczej ... żeby córki były zadowolone potrzebny jest coraz silniejszy bodziec tj. gadżet który dostają. M się w tym wszystkim zapętlił.........
Już nie mam siły pisać ... wrócę wieczorem do wątku.

W jednym sie z toba zgadzam nie ma co za duzo dziecku kupowac prezentow i zbyt drogich. To je psuje. Ale ja mam do czynienia naprawde z podla osoba

Hh999, jaką będziesz dla pasierbic, to jest oczywiście tylko Twój wybór. Ale może odrobinę sprawiedliwości?  Szkoda Ci M. Mnie, jako tylko obserwatorce, absolutnie nie. Tylko tych dziewczynek. Mają dwoje całkowicie niekompetentnych, szkodzących im rodziców. Roszczeniową,  nieinteligentną matkę i ojca, który swoją miłość przekazuje wyłącznie w formie  dóbr materialnych. Sama piszesz, że to rodzice nauczyli Cię wszystkiego,  co sprawia,  że jesteś dobrym człowiekiem. Te dzieci nie wiedzą,  co to empatia, szacunek, wdzięczność,  dobroć. Bo niby skąd? Szkoła tego nie uczy. Takie rzeczy wynosi się lub nie z domu. A 9-latka nie ma jeszcze na tyle dojrzałości,  by to zrozumieć i odciąć się od kiepskich wzorców.
Josz ma faktycznie całkowitą rację. Twój mężczyzna ma spaczone metody i póki sam,  lub raczej z pomocą specjalisty,  nie pojmie swoich błędów i nie zmieni sposobu postępowania,  dzieci wyrosną na toksyki. A będzie to głównie "zasługa" rodziców.
Jesli na kogoś się tu złościc, to tylko na durną matkę i niemyślącego ojca.

Powiedzcie mi co kieruje kobieta ktora grozi corce meza ktora stracila matke ze ja odda do domu dziecka bo rano nie poslala lozka. Robi awanture za zjedzony ostatni jogurt czy wyzywa od debili bo stlukla talerz nie chcacy. Wiem ze macochy w 95 procentach nie pokocha pasierba jak swojego dziecka ale dobrze traktowac to chyba mozna. Zwlaszcza jak dziecko jest na co dzien z nia.

Co ja mam zrobic rozmowa z szwagrem nic nie dala.

Jeżeli rzeczywiście jest tak jak napisałaś, to gdzie jest ojciec tego dziecka ? Dlaczego pozwala na takie traktowanie swojej córki ? Z macochy zapewne "zła kobieta" jest, a kim w takiej sytuacji jest ojciec tej dziewczynki ? Nie wyobrażam sobie, żebym miała dzielić życie z osobą, która grozi mojemu dziecku oddaniem go do domu dziecka ! Przyznam, że owe ciche przyzwolenie na takie zachowanie partnerki, akurat nie najlepiej  świadczy o Twoim szwagrze... Naprawdę oczekujesz, aby "obca" kobieta lepiej traktowała to dziecko, niż jego ojciec ?

Po drugie, gdybym zauważyła, że mojej siostrzenicy dzieje się jawna krzywda, zrobiłabym wszystko, żeby zostać jej opiekunem prawnym.

Taka sytuacja zaczela miec miejsce gdzies w listopadzie , grudniu. Myslalam o przejeciu opieki i wystapie o nia.

LUSILJU a co dalej jak facet przejrzy na oczy wtedy ma yciac kontakt z dziecmi i widywac sie z corkami raz na rok? Czy twoj partner tez ma dzieci z poprzedniego zwiazku?

nie ,on ma,sie zmierzyć ze swoimi problemami i je rozwiązywać,nie obarczać nimi obcej dla tych dzieci osoby,nie zapychać dzieciaki prezentami bo to glupie i niewychowawcze
jeśli interesuje cię moja sytuacja to sie wysil i poczytaj kilka stron do tyłu

Zgadzam się z Tobą, jednak jego problemy z dziećmi, mimo szczerych chęci, nigdy się nie skończą.
Rozumiem Hh999, kocha swojego faceta, chce go wspierać, pomaga mu, na tym polega związek. Ważne, że on to widzi i docenia, choć nie wiadomo, jakby reagował, gdyby Hh999, całkowicie zdystansowała się i umyła ręce od nieswoich dzieci.

