Być drugą i macochą

od lat to samo,całkowity zanik ambicji ,dodaj do tego leserstwo i to wszystko,minimalizm i roszczeniowość obwinianie całego świata o to że sie jest pierdołą życiową,pilnowanie gacha zamiast zając sie sobą,

Dzisiaj jestem po serii rozmów z M dotyczących zajęć dodatkowych dziewczynek.... Młoda ma na półrocze 4 tróje (polski, przyroda, historia, zajęcia komputerowe).... Różnimy się z M istotnie co do tego, jakie są oczekiwania co do ocen - dla mnie to oceny tragiczne, dla niego ... średnia 4,05 może być (zważywszy, że średnia wynika z ocen z plastyki, techniki, religii i w-f to wzięłabym na to solidną korektę).
Z tonu pewnej korespondencji eks z M wynika, że obwinia go za wyniki córki, bo "ona ma jego geny a on był przeciętniakiem" a poza tym, "on się mało angażuje w naukę dziewczynek".... Nasze spojrzenie na sprawę jest inne - w natłoku dodatkowych aktywności, one nie mają po prostu czasu na zajęcie się lekcjami i nauką w pojęciu wąskim (czyli na zakuwanie historii/biologii)....
Dziś był kontakt M z prawniczką, okazało się, że prawnik eks kontaktował się wczoraj z prawniczką M w sprawie zmiany terminów spotkań - tj. ustalenie ich w stały dzień. M proponował na początku roku, aby na spotkania był poświęcony jeden stały dzień - np. środa, ale w środę dziewczyny miały żaglówkę i akrobatykę, więc eks się nie zgodziła. Teraz chce, żeby M zaakceptował spotkania tylko we wtorki... zwróciła się z tym nie do M, ale jej prawnik do prawnika M. Zdaniem M eks chce zorganizować dziewczynkom jakieś kolejne zajęcia w czwartki, dlatego taka sugestia...
Mi ręce opadają ... mogłabym powiedzieć, że mnie wali ... ale to jest lawirowanie między faktami i wkurza mnie, że jeszcze na M spoczywa wg niej odpowiedzialność za słabe wyniki w nauce. Czytam sobie dużo na forach dla rodziców, którzy psioczą, że ich dzieci w 4 klasie uczą się po 2-3 godziny dziennie z ich asystą - zresztą w trakcie tego jednego dnia w ciągu tygodnia widzimy, że istotnie tyle zajmuje przygotowanie zadań domowych i nauka. Dodatkowo szczególnie mocno narzekają rodzice dzieci, które poszły do szkoły jako 6 latki, że dodatkowo "nadrabiają" ten rok sami w domu, bo to w rozwoju dzieci dużo. Matka chciała posłać dziewczynki wcześniej do szkoły, ale one nie dostają żadnego wsparcia w nauce, a dodatkowo okazuje się że to M jest winny kiepskich wyników, bo powinien się z dziewczynkami spotykać 2 razy w tygodniu, a w ogóle to te "gorsze" geny starsza ma po nim (młodsza rzekomo jest zdolna po matce, ale jak ona pójdzie do 4 klasy to to dopiero będzie parada atrakcji....). To jest taka bleblanina, że mi ręce opadają. I pewnie - mogłabym olać sprawę, ale po pierwsze w sumie zależy mi na dziewczynkach, a po drugie... już ściśle merkantylnie patrząc, za 2 lata ojciec będzie dokładał się do korepetycji, kiedy młoda będzie przygotowywała się do egzaminu po podstawówce....
Męczą mnie te przepychanki, pyskówki... w marcu rozprawa w sprawie alimentów, dlatego każda ze stron układa sobie "strategię" zapewne... Nam wyniki pasierbicy są akurat argumentem na rękę, bo pokazują że zamiast na pierdołach dziecko powinno jednak skoncentrować się na nauce. oczywiście teraz wchodzi interpretacja, co jest przyczyną słabych wyników... ech ... nawet mi się nie chce znowu gadać o tym samym....

Powiem jeszcze tak - muszę obserwować sytuację, bo po pewnym zastanowieniu widzę, że młode kombinują i sprytnie ustawiają się w układzie ojciec-matka. M tego nie widzi, bo to jego kochane córeczki, ale to nie są niewiniątka tylko sprytnie myślące dzieciaki. W czasie ostatniej awantury, kiedy młoda nie chciała uczyć się przyrody ojciec ją ostrzegł, ze jak będzie miała słabe oceny, to on nie zgadza się na jej dodatkowe zajęcia. Na co młoda odpowiedziała "to co, i tak będę chodziła". M czuł się okropnie po tym, bo i on i dzieci wiedzą, że on nie ma wpływu na takie sprawy. Stało się to też w dzień, kiedy obkupił dziewczynki w ciuchy w ramach "niespodzianki", więc trochę jakby w pysk dostał .... A ... tydzień wcześniej robił z córką plakat na przyrodę. Dodam, że najpierw przez 2 tygodnie hodował dla niej fasolkę i codziennie robił fotografię, potem je wywołał, kupił brystol i opracował z młodą plan plakatu. Młoda miała go tylko zrobić. Na 2 dni przed terminem oddania okazuje się, że "go jeszcze nie skończyła i mama zmieniła plakat po powiedziała że NIE MA CZASU ROBIĆ TAKIEGO SKOMPLIKOWANEGO OPISU". M szlag trafił.... ale cóż...
za jakiś czas będziemy mieli w domu trójkę dzieci - dziewczynki i mojego syna. Jak on będzie już na tyle rozumny, że będzie analizował relacje rodzinne, spodziewam się buntu. Wiem, że okaże się, że on jako dziecko ma "gorzej" niż jego siostry - od których się nie wymaga, które nic nie muszą, które wpadają do ojca w "gościnę" i akceptują jedynie prezenty i przyjemności.... Jestem starego wychowu, mam 40 lat, nie wyobrażam sobie pyskowaniny w domu, lenistwa intelektualnego, oglądania telewizji cały czas itd. Trudno - może mój 8 latek będzie więcej się uczył niż 18-letnia i 16-letnia siostra, ale  ... o ich przyszłość mają się martwić ich rodzice. Ja mogę pomóc M w jego obowiązkach i to wszystko. Nie będę zaradzała problemom pasierbic, bo nie spodziewam się wdzięczności z ich strony ani też zrozumienia.... Już mnie trochę szlag trafia ...

