Być drugą i macochą

Trzeba było odpowiedzieć, że nie pierwszy raz już Cię tak straszy i że już Ci zbrzydły te szantaże.

Zaproponował Ci znowu wyjazd , bo wie ,że tym Cię kupi. Do tej pory to działało i Ty się godziłaś na TAKIE łagodzenie konfliktów. A potem Ci jeszcze wygarnie, że przecież nie mógł dokończyc płytek, bo TOBIE się wyjazdów zachciało !

Bo w tym związku nie TY jesteś od stawiania warunków tylko PAN. Będzie tak jak ON chce albo wogóle. Że też Ci przyszło do głowy stawiać jakiekolwiek warunki. No wiesz.......

:-)

zauważyłyście pewna prawidłowosc? niemalze wszystkie tu opisywane exowe to bezambitne babska uczepione faceta jak małpy liany,po urodzeniu pierwszego dziecka najczesciej niepracujace,zyjace na dozgonnym wychowawczym ,ewentualnie nie umiejace ,a raczej nie chcace utrzymac pracy lewuski,przyzwyczajone ze ktos na śmierdzącego lenia zarabia,ktos sie troszczy,ona tylko umie łapska wyciagac,zaciagac kredyty ,do rozwodow najczesciej dochodzi bo taką dupsko zaswędzialo z nudów ,szuka taka na internecie wrazen,potem puszcza sie z kim popadnie i tlumaczy ze zaniedbana krowa była, po rozwodzie uwaza ze z racji splodzenia ,najczesciej  niewychowywanych, leniwych  nieuków bezambitnych jak matka , ze wszystko sie jej nalezy,najlepiej jak byly splaca jej kredyty,zostawia wszystko i jeszcze ciagnie za soba jej potomstwo,
Były nauczony gównianym zyciem i gownianym wyborem,ciagnie za soba owoce tych wyborow ,zwala na glowe NOWEJ  ,najczesciej samowystarcalnej,zaradnej,z mieszkaniem,domem,dobra praca,zadbanej swoj przychowek i oczekuje ze do wszystkich swoich obowiakow NOWA DOLOZY JEGO OBOWIAZKI ,jak sie nowa wylamuje i klapki jej spadaja jest szok kosmiczny

z wlasnego niestety ,,podwórka,, te przemyslenia,ale i rowniez z zycia co namniej 4 kolezanek w zwizkach z facetami po przejsciach plus jeszcze tu na forum sie potwierdza,wiec cos w tym jest ,pasozyty jak swiat swiatem mialy lepiej w zyciu ,tylko czemu ktos ma za to pozniej cierpiec,ja zdobylam sie na odwage by powiedziec ,NIE ,by sie zbuntowac,sklamalabym ze bylo lekko,nie chcialam obcowac z kopia exowej,z jej porazka wychowawcza raczej i dzisiaj uwazam ze to byla jedna z najlepszych decyzji w moim zyciu,coz ze okupiona fochami i potrzebowala czasu by maz zrozumial ,ale warto bylo,odizolowala mnie i moje dzieci od przeszlosci i tego szlamu ............wr jak sobie przypomna to sie wzdrygam

Kochane napiszcie co o tym sądzicie.
Jestem z facetem 1,5 roku. Ma dziecko z EX ,z którą był 10 lat. Zdradziła go z innym związała się z tamtym, jakiś czas temu się rozstali, teraz ona gra biedną, pokrzywdzoną, cała winę za rozstanie zwala na mojego obecnego. Mój facet powiedział, ze kiedyś tamten facet oberwie, za rozwalenie rodziny. Nie rozumiem tego, jest ze mną, zamiast dziękować za to, że dzięki niemu poznał mnie, ma bardzo negatywne emocje w stosunku do tamtego. Boli mnie to niesamowicie. Jak mam rozumieć jego zachowanie ?

Trudno powiedzieć co tak naprawdę myśli Twój facet. Może minęło zbyt mało czasu od rozstania (rozwalenia się rodziny) i facet ma wciąż żal, że mu jakiś kolo wywrócił życie do góry nogami?
Mój M z kolei wielokrotnie mówił, że powinien swoją Ex obdarować przepięknym bukietem kwiatów z podziękowaniem za jej głupotę. Gdyby nie odeszła , my byśmy się nigdy nie spotkali :-)  A ja w całkiem serio mówię, że na taki piękny bukiet to i ja się dorzucę.

Kjim, ale hm... u mnie to nie było tak, że ja się zjawiam, baczność i wszyscy się dostosowują. I absolutnie nie uważam, że tak powinno być. Pisałam już, że raczej zawsze dzwoniłam, chodziło o to, że jakbym nie zadzwoniła i wpadła, to ojciec i tak by się cieszył. Ale nie było dla mnie problemem, jeśli zadzwoniłam, że chcę wpaść, a on akurat siedział z kolegami. Tak samo, jakbym przyszła i by siedział, to bym się zmyła po 20 minutach może (nie od razu tylko dlatego, że część jego kolegów dobrze znam, bo pracowałam z nimi i to też trochę "moi" koledzy xD) - ale i tak 20 min, trochę z grzeczności i cześć. Tak samo z tym basenem - mieliście jechać, ja chora, to jedźcie, nie chciałabym, żeby ktoś zostawał i mnie zabawiał. Jak są inne plany i przyszłam nie w porę, to cóż, zdarza się, mogę się dostosować i nie ma problemu. Naprawdę nie żądałabym stawiania wszystkiego na głowie, bo się zjawiłam. Raczej o brak afery, że śmiałam odwiedzić ojca bez zapowiedzi. I żeby to, dlaczego mam nie przyjść czy spadać, było takim trochę hmm... ważniejszym powodem, niż to, że ktoś szyje na maszynie.

