Być drugą i macochą

Nie życzyłabym dla nikogo takiego zycia.Bo mysle ze oprócz tego o czym napisałaś strasznie bedzie mnie to wszystko bolec.Zreszta juz boli.Na razie wyprowadziłam sie od niego.Chce pobyć sama ze sobą.Nie wiem jeszcze co bedzie.Szkoda ze człowiek jest taki głupi ze nie uczy sie na błędach innych ludzi tylko swoich.I zdaje sobie sprawę ze każda sytuacja jest inna ale mam wrażenie ze te wszystkie historie sa do siebie podobne.I zbyt dużych nadziei na wielkie szczęście nie ma????

Została mi tylko mama.Nie zdziwię Cie jesli napisze ze nie jest zachwycona.Tato podchodził do tego z dystansem choc uważał ze związek z facetem z dzieckiem nie jest czymś wymarzonym.Mama co prawda poddała sie jeżeli chodzi o wybijanie mi tego z głowy ale nie wierze jakos w to ze bedzie nam bardzo pomagała w opiece nad małym.Mama mojego K. jest natmiast bardzo schorowana wiec podrzucanie jej wnuka jest zupełnie wykluczone.Sadze ze wkrótce bedzie potrzebowała większej pomocy niż dziecko.Jesli mozesz napisz co stało sie impulsem do tego ze odeszłaś i zaczęłaś żyć własnym życiem?

Ach.to przepraszam.Ciesze sie w takim razie ze tak obiektywnie napisałaś o tym co moze mnie czekać i nad czym powinnam sie zastanowić.niektorzy mówią ze powinnam sie cieszyć ze "moja konkurentka" nie żyje (co dziwne koleżanki tej "konkurentki"),ale dałabym naprawde wiele zeby ona żyła i układa zycie tak jak sobie wymyśliła z dzieckiem.

Ja tez nigdy nie czułam żadnej konkurencji.Okolicznosci poczęcia tego dziecka były niestety byle jakie,a wie o nich wiele osób (nie od mojego K.).Tylko ze ja nie czuje sie pewnie przy tym dziecku.Czy to normalne ze jestem tez o nie zwyczajnie zazdrosna?Wiem ze to sa inne uczucia-inne do mnie,inne do dziecka,choc do dziecka nie takie normalne jakie powinny byc miedzy ojcem i synem.Mam wrażenie ze juz kompletnie mi odbija????

Od 9 roku życia miałam ojczyma,  wziął moją mamę z trójką dzieci. Kiedy jeździł w rodzinne strony, często  zabierał nas ze sobą. Jego ojciec i rodzeństwo traktowali nad jak swoich, matka może była troszkę zdystansowana, ale w porządku.
Teraz dopiero doceniam, jakie miałam szczęście. Zawsze wychodziłam z założenia, że "wszystkie dzieci nasze są " i cieszę się, że są ludzie pochodzący tak samo, a przeciwnie  niż większość w tym wątku. To dorośli paprzą dzieciom życie, i dorośli powinni im je prostować i ułatwiać.  Osoba,  która wiąże się z kimś  nie akceptującym  jego dziecka z poprzedniego związku, nie jest warta miana rodzica. A krewni tego kogoś faktycznie nie muszą, choć miło jest, jeśli ich podejście jest przyjazne.

Niech sobie kocha, tylko według mnie rodzicielstwo zobowiązuje. To nie chodziło akurat o Ciebie, to, ze masz z tym dylemat, nie skreślasz dzieciaka z marszu, już jest plusem. A ojciec, jeśli dobrze zrozumiałam, jest mu prawie  tak samo obcy jak Ty. 
Mnie  nie mieści się w głowie, że ojciec bierze panienke i ona stawia mu otwarcie lub bardziej dyplomatycznie ultimatum,  że albo ona, albo dzieci. Bo ona się użerac z cudzymi bachorami nie zamierza. To po co bierze faceta po przejściach?
Ale to tylko tak a'propos, bo dla mnie to temat rzeka,  a że ojczyma miałam naprawdę świetnego, wszystkim pasierbicy i pasierbicom tak życzę.

Fakt, zabrzmiało nieco patetycznie, ale lepiej niż to, co naprawdę o takich rodzicach myślę.
Nigdy nie byłam wychowywana przez ojczyma, od tego była matka. Między nami był dystans,  a jednocześnie czuliśmy się, jakbyśmy byli troszkę jego - akceptowani i bliscy.

Nie, nie miał.
Nasz ojciec bardzo rzadko bywał u nas. Taki troszkę niebieski ptaszek, ma jeszcze troje dzieci, ale się nie znamy.
Nie brakowało go nam, szczerze mówiąc.
EDIT: nie, utrzymywał nas, dawał na siebie, dokładal do rachunków bo mieszkał. Z dystansem chodziło mi, że nigdy nie było opcji, by zastąpił nieobecnego, wyrodnego tatusia. Był partnerem matki. Ale dla nas po prostu ludzkim, miłym, swoim. Mimo że wiadomo, tez różnie bywało.

Nie moja droga , ja podchodzę poprzez własne doświadczenie.
Ode mnie się wymaga pracy, kasy i czasu... czyli tak jak dla rodziny/dziecka . . ale najmniejszej uwagi nie mogę zwrócić pasierbowi jak jest w naszym domu (mieszka z matką ) .. i każda sytuacja , w której nawet młody nie reagował ( w sensie on to przyjmował tak jak by to był mój syn ) było komentowane przez jego matkę i moją "teściową "...oraz ojca młodego, czyli mojego partnera.

