Być drugą i macochą

<facepalm>

EOT

nie używaj slów których znaczenia nie znasz ,rozumiem ze czerpiesz wiele inspiracji nie aspiracji,biedna wyskoczyla jak Filip z konopii chciala błysnąć elokwencją i sie nie udało.....

bo to nie takie proste stać sie członkiem hehe takiego elitarnego klubu, zostało zza krzaczorów czytanie ewentualnie głaskanie futrzaka i rozmyślanie jakby tej larwie Lusi dowalić ????????

Kurcze zjebutalam. Mały blad, a moglam znalezc sie w elitarnym klubie lasek gdzie jedna daje sie szmacic facetowi latami kosztem wlsyngo syna,  druga zakazuje sie spotykac z wlasnymi dziecmi, kolejna ma problemy typu nutella.  No szkoda szkoda.  Pozostaje pokornie wycofac sie z powrotem do cztania i czrpac aspiracje jak sobie radzić z osobista kurewna i kurewiczem bo dzieki temu watkowi wiele sie można nauczyć

Kjim, ty to powinnaś sie ostro puknac w głowę. Mało jest facetow na świecie ze sie trzymasz takiego gada i robisz jego dzieciom piekło na ziemi?

Piekło tym dzieciom robi Ich własna matka, sprowadzając do domu obcych facetów i kazać Im mówić do Nich "tatusiu".
Piekło tym dzieciom robi Ich własna matka, nastawiając dzieci przeciwko ojcu , macosze, ładując te dzieci w wewnętrzny konflikt lojalnościowy.
Piekło tym dzieciom robi Im własna matka, które o nie nie dba, nie myje Ich, nie pierze ubrań, śmierdzące w zasranych majtkach wysyła do szkoły i do ojca, której nie wstyd jest , że macocha myje jej dzieci i obcina Im zapuszczone paznokcie.
Piekło tym dzieciom robi Ich własna matka - z czterdziestką na karku, przerzucając te dzieci od koleżanek, do matki, do  babki, do obcych fagasów a sama fruwa po dyskotekach próbując złapać drugą młodość w żagle.

  Też jestem Eksią.
Dbam o komfort psychiczny swoich dzieci , od czasu rozwodu skupiam się na tym bardziej niż na czymkolwiek innym.
Nie ograniczam Byłemu mężowi kontaktów z dziećmi bo wiem , że one go potrzebują. Nie nastawiam dzieci przeciwko nowej CIOCI, bo wiem, że tylko w ten sposób zapewnię dzieciom spokojne sny i utrzymam poprawne relacje z Byłym dla dobra właśnie moich dzieci.
Życzę Ci, abyś z takich przykładów czerpała inspiracje.
Ale jeśli już obrałaś drogę wojny ze swoją "osobista kurewna i kurewiczem" to współczuję Twoim dzieciom, Tobie, współczuję Twojej kurewnie i kurewiczowi. Musicie być strasznie znerwicowanymi ludźmi.
Módl się o to, by dzieci w przyszłości nie miały do Ciebie żalu o to, że swoją zaciętością, złością , żalem zabrałaś Im spokojne dzieciństwo i ojca.

Kjim, ja bym pozwoliła Panu odejść.
To on musi sam dorosnąć do związku i roli ... ojca partnera.... teraz widzi Twoje przesuwanie granicy na jego "bo odejdę " ..i będzie robił co chce .. a Ty i tak na długą metę nie wytrzymasz. ..

Zazdrosna, odezwij się proszę co u Ciebie - bo to podobny schemat ... mam nadzieję ze udało Wam się ułożyć relacje w takiej konfiguracji jak ostatnio pisałaś

Lilavva - rozumiem że to szmacenie się,  kosztem  syna to do mnie ? dziękuję za troskę moja droga
U mnie ok, raz lepiej raz gorzej

Nie szkoda Ci życia na "osobista kurewnę i kurewicza"?
Lubisz to kim się stajesz ? do jakich działań "zmuszają " Cię swoim zachowaniem ?