Generalnie z tym, że ojcowie obarczają z automatu Was odwiedzinami dzieci, to hm... słabo. Ja bym olewała. I w sumie sama - jako to dziecko - też bym wolała być olewana. Mam mamusię w domu, tu wpadam do tatusia, a reszta lokatorów niech da mi spokój (w sensie - nie czuje się zobowiązana do niczego). Zobowiązany jest tatuś. Tatuś ma zadbać o to, żebym dostała obiad, jak nie umie zrobić, to niech odda własny, a nie cudzy.

Jak mi tak wszystkie tłumaczycie, to coraz bardziej dochodzę do wniosku, że problem nie w tym, że dzieci wpadają do domu, tylko że tatusiowie trochę od d... strony do tych odwiedzin podchodzą.

Zazdrosna13, nie czułam się panią u ojca, ale w pewnym sensie mogłam się zachowywać jak u siebie. Tzn. nie zmieniałam mu wg własnego gustu koloru ścian czy coś, ale jak już byłam, to zachowywałam się jak w domu - w sensie, nie wiem, sama sobie nalałam soku czy robiłam kanapkę, nie wymagałam obsługiwania mnie jak gościa.

Eileen ale Ty piszesz o tym wszystkim z pozycji dorosłego, dojrzałego i DOBRZE WYCHOWANEGO dziecka. A my tu mamy do czynienia z małymi dziećmi, w większej mierze potrzebujących opieki i jak to piszesz "zabawiania". Mamy do czynienia z CELOWYM działaniem Matki tychże dzieci zmierzającym do zburzenia dobrych relacji i robienia wszystkiego na złość!!!! Zwalania do mojego domu chorych na zakaźną chorobę dzieci , wiedząc , że w tym domu są MOJE dzieci, które mogą się paskudztwem zarazić. ROZUMIESZ RÓŻNICĘ???
 
I wciąż ci będę pisać, ze owszem u swoich rodziców czuję się jak "u siebie" i nawet nie zapowiedziana byłabym tam mile widziana, ALE uważam, że w dobrym tonie jest się zapowiedzieć wcześniej, żeby Im nie popsuć jakiś planów i nie czuli się skrępowani moją niezapowiedzianą wizytą. I nie chodzi tu o to, że muszę się zapowiedzieć, tylko o to, że szanuję Ich czas i wieczorny odpoczynek i wolę zadzwonić wcześniej, wybadać grunt czy nie będę Im psuć planow jak wpadnę na herbatę wieczorem. I zaznaczam moim rodzice są małżeństwem od prawie 20 lat. nie są w związkach z "nowymi" partnerami. Mimo wszystko czuję się zobowiązana do szanowania Ich prywatności. Tym bardziej gdyby byli w nowych związkach z nowymi partnerami , w tedy to juz wogole sobie nie wyobrażam żeby mogła wpadać z nienacka i stawiać mamę lub ojca w niezręcznej sytuacji, w której musiałby wybierać : zrezygnować z swoich planów z kobietą czy poprosić mnie żebym przyszła kiedy indziej.

Natomiast temat przerzucania przez ojców odpowiedzialności za dzieci na nas- macochy powinnaś pozostawić bez komentarza, bo Twój ojciec nigdy w związku z INNĄ kobietą nie był, więc nie wiesz czy nie próbowałby tego robić, gdyby w takim związku był.

Powiem Ci, że ja wracam do domu dopiero w tedy gdy ma być M, coś tak mi się wydaje, że gdyby mnie nie było to i on nic by nie zrobił. W domu to ostatnio nawet chleba nie ma, M bez protestu młodego wysyłał rano przed szkołą do sklepu i jeszcze się na nim wyżywał, że mu wcześniej nie zgłosił że nie ma nic do jedzenia.

Bo całą miłość, przelał na ciebie zamiast podzielić ją również z partnerką, co ma wpływ na twoje spaczone postrzeganie. Sama wypowiadałaś się o sobie w nie najlepszym świetle. Z drugiej strony to jak się gdzieś czujemy zależy wyłącznie od nas, jeśli zechcemy zachowywać się u obcych ludzi jak u siebie i nikomu to nie przeszkadza to wszystko jest przecież w porządku, nie rozumiem po co te spekulacje?

I masz kolejny przykład, że jesteś Mu/Im potrzebna do tego, żeby było Im wygodnie. Jak Ciebie zabraknie Zazdrosna, to Jeden i drugi będzie miał przesrane.

Oczywiście, że w nie najlepszym, bo jestem rozpieszczona i wiem o tym, ale nie przez rodziców, absolutnie nie. Spaczone postrzeganie? Że uważam, że dziecko ma prawo do nieograniczanego kontaktu z ojcem? Oczywiście, jak pisałam, nie mówię o rozwalaniu większych planów dla mnie, nie, tylko o codziennych sprawach. "Nie możemy się spotkać, bo wyjeżdżam z X" jest okej. "Nie możemy się spotkać, bo X chce być sama" - nie okej. Bo może mnie sam z siebie zabrać gdzieś czy cokolwiek zrobić w takiej sytuacji i nie pozwolić, żeby ktoś ograniczał kontakt bez wyraźnego powodu. Oczywiście to pod warunkiem, że dom jest jej. Jak jest jego to w ogóle dziękuję za takiego ojca. Zwłaszcza, że nasze kontakty nie były regulowane sądownie, tylko następowały wtedy, kiedy mieliśmy na to ochotę - więc za każdym razem miałabym uzyskiwać zgodę? I co, nagle mamy się spotkać, raz na dłuższy czas (bo od 15 roku życia nie mieszkałam z żadnym z rodziców), ale nie, bo jego partnerka chce być sama? No sorry, ma większość czasu na bycie samą, beze mnie. I akurat to mi się nie zmieniłoby dotąd. Mieszkam daleko, jak przyjeżdżam, o ile ojciec nie ma większych planów, to tak, życzę sobie, żeby się ze mną spotkał. A jeśli bym usłyszała, że "nie, bo pani X nie pasuje", to chyba mi by przestało pasować kiedykolwiek. I to nie chodzi nawet o relację rodzic - dziecko już. Tylko, no nie wiem, przyjedzie moja przyjaciółka z Anglii, którą widzę rzadko, to chociaż nie wiadomo co bym miała zaplanowane, to rzuciłabym wszystko. Nawet, gdyby się nie zapowiedziała i postanowiła mi zrobić niespodziankę.