Opiszę sytuację z mojego bliskiego otoczenia. Rodzina, dwoje dzieci, ojciec kochający, dbający, lecz z powodu charakteru pracy - gość w domu i z tego powodu mający niewielki wpływ na wychowania potomstwa. Początki owszem ok, ale z czasem żona zaczęła robić pseudo karierę (poronioną zresztą), całkowicie rezygnując z zainteresowania dziećmi (były jeszcze małe). Gdy wracał ojciec, stwarzała pozory normalności, nastawiając wcześniej dzieci, żeby o wielu sprawach nie mówiły ojcu. Ten faktycznie był w tamtym okresie mocno zaślepiony miłością do żony, chcąc jednocześnie hurtem nadrobić braki w wychowaniu dzieci. Wobec jednego był bezwolny, żona wydawała ogromne pieniądze jakie zarabiał, na swoje fanaberie (dzieciom skąpiła, kupowała szybko cokolwiek tuż przed jego powrotem) i jak się po latach okazało, także na kochanka.
Ojciec z tego co udało mu się zaoszczędzić płacił za prywatne szkoły dzieci, korepetycje, piękne ubrania, zabawki, a później prywatne uczelnie, na których kariera kończyła się na ogół w II semestrze. Rozwód nastąpił z orzeczeniem winy żony, która zdążyła finansowo zrujnować rodzinę, dzieci były już prawie dorosłe. Dwa lenie bez ambicji, traktujące ojca jak bankomat. Stan na dziś; ojciec szczęśliwy w drugim związku (bez dzieci), odbija się od finansowego dna, dzieci, dziś już stare konie, bez wykształcenia, stałej pracy i...bez skrupułów wyciągające rękę do ojca po kasę. A on daje, wie, że nie musi, daje, bo chce, póki może, jak mówi.
Wydaje się być pogodzony z sytuacją, wie, że już nic nie może zrobić z ich życiem, jednak zawsze, gdy o nich mówi jest mu przykro, jest zdenerwowany, bo martwi się o nich, bo ich kocha. A oni? skonfliktowani z sobą, matką, olewający ojca, nie pamiętają o życzeniach, odwiedzinach, jednak po pieniądze zawsze znajdą drogę.

Uważam, że M ma w przyszłości szansę na lepszy układ na linii ojciec - córki, niż ten, który opisałam, lecz największy problem w tym, że nie wszystko od niego zależy.

rozumiem,ze jest ciezko nie angazowac sie w to emocjonalnie,tylko ze dla wlasnego dobra i dla dobra swojego dziecka musisz to jakos ogarnac,bo sie wykonczysz,facet zawsze da sobie rade,oni maja wiecej sily niz ci sie wydaje,jeszcze troszke i twoj partner bedzie zajety waszym dzieckiem i wierz mi ze sprawy pasierbic beda schodzily na dalszy plan,bedzie te ich wystepy traktowal coraz to inaczej ,teraz on uwaza je za pepek swiata i one siebie zreszta takze,ale juz za chwile bedziecie mieli multum nowych problemow,tematow do rozmow,wiesz paradoksalnie te zupy,kupy i pampersy to bedzie błogoslawieństwo bo pozwoli oderwac sie od kapryśnic,
ty inaczej to odbierasz bo w tym tkwisz,a czyta sie to jeszcze inaczej,poprostu za mocno tym jestes przesiaknieta ,za bardzo one sa na tapecie w waszym zyciu,pojawienie sie waszego dziecka bardzo wiele zmieni,wspomnisz moje słowa,przede wszystkim ty nie bedziesz sie tak przejmowala cudzymi dziecmi i pierdolami ktore je dotycza,tudzież analizowaiem samopoczucia ich ojca(jak dla mnie za bardzo sie zaglebiasz w to,juz pisalam to jest facet trzeba mu dac sie pozbierać,a nie myśleć za niego ,czy  też odpisywac jego zonie za niego,by jej nie drażnic,czasami trzeba by to facet rzucil mięsem albo wrzasnal ,dyplomacja to nie zawsze dobra droga by uspokoic rozszalałą harpie