To nie złośliwość z mojej strony, tylko próba rozmowy

To co już pisałam wcześniej.
Ale też to, że ona zwraca uwagę, poucza i jest nieprzyjemna. Umówiłam się z eks, że dzieci do końca studiów nie muszą pracować a my sfinansujemy całość studiów. A a jak będą pracować to niech na konto odkładają.  Teraz są wakacje, wiadomo kasa potrzebna. Dzieci nie żeby wymagały no ale wypoczynek się należy.  Eks dużo zarabia, żonie to auto kupił to na wakacje dla dzieci go nie stać????? Zresztą on by dal i dał. Ale ona niepotrzebnie się odzywa w stylu,  za dużo dajesz, czy ja w twoim wieku to.... no po i jakim prawem to komentuje?

DZIEWCZYNKI  NIE KARMCIE TROLICY,niech idzie w krzaczory

napisze potem ,bo znowu młyn w pracy ,ściskam

dziecko jedno
żadnych wojen nie ma, nie po to się rozwodziłam
żadnych nerwów z mojej i dziecka strony nie ma
nie wiem jak jest z drugiej strony ale na razie jest tak jak mi pasuje i za dużo nie podskakują
grunt to sobie ustawić dobre relacje z kurewną i kurewiczem zwłaszcza z kurewiczem który ma ogromne poczucie winy )))
i nie trzeba do tego robić z dziecka miesa armatniego, prawda ?

tak do Ciebie
gorszej sytuacji od Twojej w tym watku nie udało mi się wyczytać

nie szkoda, za dużo czasu raczej ze sobą nie spędzamy
bardzo lubię to kim się staje
do żadnych działań mnie nie zmuszają, między innymi dzięki temu wątkowi po prostu wiem jak się ustawić i jak odpowiadać na ich działania i jak nie dać sobie wchodzić na głowę co niestety wcześniej miało miejsce

Wystarczy z siebie zrobić ofiarę losu i pogrywać na Jego wyrzutach sumienia :-)
Brawo. Piękna postawa. Uwielbiam pasożyty - przychodzą mi zaraz na myśl glisty ludzkie.

I widzisz, jak sobie przypomniałaś to wiesz już czemu w naszym przypadku wspólne dziecko to .... Jego dziecięca zachcianka. Ja do tego bardziej racjonalnie podchodzę. A czy się wyprowadzał jak mieszkał z EX? O wyprowadzkach nie słyszałam ( bo to był JEGO dom), On tam był u siebie. Jednakowoż coś mi się o uszy obiło, że lubił tak się gdzieś zaszyć z chłopakami z zalać robaka do nieprzytomności. Zresztą, często mi powtarza , że powinniśmy sobie robić takie wychodne czasem: On ze swoimi kumplami (czytaj: nadziabać się do nieprzytomności) , ja ze swoimi koleżankami (czytaj: na ploteczki). Powiedziałam Mu , że nie ma sprawy, każdy musi się czasem zresetować, jednak mnie ploty z koleżankami nie są potrzebne często. Organizuję sobie czas w inny sposób. I myślę, że głupio Mu tak przyjść i powiedzieć:"sory, dziś Was zostawiam, jadę na męską imprezę" . Nigdy Mu tego nie broniłam, nie robiłam wyrzutów, jednak jak wracał z takiego "męskiego wieczoru" to miałam wrażenie , że miał wyrzuty sumienia.

ależ eksowie uwielbiają być potrzebni i pomocni
mojego ostatnio nawet nie muszę prosić, sam z siebie pomaga i daje kasę

.
postawa jak postawa, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia ( wiem ze zaraz będziesz tlumaczyć że ty swojego eksa nie eksploatujesz ale pytanie jest czy nie chcesz czy nie możesz )