  Więc to nie chodzi tylko o wiek, odległość, częstotliwość jako taką. Partnerka mieszkałaby z ojcem, miałaby go codziennie. Więc uważam, że chociażby ze względu na to mogłaby nie ograniczać tego kontaktu pierdołami, skoro kontakt dziecka niemieszkającego z ojcem będzie siłą rzeczy rzadszy.

Wątpię. Ja się wbrew pozorom z ojcem widywałam rzadko. Chyba dla wielu z Was - mimo wszystko - byłabym idealną córeczką z 1. związku, mimo że rozkapryszoną i zapatrzoną w siebie. Ojca w domu widywałam może 2-3 razy w roku, często rzadziej, wolałam wpadać do pracy albo żeby mnie zabierał gdzieś (ciacho/lody/obiad/później piwo/drink). Więc duże prawdopodobieństwo, że nawet by ta partnerka mnie nie poznała do ślubu. I ojciec też sobie z tego sprawę zdawał, sam chciałby się ze mną spotykać, ale ja nie jestem specjalnie tęskniąca/rodzinna, nie potrzebowałam tego kontaktu jakoś dużo. Nie był tym zachwycony, nawet się wydawał trochę obrażony, że rozwód kompletnie olałam, więc raczej wie i wiedział, że zielone światło dla wszystkich pań u jego boku.

Nie że dotyczą Ciebie, teraz pisałam ogólnie. Tamto było o konkretnym poście, już nie pamiętam jakim.

Jakby tatuś chciał odpocząć, to niech tatuś "ma jaja" i mi o tym powie. Przecież na razie z większości postów tutaj wynika, że to Wam te dzieci przeszkadzają, nie tatusiom. A jak przeszkadzają tatusiom, to niech tatusie coś z tym zrobią, chyba nie narzekacie na ich dzieci dla ich dobra?

Komfort lokatorów? Owszem. Mój ojciec też byłby lokatorem i też mógłby się w domu spotykać ze mną, nawet gdyby partnerka mnie nienawidziła. Wiesz, ja nie odbieram tych postów jakoś tak personalnie, bo ja właśnie mało czasu chciałam spędzać z ojcem, ale stawiam się w sytuacji "co by było, gdybym chciała". I jednak uważam, że kontakt z dzieckiem jest ważniejszy niż "widzimisię" partnerki. Ojciec nie może sobie ot tak rozpocząć nowego życia całkowicie, dziecko będzie miał dalej. I jakbym się miała rozstać z facetem, to wolałabym z takim, dla którego nasze dziecko będzie ważniejsze niż nowa kobieta. Nie chodzi mi o zazdrość, tylko że to musi być przykre - że tatuś się nie spotka, bo nowa pani jest ważniejsza od dziecka, a dziecka widzieć nie chce. I myślę, że w gruncie rzeczy, mimo że Was to denerwuje, to jednak dobrze o ojcach świadczy, że dzieci mają w nich oparcie. Mimo że nieraz rozpieprza Wam to "życie". Partnerka może być ważniejsza/równa, ale jak dzieciak już dorośnie. Teraz chyba nie miałabym pretensji, gdybym usłyszała "nie, bo cośtam". Jako dziecko - ojciec, czy ma partnerkę, czy nie, jest moim ojcem. I należy mi się pełen dostęp do niego, poczucie bezpieczeństwa z jego strony i właśnie to poczucie, że jestem najważniejsza.

No tak, mowa o poście, a propos którego Ewarg napisała, że nie jest na temat. A to było w odpowiedzi na Twój post (chodzi o ten fragment: Ale moje spojrzenie dotyczyło relacji rodzic - dziecko, nie macocha - pasierb itd. Wcale nie uważam, że powinnaś cokolwiek poświęcać na rzecz pałętających się latorośli partnera. Nie daj się).

Nie obrażony, że się nie chcę widywać, tylko hm... może bardziej dotknięty, że rozwód po mnie spłynął. Trudno, zawsze byłam mało emocjonalna i jakoś nie widziałam w rozwodzie utraty rodzica. A co do kontaktu, to on po prostu chciałby ich więcej, częściej się o nie dopominał niż ja. Ale ustalili z mamą (widocznie) tak, że nie było żadnych ustalonych widzeń, czy czegoś. Mogliśmy się widywać zawsze, kiedy to pasowało obu stronom. Nie musiał rzucać wszystkiego, bo JA CHCĘ, a on spotkanie z kolegami. Po prostu spotkania nie były hm... narzucane z góry.

No i tak, dorośli narzucają zachowania, ale dorośli związani ZE MNĄ. Tzn. jeśli ojciec chce się ze mną spotkać, to się spotka. Jeżeli nie może, bo np. urządza romantyczny wieczór z partnerką - okej, niech mi powie, to się zmyję do domu albo nie przyjdę, jeśli to rozmowa przez telefon. Ale nie tak, że ojcu pasuje, bo akurat nie ma nic do roboty, ale partnerka chce mieć święty spokój. Cały czas o to mi chodzi. Ojciec mi może powiedzieć, że nie + powód. Miałabym żal, gdyby ojciec sam z siebie chciał się ze mną zobaczyć, ale odmówił bez większego powodu, bo partnerka nie ma ochoty mnie widzieć, bo - jak gdzieś tu się pojawiło - chce biegać w szlafroku po mieszkaniu. Chodzi mi o wagę tych sytuacji - nie wiem, spotkanie z dzieckiem, na które obie strony mają ochotę vs. chęć świętego spokoju partnerki. I tutaj to pierwsze jest dla mnie ważniejsze.