Widzisz, Wasza sytuacja była inna , my tu mamy największe problemy z matkami naszych pasierbów , z naszymi partnerami co do ich traktowania dzieci... od nas macoch wymaga się realizacji obowiązków rodziców... i jeszcze za ich realizację dostajemy po głowie.

Widzisz , gdyby osoby które podejmują decyzję o rozwodzie i rozwaleniu życia swoim dzieciom, później dalej uczestniczyły w ich życiu wychowując je , nie byłoby takich problemów.
Niestety najczęstszy obraz rozwiedzionych małżonków to wieczne walki w których to dziecko jest orężem... lub wynagradzanie dziecku rozwodu poprzez hodowanie ... i tu koło się zamyka.

Napisałaś że Wasi rodzice stwarzali Wam optymalne warunki, czyli traktowali Was jak zdrowe , normalne dzieci ... a nie szczególnej troski bo z rozbitej rodziny. I mnie się wydaje że tu jest klu problemów.
Dodatkowo coraz wyraźniej widzę , że obecne czasy nie są pomocne rodzinom.
Zbyt dużo jest złodziei czasu i uwagi. Żyjemy szybko i łatwiej .. coś nie tak..to od razu rozwód.
Łatwiej nam teraz wychowywać zaocznie .. komputer, kolorowy świat gier i zabawek, tracimy wartości  jakimi są czas i spędzanie go bez czasoumilaczy. .. za wiele dajemy dzieciom rozrywki , bo my pracujemy ... za łatwo się poddajemy gdy jest trudno... i nie bardzo radzimy sobie z trudnymi sytuacjami...

Może dlatego że mniej maja / biorą sobie na głowę i mniej się od nich wymaga ???
Przy rozwodzie jak facet zostawia dzieci z matką to jest ok .. jak dzieci zostają z ojcem- to kobieta jest wyrodna matką .
Matka ma najczęściej kilka etatów- praca , dom i dzieci...a facet to już bohater jak wypłatę przyniesie i nie przepije jej

Myślę że są dobre i złe strony naszych kobiecych charakterów .. tak jak i męskich

Mysle ze każda sytuacja jest inna.Ale dla każdej ze stron jest to trudne:i dla rodziców i dla obecnego partnera i w szczególności dla dziecka.A przeciez każdy zasługuje na miłość i szczęście.Nie podoba mi sie,tak jak i Wam,utrudnianie sobie zycia,wykorzystywanie dzieci do zemsty na byłym partnerze.Mysle ze ten wątek nie powstał po to zeby kogoś obrażać czy krytykować.Tylko po to zeby dzielić sie doświadczeniami,pokazywać innym kobietom co jest trudne i na co maja zwracać uwagę.Uwierzcie ze zaczynanie zycia z nie swoim dzieckiem i pewnie zycie z nim jest trudne.Bardzo.Ale wiem ze trudne jest to rownież dla ojca dziecka,tego biednego dziecka,dla byłej zony.W rodzinie mam tez porzucone kobiety z moimi ukochanymi siostrzenicami.Ale trzeba sobie radzić.Mi bardzo dziewczyny z forum pomogły.Wiem ze powinnam przemyśleć czy jestem w stanie stworzyć dom z nie swoim dzieckiem.Wiem na co mam zwracać uwagę.Boli mnie tylko ze nie mogłam poznać syna mojego faceta wczesniej do czego przyczyniła sie głownie jego matka.Bo teraz byśmy sie juz znali.nie balibyśmy sie siebie nawzajem.I o to mam wielki żal,rownież do mojego K.I powiem jeszcze jedno,nie bede z nim jesli nie zaakceptuje jego dziecka.Bedzie to wszystko bardzo bolesne ale mniej niż ewentualne zycie z kimś kogo sie nie polubi.Ja niestety nie miałam zbyt wielu szan zeby polubić malego

Betsi81, sorki, że znów się wtrącam, ale ten Twój K to mega bezjajeczny jest. Pozwolił matce dziecka wykosic się z życia chłopca,  bo jeśli miał prawa rodzicielskie nieograniczone, to nawet sądownie mógł wywalczyć widzenia z nim na normalnych warunkach. Teraz to samo funduje mu babka. Klan wiedzm. Szkoda, że się nie postawił od początku.
Moim zdaniem musicie teraz podjąć męską i ostateczna decyzję, bierzecie go i chowacie, czy zostaje u babki. Jeśli Wy, on jest ojcem, babka mu może skoczyć. Jeśli zostaje tam, nie możecie drażnić lwa i faktycznie widzenia chyba na jej warunkach, dla spokoju Was wszystkich.Póki nie podrosnie.
Nie żałuj tego, że go nie poznałaś wcześniej. Trudno, tego już nie cofniesz. Jeśli chcesz, każdy moment będzie dobry. Nie będzie łatwo, jasne, ale musi jakoś się ułożyć. Możesz mu matkowac, ale nie musisz. Możesz być neutralna, byle przyjazna. Miodu nie będzie, bo wszystkie  dzieci to nie tylko radość,  ale i dużo nerwów nie warto się tylko  narzucać,  sztucznośc jest wyczuwalna.