Nie ma co się wyzywać od pasożytów, ja swojemu eksowi nie ograniczam kontaktu z dzieckiem i zastanawiam się jakie szambo musisz mieć w głowie i jak bardzo jestes zdesperowana żeby zatrzymać te portki że zabraniasz ojcu spotykać się z dziećmi żeby tobie się związek udał ( choć wiadomo że w takiej sytuacji raczej się nie uda )
I jesteś do tego matką więc wiesz jak dzieci potrzebują obojga rodziców

mozna byc samowystarczalna i samowystarczalna idiotka.  Moje dziecko ma dwoje rodziców, wiec oboje powinni miec proporcjonalny wkład w jego wychowanie i utrzymanie.  Dumą dziecka nie nakarmisz. Ale rozumiem twoj sapanie bo czytalam nie raz jak cie serce bolało czemu twoj gach dawal nie tobie a bylej kasę. Rozumiem stan wrzenia jak cie twoj eks olal i musisz byc  "samowystarczalna"

Ano widzisz ja takie mało rozumne stworzonko. Przeczytałam caly watek i nic. Teraz sobie bede dalej podczytywac jak kombinujesz co tu zrobic zeby odciac m od dzieci i jak xazdrosna dalej sie łudzi ze za kilka lat w jej" zwiazku" bedzie lepiej

no i jeszcze uprawiają sex ,to moze wywoływać aż taki ścisk doopska ze trzeba poujadać na inne macochy.....
wsparcie exa i wibrator ,superduo

walcz walcz,  z tego co piszesz trafiłas na ideal. Tego sie trzymaj bo co ci innego pozostaje.

hehehe moje relacje są dokładnie takie jakich chciałam,dla nas ex nie istnieje,jej potomstwo jest mi całkowicie obojetne,nie wylewam jadu na inne kobiety jak ty,PRZENIESIENIE NIENAWIŚCI NA INNE KOBIETY ZA,WŁASNĄ PORAŻKE ŻYCIOWA JEST PŁYTKIE I ŻAŁOSNE I ŚWIADCZY O ZYCIU WEWNETRZNYM NA POZIOMIE PIERWOTNIAKA najpierw uporaj sie z wlasnymi emocjami,przepracuj ,,kurewicza i korewne,,włączy ci sie spokój i nie będziesz musiała,,czerpać aspiracji,,????  do utruwania czyjegoś zycia z takich wątków jak ten

biedna jestes w gruncie rzeczy i żałosna......
nikt z tego wątku nie zabrał ci twego idealnego skarbu który to tak cię rzekomo wspiera mentalnie i finansowo,no ale bzyka inną....czas sie z tym pogodzić

Umiemy, ale jak się wychyla jakaś prowokatorka, to sama się prosi o baty. Zbyt bezczelna żeby ją traktować normalnie.

Nerissa, nie do końca tak . Ja nie wyobrażam sobie żeby obce dziecko rządziło w moim domu , nawet syn mojego M.
Młody miał zapędy pyskówek do mnie, zwróciłam mu uwagę , tatuś był oczywiście zfochowany. Wytłumaczyłam  .. raz drugi.
Nie ma świętych krów , jakby młody i jego tatuś dalej szli w tym kierunku..to by sobie pyskowali na świeżym powietrzu .. albo we własnym domu... sami .

Ja się nie wtrącam do wychowania, ale jeśli tatuś z mamusią nie potrafią nauczyć podstawowych zasad to ich problem, a nie mój.
Ale u mnie w domu będą te zasady egzekwowane.. lub jest możliwość spotkań poza domem - zawsze jest wybór. Kropka. 

I ja w żadne wojenki się nie wkręcam, nie rozmawiam na temat ex mojego M, na temat jego syna .. ich sprawy . Ale nie pozawalam się w nich wykorzystywać - podchodzę do tego tak - ich sprawy , ich obowiązki i ich przyjemności- więc ja mam swoje sprawy, swoje obowiązki i swoje przyjemności.
Od kiedy wyznaczyłam tą granicę jest mi lepiej.

No niestety, ale swieta racja.