Kjim
na dzień dzisiejszy to dziewczynki mnie się bardziej słuchają i respektują niż ojca .... Dlatego, że w pewnych sytuacjach asertywnie mówiłam im "NIE" i tłumaczyłam, że parafrazując "jeleniem nie jestem". Kiedyś np. robiłam zadania domowe z matematyki z młodszą i ta zażyczyła sobie, żebym czytała jej treść zadania. Powiedziałam jej, że niestety nie, bo chodzi o to, żeby sama przeczytała i wprawiała się w rozumieniu poleceń - to też jest element zadania domowego, który z pewnością jej się przyda. Młoda się upierała, że nie będzie czytała "bo babcia jej czyta polecenia". "No cóż Amelko, nie wiem i nie ma znaczenia jak uczy cię babcia, teraz uczysz się ze mną bo mnie o to poprosiłaś. Ja chcę ci pomóc, ale nie stawiaj mi warunków, bo ja nie muszę cię uczyć, to nie jest mój obowiązek. Jak wolisz, poczekaj aż tata skończy uczyć się z siostrą i wtedy będziesz odrabiała zadania z tatusiem. Pomagam Ci bo chcę, nie - bo muszę". Oczywiste było dla mnie, że woli się uczyć ze mną, bo jestem cierpliwa i łagodna, więc czytała treść zadań. Przy ojcu to byłby ryk i awantura.
Ale ojciec też jest sobie winien - często chce być "cool" i pozwala sobie na jakieś powiedzonka-docinki, które one potem mu odpowiadają, a on nie reaguje. Na początku naszej znajomości, o czymś tam dyskutowaliśmy i zaczęłam zdanie od "ja myślę..." na co on zażartował "myślenie nie jest twoją najmocniejszą stroną". On to powiedział jako żart, dla mnie taki żart to nie żart tylko obelga. Adrenalina poszła mi uszami i zrobiłam awanturę, że nie życzę sobie takich odzywek. Jakiś czas później, kiedy on mówił do córek, ta mu odparowała "myślenie nie jest twoją najmocniejszą stroną". Powiedziałam młodej, że tak nie można zwracać się do ojca bo to jest niestosowne i bezczelne. Na co ona zdumiona powiedziała "ale tata tak mówi do nas".  Potem miałam długą pogadankę z M, że nie jest kolegą swoich córek, tylko powinien  utrzymywać stosowny dystans w relacji rodzic-dziecko i nie powinien sobie na takie sformułowania pozwalać.... Było jeszcze kilka zdarzeń, które miałam z dziewczynami. Kiedyś nie zrozumiałam co do mnie powiedziała i zapytałam "co?" na co młoda odparowała "jajco", powiedziałam jej, że wyjątkowo zignoruję jej ripostę, ale nie życzę sobie takich odpowiedzi. Od 9 miesięcy, kiedy dziewczyny mnie znają, wiele takich patologii zostało wyrugowanych, ale tak jak piszesz .... szacunek i autorytet to rzadkie dobro i nie wiem, czym można na nie zapracować ... bo dobrocią i życzliwością jest chyba trudno ..... może w długim czasie, jak będą dojrzalsze ....
coraz bardziej natomiast boję się o synka, że jak coś będzie nie tak, to powiedzą ojcu, że bardziej kocha Jasia, albo że przez Jasia jest dla nich mniej pieniędzy, bo np. alimenty są niższe... nie wiem, ale czuję, że tu też będzie baza i pożywka do kolejnych spięć ... Już też widzę sms-y żony, w których pisze np. że nie przyjechał na wywiadówkę, bo dla niego teraz ważniejsze jest inne dziecko itd. ... po prostu wiem, że tak będzie

chceuciekacstad
na szczęście mamy je mało, ale bardzo intensywnie. Eks chce zwiększyć do dwóch spotkań w tygodniu .... no cóż .... jeżeli mój M podejmie taką decyzję to "ode mnie" w gratisie ma obiad dla dziewczynek. Z resztą zadań rodzicielskich będzie musiał sobie radzić sam, bo ja z noworodkiem przy piersi nie będę odgrywała roli wzorcowej macochy... Przede wszystkim będą dla mnie liczyły potrzeby mojego synka, córami M musi się zająć we własnym zakresie .... Ale ..... widzę, że M zaczynają córy też trochę rozczarowywać/załamywać swoją postawą - tu jeszcze zobaczymy

A w ogóle przepraszam, że Wam ciągle bleblam w tych samych tematach .... mam nadzieję, że ciągle gadam to samo, ale poza przyjaciółką nie mam komu o tym powiedzieć, a ona też nie ma doświadczeń w materii pasierbice-eks-M ......