josz
poruszyłaś temat, który też omawiałam kilka razy z M. Jest kilka aktywności alternatywnych - basen, telewizja i kino ... Na spacerach są zmęczone, poza tańcem nie mają żadnych zainteresowań. Młodsza pasierbica jest akurat taka, że ją interesują zwierzątka, więc czasami oglądamy sobie na youtube filmiki o nietoperzach itp. One nie tyle chodzą po galeriach, ale ojciec im kupuje i robi niespodzianki. Powiem coś z przekąsem .... kiedyś myślałam o tym, żeby dziewczynki wziąć na balet albo na inne przestawienie taneczne, ponieważ starsza (MM) lubi taniec, ale .... w wakacje ojciec zabrał dziewczynki do cyrku (robi tak co roku), po czym eks zapisała córki na akrobatykę .... bo im się podobały ćwiczenia akrobatyczne.... W jednym z pism sądowych napisała, że na zajęcia na akrobatykę zapisała córki po tym jak ojciec je zabrał do cyrku i im się podobało. Przyznam, że mnie to rozbawiło i w piśmie (też kierowanym do sądu) odpisaliśmy (tj. tak naprawdę ja napisałam), że obwinianie ojca o to, że wskutek wyjścia do cyrku ona ponosi koszty akrobatyki i w ten sposób uzasadnia kolejne zajęcia dla córek, pozostawiamy bez komentarza. I dosłownie w piśmie do sądu napisałam coś mniej więcej w deseń, że uleganie chwilowym fascynacjom dzieci nie jest wychowawcze, bo co należałoby zrobić, gdyby akurat okazało się, że dziewczynkom spodobała się tresura tygrysów..... zdaję sobie sprawę, że to było złośliwe, ale to była jedyna złośliwość w piśmie, na którą sobie pozwoliłam bo wybaczcie ... co za uzasadnienie na zapisanie córki na akrobatykę.... (a dodam, że kwestia "sporu" o akrobatykę dotyczyła tego, że w środę, czyli w środku tygodnia dzieci miały od 17.00 do 19.30 żaglówki a od 20.00 do 21.00 akrobatykę i M pisał, że on nie będzie płacił za zajecia, które w jego ocenie są szkodliwe dla dzieci, bo bez przesady .... od 17.00 do 21.00 dzieci mają forsowne zajęcia sportowe non-stop). Oczywiście eks ma uzasadnienie - MM ma nadwagę wiec musi się ruszać (dodam, ze młodsza dla kontrastu ma dużą niedowagę i chodziła na te same zajęcia....).

Mieszkamy w dużym mieście, jest potencjalnie bardzo wiele atrakcji z których można korzystać, ale niestety MM jest głównie zainteresowana Disney Channel, a tam wprost wieje głupizną ... Ale to fakt .... dla swojego dziecka chciałabym zupełnie czegoś innego - chciałabym żeby miało swoje zainteresowania, żeby raczej oglądało animal planet i filmy na discovery....  Może pierwszym krokiem będzie zatem zmiana pakietu telewizyjnego ...

No i teraz powiem coś co może nie dla każdego być zrozumiałe ... jestem mocno wierząca, pomimo że żyjąc w związku z osobą po rozwodzie, jestem odcięta od sakramentów. Jednakże Bóg jest dla mnie źródłem nadziei i siły. Dzisiaj od rana jest lepiej, bo mogę zamknąć oczy i powiedzieć, "daj mi siłę i pomóż mi być przyzwoitym człowiekiem". Proszę wtedy o pomoc i jakąś sugestię, która czasem przychodzi z zewnątrz.... Zadzwoniłam do koleżanki, która jest akurat mamą w trakcie rozwodu z mężem alkoholikiem, która miała ogromnie dużo problemów z córką. Ona doradziła mi, myślę że mądrze - wizytę "uprzedzającą" akcje eks u psychologa szkolnego. Przestawienie problemów wychowawczych z MM, także z młodszą córką, opowiedzenie "wersji ojca" całej sytuacji. Psycholog szkolny może zmusić MM do wizyty, a ja wierzę że młoda naprawdę nie ma argumentów, poza urażoną dumą własną. Nie zmusimy młodej do wizyty u prywatnego psychologa, a jeżeli zacznie być w to zaangażowana szkoła no to trudno ..... może trzeba przejść ileś tam poniżeń i nieprzyjemności, żeby sprawa się wyklarowała. Koleżanka miała problemy z córką, która trzymała stronę ojca-alkoholika i obwiniała o wszystko matkę (ojciec nigdy nie skarcił ukochanej córki, a koleżanka jako matka od lekcji, od spraw przyziemnych i nie przyjemnych, od obowiązków była tą najgorszą). Kiedy w akcie desperacji, nie miała już siły, kiedy córka ją straszyła że zadzwoni na policję, bo ona na nią krzyczy - wręczyła córce komórkę, wybrała numer na policję i powiedziała córce "dzwoń, niech przyjedzie policja, niech zabierze cię na izbę dziecka, będzie ci tam lepiej, bo ja już nie mam siły". Oczywiście młoda nie zadzwoniła. Wtedy też koleżanka poszła do psychologa szkolnego, trafiła na dobrego i bardzo jej pomógł....