Powiem jedno-najbardziej zajebisty post w tym temacie!!!!!!!!!!
Szkoda że mi ze dwa lata temu nie wpadł w ręce-no jesteś genialna!!!!!!!!!!!!!
Zapisałam go sobie w notatkach kto wie może się kiedyś przydać........ przesłość z ex mojego ex ciągnie się za mną jak smród starych jajek.

witam wszystkie drugie i macochy. zaliczam się do tych drugich, do macoch niekoniecznie. dużo tu piszecie o problemach z dziećmi partnera. mój problem polega na tym, że ja chciałabym mieć kontakt z jego dziećmi, zaś kontaktu tego nie mam. ale od początku. mojego obecnego (jeszcze obecnego) partner poznałam w momencie, gdy rozstał się ze swoją partnerką. mają 2 dzieci, 8 i 4 l. ich rozstanie było burzliwe, wina po obu stronach. ona sobie kogoś znalazła, on po jakimś czasie spotkał mnie. na początku wszystko było ok. planowanie wspólnego życia, przyszłości. postanowiliśmy zamieszkać razem. i zamieszkaliśmy. ja mam dziecko z poprzedniego małżeństwa. partner zaakceptował fakt, że będziemy mieszkać we 3. problemy zaczęły się, gdy już razem zamieszkaliśmy. w moich wizjach, to miało być nieco inaczej, jak się okazało, niż w jego. to dziwne, bo o tym rozmawialiśmy, a wyszło jednak wszystko inaczej. dążyłam od początku do poznania jego dzieci i zbudowania więzi. wiem, że ich matka jest z tego rodzaju kobiet, które mszczą się na ex poprzez dzieci. toteż wolałam kuć żelazo, póki gorące. czyli, nawiązać z dziećmi więź, pokazać im, że jestem miłą panią, która chce się zaprzyjaźnić. i tu spotkało mnie wielkie rozczarowanie. partner powiedział nie. ja tu sobie myślę o stworzeniu rodziny , on mnie zagaduje o ślubie, a tu takie coś.. o ex nie byłam i nie jestem na razie zazdrosna, nie mam z nią kontaktu, partner właściwie również. spotykają się w sądach. trzy miesiące czekałam jak idiotka, aż partner raczy przedstawić mi swoje potomstwo. 10 razy ustawialiśmy się na to spotkanie, moje dziecko z prezentami czekało aż pozna inną dziewczynkę i chłopczyka. niestety, nie doszło to do skutku, bo albo dzieci były zmęczone, albo miały zły dzień, albo chciały robic coś innego. w końcu wyszło, że są bardzo delikatne i nie mogą poznać mnie i mojego dziecka. nie muszę chyba pisać, jak moje dziecko to przeżyło, że za każdym razem czekało na spotkanie i nic z tego nie wychodziło. płakało i pytało, czy to dlatego, że jest nieładne, głupsze, ma brzydkie zabawki. straciłam na tych experymentach mnóstwo zdrowia. ale to jeszcze nic. po 3 miesiącach zaplanowaliśmy wreszcie spotkanie - jedynie ze mną. miało to być 2 godziny, wyszło 10 minut. partner nawet mnie nie przedstawił, nie powiedział, kim jestem, zero. stanęłam i zatkało mnie, a dzieci poszły sobie w swoją stronę. w akcję wkroczyli dziadkowie, którzy nie traktują naszego związku poważnie. i dla nich widzenia mojego partnera z dzieckiem to jest to samo, co czas dla nich. a tam miejsca dla mnie nie ma. czyli nieważne, że byłam pierwsza z planowaniem tego spotkania, że z wyprzedzeniem 3 tygodniowym je wyprosiłam. ważniejsze było, że babcia chce kupić wnuczce buty w innym mieście i trzeba natychmiast jechać. okej. moje dziecko tych dzieci nie zna do tej pory. często o nie pyta, a ja już nie mam pomysłu, co mówić. kłamać nie zamierzam. pomagałam prawnie mojemu partnerowi w ustaleniu kontaktów, gdyż ex ograniczała mu