Starlet007.tak.jest bezjajeczny w stosunku do tamtej rodziny.Zawsze tak było.Za to w stosunku do mnie to zupełnie inna bajka choc ja nigdy sie nie podporzadkowalam.Ja żadnej decyzji podjąć nie moge a nigdy w życiu nie powiem ze mały ma zostać u babci bo to nie tak powinno byc,choc w złości na ich wszystkich mnie to kusi.Moze i ja potrzebuje pomocy psychologa ale oni to juz chyba bez psychiatry sie nie obędą.I tak wlasnie najbliżsi członkowie rodziny dziecka tworzą mu pełnie szczęścia.A ja sie czuje coraz bardziej obco i coraz dalej od tego wszystkiego.Mysle ze podjęłam decyzje.Z bólem serca i po whiskey ale nie nadaje sie na macochę.Zwiazek jest chyba po to zeby dawać sobie szczęście.A ja mam tylko ból,moje sprawy sa nieważne a to ja teraz potrzebuje bardzo dużego wsparcia bo niestety mocno zachorowałam.Trzymajcie sie i trzymajcie za mnie kciuki

Dziewczyny wakacje sie nam kończą,rozumiem wszystko,ze plaza,wyjazdy,urlopy,ale wypadałoby skrobnąć jak tam sie sprawy rodzinno-pasierbowe poukladaly.....

u nas skonczylo sie na obrazie majestatu naszej gwiazdy,która oczywiscie wiedziala kiedy maz będzie mial urlop i zjechała do naszego miasta na spotkanie,no bo przecież wszystko powinno sie kręcić wokól jej tyłka a tu.......zonk.......w tym terminie bylismy juz na wczasach od dni kilku.....zaczelo sie dobijanie,telefony,a czemu ktoś smial sobie zaplanować urlop wtedy gdy ona będzie,czemu nie bylo transparentów i wiwatow,dlaczego mój mąż nie liczy sie z nią,ze ma swoje życie,ze o a nie jest jego centrum....pretensje i wbijanie w poczucie winy......skutek-zerowy....o dziwo......bawiliśmy sie super i tak to do spotkania nie doszło a w zamyśle byla proba naciągnięcia męża na kolejny durny pomyśl leniwego nieroba i to bylo chyba glownym powodem wściekłości a nie uczucia corci

Wiesz, to że potrzeby dziecka będą najważniejsze, to nie musi oznaczać, że on Cię mniej kocha. Kocha inaczej, zresztą sama to napisałaś, natomiast za dziecko jest dodatkowo odpowiedzialny. Rozumiem, że sytuacja z wakacjami nieprzyjemna dla Ciebie, ale jakby to wyglądało odwrotnie? Jakby syna zabrał gdzieś tam samochodem, a z Tobą poleciał w tropiki? Po prostu źle. A to dlatego, że to dziecko ma ojca od zaspokajania potrzeb i jest od niego całkowicie zależne.
To może zabrzmi niefajnie i macochy mnie tradycyjnie zlinczują, ale to nie jest tak, że zakładasz z nim nową rodzinę. Nie, Ty wchodzisz do układu on + dziecko. Bo nie może być odwrotnie - że oni się dopasowują do Ciebie, że teraz Ty jesteś najważniejsza, a nie dziecko. To dziecko ma tylko ojca i nie chodzi mi o to, że ojciec ma mu coś wynagradzać czy skakać wkoło niego, nie. Ale Ty jesteś dorosła i w facecie masz mieć partnera. A dla dziecka w kwestiach materialnych, spędzania czasu, wsparcia itd. ten ojciec jest wszystkim.
Inna opcja, to stać się rodziną całkowicie. Nie wiem, jak wyglądają kontakty z matką, ale mam w rodzinie przykład, gdzie facet po ślubie z moją ciotką adoptował jej syna i faktycznie tworzą "normalną" rodzinę. Ale na to trzeba być gotowym. A jakby nie był, to nie ma prawa wymagać, żeby ciotka nie zrobiła czegoś dla dziecka albo żeby on był dla niej ważniejszy od niego.

Dziękuje Wam za odpowiedź. Myślę, że wszystko byłoby mi łatwiej poukładać, gdyby nas łączyło jakieś płomienne uczucie. To naprawdę bardzo fajny, dobry i mądry facet, ale mam duże obawy przed decyzją tworzenia z nim związku, (po części ) z rozsądku, w którym ja muszę się dostosować do rodziny, jaką oni obaj stanowią. Tym bardziej, ze mój partner nie widzi żadnego problemu - uważa, że "dzieci są po to żeby je kochać, nie ważne czyje są". Choć jest to teoria wygodna tylko w jedną stronę, jak się samemu ma dziecko i jest się z partnerem, który dzieci nie ma... Tak że na zrozumienie z jego strony nie bardzo mogę liczyć - on uważa że problemu nie ma, bo z dzieckiem spędza tylko dzień-dwa w tygodniu + co drugi weekend, natomiast nie rozumie wcale że to nie o spędzanie czasu chodzi, tylko bardziej sferę emocjonalną i w ogóle całokształt życia w trójkącie. Jego poprzedni związek w dużej mierze rozpadł się przez zazdrość o dziecko i niestety nie podziałało to tak, że on sobie pewne sprawy przemyślał, tylko odwrotnie - jeszcze bardziej się utwierdził, że warto "inwestować" przede wszystkim w syna.