Lusi.... widzisz wywołałaś wilka z lasu z tym pasierbem..... Niby pełnoletni, niby dociera do Niego to co się mówi, niby rozumie i nawet mówi, że rozumie, ale cóż.......
Kolejne imieniny ojca i kolejny raz Młody (choć pełnoletni) nie zadzwonił z życzeniami imieninowymi do ojca. Potwierdza to kolejny raz moją tezę, że numer do ojca zna tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebuje..... Wtedy jest skrucha, żal za grzechy i tato pomóż. Jak wypada zadzwonić do ojca z życzeniami to.....nagle brak zasięgu, brak czasu, brak ...... przyzwoitości :-(

Gdyby to dotyczyło mnie i moich bliskich - tak właśnie bym zrobiła.  Ale..... w przypadku M to rozwiązanie raczej nie przejdzie. Z doświadczenia wiem, że tuz przed swoimi imieninami, urodzinami, dniem dziecka itp. synek bardzo się uaktywnia :-) Wali skruchę i angażuje ojca w swoje sprawy. M umarłby na wyrzuty sumienia gdyby "zapomniał" o urodzinach synka.

Co do waszych przepychanek.... to dlaczego nie napiszecie , żeby "dla dobra dzieci" Exowa odpuściła. Przecież chcecie dla dzieci jak najlepiej, żeby bezpiecznie z Wami dojechały, żeby odpoczęły, żeby się dobrze bawiły.....i niech dla "dobra dzieci" Ona tez się stanie bardziej elastyczna.+

Chociaż dziwię się, że w to wogóle brniecie. Ja w każdej sytuacji konfliktowej bądź niejasnej z moim Ex, wracam do punktu wyjścia i za jedyne słuszne i niepodważalne uznaję zasady określone w wyroku. Kiedy nie możemy się dogadać i widzę jakiś punkt zapalny - ucinam rozmowę i pozostajemy na zasadach z góry określonych. Chociaż po 6 latach  jakoś się dogadujemy , każde z nas nauczyło się tej elastyczności i kompromisu. Nie było to proste i wymagało dużo czasu. Mam nadzieję, że i u Was z czasem to się unormuje. Wciąż myślę, że unormuje się to wtedy, kiedy Exowa zaspokoi swoje żądze odnośnie alimentów. A tak apropo - nie powinna Ona TERAZ znać zbyt wielu szczegółów odnośnie miejsca i kosztów planowanego pobytu. Wykorzysta to na sprawie o alimenty. Jeśli stać Was na sponsorowanie dzieciom tak drogiego wypoczynku, będzie dążyła do tego, że Ona powinna spędzać z dziećmi czas w podobnych warunkach czyli M powinien w tym wypoczynku partycypować (skoro Go stać) . Tendencja jest taka, żeby wyrównywać dzieciom poziom życia u mamy z poziomem życia u taty.

M już dawno złożył broń i stwierdził, że swoich dzieci już nie wychowa. Wszystko czego próbował uczyć dzieci, skutecznie i z premedytacją psuła ich matka i babka (jego matka), więc z roli Ojca-Wychowawcy zrezygnował - uznał, że nie chce być ten zły, który wymaga i wyciąga konsekwencje, skoro widzi je raz na jakiś czas.

dubel

A nie wkurza Cię to ? Bo mnie strasznie !
M tez miewa smutne miny , bo synuś zapomniał o nim... i wtedy ani ja ani znajomi nie są w stanie poprawić mu humoru.
Mnie to wqrwia ! Potrafi w dniu np. urodzin od rana chodzić bez humoru, najczęściej siedzi w pokoju synka i coś tam grzebie... kiedyś  mi go było żal i próbowałam jakoś poprawić mu humor...ale teraz mam odruch wymiotny na to !
Bo sam zafundował sobie taki stan rzeczy !
Nie znoszę przez niego żadnych świąt imienin, czy urodzin, bo "MIŚ " nieszczęśliwy że synek nie z nim, nie zadzwonił, nie pamiętał .. i tak w kółko!
Dodatkowo - my nie robimy prawie nic bez jego syna ! w sensie - ja zapraszam na obiad do restauracji ..a on mówi , żebyśmy przełożyli jak młody będzie !
Ja proponuję wypad w weekend w góry we dwoje a on kombinuje by młodego zabrać bo będzie miał frajdę !
Teraz mamy jechać - i nie zgodziłam się na młodego - i M chodzi smutny, nie uzgodniliśmy nic, nie rozmawiamy o tym w ogóle .. najchętniej to bym sama pojechała żeby go nie widzieć i tego jego "smutku ".
Ostatnio mu wykrzyczałam .. że jak tak bardzo cierpi rozłąkę to niech wraca do ex...choćby na wycieraczkę , albo zamieszka obok.
Ostatnio M drażni mnie jak chole...ra . Wszystko mi w nim przeszkadza.
Mam dość tego jego "smutku".