widzenia i facet bardzo to przeżywał. a że jest niemotą, zajęłam się tym ja. udało sie ustalić kontakty 3 dni w tyg i weekendy. oraz miesiąc wakacji i jakieś święta. mniejsza z tym. myślałam, że skoro ma te kontakty tak duże (dzieci mieszkaja kilka ulic od nas), to wreszcie zdobędzie się na to, aby je przyprowadzić, zapoznać normalnie, że zaczniemy spędzac czas wspólnie. i znowu kulą w płot strzeliłam. odkąd dostał wyrok , wszystkie te dni spędza z dziećmi u swoich rodziców, weekendy również. obecne wygląda to tak, że widujemy się na kilka godzin w tygodniu, powiedzmy na 2 dziennie, bo ja też jestem człowiekiem, mam na głowie pracę, dziecko, dom i obowiązki w tym domu. w piątek partner zabiera swoje rzeczy kosmetyczne i hejże do rodziców. owszem zadzwoni, z głupim pytaniem, co robię. tak jest od kilku miesięcy. wszystkie rzeczy robię ja, a wieczorem w weekendy siedzę na fb i piję wódkę. tak dałam się załatwić. rozmowy nie pomagają, prośby. list mu napisałam z litanią w punktach, o co mi chodzi i czego oczekuję. przeciez ja nie chcę mu zabrać tych dzieci, czy wygonić na koniec Polski. chcę tylko je móc poznać, spędzić z nimi czas, zobaczyć, co to za osoby. kiedyś miałam taką sytuację, że potrzebowałam pomocy partnera. zasłabłam w pracy. dzwonię i mówię, przyjedź po mnie, już skończyłeś pracę. on mi na to - ale po dzieci jadę, mam widzenia. aha , dziękuję innym razem miałam sytuacje podbramkową, że wylądowałam w leśniczówce w środku lasu na imprezie integracyjnej, z której obiecał mnie przywieźć. czy przywiózł? NIE. kazał mi sobie poradzić, bo on kąpie dzieci i będzie je usypiał. przeżyłam to strasznie, zwłaszcza, że na szybko tam pojechałam z kimś, bez portfela i nie miałam możliwości powrotu z jakąś osobą. po tym fakcie jeszcze nie dotarło do mnie, że ten facet  zachowuje się dziwnie. kolejne rozmowy, kolejne prośby i tłumaczenia. powiedział, że to ja mam zrozumieć. bo on ma kontakty, a ja mam swoje życie i powinnam sobie radzić sama. owszem , radzę sobie sama we wszystkim, ale czasem są sytuacje, gdy dzwoni się do swojego faceta, a nie do kolegi z pracy. czuję się samotna, odrzucona, jak mebel. jak pani sprzątaczka z funkcją łóżkową. nie mogę uwierzyć, że dałam się w to wrobić. partner kiedyś powiedział, że nigdy nie zostawi dla mnie dzieci i nie przyleci, bo ja tak chcę. nie wiem, co o tym myśleć. czy on serio jest idiotą ? czy tylko nie potrafi pogodzić się z tym, że jego związek się rozpadł, a on nie mieszka z dziećmi. zastanawiam się nad rozstaniem z nim. te wszystkie sytuacje daja mi do myślenia, że ten związek nie ma szans. ja nie potrafię być na boku, uważam, że to on powinien zrozumieć, że mnie rani. problem cały czas tkwi w tym, że on nie chce włączyć swoich dzieci w nasze życie. ale - paradoksalnie, chce mnie poślubić. ja sobie nie wyobrażam życia z nim, gdy obok on prowadzi 2 równoległe życie, do którego ja nie mam wstępu. to nie jest normalne. chciałabym mieć te dzieci u siebie od czasu do czasu. niestety, jego rodzice nigdy się na to nie zgodzą. dla nich jest jasne, że kontakty ich syna z dziećmi = ich kontakty. jak mam to rozwiązać? może ktoś miał podobny problem? może ktoś pomoże mi wybadać partnera, jaki naprawdę jest jego stosunek do mnie, bo zaczęłam wątpić we wszystko. czuję się jak idiotka