Eileen..ale życie to się z małych spraw tez  składa .. i dla Ciebie święty spokój obcej baby von. pani tatusia jest nie ważny...ale dla tej kobiety i może stabilności tego związku??? a może ta kobieta nie ma małych dzieci ? nie ma w ogóle dzieci ?
Skoro tatuś ma chęć na widzenia z dzieckiem..to po co angażuje w to partnerkę ??  skoro ona jest obca, nie ma prawa mieć zdania....
to niech się spotyka poza domem .. albo wtedy kiedy jej nie ma .
Skoro tatuś wybrał życie i mieszkanie z kolejną kobietą ... to powinien znaleźć rozwiązanie dla swoich spraw- nie może być tak że ta kobieta będzie teraz żyła pod flagą " moje dziecko najważniejsze.. nieograniczone kontakty.. nie masz prawa do żadnych tematów z moim dzieckiem związanych "-
Ale masz rację - to nie wina dzieci nawet tych roszczeniowych.. że ktoś ich  tak wychował .

Em, a co do tego mają dzieci (bądź ich brak) partnerki? Takie same "prawa" dałabym im względem matki. o.O Nie powiedziałam, że spokój jest nieważny. Tylko że "chcę mieć spokój" jest mniej ważne niż "chcę się spotkać z dzieckiem". Dlaczego? Bo jeśli chodzi o nich, to znaczy o ojca i partnerkę, to mają rozbieżne zdanie. Tak samo ważne jest jego "chcę" jak jej "nie chcę". Ale dziecko jest ważniejsze niż święty spokój. Nieważne czyje dziecko i czyj spokój. Tak samo powiedziałabym, gdyby chodziło o sytuację odwrotną - np. wprowadza się do mojej matki partner z dzieckiem i tym razem to moja matka chce święty spokój. Trudno, zgodziła się związać na faceta z dzieckiem, to niech teraz znosi jego dziecko.

Może patrzę na to przez pryzmat tego, że u nas to nie było ustalone sądownie. I mieszkałam z matką, ale równie dobrze mogłam mieszkać z ojcem. Dlatego hm... partnerka odmawiająca mi wizyty u ojca? Podczas gdy ja z nim nawet nie mieszkam, a mogłabym? To może zostawiłaby ojca, gdybym jednak zdecydowała mieszkać z nim, a nie z matką? A jeśli tak, to co w sytuacji, kiedy moja matka też ma partnera, który chętnie by mnie widział jak najrzadziej? Mam zniknąć z powierzchni ziemi, żeby nie rozwalać im związków? Czy mam się nie spotykać ze swoim ojcem, bo on ma partnerkę, której się nieograniczony kontakt przestał podobać? o.o

I owszem, nie mówię, że partnerka nie ma prawa do żadnych tematów związanych z dzieckiem. Ale nie takich, żeby zabraniać spotkania. Może opieprzyć, jak będę bezczelna, może mnie ukarać, jak zrobię coś nie tak, może ode mnie wymagać pozmywania garów pod sobie. Ale nie może zabraniać mi widywania się z ojcem albo dostosowywania tych widzeń pod nią. A dlaczego nie odwrotnie? Uważałybyście, że np. ja mam prawo decydować, że jak się umawiam z ojcem, to ona ma zniknąć z mieszkania, bo chcę podczas widzenia mieć ten "święty spokój"? Chyba nie, prawda?

Jeśli dokazuje, ukrócić, oczywiście. Ale że PRZEDE WSZYSTKIM powinien zadbać o komfort wybranki? Nie, przede wszystkim powinien zadbać o swoje dziecko. Bo to dziecko samo o siebie nie zadba, a on nie przestaje być ojcem, bo się rozwiódł. Naprawdę chciałabyś, żeby np. to, czy Twoje dziecko zobaczy się z ojcem zależało od humoru jego partnerki? Bo ja bym uznała, że dupa, a nie ojciec, skoro wiedział, jak zrobić dziecko, to ma się nim teraz zająć, NIEWAŻNE, co by się działo, niezależnie od okoliczności. Co to, jest ojcem wtedy, kiedy jego partnerka ma ochotę, a jak przestaje mieć, to on przestaje być ojcem?

Nie czytasz ze zrozumieniem.

Nie jest okej, w sensie EX nie jest okej. Pytanie, co o tym sądzi partner. No bo są dwie opcje - cieszy się, że może spędzić więcej czasu z dzieckiem albo się nie cieszy. Tylko czy to jest wina dziecka, że EX na przykład go podrzuca Wam? Czy wtedy ojciec powinien iść w zaparte i powiedzieć dziecku, że ma się wynosić, bo to nie termin jego wizyty? Podejrzewam, że gdybym była ośmioletnim dzieckiem, to takie coś - chociaż zapewne przyjęte przez nową partnerkę ojca aplauzem - dla mnie oznaczałoby, że ojciec spotyka się ze mną tylko dlatego, że sąd tak postanowił. A nie dlatego, że mnie kocha, że chce mnie widzieć. No bo jakby chciał, to by się cieszył z dodatkowych widzeń? No bo chyba do tego dążycie. Że ojciec nie może spotykać się z dzieckiem poza wyznaczonym terminem. A co dla dziecka oznacza postanowienie sądu? Pewnie niewiele. Napisałaś, że "ex i synusiowi" nie pasuje ustalony kontakt. Jeśli dużo w tym jest chęci dziecka, nie tylko mącenia ex, to co ma ojciec zrobić? Sorry, ale nie chcę Cię widzieć, bo to nie ustalony dzień?

3 weekendy. Domyślam się, że wkurzające dla Ciebie. Jednak obiektywnie - 6 dni w ciągu miesiąca? To wcale nie tak dużo.