No właśnie - u nas jest "ołtarz" - większość naszych gości jest zdumionych faktem że pokój młodego tak wygląda - zawsze myślą że to mojego syna.. jest w nim tyle rzeczy że nie mogą uwierzyć ... niektórzy pukają się w głowę delikatnie... no ale mam za swoje.
Kiedyś myślałam że jak będę wspaniała dla jego syna i będę go traktować podobnie jak moje dziecko..to M będzie szczęśliwy , i będziemy rodziną.
Ale to był błąd. Nigdy nie będziemy prawdziwą rodziną , bo M skupia się najczęściej na synu i swoim smutku.
Kiedyś chciałam mu pomóc, później miałam fazę akceptacji .. a teraz to mnie wkurza .
Bo dla mnie to niekonsekwencja własnych działań lub ich braku.

Heh...mam znowu gorszy czas .brrrr

hm nie mogę nie napisać chociaz nie mam w tej chwili czasu,
widzę tutaj bierna przemoc,te pozy nieszczesliwca to PROBY WYMUSZENIA NA TOBIE tak wiem o czym.pisze,trzeba zacisnąć żeby i , jechac dalej,,
nie chcesz by to dziecko bylo z wami w chwilach które ty uwazasz za przyjemne,ja ciebie rozumiem,malo tego ja nie zniosłabym by dziecko INNEJ SAMICY mialo pokoj u mnie w domu,ołtarze czy co tam,
nie uginalam sie i stawialam sprawy na ostrzu noża ,stawialam ultimatum,itd zanim doszłam do stanu obecnego ,za łby bym sie z moim mężem brała gdyby było trzeba,ja jak czegoś nie chce to sie nie zmuszam ,nie ma takiej siły by mnie do czegoś zmusiła,
mogę sobie byc największa sucza na świecie ,ale życie nie polega na umartwianiu i na uszczesliwianiu innych kosztem siebie,sensem mojego życia nie bylo nigdy wychowanie dziecka obcej baby,bo potrafie to powiedzieć ,ze dziecko to kompletnie mnie nie obchodzi,wiec dlaczego mam poświęcać czas ,pieniądze,nerwy by ,,komuś robić dobrze,,
mój mąż od jakiegoś czasu zaczal żyć bez klapek na oczach,widzi kim jest pasierbica,widzi to lenistwo,roszczeniowa postawę pijawki,wlazenie w idiotyczne zwiazku,doszedl do miejsca w którym z dystansem i juz nie bezkrytycznie ocenia życie dorosłej przecież kobiety,która chce przejść przez życie kombinatorstwem i nic nierobieniem,obecnie to jest klon wlasnej mamusi,ba ,nawet wiecej ona juz ja dawno przerosła w perfidii i nareszcie nie tylko ja to widze

No domyślam sie ze ten Nick forumowy to nie wziąl sie z nadmiaru szczescia
to okropne jak czuje sie Twój syn,to czepianie sie twojego M  .....nawet nie chce mi sie pisać,swój przychowek hołubi i jakby mogl to by do gardla skoczyl ,
by tamtemu bylo dobrze
ja kiedyś powtarzalam swojemu mężowi ze jak tak bardzo chce to moze wrocic do ex przecież wtedy pasierbica będzie miała tak jak on chce czyli juz pokrzywdzona nie będzie,do znudzenia gledzilam ze trzeba bylo sie nie rozwodzić tylko w imie dobra dziecka schować własna ambicje w buty,trzeba bylo SIE POSWIECIC A JAK SIE NIE CHCIALO POSWIECIC SWEGO JA ,SWEGO EGO TO NIECH NIE OCZEKUJE TEGO POSWIECENIA ODE MNIE ,BO NIBY CZEMU JA MAM TO ROBIC PODCZAS GDY ON NIE CHCIAL,NIE POTRAFIŁ ZREZYGNOWAC Z SIEBIE
myślę ze powtarzalam to wystarczająca ilosc razy by to zrozumiał,to ze on kiedyś dokonał beznadziejnego wyboru i potem musiał szarpać sie z jakas baba latami to nie znaczy ze ja mam robić z siebie cierpiętnice i pokutować za cudza glupote,juz i tak konsekwencje ponosilam tych bledow chociazby finansowe

Wykorzystaj

zjadlo mi caly tekst napisze pozniej

No i bardzo dobrze. Popieram takie rozwiązania.

Witam Wszystkich cieplutko   chcialabym do Was dołączyć . Czytając Wasze wypowiedzi mam wrażenie , że ktoś opisuje moje życie , emocje , rozterki ...
Mam na imię Patrycja i jeśli pozwolicie , pożalę się Wam troszkę .