ojejku.. przeczytałam i puknęłam się w głowę. masz wiele racji w tym, co napisałaś. zachowuję się po prostu głupio. to prawda, że zamiast zająć się sobą, ja ciągle robię odwrotnie. dzięki, że mi to wszystko napisałaś, nie patrzyłam na to w ten sposób. klapki na oczach.

partner wrócił z weekendu z dziećmi z informacją, że jego ex nie życzy sobie kontaktu dzieci ze mną, bo jestem psychicznie chora. przyjęłam to ze śmiechem, bo spodziewam się ze strony tej kobiety najgorszego i widzę, że właśnie się zaczyna kolejny odcinek serialu dynastia. pogadałam z partnerem, co mi lezy na sercu. kolejny raz. nie wiem, czy to da jakiś skutek. poprosił o kolejną szansę, dzieci ma przywieźć w środę, a w weekend do nas do chaty. spodziewam sie policji i jego ex też przy okazji. kobieta wzywa policję na każdym kroku. gdy partner idzie do byłęgo domu wziąć swoje np. ubrania, gdy w dniu kontaktów on tam przychodzi a ona nagle oświadcza, że ma inne plany i w nosie ich kontakty. dotychczas nie było o mnie wzmianki, przez  długi okres czasu. aż do dziś. no ale dobra, rozumiem frustrację.

przemyslę sobie to wszystko od nowa.

jakby był idealny to raczej nie wnosiłabym pozwu o rozwód
a popsioczyć sobie lubię, rzecz ludzka, jak widać w tym wątku, wy tylko tutaj psioczycie jak nie na eksie to na dzieciaki albo na M

Dziewczyny pomocy! Powiedzcie czy ja naprawdę jestem najgorszą suką jaka może się trafić jako macocha?
Sytuacja pierwsza: Dzieciak pyta: "Tatuś mi mówił, że zanim Go poznałaś to miałaś kilku chłopaków, a tak właściwie to ilu?" Ja głupia ci... odpowiadam w dobrej wierze "3" na co słyszę odpowiedź Młodego z kpiącym uśmiechem na twarzy "o! to Ty jesteś romansowa kobieta". Ojciec stojący ok 1 metra dalej przysłuchujący się dyskusji na moje spojrzenie a później prośbę o jakąś reakcję najpierw twierdzi, że nie słyszał a później, że przecież nie wiem co 11 latek rozumie pod pojęciem "romansowa". Pytam skąd do cholery pomysł żeby na takie tematy rozmawiać z dzieckiem - nie pamięta skąd się wzięła ta rozmowa...
Sytuacja druga: miałam kiedyś partnera,który mnie tłukł oczywiście rozstałam się z nim ale został mi uraz do sytuacji kiedy ktoś podnosi głos i wymachuje nade mną czy też przede mną rękami. Mój obecny facet o tym wie. Jego Młody jak większość w jego wieku spędza dużo czasu grając na komputerze, wymieniałam nim uwagi o grach, kiedy okazało się, że jego ulubiona gra jest super a moja do d... i wtedy się zaczęło Młody zaczął wykrzywiać twarz demonstrując niby jak ja gram -czego oczywiście nigdy nie miało okazji widzieć, podbiegał do mnie machał rękami... Miałam płacz na końcu nosa a mój "ukochany" obserwował a później stwierdził, że nie zwrócił na to uwagi.
Zrobiłam ogromną awanturę z której dowiedziałam się, że jestem wredną, nieempatyczną, cyniczną babą.
Pomyślałam, że skoro moim problemem jest relacja z Dzieckiem to dobrym sposobem będzie unikać spotkań w weekendy kiedy dziecko jest tutaj. Znalazłam sobie interesujący mnie kierunek studiów podyplomowych w systemie zaocznym. Myślałam, że  upiekę 2 pieczenie przy jednym ogniu będę realizować swoje zainteresowania i uniknę pola do konfliktu z dzieckiem. Ale nie! Zabronił mi bo jeszcze tam kogoś poznam!
Co radzicie?