Zamierzam porozmawiać z dziewczynami i zaproponować im taką rozmowę jak przeprowadzają dorośli. Napisać na kartce wszystkie sytuacje kiedy na nie "krzyczałam" z opisem dlaczego. Powiem im, że w związku z tym, że mama ma do mnie o to żal i twierdzi, że na nie krzyczę, to chcę spisać razem z nimi wszystkie sytuacje, kiedy "krzyczałam" i niech mama sama oceni, czy to, że podnosiłam na nie głos w pewnych sytuacjach, nie było uzasadnione. Nie wiem czy to się uda - ja się umówię z psychologiem i zapytam czy tak mogę zrobić, co mi radzi, bo może coś innego, może mi coś podpowie. Nagram też tą rozmowę, ale nagrania użyję tylko w stanie wyższej konieczności - jeżeli staniemy przed sądem w tej sprawie. Taką listę chciałabym wysłać eks. Boże, czuję się jak człowiek, który musi udowadniać że nie jest wielbłądem.................

Nie liczyłabym na jakiś zwrot akcji z powodu interwencji pedagoga szkolnego. Oczywiście, dobrze jest zgłosić sprawę w szkole (wychowawca, pedagog, psycholog) po to aby nauczyciele mogli odpowiednio zareagować w przypadku jakiegoś problemu z dzieckiem. Jednak, jeżeli zachowanie MM w szkole nie odbiega od normy, to wątpię, żeby psycholog/pedagog szkolny zechciał wkładać kij w mrowisko, gdyż agresywna reakcja ex potem byłaby niemal pewna.
Szkoła nie miesza się w sprawy rodzinne, dopóki dziecku nie dzieje się krzywda. Pedagog zareaguje gdy dziecko np. przez długi czas jest apatyczne, płaczliwe, rozkojarzone, agresywne (nie wspomnę o zaniedbaniu, bo tutaj nie ten problem).
Twoja koleżanka uzyskała pomoc, bo jak podejrzewam, jej mąż nie miał pojęcia o interwencji psychologa szkolnego. W Waszym przypadku dyskrecja jest raczej niemożliwa.

Jeszcze dwa słowa na temat tej akrobatyki. Tak na prawdę, na tych zajęciach dziewczynki niczego nie nauczą się i niczego nie osiągną, jest to bezsensowna zabawa, nie wspominając już o porze zajęć.
Gdyby miały jakieś ambicje sportowe, musiałyby już w tym wieku  trenować przynajmniej 3 x w tyg (starsza z nadwagą raczej nie nadawałaby się na zawodniczkę), musi się ruszać, ok, chodzi przecież na tańce i chyba ćwiczy 4x w tyg. na wf-ie.
Dobrym rozwiązaniem są wszelkie inne zajęcia w których biorą udział dziewczyny po lekcjach, do momentu odebrania ich przez rodziców po pracy. Jednak wszystko ponad to jest już grubą przesadą, szczególnie ze względu na ich zaległości w nauce.
Nie rozumiem, dlaczego ojciec, który przecież ma równorzędne prawo do opieki, decyzji wychowawczych, edukacji i leczenia dzieci, nie może tego prawa wyegzekwować w rzeczywistości.
Zastanawiam się, czy sąd wchodzi aż w takie szczegóły i jest w stanie pogodzić rodziców przymuszając ich do zastosowania się do decyzji sędziego, że np. w/w akrobatykę należy wykreślić z planu zajęć?