Poznaliśmy się z J. 3 lata temu . Wiedziałam , że ma Syna . Byłam rok po rozwodzie , On 3 lata . Z racji tego , że moje małżeństwo trwało 10 lat i straszną traumą się zakończyło dla mnie { 8 lat walki o zajście w ciążę zakończona stratą dziecka , zdradą Męża } , nie myślałam o kolejnym związku .
Jak to w życiu bywa , zakochałam się ... On też . Przez kilka miesięcy byłam na rauszu związanym z randkami , zakochaniem , fascynacją . Dziecko w tym wszystkim było tylko gdzieś w sferze , która mnie nie dotyczyła. Pewnego dnia poznałam Młodego . Byłam dla Niego jak koleżanka , uwielbiał zabawy ze mną , pewnie dlatego , że zachowywałam się jak małolata , z ktorą mógł szaleć do upadłego .
J. ma ze swoją byłą układ , że zabiera Młodego co dwa tygodnie w czwartki i "oddaje" Go w niedzielę wieczorem do tego dochodzą swięta , wakacje , ferie , zajęcia poza lekcyjne itp. Po rozwodzie J. wrócił do swoich Rodziców . Po tym jak zamieszkaliśmy razem u mnie , siłą rzeczy Młody zaczął bywać juz u mnie .
Pierwsze , co zaczęło mnie drażnić w tym wszystkim , to podejście J. do Synka , Mały ma 7 lat i generalnie jest fajnym Dzieciakiem , ale mój Ukochany sprawia , że nie potrafię bez irytacji o Nim myśleć . Jest dobrym Ojcem , ale totalnie " zakochanym " w Synu tzn . wszystko co robi , co planuje jest robione pod Młodego . Gdy musi Mu w jakiejś sprawie odmówić mało się nie popłacze . Generalnie Mały tylko powie " chcę " i ma .
Dochodziło do tego , że podczas pobytu Młodego u Nas Tatus z Juniorem potrafili caly dzień spędzić w łózku grając np na komputerze .... ja mogłam nie istnieć . Bardzo bolało takie traktowanie , gdy pierwszy raz zwrociłam J uwagę , że nie jestem zadowolona z takiego zachowania skończyło się awanturą { co zresztą juz teraz jet na porządku dziennym} . Wyjechaliśmy nad morze we trójkę .. 6 dni wakacji z czego tylko jednego ruszyliśmy się z pokoju bo Mały ma nową grę i nie ma ochoty nigdzie iść . Nigdy przy Nim nie przytulił mnie , nie pocałował .... doprowadzało mnie to do szału , ale próbowałam jakoś Go zrozumieć .
To było o tyle bardziej frustrujące , że wiedziałam , iż Jego była zaraz po rozwodzie zamieszkała z jakimś wujkiem i nie przejmowała się tym , że Mały w tym uczestniczy .
Ale jak czas pokazał ex moze wszystko , a ja muszę się dostosować ...
Po jakimś roku miałam dość . Cierpię na nerwicę lękową i depresję { pozostałość po małżeństwie } , nie chciałam we własnym mieszkaniu czuć się jak intruz . Myślałam , że jesli J. zobaczy ile mnie to wszystko kosztuje , to coś zmieni , nie wiem ... poszukamy rozwiązania . Nic bardziej mylnego . Jego rozwiązaniem okazało się wyjeżdżanie zSynalkiem do Babci . No to kuzwa załatwil sprawę ....
Rok temu straciłam pracę . Nerwica szaleje mi do tego stopnia , ze nie mogę byc sama nocą , dostaje ataku paniki i ląduje na pogotowiu lub wzywam karetkę . Mam oszczędności , ale niestety nie tyle , by utrzymać się w 3 pokojowym mieszkaniu , więc mieszkamy teraz w kawalerce . To oczywiście sprawia , że Malego nie widuję w ogóle . Nie przywozi Go tu , za niskie standardy .... Wyjezdza więc co drugi czwartek , a ja czekam aż łaskawie wróci .
Boli mnie to , ze J uważa , że ja muszę się na to godzić , gdy " złamała mnie rwa kulszowa , nie mogłam wstac nawet do lazienki , myślałam , że przełoży weekend z Synem , żeby ze mną zostać - niestety zostawił mnie , bo Małego zawieźć nie mozna .
  Ciągle się drzemy ze sobą , głównie przez Jego byłą , ktora urodziła w wigilię dziecko { tatusia brak} wydzwania do J ciągle coś , nie mozemy zaplanowac absolutnie niczego , bo to Ona nam harmonogram układa ..... Wkurzam się , że J we wszystkim Jej ustępuje i zawsze Jej broni ...
Wspomiałam o tym Jej porodzie nie bez powodu . J jakiś czas temu oświadczył mi , że nie chce więcej dzieci , bo nie wie jak dałby radę to pogodzić i jak odebrałby to Mały , a Mamuśka zaszła Bog wie z kim bo Jej wolno .
Często myślę by to zakończyć .... nie mam już sił na kłótnie , czuję się jakbym była przeszkodą , takim nikomu nie potrzebnym balastem ..... Nie zmieni się ani On , ani sytuacja w jakiej się znaleźliśmy .
Teraz planuję rozpocząć budowę domu ... coraz częściej myślę , że to będzie dom tylko dla mnie ...
    To tak oględnie opisana paranoja zwana ostatnio moim życiem .