Kochane Dziewczyny,ciesze sie ze tu trafiłam:)całego wątku nie przeczytałam ale to co zdołałam ogarnąć utwierdziło mnie w przekonaniu ze moge Was prosić o rade.Bardzo możliwe ze wkrótce zostanę macocha.Spotykam sie z K.od kilku lat i od początku wiedziałam ze ma dziecko.W tej chwili chłopiec ma 6 lat.Dziecko nie było wyczekiwane ani upragnione przez mojego K.W którymś momencie spotkał sie kilka razy z kobieta (dokładnie trzy razy) która postanowiła zafundować sobie dziecko,obojętnie z kim.no i padło na mojego nieświadomego K.Dziecko uznał,płaci alimenty i je odwiedza (nie za często bo mieszka w innym mieście).Potem pojawiłam sie ja.Najpierw chciałam sie wycofać na wieść o dziecku ale postanowiłam spróbować.Okazalo sie ze K.jest miłością mojego zycia.ukladalo nam sie idealnie,poza jedna rzeczą,niestety przez 4 lata nie mogłam poznać młodego.najpierw proponowałam spotkania a potem odpuściłam.Odwiedzal go sam.Ona nie pozwalała mu praktycznie wychodzić z nim z domu a o spotkaniu dziecka z jakas obca baba nie chciała słyszeć.rok temu okazało sie ze jestem w ciąży.Wielka radość a potem wielki smutek bo poroniłam.w bardzo zaawansowanej ciąży.Niestety los bywa okrutny i kilka miesięcy po tym zdarzeniu zmarła matka syna mojego K.Nagle okazało sie ze powinnam go poznać bo przeciez nie ma wyjścia i dziecko bedzie musiało z nami zamieszkać (póki co na prośbę rodziców zmarłej mieszka z dziadkami).Pierwsze spotkanie świeżo po śmierci mojego dziecka i jego matki było traumatyczne.Nawet chyba dla obojga nas tak samo choc wydawało sie ze w miarę mnie polubił.Ale stres był ogromny i spotkanie ciagle przywoływało wspomnienia mojego zmarłego dziecka.Odpuscilismy wiec na jakiś czas dalsze poznawanie.Ostatnio znowu spotkaliśmy sie we trójkę.Stres troche mniejszy,ale dziecko bardzo wrogo do mnie nastawione,kompletnie mnie ignorowało,udawało ze nie słyszy moich pytań.Naprawde sie starałam.usmiechalam sie,wymyślałam rożne rozrywki ale to nic nie dawało.On mnie po prostu nie zna.Moze tez z jakiegoś powodu nie lubi(nie znam sie,nie mam swoich dzieci).Teraz sie nad tym wszystkim zastanawiam,czy jest sens przezywać stres,wychowywać cudze dziecko.Wiem ze gdybym chciała mały mógłby długie lata spędzić u dziadków.Wystarczy tylko moje jedno słowo.ale chce zeby był z ojcem bo tu jest jego miejsce.Prosze powiedzcie jak mam sobie radzić z tymi wszystkimi emocjami,często negatywnymi na widok jego skwaszonej miny.Przeciez jesli bede chciała z nimi żyć to na mnie spadnie większość obowiązków,moje całe zycie zostanie podporządkowane pod dziecko innej kobiety.Co mam robić zeby on chociaz słuchał co do niego mowię?i przestroga do tych "pierwszych".Szanujcie te drugie bo moze zdarzyć sie tak jak w tym przypadku,ze losy Waszego dziecka bedą w dużej mierze uzależnione od nich.dziekuje z góry za pomoc,przepraszam za bledy(pisze z tel).