Zazdrosna13, owszem, czytam, to było odniesienie do tego, że partnerka "chce mieć święty spokój", a partner ma czelność przyjąć dziecko w domu w tym czasie.

Kjim, ale ja nigdzie nie pisałam, że dziecko nie ma się dostosować do zasad panujących w domu czy że trzeba spełniać jego fanaberie. Mówię o samej możliwości kontaktu, gdzie większość macoch się oburza o to, że wykraczają poza ustalenia sądowe. No faktycznie, jak ojciec może chcieć widzieć częściej dziecko. Karygodne.

Kochana , to tatuś i mamusia mogli o tym pomyśleć wcześniej ... że decydując się na rozwód konsekwencje tego ponoszą też dzieci. .. albo przede wszystkim .
A nie teraz

A mówienie mi ze to tylko 6 dni...z miesiąca , to nie tak dużo ... to powiem Ci tak - to nie jest 6 dni z miesiąca ..to jest 6 dni z 8..bo tyle najczęściej jest wolnych dni w miesiącu... bo jakoś ex mało jest chętna by dawać młodego w tygodniu... ale za to na weekendy ??? wolne dni??? proszę bardzo.
Eileen , dyskusja nie ma sensu.
Ja rozumiem że dziecku się należy kontakt z ojcem.. i nie miałam nic na przeciw temu.. ale nie zgodzę się że ja mam być pomijana we wszystkim , bo synek chce/ nie chce przyjeżdżać .
Mam prawo mieć własne plany , związane z M ale nie z jego synem., kiedy wiem kiedy on ma być.
To mój dom również i mojego syna, a syn M mieszka z matką , to nie jest jego dom i kropka.
Kiedyś myślałam inaczej a teraz uważam że popełniłam błąd - bo pozwoliłam by M i jego wyrzuty rozwodowe , jego biedny synek , jego być czy nie u nas, ex a teraz i sam młody  - rządziło moim życiem.
po tych latach czuje się oszukana i wykorzystana .. pomimo jakiś uczuć dla M... najchętniej uciekłabym .

Bo życie razem i dzielenie na moje / twoje .. od kasy po weekendy, decyzje , możesz nie możesz .. twoja sprawa lub nie .. nie jest żadnym związkiem.
Ja sama jestem po rozwodzie - syn ma kontakt z ojcem , ze względu na odległość rzadszy.. ale nigdy sprawy z ex , wakacje czy w ogóle cokolwiek związane z moim poprzednim związkiem czy dzieckiem - nie było ważniejsze w taki sposób by M poczuł się pominięty  ..
Bo to z nim układałam sobie życie i z nim je dzieliłam.
Zawsze to M pierwszy wiedział o szkicach  planów , uzgadnialiśmy razem...

Może ja starej daty jestem .. bo dla mnie związek to wspólnota ... ale mój obecny boleśnie mnie uczy że to przeżytek .. że trzeba być egoistą i patrzeć tylko na siebie i ew. swoje dzieci..

Tak jest ,trzeba patrzeć na siebie i swoje dzieci ,to my i nasze dzieci mamy byc dla nas priorytetem,to my jesteśmy w centrum,ja nie zamierzałam sie dostosowywać,odpuszczać,włazić w dupe mężowi za cenę jego dobrego samopoczucia ,powiem wiecej nie chcialam brać udziału w spotkaniach z pasierbicą,nie chcialam wiedzieć co i jak sie u niej dzieje,zakonczylam etap jej wizyt u nad bo byly z tego tylko kłopoty,bo intrygowala,miala zły wpływ na moja rodzine,bo donosila ex co sie u nas dzieje,co kupiliśmy,na co nas stać,rzygala mojemu mężowi co to ja sobie nie kupuje,naciągała go na absurdalne zakupy,wpiepszała sie w nasz budżet pośrednio,wiec z hukiem wyleciała,teraz nie istnieje nawet w moich rozmowach,jej temat od lat jest pomijany,spotkania odbywają sie bez mojego udzialu,ma na co zasłużyła,mam.prawo widywać i spotykać sie z kim mi sie podoba bez uszczęśliwiania mnie na siłe,nie będę sie do niczego zmuszać,mozna-mozna....

dlaczego dowalić ? czy dziecko może zawsze kiedy chce mieć kontakt z rodzicem - nawet kiedy mieszkają razem ???
wiesz , ja sobie przypominam mojego małego syna trzymającego się mojej nogawki jak wychodziłam do pracy... albo jak oddawałam go do przedszkola ... Zasady, zasady .. OBOWIĄZKI 
Myślisz że wychowując dzieci w przekonaniu że tylko ich pragnienia i chęci są ważne , one wyrosną na wartościowych ludzi , szanujących innych ?? Matka z ojcem to tez ludzie , którzy są nie tylko matka i ojcem.
Idąc Twoim tokiem myślenia - każdy rodzic spędzający wakacje, weekend , święta  bez dziecka powinien od razu dostać dozór policji i opiekę na kark .
Normalnym jest że dorośli maja swoje sprawy , i oni decydują co i gdzie robią dzieci .. z kim.. choćby te dzieci rzucały się po podłodze w napadach furii " ja nie chcę "..i czy to jest złe ????
Mnie się rodzice nie pytali czy chce na wakacje jechać raz do jednej a później do drugiej babci... choć płakałam że nie lubię .
Jak pojechali na wczasy bez dzieci .. też ok...

Błędem jest traktowanie dzieci z rozwiedzionych rodzin inaczej... dawanie im forów , mniejszych wymagań bo "biedne ".Myślisz że świat i dorosłe życie tez będą ich traktować jak nie do końca sprawne ???

Czytaj ze zrozumieniem
"napisałam : nie było ważniejsze w taki sposób by M poczuł się pominięty  ... to oznacza że nie narzucałam swoich decyzji .nie stawiałam go przed faktem dokonanym mówiąc ze to nie twoja sprawa ..bo mój syn tak chce. Nie zmieniałam decyzji bez konsultacji z nim.