Pewnie tak właśnie się to skończy .... niestety

Patrycja
to bardzo przykre co piszesz i sytuacja rzeczywiście wygląda nieciekawie .... Mój M zakochany jest też w swoich dwóch córkach (7 i 9 lat), ale od pewnego czasu widzę, że potrafi na nie spojrzeć nieco bardziej obiektywnie niż jeszcze pół roku temu, kiedy całe jego życie podporządkowane było dziewczynkom. Najważniejsze jest to, że on zrozumiał, że bycie "trzeźwym" i "nie-zakochanym w dziecku" rodzicem  jest nie tylko w jego interesie, ale też i dziewczynek. Dzisiaj np. jechał z córkami 7 godzin do Zakopanego na wakacje, dziewczynki pół drogi spały, on jechał w brzydkiej pogodzie, dojechał wykończony. Na miejscu 9-cio latka zrobiła scenę z wrzaskami, że nie zabrał jej żadnej sukienki i w co ona się będzie ubierała na posiłki do restauracji.... M pisze do mnie sms, że "młoda ryczy i nie chce iść na kolację". No to piszę mu - nie chce, trudno, to nie jest noworodek, który musi być karmiony na każde wezwanie. Nie chce kolacji, robi sceny, niech nie je - jak zgłodnieje, to cię poprosi o jedzenie. Za pół godziny zadzwonił z restauracji - jak ją olał i powiedział, że w takim razie zostaje sama w pokoju bez kolacji, to młoda ruszyła 4 litery i poszła.... Wydaje się, że normalne okoliczności (normalny rodzic nie powinien nadskakiwać histeriom swoich dzieci), ale dla M to duża przemiana....

Z tego co piszesz, Twój partner przede wszystkim nie daje Ci poczucia bezpieczeństwa ... Nie wiem czy przyczyną jest to, że partner jest jeszcze emocjonalnie w starym związku, ale widać, że nie traktuje Ciebie dojrzale, skoro tak bardzo daje Ci do zrozumienia, że jesteś na drugim miejscu daleko za synem. Od ostatniego faceta odeszłam między innymi dlatego, że nie chciał deklaracji co do stałego związku i dzieci... Kiedyś, jak już było mi bardzo źle i wybuchłam, rzucił "jak chcesz możemy sobie zrobić dziecko".... poczułam, jaby mi na odwal się, rzucał jakiś ochłap. Tak naprawdę już wtedy wiedziałam, że dziękuję za coś takiego... czasami czułam, że dla niego ważniejszy jest jego trawnik i pies niż ja (czasami pół soboty spacerował z psem i pielęgnował trawnik, zanim do mnie przyjechał)... Jeżeli Twój partner nie chce dziecka, a Ty tego bardzo chcesz, to moim zdaniem taki związek nie jest tego warty.... Ja chciałam normalności i mam jej namiastkę - wprawdzie w eks i pasierbicami, ale .... z eks dajemy sobie radę, od czasu do czasu zaliczając spiny, i pasierbice też są do ogarnięcia. Nie mogę się przyczepić natomiast do M, który stara się i stara się również słuchać do mam do powiedzenia. U Ciebie zdaje się, że problemem jest Twój facet, który nie wie czego chce.....

Cześć Patrycja. Poznaliście się 3 lata temu a On już wtedy był 3 lata po rozwodzie. Sumując wychodzi mi , że minęło 6 lat od rozwodu a On wciąż zachowuje się jakby jedną nogą siedział w tamtym związku. Jeśli przez tyle lat nic się nie zmieniło to radzę Ci - natychmiast ewakuuj się z tego "związku". Już przypłacasz to zdrowiem, więc nie brnij w to, bo wsparcia od Niego żadnego nie dostajesz i nie dostaniesz. Potrzebujesz kogoś, kto Cię będzie wspierał, kto da Ci poczucie bezpieczeństwa. Przy Nim nigdy tego nie zaznasz.
Powodzenia i dużo siły Ci życzę. Ale jeśli jest Ci lżej jak się tu wygadasz to pisz. Mnie przynosi to ulgę jak się pożalę komuś kto jest w podobnej sytuacji i rozumie moje rozterki.

Widzę Michaska84 , że czytasz, ale nie ze zrozumieniem. Czytania ze zrozumieniem uczą w głębokiej podstawówce, więc nadrób zaległości!!! To , że "dzieci są głupie po ojcu" to jest wyrwane z postów HH999. Jednak Hh999 opowiadała, że to RODZONA MATKA DZIEWCZYNKI TWIERDZI, ŻE DZIECKO JEST TĘPE PO OJCU  Następnym razem zanim zaczniesz komentować "te nasze wypociny" to dopytaj jeśli czegoś nie rozumiesz!

Zakładasz , zresztą jak wszyscy, że to MY MACOCHY jesteśmy te złe, podłe, wredne, perfidne i wyrachowane. To mało życia przeżyłaś i nie spotkałaś jeszcze zołzowatych Byłych żon , które w imię chorego pojęcia "dobra dziecka" używają swojego dziecka jako mięso armatnie w boju o zatrucie życia Byłemu Mężowi.

Musze zebrać siły na odpisanie,przerąbane maja ci wasi partnerzy.

No wlasnie,nie jestem sfrustrowana,ani porzucona.Jestem w miarę dobrym i CZYSTYM związku.Mam 31 lat i wciąż w głowie ,działania swojej "macochy",wiec liczcie sie z konfekcjami,ale to nad wyraz trudne ,jeżeli jest sie skończonym egoista.

Z "konfekcjami" czego?