Hedt mialo byc jest jestem zdenerwowana nie zwrocilam uwagi co pisze

Po swoim przykładzie powiem - im bardziej się angażujesz , starasz tym bardziej będziesz cierpiała później - Ty i Twoje dziecko.
Teraz stajesz na przysłowiowych rzęsach by wszystkim dookoła udowodnić - małolatom, exowej i facetowi - już teraz masz dowody ich uznania !
Myślisz że się nagle wszyscy zreflektują i Ci podziękują ????
Nie moja droga - Ty jesteś duża i jak piszesz zniesiesz wile, cierpliwa i wierząca a dobro . Może i Tobie nie dokuczą - ale dziecku ? Im szybciej zdystansujesz się do dziewczynek i ich matki, do pierdolnika Twojego M - tym lepiej dla Ciebie , dla Ciebie i Twojego dziecka .

Marza - Bachorem ????? Nas ganisz za to czy tamto - a co to dziecko jest winne ? Że masz jakieś pretensje do jego matki ??
Ja swoje przeszłam, nie znam całej sytuacji ale wiem jedno - nigdy nie jest tak że tylko jedna strona jest winna !
Moim zdaniem wtrącasz się , jeśli chcesz pomóc to zgłoś to służbom!!
Opiece, na policji- dla mnie dziwne że ojciec nie reaguje !! - może młoda ma problemy po śmierci matki i wyżywa się na żonie ojca , może nie akceptuje nowego rodzeństwa , może i jej trudno - może była rozpieszczona przez matkę ...wilee opcji jest !
Może i rzeczywiście nowa żona nie może znieść dziecka byłej ! Jeśli są tam wydarzenia zagrażające bezpieczeństwu..to reaguj ! Ale odpowiednio!

A skąd wiesz o tym ?
od siostrzenicy ? A co jeśli ona kłamie ?Dzieci maja różne fazy - ja sama jako 8-9 letnia dziewczynka pisałam listy do babci że nie chcę być z rodzicami , że mnie boja , krzyczą jeść nie dają - miałam romantyczna duszę od małego ) . Babcia zawsze mnie rozpieszczała i chciałam z nią mieszkać .Ale nic z tego co pisałam nie było prawdą .

Powinnaś iść do pedagoga szkolnego, pomocy społecznej czy zgłosić na policję - ale najpierw poproś siostrzenicę o napisanie tego , albo że nagrasz to i powiedz jej że idziesz to zgłosić . Może mówi prawdę a może coś sobie ubzdurała - bo widzę że nie lubisz nowej żony szwagra (?) - a dzieci to sprytne bestie !

Ta kobieta byla dziewczyna szwagra zanim sie zwiazal z moja siostra

Mam nadzieje ze sytuacja w twojej rodzinie sie poprawi. Dziewczynki z czasem zrozumia ze tak nie wolno sie zachowywac. Powodzenia na terapi.

Witajcie kochane,
dawno do was nie zaglądałam tyle się dzieje w moim życiu...
Minęło półtora roku kiedy byłam macochą i tą drugą,dzisiaj wzięłam się za porządki w papierach i dokumentach,od wyprowadzki od niego nie zaglądałam do tych rzeczy.
Trafiłam na bilingi jego rozmów bo telefon był na mnie i doznałam szoku.
Najczęstszym numerem który się pojawiał był numer jego ex żony!!!
Ilekroć mnie zapewniał że utrzymuje z nią sporadyczne kontakty,dzwoni jeśli chodzi o sprawy związane z córka....ja zajęta pracą a raczej tyraniem na nas dwoje,a lepiej powiedziawszy na troje bo jak przychodziła do nas jego córka to z moich pieniędzy była zapełniana lodówka itp.itd.
Dziewczyny powiedzcie mi czy wasi faceci mówią wam kiedy dzwonili,kiedy się widzieli ze swoją ex??? czy mówią wam o czym rozmawiali? czy jesteście "wtajemniczone" w te sprawy w te tematy,czy wam też wciskają bajki albo mówią że nie wasza sprawa????