Bardzo dziekuje Ci za wszystko co napisałaś.Na naszym pierwszym spotkaniu moj K. zachowywał sie dziwnie,jakbym była obca osoba,unikał jakiegokolwiek kontaktu ze mna.Gdy mu wyjaśniłam ze to bolało,powiedział ze sam nie miał pojęcia jak sie zachowywać zeby go tez nie zrazić.Na drugim spotkaniu było inaczej.Z jednej strony trzymał za rękę małego z drugiej mnie(mały nie był chętny zeby iść miedzy nami),przytulał i mnie i jego.Moze to sie dziecku nie spodobało,jego mamy tato nie przytulał.Nie wiem.Mam wrażenie ze to wszystko mnie przerosło.Mam juz trzydzieche a nie umiem sobie z tym poradzić.Nie chce nikogo krzywdzić a mam wrażenie ze zostając z nimi skrzywdze wszystkich,tak jak piszesz.Nie moge sobie pozwolić na próbowanie a potem zniknąć jak jednak okaże sie to nie do przeskoczenia.Porozmawiam z K. I przynajmniej sama pójdę do tego psychologa bo to chyba ja mam problem,nie wiem juz ????

Volver,czy Tobie nie udało sie właśnie z powodu nieporozumień na tle jego dziecka? (Napisałaś była macocha)?przepraszam ze pytam,jesli nie chcesz nie odpowiadaj

Ciesze sie ze potrafisz juz na to patrzeć z usmiechem????i mam nadzieje ze masz to o czym marzylas???? o zmarłych zle sie nie mówi ale mi ta "była" tez zdążyła napsuć sporo nerwów.Jesli bede kiedyś była to wiem ze nie popełnię jej bledow???? dziekuje Volver

Jesteś w takim razie wspaniała osoba bo potrafiłas mu stworzyć chociaz namiastkę domu,którego nie dali mu rodzice.Chcialabym tak umieć.Mam teraz wrażenie ze pomimo wieku jestem bardzo niedojrzała osoba bo chyba nie stworze temu chłopcu niczego dobrego????????

wtrącę swoje trzy grosze....
nie jestes niedojrzala ,świadczy o tym to ze sie zastanawiasz czy podołasz wyzwaniu,nie jest łatwo wmontowac sie w sytuacje  z której potem czlowiek nie jest w stanie sie wykręcić,cierpiec będą wszyscy,nie znam cię  wiec nie wiem ile zdołasz unieść,wychowanie cudzego dziecka to wyzwanie......zawsze......ty w dodatku przeszłaś zupelnie niedawno traumę...
to jest świeże i bolesne,a teraz obce dziecko......moze to dzialac jak rozdrapywana rana......
trudno cokolwiek radzić,ja jestem przeciwniczką wiązania sie z dzieciatym facetem kobiety bezdzietnej.....napisze brutalnie.....bedziesz zyla cudzymi problemami ,nie zaczniesz małżeństwa z czysta karta,będziesz miala nieswoje obowiązki,będziesz borykac sie z dylematami których przy facecie bez zobowiązań byś nie znala,malzenstwo to nieustanne kompromisy,trzeba czasu by sie dotrzec,tu będzie jeszcze dodatkowa osoba z którą NIEUSTANNIE TRZEBA BEDZIE SIE LICZYC,KTOREJ DOBRO BEDZIE NA PIERWSZYM MIEJSCU,nie wiem czy jestes gotowa na to by niańczyć nieswoje dziecko,przejmować cudze obowiązki, by sie angażować w wychowanie chłopca przez wiele,wiele lat......to jest egoistyczne,wiem,ale to twoje życie,jedyne jakie masz ,pomyśl ,czy aby na pewno chcesz je przeżyć w ten sposób,czy o tym marzylas,altruizm jest chwalebny.....ale gdy życie nas do niego zmusza to juz niekoniecznie.....