Chciałam po prostu się od Was dowiedzieć, czy to początki są takie trudne i warto dać sobie czas, żeby to jakoś sobie poukładać czy wręcz przeciwnie - jeśli już teraz czuję się z tym niekomfortowo delikatnie mówiąc, to potem będzie już tylko gorzej? Ja wiem, że wszystko zależy od ludzi i konkretnej sytuacji, ale czasem historie lubią sie powtarzać, a ja staram się uczyć na cudzych błędach

Powiem Wam szczerze, że nawet nie wiem jak miałabym się zachowywać w stosunku do jego syna. Starać się być kumpelą, całkowicie zdystansować, tak jak jego ex partnerka czy po prostu być tylko sympatyczną "partnerką ojca". Całkowity mętlik w głowie...

Odnośnie tego, co napisała Eileen:
1. Co do wycieczki - to myślę, że mógł po prostu rozplanować te kilka tysięcy tak, żeby wystarczyło na fajne zagraniczne wczasy dla nich obu i jeszcze na wycieczkę ze mną. Tak by było chyba sprawiedliwie i osiągnąłby złoty środek? A nie, że dla syna się zadłuża i bierze kredyty, a mnie proponuje coś trzy standardy niżej. To po prostu nie jest fair moim zdaniem i dlatego było mi przykro...

2. Dziecko od zaspokajania potrzeb ma także matkę i uważam, że powinni się tym dzielić w miarę po równo. A nie że np. matka nie funduje mu wcale wakacji, a młody sobie życzy wypoczynku na Karaibach i ojciec staje na głowie, żeby to życzenie "zaspokoić". Jest chyba jakaś granica zaspokajania i granica potrzeb.

3. Wiem, że teraz wchodzę do układu on + dziecko. A co jeśli hipotetycznie ja z nim założę nową rodzinę i będziemy mieli np. troje wspólnych dzieci? Role się nie odwrócą i nie będzie tak, że to młody będzie się musiał dostosować do nowych obowiązków ojca?