Witajcie kochane,
dawno do was nie zaglądałam tyle się dzieje w moim życiu...
Minęło półtora roku kiedy byłam macochą i tą drugą,dzisiaj wzięłam się za porządki w papierach i dokumentach,od wyprowadzki od niego nie zaglądałam do tych rzeczy.
Trafiłam na bilingi jego rozmów bo telefon był na mnie i doznałam szoku.
Najczęstszym numerem który się pojawiał był numer jego ex żony!!!
Ilekroć mnie zapewniał że utrzymuje z nią sporadyczne kontakty,dzwoni jeśli chodzi o sprawy związane z córka....ja zajęta pracą a raczej tyraniem na nas dwoje,a lepiej powiedziawszy na troje bo jak przychodziła do nas jego córka to z moich pieniędzy była zapełniana lodówka itp.itd.
Dziewczyny powiedzcie mi czy wasi faceci mówią wam kiedy dzwonili,kiedy się widzieli ze swoją ex??? czy mówią wam o czym rozmawiali? czy jesteście "wtajemniczone" w te sprawy w te tematy,czy wam też wciskają bajki albo mówią że nie wasza sprawa????

Motylku, przeczytałam Twoją historię. Gratuluję siły i zdecydowania, które pomogły Ci wyrwać się z tego bagna.
Jeśli możesz uchylić rąbka tajemnicy, czy ex Twojego ex wiedziała o tym, że on dorobił się kolejnego potomka? Ciekawa jestem jak i za co rozpieszcza teraz swoją ukochaną córkę, skoro zapewne musi płacić alimenty na nowe "ukochane" dziecko, zwłaszcza, że nigdy nie śmierdział groszem.

Z tego co wiem od naszych dawnych znajomych on płaci alimenty tylko na córkę którą ma z ex żoną,na to drugie dziecko niestety nic.
Sądownie zostały ustalone alimenty,ale on zwolnił się z pracy,dorabia na czarno ex płaci niby w ratach i tak się kręci jego marne życie.
Na alimenty dla ex to on nawet mi ukradł pieniądze!!!
On wyznawał zasadę że liczy się tylko to czego on chciał....a więc córka była chciana a tamto dziecko to nie jego problem.,,

Haa!
Ale to oczywiście MY Macochy jesteśmy podłe, wredne i wyrafinowane.

A śmiem twierdzić, że nasza postawa, nasze zachowanie jest tylko i wyłącznie reakcją obronną na podłość, wredność i wyrafinowane metody Pań Ex.

Hh999
To oczywiste, że dziewczynki są zmanipulowane przez matkę. Jeżeli 7-letnia dziewczynka potrafi "przywołać do porządku" starszą siostrę, czyli cały czas będąc u Was mają się na baczności, żeby przypadkiem coś im się nie wypsnęło. Jaki to musi być stres dla dziecka, być może kumulacja tego stresu powoduje te wybuchy histerii.
Może być też tak, że rachunki za wydatki na córki,  jakie ex przedstawia w sądzie, mogą być w rzeczywistości rachunkami od np. jej koleżanek, które kupując coś swoim dzieciom biorą rachunki imienne na ex. Oczywiści musi być to tajemnicą.
Jeśli chodzi o kuratora, to w takich przypadkach dzieci raczej nie są nigdzie wzywane, chyba, że na wspólną rozmowę z pedagogiem szkolnym, podczas wizyty kuratora w szkole. Kurator przychodzi do domu rodzinnego na wywiady, następnie pisze sprawozdania do sądu rodzinnego. Rozmawia z rodzicami, doradza, sprawdza, czy postanowienia sądu są realizowane itd.
Celem takich działań jest nie tylko pomoc, ale także w pewnym sensie zdyscyplinowanie rodzin patologicznych, czy dysfunkcyjnych.
Dla M byłaby to może szansa na naświetlenie manipulacji ex, a dla niej samej uciążliwa kontrola, która albo uświadomiłaby jej jej niecne poczynania, ewentualnie spowodowałaby jeszcze większą konspirację, a co za tym idzie frustrację.
Jeżeli ex będzie chciała "pociągnąć" sprawę incydentu, który wydarzył się w czasie ostatniego weekendu i np. zacznie oskarżać M o przemoc wobec dzieci, to faktycznie może skończyć się przyznaniem kuratora, a tym samym ex strzeli sobie w kolano.