Skoro niesfrustrowana i nieporzucona i będąca w "miarę dobrym i czystym związku" (cokolwiek to znaczy) tzn. że jesteś jedną z tych rozkapryszonych, roszczeniowych córeczek, które wymagają od ojca stuprocentowego poświęcenia się w "imię dobra dziecka". Który ma czcić, dopieszczać, włazić w dupę dziecku tylko dlatego , że jesteś dzieckiem rozwiedzionych rodziców?  Litości kobieto. Masz 31 lat , weź się w garść i nie obwiniaj macochy za całe zło tego świata. Ogarnij się wreszcie i zacznij się cieszyć swoim " w miarę normalnym związkiem"

Michaska84
zatem, skoro Twoja niechęć do macoch wynika z praktyki, zdaj sobie sprawę, że archetyp macochy prezentowany przez bajki typy królewna Śnieżka i Kopciuszek, nie zawsze realizuje się w rzeczywistości. Jak masz koniecznie coś do powiedzenia, to podziel się jak to wygląda z punktu widzenia pasierbicy - a dodasz coś konstruktywnego do forum. Za mną moje pasierbice chodzą jak małe szczeniaczki i się na mnie wieszają, dzwonią do mnie i dopytują się o swojego przyrodniego braciszka, który ma się urodzić. Eks mnie za to nienawidzi - paradoksalnie, nienawidzi mnie bo jej córki za mną przepadają. Wiem dlaczego - nie jestem jakaś szczególnie serdeczna i ciumkająca, ale jestem zrównoważona emocjonalnie ... w odróżnieniu do ich mamy niestety... Nie ma w tym żadnej manipulacji z mojej strony, postanowiłam że będę traktowała pasierbice tak jakby były moimi bratanicami - nie muszę ich wychowywać (mają matkę i ojca a ja nie będę się pchała między wódkę i zakąskę), ale będę o nie dbała i w miarę możliwości pomagała im w nauce, spędzała wolny czas itd. Czy mogę liczyć na to, że tak będzie zawsze? Statystycznie biorąc po doświadczeniach innych macoch, raczej nie....
Michaska84 i wygląda, że istotnie jesteś "sfrustrowana" skoro Twoja macocha dała Ci popalić. Nie jest to jednak forum sadystek, które wyżywają się z satysfakcją na eks i pasierbicach. Każda z nas chciałaby mieć neutralną eks i dobre relacje z pasierbami.

Wiesz,co to znaczy byc  "rozkapryszona,roszczeniowa "córka ,a pózniej nie mieć NIC,bo TATUŚ,jest kompletnie zmanipulowany.Ja nie wymagałam od niego niczego.

Nie wiem. Mnie rodzice uczyli przede wszystkim SZACUNKU do ludzi, do rzeczy, do siebie. Ty byłaś "rozkapryszoną, roszczeniową " córką , a później nie miałaś NIC, bo Tatuś przestał rozpieszczać swoją córeczkę.??? Rozumiem Twój żal i rozgoryczenie. Upadek z piedestału musiał boleć i najwyraźniej zostawił siniaki do dziś. Jednak jesteś już dorosłą osobą, zakładam, że samodzielną, spróbuj przeanalizować sytuację z dzieciństwa i dociec, czemu Twój tata nagle przestał Cię czcić? Jak już poznasz relację wszystkich stron ( a nie tylko matki, która Cię wychowywała) może zmienisz  zdanie o ojcu i macosze.

Czarna kotka
pewne sformułowania może brzmią drastycznie, ale przy odrobinie dobrych chęci można sobie wyjaśnić o co chodzi. Przypomina mi się historia ciotki mojej przyjaciółki. Teresa jak miała 40 lat poznała 50 letniego wdowca, który miał 5-tkę pełnoletnich dzieci - 2 córki i 3 synów. Było już kilka ładnych lat po śmierci ich matki, kiedy zdecydował się oświadczyć Teresie. Z 5-tki dzieci, dwójka ją zaakceptowała, trójka nie - okazywała jej jawnie wrogość, robili z niej hm ... jakby łowczynię majątku (bez przesady, facet jako kolejarz nie miał nic konkretnego). W momencie jak urodził się ich przyrodni brat, zachowywali się jakby go nie było. Nigdy nie przynieśli bratu żadnego prezentu, niespodzianki - nawet po dzieciach, ponieważ Michał był w wieku dzieci swojego rodzeństwa (tylko ta dwójka, która zaakceptowała jego matkę, odwiedzała ich, przynosiła ubranka i zabawki po dzieciach itd.). Dzisiaj chłopak ma ponad 30 lat, jest lekarzem, matka dobiega 70-tki, ojciec przekroczył 80 lat. Jakiś czas temu Teresa chwilowo zaniemogła, a ponieważ jej siostra zmarła na raka, było podejrzenie, że może to również nowotwór. I nagle .......... wszyscy się nią zainteresowali, w panice, że kto zajmie się ojcem jak Teresa zemrze. Ojciec niby na fleku, ale jak się ma 80 lat to trudno planować co będzie w przyszłym miesiącu, a zatem... może ojcem powinien się zająć Michał, jako najmłodszy syn, a tak naprawdę póki co najmniej ustawiony, młody lekarz tyrający na rodzinę na specjalizacji. Na szczęście okazało się, że to nie rak, Teresa wróciła do domu i nadal opiekuje się swoim już lekko stetryczałym mężem. I co z tej historii jest najważniejsze - to że po 30 latach ona jako żona została zaakceptowana przez ową trójkę pasierbów, która nie lubiła jej "dla zasady", bo się "wpieprzyła" w życie ich rodziny. Nagle okazało się, że była ważna, bo się zajmowała ojcem, opierała go, gotowała, jeździła do lekarza jak chorował na raka prostaty itd. Czysty pragmatyzm spowodował, że nastawienie jej pasierbów zmieniło się o 180 stopni i w końcu zaczęli się do niej zwracać jak do członka rodziny.
Moja koleżanka z którą siedzę "face-to-face" w pracy, powiedziała, że poza własnym synem, nie akceptuje żadnych innych dzieci - nie lubi, drażnią ją, generalnie dzieci nie są fajne i sama się długo zastanawiała nad macierzyństwem. Dlatego, tak jak dorośli nie są w stanie się polubić i zaakceptować, bez konkretnego powodu, tak rozumiem kobiety, które nie będą lubiły i akceptowały obcych dzieci. Ale nie chcę mówić za koleżankę, która ma kwestię przemyślaną i skoro tak ma, to najważniejsze że diagnozuje problem i minimalizuje "ofiary". Uważam też, że nie można diagnozować czyjegoś problemu po jednym poście bez kontekstu, całej historii itd. dlatego, może i brzmi drastycznie, ale rozumiem ile trzeba samozaparcia, żeby znosić w domu pasierba, który np. okrada, spiskuje, dokucza itd. A niektóre historie z pasierbami w roli głównej są cokolwiek drastyczne.... Nie wiem czy ciężko sobie wyobrazić, ze poza patologicznymi macochami, funkcjonują patologiczni pasierbowie....