"Byc druga i macocha" to baaaaardzo trudna sprawa, przynajmniej dla mnie.  Jesli pozwolicie podziele sie moim doswiadczeniem na ten temat i chetnie przyjme  od Was porady i podpowiedzi. Jestem w zwiazku od 15 lat /od 7 lat formalnym-malzenstwo/. Oboje mielismy dzieci. Ja mialam corke juz pelnoletnia, moj partner mial syna, ktorego przez lata wychowywal sam. Mieszkam poza granicami Kraju, corka mieszkala zawsze w Polsce, do mnie przyjezdzala na okres wakacji. Kiedy poznalismy sie oboje z mezem bylismy dojrzalymi ludzmi, po rozwodach. Postanowilismy zamieszkac razem. Mimo, ze moj maz mial wlasne mieszkanie, wynajelismy mieszkanie azeby dac czas synowi mojego meza do zaakceptowania mnie w ich zyciu. On zostal w mieszkaniu ojca tak, jak bylo do tej pory. Kiedy poznalam"pasierba" mial 27 lat - ok. Od samego poczatku naszej znajomosci trzymal dystans, nawet przesadny dystans. Reagowalam tak, jak wtedy wydawalo mi sie powinnam. Bylam zyczliwa, serdeczna. Zapraszalam syna na obiady /mieszkalismy bardzo bisko/ , slowem staralam sie nawiazac pewna nic zrozumienia, zaznajomic jego ze mna, a mnie z nim. Moj maz jest "niedzisiejszym" czlowiekiem. Jest bardzo spokojnego usposobienia o niebianskiej cierpliwosci, slowem jest bardzo dobrym czlowiekiem.  Jego syn natomiast jest manipulantem podsycajacym w ojcu i tak juz wystarczajaco mocne poczucie winy i wyrzuty sumienia wobec swojego dziecka, ze pochodzi z rozbitej rodziny. Dodam, ze matka mojego "pasierba" mieszkajaca kilkanascie kilometrow dalej nigdy sie nie interesowala losami syna od 9-go roku zycia, kiedy to zostal przy ojcu. W tym przypadku nie sad zdecydowal o sytuacji lecz ona sama. Mieli dwoch synow i przy rozstaniu jednego z nich /mlodszego/ zabrala, drugi zostal z ojcem.  Nie chcac narazac dziecka na przykre i traumatyczne przezycia moj obecny maz zrezygnowal zupelnie ze swojego osobistego zycia na okres ok 20 lat.  W krotkim okresie po tym jak poznalam meza, moja corka zareczyla sie i po dwoch latach wyszla za maz /w Polsce/. Byl to czas kiedy nie przyjezdzala do mnie poniewaz chciala ulozyc sobie swoje zycie.  Razem z mezem mielismy z nia kontakt /Skype, telefony, paczki etc./. Moj "pasierb" okazal sie byc o to zazdrosny i doszlo miedzy nimi do ostrej wymiany slow. Przypominam, ze byl to juz wtedy czlowiek 27/28-letni. Syn mojego meza jest kompletnie aspoleczny, ma ogromne poczucie odrzycenia ze strony matki, mnostwo kompleksow i problemy z emocjami. Jest przy tym zazdrosny i zawistny o wszystko i wszystkich. Po roku mieszkania oddzielnie maz zdecydowal, ze to bez sensu w bloto wyrzucac pieniadze podczas kiedy przeciez on ma wlasne ,odpowiednio duze mieszkanie i zamieszkalismy tam .....razem z jego synem.  Pierwasza reakcja byla taka, ze sobie "dziecko" kupilo oddzielna lodowke, zrbym mu nie podjadala . Chodzil po mieszkaniu naburmuszony, nic mu sie nie podobalo co mialo ze mna zwiazek i ironizowal jak tylko mogl zachowania ojca tak wobec mnie jak i wogole. Dodam, ze przez caly ten czas obowiazki gospodyni domu, ktore na mnie spoczywaly, obejmowaly rowniez pranie unran "pasierba", sprzatanie calego mieszkania czyli jego pokoju tez etc.  Tylko jedzenie mielismy oddzielne, no i on oczywiscie do zadnych oplat siee nie dorzucal. Ai to oddzielne jedzenie bylo na jego zyczenie. Mijaly lata i mur jaki sobie postawil syn mojego meza miedzy mna a nim samy, robil sie coraz wyzszy. Nie bede opisywala szcegolow, doszlo do tego, ze "dziecko" 30 juz letnie wyprowadzilo sie do babci, matki mojego meza. ...nie, nie, nie na skutek zadnej awantury. Zmarl moj tesc, a poniewaz babcia bala sie sama w domu byc poprosila wnuka i w nagrode zapisala mu dom po jej smierci. Wszystko wskazywalo by na to, ze od tej pory bedzie juz sielanka. Nikt nikomu nie zachodzi drogi, mieszkamy oddzielnie etc. Syn meza przyjezdzal do nas, my jezdzilismy do tesciowej i tak minelo pare lat. Zawsze podczas naszych wizyt czy tez przy jego wizycie u na bywal uszczypliwy i arogancki. Staralam sie nie nadawac temu wagi i tak powoli zycie plynelo dalej. Moj maz bardzo kocha swojego syna, jednak jest bardzo obiektywny i widzi jego zachowanie i podejscie do mnie. Wiele razy staral sie z nim rozmawiac, jednak bez skutku. Jego syn jest arogancki, zlosliwy wrecz beszczelny wobec mnie kiedy tylko ma okazje. Wmiedzyczasie moje corka zalozyla rodziene, mam piekna i slodka wnuczke. Jej zycie toczy sie w Polsce i tak od czasu do czasu do Polski jade zobaczyc mame, corke z rodzina, rodzenstwo. Ten fakt bardzo drazni mojego "pasierba", ktory uwaza, ze ja wykorzystuje finansowo jego ojca /zaznaczam przy tym, ze ja tez caly czas pracuje/. Zlosliwe uwagi sa na porzadku dziennym. Nieukrywana zazdrosc etc.
W chwili obecnej syn mojego meza ma 41 lat. Wdalszym ciagu prowadzi ze mna "cicha wojne o ojca". Kpi na temat naszego zwiazku, a ostatnio stal sie agresywny wobec mnie. Moje tesciowa na poczatku tego roku odeszla z tego swiata, teraz wnuczek mieszka tam sam. Na poczatku z kazdym bolem ..... wydzwanial po ojca. Targalismy sie tam co chwile, bylismy, czy tez nie bylismy zmeczeni. Ktoregos dnia zaczal swoim zwyczajem swoje zlowsliwosci i ja nie wytrzymalam i sie "postawilam".  Stwierdzil wiec, ze nie moze na mnie patrzec, nie zyczy sobie mnie w swoim domu i.....tyle go widzialam. Kosekwencje rozwodow bardzo roznie odbijaja sie na dzieciach z tych rozbitych zwiazkow. Jest bardzo trudno byc "dobra macocha". Mnie juz braklo sil.....

Kochana , wyrozumiałą macochą można być dla dziecka , a nie dla dorosłego człowieka , który nie potrafi poradzić sobie w życiu.
Wybacz to co napisze - ale Twój mąż poświęcając te wspomniane przez Ciebie 20 lat swojego życia dla syna,  zrobił mu krzywdę . Odepchnięty przez matkę chłopak oczekiwał wyłączności na ojcu .. żeby wypełnić pustkę .
Teraz możemy gdybać, przeszłości nie mienimy.
Dobrze że masz wsparcie w mężu i jest obiektywny .
Jeśli mogę coś doradzić to - powinniście OBOJE przestać być na skinienie tego ponad 40 letniego dziecka.
Może kiedyś doceni że miał wsparcie w ojcu i jego żonie - a może nie . To jego wybór.
Należy się Wam szacunek a nie szczeniackie zachowania.
I nie obrażałabym się - tylko konsekwentnie mówiła , że nie zgadzam się na takie traktowanie ojca/ jego zony. Jesteś dorosły weź odpowiedzialność za swoje życie i problemy.
Tak się właśnie kończy gdy rozwiedzeni rodzice próbują nieudolnie coś dziecku wynagrodzić ...

Hej Kjim:)
jak wakacje i urlop ? Doszliście do porozumienia w sprawie jego dzieci ?
U mnie stabilnie.
Wakacje spędziliśmy osobno - M z synem i mamusią a ja różnie , ale 2 tyg się nie widzieliśmy i w sumie mało rozmawialiśmy.
Na plus napisze że M wziął 3 tyg urlopu , ten ostatni tydzień spędziliśmy razem w domu , i to było jak dla mnie najlepsze rozwiązanie.
Pozbyłam się całkowicie złudzeń - na M mogę tylko polegać w niewielu sprawach i to raczej drobnych i tylko takich które jego bezpośrednio dotyczą .
Ćwiczę zawzięcie dystansowanie się i ignorowanie  ludzi i tematów,  które mnie gdzieś tam dotykają .
Jestem zadowolona.