Mieszkałam przez pewien czas sama , syn kończył szkołę , mieszkał z moimi rodzicami.
Doskonale wiem jak to jest.
Ale nigdy nie wynagradzałam synowi rozwodu .. i dlatego pewnie jest normalnym 18 latkiem.
Powiem nawet , że patrząc po znajomych to mój syn ma przekichane z taką matką jak ja.
Jestem mocno zasadnicza , cenię zaufanie i inteligencję . Wole opcje dać wędkę .. niż rybę

Jezu, Wy tak serio? Z tym, że dobrze wywalić dzieciaka, jeśli nie będzie posłuszny? Czyli swoje dzieci też byście wywaliły, gdyby były nieposłuszne? Naprawdę, świetny przekaz - coś analogicznego do "jak będziesz niegrzeczna, to Cię mamusia odda". Tylko że tutaj właściwie to "oddanie" nawet następuje. Gratulacje, poważnie. A jakby u matki też był niegrzeczny, to zasługuje na dom dziecka? Boże...

Nie zawsze może mieć kontakt, kiedy mieszkają razem. Ale jest różnica między "kochanie, nie teraz, jestem zmęczona, pobawimy się za godzinkę" czy "musisz iść do przedszkola, bo idę do pracy", niż "kochanie, nie dzisiaj, bo X nie chce Cię widzieć". Trochę inny przekaz dla dziecka.

Nie, nie tylko pragnienia dzieci są ważne. Pamiętam, jak mama mnie od-pieszczała, to uczyła, że mam sprzątnąć zabawki, bo to, że mi się nie chce, nie znaczy, że ma zrobić za mnie albo że mama kupuje buty sobie, a nie mi. I to jest okej. Mama tak samo ważna jak ja, może być i ważniejsza, bo to ona na to zarabia. Ale pragnienia dotyczące kontaktu? Znaczy, nauczyć dziecko, że to, że ono CHCE kontaktu z ojcem nie jest ważniejsze od tego, że ojciec kontaktu z nim ma NIE CHCIEĆ, bo X nie chce? Że - jeśli chodzi tylko o chęci - to ma czekać, aż ojcu się ZACHCE kontaktu dzieckiem? To wygląda tak, jakby ojciec miał być ojcem tylko wtedy, kiedy ma na to ochotę i przyzwolenie. A mimo rozwodu jest ojcem ZAWSZE. To nie z dzieckiem się rozwiódł. Więc pragnienia równorzędne dopóki nie dochodzi do tego, że pragnienia ojca = dziecko się czuje odrzucone. Zwłaszcza, że tu nawet nie chodzi o pragnienia ojca tylko jego partnerki.

A co do tego nadzoru policji... Cóż, materiałem opiniotwórczym dobrym nie będę, bo mimo że wigilie miałam dwie, to wolałam tę u dziadków ze strony mamy - więcej dzieci było. Ale gdyby mi zależało jakoś na świętach z ojcem, a ten by mi powiedział, że nie mogę przyjść, bo X sobie nie życzy? Trochę nieciekawie. Ale u nas było inaczej, święta blisko siebie, więc nie było nigdy tak, że raz tu, raz tu, tylko zawsze jednocześnie. I to odpowiadało obojgu rodzicom, nie tylko mi. Czyli teraz, gdyby mój ojciec się z kimś związał i ten ktoś życzył sobie spędzać święta bez dzieci, to mój ojciec ma się podporządkować? Bo nie rozumiem. Piszesz tak, jakby to były wyłącznie zachcianki dziecka, a ojciec się poświęcał, spędzając z nim czas. A to chyba nie jest tak.

Eee... traktowanie z rozwiedzionych rodzin inaczej? Khem, khem, właśnie tak samo. Skoro wcześniej spędzałam święta z rodzicami, to traktowaniem mnie tak samo będzie spędzanie dalej świąt z obojgiem rodziców. Każdych. Skoro wcześniej na wakacje jeździłam z rodzicami, to dalej na wakacje mogłam jechać i z ojcem, i z matką. Jeżeli wcześniej w każdej chwili właściwie mogłam przyjść i porozmawiać z ojcem, to po rozwodzie tym samym będzie to, że przychodzę w każdej chwili i rozmawiam z ojcem (wiadomo, że nie w pracy itd., ale wcześniej nikt mi nie ZABRANIAŁ ani nie OGRANICZAŁ kontaktu z ojcem, więc żeby po rozwodzie było właśnie TAK SAMO, to też nikt nie może mi tego zabraniać ani ograniczać).

I co ma do tego społeczeństwo? Od nikogo nie oczekuję tego, czego oczekuję od rodziców. Jestem bardziej samodzielna, niż - podejrzewam - niejeden w moim wieku. Pracuję, studiuję dziennie, utrzymuję się sama, mama nie bierze na mnie ani alimentów, ani nie wysyła mi pieniędzy, mimo że oboje z ojcem zgodziliby się utrzymywać mnie dalej. Owszem, czasem nadal jestem traktowana finansowo jak dziecko, ale tylko w "dodatkowych" sytuacjach, typu wyjazd na narty czy gdzieś tam - ojciec kupi mi karnet z przyzwyczajenia, jak jestem na wakacjach, to pójdziemy z mamą na zakupy i kupi mi jakiś ciuch, mimo że mogłabym sama. A, i bezczelnie nie mam w zwyczaju oddawać im za benzynę, jak mnie gdzieś wiozą. I jak idziemy do restauracji, to oni (znaczy, któreś z nich) płacą. Ale np. jak siedziałam w domu na wakacjach, to dokładałam się mamie do rachunków. Naprawdę, na taką kalekę wyrosłam? Bo miałam poczucie, że jestem dla nich najważniejsza? Ba, dalej mam i wiem, że w razie czego mogę wrócić do domu, pomogą mi, nigdy nie skreślą. Ale czy to musi oznaczać, że nabiorę kredytów i każę im spłacać na przykład?