Kjim, josz
właśnie... zupełnie zgadzam się z Wami. Rozmawiałam z M o naszej sytuacji i trzeźwo z boku patrząc, co kto może osiągnąć?
Jeżeli esk będzie dążyła do tego, żeby np. za piątkową akcję założyć M niebieską kartę (aż mi się nie chce o tym myśleć) to co ... ograniczy widzenia ojca z dziewczynkami, spotkania będą kontrolowane i pod nadzorem? Wręcz przeciwnie, ja mam wrażenie, że ona nie daje rady, wie też że ja jestem w ciąży i też wizyty dziewczynek są dla mnie pewną komplikacją  (ot dzisiaj ... od rana robię rosół z makaronem i racuchy na obiad dla nich) dlatego ona tak naprawdę chce zwiększenia częstotliwości widzeń z ojcem.
Młodsza pasierbica jest dość ciekawą osobowością - jest trochę bezczelna, trochę taka "chojraczka", ale jak przyjdzie co do czego, to okazuje się, że jest wrażliwa. Dosłownie jak 2 tygodnie temu M robił próbę alarmu w domu i włączył go, żeby sprawdzić, czy ochrona będzie interweniowała, młoda prawie się popłakała ze strachu. Nie lubi występować, bo się boi itd. Kiedyś kiedy przy nauce MM odwalała histerie przy ojcu, młodsza pasierbica powiedziała do mnie zrezygnowana "MM tak zawsze....". Sądzę, że podobne akcje MM odwala równie często matce i ta też ma prawo być tym zmęczona...
Co stracą dziewczynki? Z psychologicznego punktu widzenia - bardzo dużo. Miałam jako dziecko ojca, który był dla mnie bardzo ważny i uważam, że ukształtował mnie w relacjach z mężczyznami. M jest troskliwym i ciepłym, ale wymagającym ojcem - mogą go odrzucić, ale uważam że to wielka szkoda dla nich, bo naprawdę nie zdają sobie sprawy, że pomimo całej skomplikowanej sytuacji między rodzicami, ojciec bardzo je kocha i o nie dba jak potrafi najlepiej. Mam obawy, że zachowania MM są wynikiem po części zachowań jej mamy - z tego co mi opowiadał M (zakładając oczywisty margines subiektywnej oceny sytuacji przez byłego małżonka) , eks jest cokolwiek niezrównoważona emocjonalnie. Gdzie dziecko ma się uczyć co to samokontrola, że niestety czasem lepiej jest powściągnąć język, że dobrze jest zachowywać się politycznie itd. Eks bardzo często zmieniała pracę, bo była zwalniana jako trudny "toksyczny" współpracownik, właśnie między innymi z powodu swojego cholerycznego charakteru.
Dla M ograniczenie kontaktów byłoby bardzo bolesne i dlatego ze względu na niego, też tego bym nie chciała. Bo oczywiście, od strony pragmatycznej - młode wnoszą do domu chaos, trzeba się nimi zajmować, zapewnić im utrzymanie, uczyć się z nimi, więc ja jako macocha mogłabym powiedzieć "mam to gdzieś, a nawet wolę być "wolna" od tych wątpliwych przyjemności". No ale jest M...

marza2
trudno mi powiedzieć jak jest naprawdę. Jeżeli istotnie jest tak, że nowa macocha trafiła do szpitala z powodu rozmowy z Tobą, to chyba jednak trochę niedobrze. Rozumiem niechęć do macochy, ale przykre że piszesz, że nienawidzisz nowego dziecka szwagra i tej kobiety, bo co one jest winne? Może akurat będzie pociechą dla Twojej siostrzenicy ...?