Co tam u Zazdrosnej ?

Ściskam ciepło

Czwórka czytalam przed chwilą Twoja wypowiedz sprzed dwóch lat. Na początku wydaje sie, że taki związek ... pffff... co to dla mnie... jestem silna psychicznie i z dobrym podejściem wszystko sie uda. Niestety zycie weryfikuje Twoja odpornośc psychiczna i silny charakter Tak naprawdę, ktoś kto nie był w takiej relacji nie ma pojęcia z czym to sie je.

ufffff, eksiara razy dwa,alimenty razy trzy,dzieciary razy trzy.......przesrane.....

rozumiem ze swoich dzieci nie macie tj wspólnych?
ty masz z poprzedniego zwiazku?
jeśli na oba pytania będzie odpowiedz przeczaca to jeszcze gorzej.....

nic ci nie mozna poradzic,bo niby co.....nie jest łatwo w takich związkach,finansowo i psychicznie....

gdzieś napisałaś ze bylas pewna ze z dobrym podejściem do dzieci i do tematu dasz rade,AKURAT.....
zapomnij ,nie wiem jak bardzo dokuczają ci eksowe(pośrednio czy bezpośrednio), co oprócz finansow dokucza ci najbardziej,jaka jest twoja relacja z tymi dziećmi....
moze napisz bardziej szczegolowo ,bo co mozna odpowiedzieć jak piszesz,same ogolniki

W większości tych poukładanych przypadków to nie zasługa kobiet w tym zakresie . To ogromna zasługa facetów, którzy potrafią mądrze i rozsądnie rozdzielić miłość, czas, szacunek między swoje dzieci i kobietę, z którą się związali!!!!

ŻLE MNIE ZROZUMIAŁAŚ,to jest zle dla ciebie z tego wzg ze gdybys miala wlasne dzieci skupialabys sie na nich a tak calą swoja uwage skupiasz na CUDZYCH, inaczj mowiac CAŁĄ  SOBĄ ZYJESZ PROBLEMAMI OBCYCH DZIECI  to mialam na mysli
musisz byc bardzo ROZEDRGANA EMOCJONALNIE PRZEZ EKSIARY ZZE TAK TO ODEBRAŁAS.....

sytuacja straszna,dwie eksiary ZAWIĄZAŁY KOALICJE ,a ty jestes slaba jednostka raczej z tego co czytam,one korzystaja na tym ,BO NIC TAK NIE ŁĄCZY JAK WSPÓLNY WRÓG!!!

na dodatek jeszcze ten twoj ON ,sorry cie bardzo ale to  WYBITNA PIERDOŁA ,nie trzyma twojej strony ,mowi ze one nic ci nie robia,MOZE NASWIETL MU TO ODPOWIEDNIO,ZE TO TY MU ROBISZ ŁASKE ZE Z NIM JESTES ,BO TO ZADNA PARTIA,---3 PRZYCHOWKU ,BABSKA RAZY DWA,SADY ,ALIMENTY.............

az sie cisnie na klawiature--WIEJJJJ STAMTAD SZYBCIUCHNO

Vesna przeczytalam  twoje posty,powiem ci tak ze masz absolutna racje,rowniez w kwestii ekonomicznej,nie czytaj wypocin dwudziestolatek ktore maja wiedze czysto teoretyczna i staraja sie blysnac na forum teoretycznymi dywagacjami na temat o ktorym bladego pojecia nie maja,nie wdawaj sie w dyskusje z nimi bo to absolutnie niczego nie wniesie poza tym ze ich zamilowanie do grafomanii wzrosnie jeszcze bardziej...;-))

wiedz jedno ,masz prawo byc centrum swiata dla swojego faceta,masz prawo do jego uczuc,wiec jesli nie masz tego z dzieciatym to nawet sobie nie zaprzataj nim glowy,jestes mloda osoba,mozes zaczynac zycie rodzinne od czystej karki ,a nie awantur z jakas obca baba i jej potomstwem,

ze az zapytam-- A CO CIE TO OBCHODZI ZE SYN MEZA NIE MA PLECAKA?? CZY TO JEST TWOJ PROBLEM? ZA BARDZO ZYJESZ nimi wszystkimi .....

JA CI NIE ODRADZAM ZWIAZKU,ALE POWIEM DOBITNIE-ABSOLUTNIE NIE LAZŁABYM W ZWIAZEK Z FACETEM Z 3 DZIECI I PO DWOCH MALZENSTWACH I Z TAKIMI ALIMENTAMI............nie ma takiej mozliwosci

meski sposob rozwiazywania problemow twojego faceta wlasnie swiadczy o  jego pierdolowatosci NAJDOBITNIEJ

to ze przenosisz frustracje na jego dzieci to oczywiste,przeciez te frustracje sa stad ze on te dzieci ma,z zona to sie rozwiesc mozna ,z dziecmi juz nie,chociaz wiekszosc facetow biorac rozwod z zona ,rozwodzi sie z dziecmi z tego zwiazku,takie zjawisko jest coraz powszechniejsze, my ktore tu piszemy NIE MIAŁYSMY ,,SZCZESCIA,,TRAFIC NA TAKICH