Mortisha, no więc ja nie lubię dzieci, nie chcę mieć swoich i szlag by mnie trafiał, gdybym miała faceta z dzieckiem - więc nie mam, bo to nie dla mnie. Ale wiem, że sobie bym z tym nie poradziła, wiem, jakbym się zachowywała, więc takiego faceta nie mam, bo zdaję sobie sprawę, że to niewłaściwe. A jak tu się pojawiły owacje, że dzieciak został odesłany, bo nieposłuszny, to się przeraziłam.

Eileen,

nie umiem cytować, więc wklejam

1) "Nie możemy się spotkać, bo wyjeżdżam z X" jest okej. "Nie możemy się spotkać, bo X chce być sama" - nie okej. Bo może mnie sam z siebie zabrać gdzieś czy cokolwiek zrobić w takiej sytuacji i nie pozwolić, żeby ktoś ograniczał kontakt bez wyraźnego powodu.

- jak najbardziej ojciec może Cię gdzieś zabrać. A X ma prawo chcieć być sama (często w swoim domu) i jest to wyraźny powód. Nikt ojca nie ogranicza.

2) Ojca w domu widywałam może 2-3 razy w roku, często rzadziej, wolałam wpadać do pracy albo żeby mnie zabierał gdzieś (ciacho/lody/obiad/później piwo/drink).

- bez komentarza

3) kontakt z dzieckiem jest ważniejszy niż "widzimisię" partnerki.

- co rozumiesz przez "widzimisię" partnerki? to, że jest zmęczona po pracy, zaprosiła swoje dzieci do domu, albo innych gości, czy to że dzisiaj gorzej się czuje?

4) Mimo że nieraz rozpieprza Wam to "życie".

- "życie"? Twoje życie bez cudzysłowu jest prawdziwsze, ważniejsze, czy jak?

5) Więc to nie chodzi tylko o wiek, odległość, częstotliwość jako taką. Partnerka mieszkałaby z ojcem, miałaby go codziennie. Więc uważam, że chociażby ze względu na to mogłaby nie ograniczać tego kontaktu pierdołami, skoro kontakt dziecka niemieszkającego z ojcem będzie siłą rzeczy rzadszy.

- j.w. co to są te pierdoły wg Ciebie? jej uczucia, jej życie, jej spokój, ich wspólne zobowiązania czy plany?

6) Nie obrażony, że się nie chcę widywać, tylko hm... może bardziej dotknięty, że rozwód po mnie spłynął. Trudno, zawsze byłam mało emocjonalna i jakoś nie widziałam w rozwodzie utraty rodzica. A co do kontaktu, to on po prostu chciałby ich więcej, częściej się o nie dopominał niż ja.

- rozwód rodziców to dla każdego dziecka tragedia. nie spłynęło to po Tobie. dusisz to, a nawet nie, bo znalazłaś tu na forum namiastkę terapii. możesz się trochę wykrzyczeć. masz dużo negatywnych emocji w stosunku do potencjalnej partnerki Twojego ojca. a ojca karzesz. nawet nie dopuszczasz do siebie myśli, że ta potencjalna partnerka mogłaby być kulturalną, sympatyczną osobą.

7) partnerka nie ma ochoty mnie widzieć, bo - jak gdzieś tu się pojawiło - chce biegać w szlafroku po mieszkaniu.

- umniejszasz czyjąś potrzebę intymności i sobie ironizujesz

8) Chodzi mi o wagę tych sytuacji - nie wiem, spotkanie z dzieckiem, na które obie strony mają ochotę vs. chęć świętego spokoju partnerki. I tutaj to pierwsze jest dla mnie ważniejsze.

- to niech się te 2 strony spotykają, nikt im nie broni. idźta gdzie chceta i róbta co chceta, tylko nie siedźcie komuś na głowie. szanujcie ludzie drugiego człowieka. jakoś nie ma tu zbyt wielu wpisów o w miarę dobrze wychowanych dzieciach. mało tego, osobiście znam rodziny patchworkowe, gdzie dzieci mają kuratorów, tak są dobrze wychowane.

9) wcześniej nikt mi nie ZABRANIAŁ ani nie OGRANICZAŁ kontaktu z ojcem, więc żeby po rozwodzie było właśnie TAK SAMO, to też nikt nie może mi tego zabraniać ani ograniczać

- po rozwodzie już nigdy nic nie będzie tak samo. jeżeli ojciec ma nową rodzinę, to musi się z nią również liczyć. Ty, jeśli utrzymujesz z ojcem stosunki, to też. przez zwykłą kulturę.

nic nie piszesz o potencjalnych podłych partnerach matki, ciekawe dlaczego.

ok ja o niebie, Ty o chlebie. pochodzę z pełnej rodziny, ale kiedy byłam niegrzeczna, wariowaliśmy z bratem i mamine "uspokójcie się" nie działało, każde z nas szło do swojego pokoju czytać książki. i mama czy tata nas w tym czasie nie zabawiali. mieliśmy sobie przemyśleć nasze zachowanie. to jest naturalne zjawisko, że człowiek nie chce przebywać z hałaśliwym czy chamskim drugim człowiekiem. nawet rodzony rodzic. myślisz, że dlaczego dziewczyny wiążą się z mężczyznami z dziećmi? bo myślą dokładnie tak jak Ty. przecież to jest dziecko, nie jest winne rozpadowi rodziny, i ojciec będzie ojcem do końca życia. problem zaczyna się, jeśli taki ojciec przestaje być ojcem i zamiast dziecko wychowywać, to je hoduje. zaspokaja jego potrzeby, ale niczego nie uczy, nie wymaga. wychowanie dziecka nie ma na celu umilenie życia nowej partnerce, tylko przygotowanie tego małego człowieka do życia. życie jest brutalne i cham, zostaje sam, nikt się z nim nie będzie zadawać, chyba że drugi cham.

wspomniałam o kuratorze, te dzieci akurat nie są w poprawczakach. niestety, ale we wszystkich przypadkach matka robi dziecku wodę z mózgu. i kurator m.in. ma za zadanie takiej mamie wyprostować myślenie. często są to kobiety niedojrzałe emocjonalnie, które nie rozumieją tego, że krzywdzą rodzone dziecko. córka mojego partnera np. boi się rozmawiać z ojcem przez telefon, bo naraża się tym swojej matce. pani ex świadomie pozbawia swoje dziecko ojca i całą jego rodzinę z dziadkami, ciotkami i rodzeństwem.