U mnie
MM nie przyszła do ojca. Przyjechała natomiast młodsza pasierbica, co widziałam bardzo pocieszyło M. W samochodzie rozmawiał z MM i okazało się, że młoda ostro ściemnia
1. jako przyczynę awantury podała iż rzekomo ojciec nie chciał ją zawieść na występ, co jest nieprawdą. Ojciec próbował z nią ustalić co to za koncert na warsztatach, kiedy i gdzie, ale odsyłała go żeby zatelefonował do eks (doskonale wiedząc, że M do eks nie dzwoni). Dodam, że M miał kiedyś rozmowę z Panią od warsztatów, że prosi aby go informowała o koncertach i wydarzeniach z wyprzedzeniem. Eks ma zwyczaj mówienia M w przeddzień o tego typu eventach, a wierzcie mi, że eks zna M i wie, że to typ "planujący", który nigdy się nie spóźnia i takie sytuacje go irytują... (do sali kinowej wchodzimy jako pierwsi, tłumaczę mu - będzie 20 minut reklam, wejdźmy później bo po co marnować czas na oglądanie reklam, ale nie ... on się nie spóźnia). MM twierdzi, i tak powiedziała matce, że ojcu powiedziała wcześniej o koncercie (co jest nieprawdą), Pani z warsztatowni rozesłała sms do rodziców o koncercie (przesłała eks, ale nie M). W finale o koncercie, M dowiedział się o 21 w piątek, a weekend był już zaplanowany. I właśnie, kiedy M próbował ustalić co i jak, młoda nie chciała mu powiedzieć (rzekomo nie wiedziała co to za koncert, kiedy i gdzie!!!! - ona nigdy nie wie, to ciekawe jak wcześniej powiedziała o nim ojcu), kiedy dzwonił do niej wielokrotnie, ona odrzucała od niego telefony i nie chciała podać babcię do telefonu - to doprowadziło M do pasji. Ojciec nie powiedział, że jej nie zawiezie na koncert, powiedział jej że jak się nie dowie gdzie jest koncert i kiedy, to jej nie zawiezie (to chyba oczywiste....). A przyczyną odwołania wieczoru u babci było impertynenckie i karygodne zachowanie MM.
2. M pytał młodszą córkę, czy uważa, że on na nią krzyczy - młoda powiedziała, że nie, że czasem mówi podniesionym głosem, ale że nie krzyczy. Zapytał, czy ja krzyczę - młoda powiedziała, że nie. Wydaje się, MM swój atak histerii wyjaśnia matce łżąc i kreuje się na ofiarę, na którą się wszyscy drą (tj. ojciec i ja) - a to kuź-wa nie jest prawda.
Myślę że to jakiś matrix... Sądzę, że MM nie tylko wchodzi w wiek dojrzewania, co jeszcze jest zazdrosna o ojca, bo od kiedy ja jestem niestety pewne rzeczy się zmieniły (np. już nie śpią z ojcem w jednym łóżku.... co i tak pewnie wkrótce by się zmieniło). Może nawet MM nie jest w stanie zwerbalizować swoich stanów emocjonalnych i nie wie co ją frustruje - dlatego chcielibyśmy, żeby spotkała się z psychologiem, bo może są jakieś inne przyczyny. M miał zawsze gorszy kontakt z młodszą córką, która jest dość infantylna i przewrażliwiona i zawsze potrzebowała przede wszystkim mamy. W jej przypadku chyba jest odwrotnie, bo od kiedy ja jestem, młodsza czuje się u ojca lepiej. Jak MM daje strzały, młodsza córka jest wystraszona, zazwyczaj wtedy albo płacze, albo leci się przytulać - do mnie.

to tak pokrótce... Czuję się jakbym sprawozdawała ze stanu wojennego; ludzie zamiast żyć spokojnie i koncentrować się na sprawach ważnych, roztkliwiają się nad takimi pierdołami.... No cóż - wolę, żeby M ufał psychologowi i postępował wg jego rad, bo ja mu powiedziałam - pojechałabym po MM jeszcze we wtorek w przyszłym tygodniu i na weekend. Jeżeli nadal będzie fochała na ojca, ja bym ją poinformowała, że ojciec nie będzie po nią przyjeżdżał jeżeli tego nie chce. Jak jej się "odwidzi" ma go powiadomić. Psycholog każe jednak jeździć, żeby pokazać dziecku "bezwarunkową miłość". Nie wiem ... naprawdę nie wiem...

Kjim
moje czucie tematu jest dokładnie tak jak Twoje. Może jeszcze nie mam dzieci, ale myślę o tym co zrobiliby moi rodzice, gdybym tak postępowała. U mnie byłaby krótka piłka i nie wyobrażam sobie takich pogrywań z rodzicami - szlaban na wszystko miałabym do emerytury chyba No ale to dzieci M, wolę mu nie mieszać w głowie, bo też obawiam się, że mógłby mieć o to do mnie pretensje.
Mam tylko nadzieję, że MM zmięknie kita i za ojcem za tęskni. Na razie "trzyma sztamę" z mamą... Ale myślę że to kwestia kilku tygodni, że się weźmie z mamą za czuby przy nauce i nagle "pokocha" i "zatęskni" za tatusiem. To też się dzieje w "normalnych" domach pewnie, tylko że to nie ma takiego wymiaru jak tu, że się dziecko focha na ojca i go odrzuca w ten sposób. Przypomina to trochę ich matkę, która przy okazji byle sprzeczki, wystawiała M za drzwi... aż kiedyś zdecydował się nie wrócić.