MOZNA CI TYLKO RADZIC BYS WYLUZOWALA,NIE PREJMOWALA SIE NIESWOIMI PROBLEMAMI,wiem ze to nielatwe,
mnie jeszcze cos uderzylo w twoim poscie,to ze twoj M nie chce miec dzieci z toba.... i ty wiedzac to weszlas w ten rozpiżdziej.........bo zrozumiałam ze ty dzieci chcesz miec z nim,chyba ze nadinterpretuje... to wybacz.....

no moze i to dziwne ale skoro tyle kasy z budzetu domowego oddajemy na aliemnty to jednak chociaz plecak mogla dziecku kupic...mlody do pierwszej klasy poszedl. moim zdaniem to pokazuje ze nie przeznacza calych alimentow na dziecko.

no tyle ze jak sie pobieralismy to placil mniej ni polowe tego co teraz. to mam sie rozwiezc z powodu podwyzki alimentow? M dobrze zarabia nie moge mowoc ze mi brakuje...tylko duzo duzo dluzej sie kazdej rzeczy dorabiamy

ja bym nie chciala zeby moj maz sie rozwiodl z dziecmi. mi tylko ex dokuczaja i boli mniw to jak robia kwadratowego idiote i bankomat z mojego M. on udaje ze go to nie obchodzi a ja jakby przejmuje sie za niego i szczerze juz je znienawidzialam....chcialaby sie od tego WYLUZOWAC. JESLI KTORAS Z WAS WIE JAK TO CHETNIE POSLUCHAM. Obiecywalam sobie wiele razy ze sie wyluzuje i mojemu M tez ale ex wracaja jak koszmary z kolejnymi sprawami sadowymi, alimentami, pretensjami, utrudnianiem kazdych swiat i wakacji. a po kazdej akcji z ich strony ja to przezywam.

co do posiadania dzieci to w miare sie dogadalam z moim M on nie chcial nardzo dlugo ale teraz jesli tylko moje zdrowie pozwoli to bedziemy sie starali. tyle ze nie wiem czy pozwoli moje zdrowie i ...ja ciagle mam mu za zle ze nie chcial.

Kochana , polecam hobby dla siebie , zajęcie - sport, malarstwo, gancarstwo...to co lubisz. Ograniczasz sprawy do Waszych - Twoje i męża , choćby Cię skręcało nie komentujesz, nie pytasz o ex, dzieci..i ich sprawy .
Pracujesz wytrwale i konsekwentnie  nad swoim " ja"  i samooceną - niestety dowiedziałam się że my , które za bardzo przejmujemy się innymi , u podstaw tego leży niska samoocena .
Do głowy by mi nie przyszło ! ja babka na stanowisku, niezła laska , wygadana, wyluzowana , psycholog z zamiłowania , ojj.. dużo by pisać - że ja mam niską samoocenę , niską samoakceptację ...  No ale to co Ci teraz piszę zadziałało - nie od razu oczywiście .. ale polecam.
Podsumowując :
- nie masz dzieci swoich ?- nie musisz matkować cudzym, mają ojca i matkę - Ty ten czas  poświęć dla siebie, spa , czytanie.. ogólnie relaks . Ja w pierwszych miesiącach.. uciekałam z domu (niedosłownie ) .. wychodziłam gdziekolwiek, squash lub inny wysiłek pomaga najbardziej - to co lubisz.
- co do kasy - ustalcie budżet na Wasze z mężem życie , wydatki plany- to na wspólne konto- reszta niech Cię nie obchodzi . To jego problem.
- NIE ROZMAWIAJ O EX, DZIECIACH , ZBYWAJ TEMAT ..ZMIENIAJ. NAUCZ SIĘ TEGO DLA WŁASNEGO DOBRA .
- dbaj o własne samopoczucie , relaks i przyjemności
- może zaboleć - to jak zachowuje się Twój mąż to jego problem, póki nie krzywdzi Ciebie to daj sobie spokój - wychodzi na jelenia - to on nie Ty . To Ciebie nie dotyczy, nie określa .
- nie bierz do siebie tego co mówią ex i dzieci -  TE słowa nie czynią rzeczy takimi jak oni mówią , Ty wiesz lepiej . Ale nie musisz ich uświadamiać , nie ma znaczenia kto ma rację zwłaszcza wykrzyczaną ! nie schodź do ich poziomu . Są tacy jacy są - inaczej nie potrafią .
Polecam poczytać :
"samoakceptacja " Bogusława Andrzejewska - ta babka prowadzi też blog o rozwoju osobistym. Poszukaj tez innych pozycji o wzmacnianiu siebie .
Mnie to pomaga , niektóre słowa powtarzam sobie jak mantrę