Przyznam również, że ja powiedziałam również mojemu M, że zapewne nie będę kochała jego córek tak jak swojego syna "w drodze", ale ... czy ja żądam, aby pasierbice kochały mnie jak matkę ... nie .... i nie aspiruję, a nawet bym się źle czuła, bo to zobowiązanie, którego nie chcę. Nie sądzę też, żeby pasierbice kochały swojego przyrodniego brata bardziej niż siebie nawzajem. Może będą zazdrosne i będą go nienawidziły - pytanie co np. eks im powie (skoro już potrafiła powiedzieć córkom, że tata nie daje jej pieniędzy na ich utrzymanie, co jest wierutnym kłamstwem, jak się później okazało, jej rzekomo chodziło o to, że tata nie daje jej pieniędzy do ręki, tylko przelewa na konto (wtf), tylko córki ją źle zrozumiały... to czemu nie może powiedzieć córkom, że ojciec więcej pieniędzy poświęca na Jasia, albo że kocha bardziej Jasia, bo go ma w domu), pytanie czy ojciec zachowa odpowiedni balans (a wiem coś o tym bo mam 10 lat młodszego brata i też było mi czasem trudno zaakceptować, że teraz on pochłania większość czasu mamy itd., paradoksalnie myślę że mogą być nawet zazdrosne o mój czas...). A może to mój Jaś nie będzie lubił swoich sióstr, które nie mają żadnych obowiązków, dostają wszystko co chcą itd., podczas gdy on będzie miał obowiązki, będzie musiał się uczyć dobrze, będzie miał gorszy pokój na parterze przerobiony z gabinetu, będzie miał matkę, która nie pozwoli ojcu go rozpuszczać itd. Trudno powiedzieć... ale dzięki temu, że jest to forum, możemy sobie o tym pogadać, więc nie róbcie smrodu wokoło tego wątku....

......

Chyba jest mi po prostu przykro myśląc o tych dzieciach, które mają rozbite rodziny, pogrywa nimi matka, która chce dowalić ojcu i jego nowej partnerce, ojciec jest (miękką fają) pobłażliwy bo musi sobie zrekompensować odejście od rodziny, a nowa partnerka ojca nie lubi ich, bo przenosi na nie swoją niechęć do ich mamy (no i są dziećmi innej samicy ;p) i są dla niej (partnerki) komplikacją w jej wspólnym życiu z misiem, które byłoby o tyle lepsze, gdyby nie te jego dzieci.

Zdaje się, że decydując się na związek z dzieciatym, kosmitkę dostaje się w pakiecie. I od samego początku się o tym wie. Nie jest zapisana w umowie drobnym drukiem, tylko wołami na początku.
"Te dzieci" są również takie, jak ich ojcowie. W połowie, prawda?
To nie jest rozczulanie się, tylko zwykła, prosta empatia.
Zastanów się, dlaczego tak bardzo Cię to drażni.
Bo Tobie się empatia bardziej należy? Bo Ty masz bardziej pod górkę niż taki dzieciak? Bo wszelkie przejawy empatii to niepotrzebne roztkliwianie się? Bo z Tobą nikt się nie patyczkował, więc inni nie powinni mieć lepiej?

Wołami jest napisane, że matka dzieci faceta będzie stale obecna w tle, w życiu kobiety, która się decyduje na związek z dzieciatym facetem.
A że można trafić różnie, to chyba nie trzeba nikomu mówić.

Wiesz, ja jestem w stanie zrozumieć gniew na kosmitkę, to dość oczywista reakcja, zwłaszcza jeśli kosmitka jest naprawdę kosmiczna.
Napisałam tylko, że współczuję tym dzieciakom. Zdaje się, to zbrodnia była.