ściskam mocno:)

pamiętaj - robisz to dla siebie !!
chcesz być szczęśliwa z takim światem zewnętrznym (ex, dzieci, alimenty .. itd.) to go do siebie nie dopuszczaj i nie wpuszczaj !
rób rzeczy które są dla Ciebie przyjemne , dają radość .. a w trudnych chwilach myśl o nich ... to pomaga
Jeśli masz coś do powiedzenia powiedz to raz , spokojnie i z uśmiechem.
Później tak zrób. Nikogo nie przekonuj , nie tłumacz się .
To co czujesz i myślisz jest Twoje i najważniejsze
Nie żyjemy pod innych dyktando, żyjemy dla siebie .. i tylko ten jeden raz .
Tych co by chcieli napaść na moja filozofię ... spieszę donieść że to nie oznacza izolacji .
Ja siebie nie zmuszam do bycia miła dla wrednego dziecka M , jak coś chce ode mnie to mówię np. że nie bo zachowałeś się tak i tak, zrobiłeś mi przykrość więc nie mam ochoty na rozmowy z Tobą .. jak pierwszy raz tak postąpiłam..to i ojciec i młody stali jak wryci.
Nie obraziłam się , tylko oznajmiłam . Młody zachowuje się inaczej - czytaj wie że ciocia nie zrobi nic dobrego jak będzie wredny.
Jeśli coś zrobisz dla innych (dzieci męża np. ) to zrób to bo chcesz , i tylko wtedy. Nie oczekuj wdzięczności...zrób to bo ty chcesz .
Powiem Wam jeszcze że bardzo pomaga uświadomienie sobie,  że jeśli czyjeś zachowanie jest dla Ciebie niemiłe , że ktoś "źle zrobił " oczywistej prawdy...INACZEJ NIE POTRAFIŁ".. (biedny, niedouczony, sfrustrowany.. np. ex wpierdziela się w nasze życie bo nie ma biedna swojego i boli ja że jej ex jest z kimś szczęśliwy... tylko takiej żałować  !! , teściowa mnie szkaluje- bo tak naprawdę mi zazdrości , i nie może mnie znieść bo ja taka zajebista jestem i to ją razi w ślepia ...i nie potrafi się pogodzić z wyborem syna- nosz biedna baba ! współczuję jej :) Ja będę zajebistą teściową !
Dobrze wychowałam syna więc dobrego wyboru dokona ... nawet jeśli miałby się  raz czy dwa pomylić .. czy zmienić zdanie haha Ale to jego wybór. każdą synową będę kochać jak córkę hihi
A propo teściowej - wiecie dlaczego tak nienawidzą synowe - bo każde nie tak zachowanie syna składają na nasze karki - że to nasz wpływ zły! Bo przecież ona taka zajebista mamusia była i jest i synka dobrze wychowała ! więc niemożliwe by to on sam zrobił to czy tamto złe- to z pewnością tej małpy synowej wpływ ! zmusiła go ! heh proste ???
Współczuć mamuśkom tylko.

chceuciekacstad i LUSILJU dziękuję Wam!
Podbudowałyście mnie jak prawdziwa grupa wsparcia. Widzę jak bardzo jeszcze długa droga przede mną, ale widzę też kierunek i cel, a to daje nadzieję. Za bardzo chciałam być dobra. Za dobra chciałam być dla mojego M. (bo taki biedny skrzywdzony:)) i za dobra chciałam być dla jego i ex dzieci, bo niby czemu dzieci winne? Ale już wiem, że ja nie jestem też niczemu winna i nie muszę ani M. ani dzieciom wynagradzać ich trosk, bo nie jestem ich przyczyną. Spoko, idę w kierunku światła!
P.S. ja akurat mam cudowną teściową. może nie jest "pluszakiem" czyli nie jest zbyt czuła i wylewna, ale poza tym ma same zalety, a największą z jej zalet jest to, że... nigdy u nas nie była i wcale się nie wybiera!:) brzmi niezbyt dobrze, ale dla mnie to fajny układ. Moim rodzice też niezbyt nas odwiedzają. Wolimy my odwiedzać rodziców kiedy chcemy. Dla mnie to układ bez wad.

Mimo, że to jeszcze odległy temat mam pytanie jak u Was wygląda temat  świąt? W mnie wszystko - wg mnie postawione na głowie - wigilia rano z mamusią od 16 z tatusiem do 20 pierwszego dnia świąt a reszta znowu z mamusią. Co roku zmiana terminów mamusia/tatuś. Nie można nic zaplanować bo każdego dnia trzeba się bujać z dzieckiem tam i z powrotem, nie muszę chyba dodawać, że nie ma mowy żeby mamusia dziecko do nas przywiozła. W ostatnia Wielkanoc dziecko miało zostać przekazane ok 15 ale nie udało się uzyskać informacji czy będzie po obiedzie czy przed. Dzięki czemu cała zaproszona na obiad rodzina (12 osób ) czekało aż Młody przyjedzie - oczywiście był pojedzony i obrażony, ze ojciec je obiad zamiast Go zabawiać. A mój facet ciągle mi w takich sytuacjach odpowiada co ma zrobić! Czy Waszym zdaniem naprawdę trudno jest powiedzieć, ze jeżeli dziecko będzie gotowe na 16 to powinno być po obiedzie ? A propos świąt to nie wiem czy już się żaliłam, że mój facet tak był pochłonięty wręczaniu prezentu dziecku, że o prezencie dla mnie zapomniał?

Hej , podbijam nam wątek,bo spadł na sam dół i zaraz zapomnicie, że takowy istnieje :-)
Jak tam Macochy powrót do codzienności po wakacjach?
Trauma związana z wakacyjno-urlopowymi przepychankami minęła?
Wróciły codzienne obowiązki i stały grafik spotkań z pasierbami?
Ja wiem , że wątek nam strolowała jedna zawistna Pani Ex, ale może dla odmiany pochwalicie się jak Wam się układa z Partnerami? Minęło trochę czasu , więc może i dało się lepiej poukładać różne sprawy?
Pozdrawiam wszystkie, Panią Ex również :-)