Święta nie. Pisałam, że najczęściej były organizowane w jednym mieście. Dziadkowie (jedni i drudzy) mieszkają w jednym mieście, oddalonym o 40 km od tego, gdzie mieszkają rodzice. Czyli często było tak, że najpierw szliśmy na Wigilię do dziadków ze strony ojca, potem wracaliśmy "do siebie", czyli do dziadków ze strony matki. Raz chyba było tak, że każde z nich robiło u siebie, więc najpierw szliśmy do ojca, potem wracaliśmy do mamy, a mój brat dodatkowo spał u ojca. W tym roku było tak, że dziadek ze strony ojca miał nie robić świąt tylko jechać gdzieś tam, ojcu się nie chciało robić u siebie, mama zaprosiła go do nas. Ale dziadkowi się odwidziało, zrobił święta, ojciec pojechał tam. Więc takich naprawdę wspólnych świąt po rozwodzie nie było, ale była szansa. A to, że się lubią, to prawda. Mogą na siebie liczyć. Mama odwiezie ojca 100 km na lotnisko, ojciec - jak spędzał w tym roku Sylwestra na nartach z ich wspólnymi znajomymi (bardziej znajomi ojca, ale też ich zna), a dowiedział się, że mama nie ma planów - to zabrał ją ze sobą, mój kuzyn miał wesele, jego matka się rozwodzi i lamentuje, bo tam wielkie burze, awantury, spytała, czy nie wziąłby mojej mamy, bo by się lepiej z nią czuła, to wziął itd. itp. Z jakiegoś powodu się rozwiedli, ale nie przeszkadza im to się normalnie traktować. Tak samo ich rodzinom - siostra ojca podrzuca owoce z działki rodzicom mamy itd.

Ja od swoich rodziców właściwie nic już nie wymagam. Cenię sobie jedynie poczucie, że w razie czego zawsze mogę wrócić do domu. Więc czego ja w tym momencie wymagam od swoich rodziców? Nie wymagam pieniędzy, czasu, tylko tego, że mnie mama czasem przechowa na wakacjach. A właściwie to i nie tego, bo nie lubię tego miasta, liceum skończyłam, mieszkając u babci, tam mam więcej znajomych i tam spędzam większość wakacji. Więc właściwie to nie ja wymagam, żeby mnie przechowała na wakacjach, tylko mama wymaga, żebym część czasu spędziła u niej, jeśli wracam. Faktycznie, wracając na 2-3 miesiące do domu, rozwalam rodzicom potencjalne związki i szczęście.

No, akurat mój ojciec bardzo chętnie spędzał wakacje z dziećmi, czasem dodatkowo w trakcie roku szkolnego zabierał mojego brata, lubi podróżować. Tatuś nie jest tylko dziecka, ale partnerka też nie może oczekiwać, że to dziecko zniknie, jak pojawią się wakacje. Ja akurat szybko zaczęłam wyjeżdżać ze znajomymi, a nie z rodzicami, ale mój brat długo jeździł z ojcem. I raczej nie było to poświęcenie, co trochę wynika z tonu Twojego pierwszego zdania. W gestii tatusia leży to, żeby tak zorganizował urlop, żeby OBIE strony nie były poszkodowane. Dziecko również.

Nie mi pierwszej się należy, tylko należy TAK SAMO, więc skoro jedzie gdzieś z tamtym dzieckiem, to jedzie też ze mną. Czy razem (i doprowadza do białej gorączki partnerkę ), czy kombinuje z dłuższym urlopem (akurat w pracy mojego ojca ogarnięcie takiego nie jest problemem, może się zamieniać do woli) to już nieistotne. Bo nie mam więcej praw/przywilejów niż jego kolejne dziecko, ale mam ich tyle samo.

A nie widzisz różnicy pomiędzy odesłaniem dziecka do pokoju, a odwiezieniem go do matki, bo nie słucha? I tutaj nawet nie mam pretensji do partnerek tylko do ojca. Co to, dobry tatuś dopóki dziecko słucha, a jak nie, to się wynoś? I nie rozumiem, że tak wszystkie to popieracie. I jakoś nikt mi nie odpowiedział na pytanie, czy jak ich dziecko jest niegrzeczne, to też jest odsyłane. A jak jest to dziecko partnerki w dodatku mieszkające z nimi? To co, jak nie posłucha partnera, to też zostanie wywalone? Bo partnerowi się nie spodoba, że nie słucha?

zwłaszcza ze w tamtym swiecie czuja się dobrze i na swoim miejscu,w swiecie(domu) macochy czuja się dziwnie, bo jakies zakazy ,nakazy,wymagania odnośnie kultury,higieny,czy jedzenia nozem i widelcem,wymagania odnośnie obowiazkow szkolnych ,nie daj boshe sprzątania po sobie toz to szok kulturowy dla psierbow ;
po co fundować im taka traume,po co pokazywać jak zyja ludzie ,exowe wywodzą się z roznych srodowisk i wg wzorcow tychze wychowują swoje dzieci,nic mi do tego poki nie wlazi to na moje podwórko i ja nie musze babrać się w tym ,,szicie,,
ale jak mawiają ,,kto się wroblem urodzil,kanarkiem nie zdechnie,,

Tak masz rację . Ojciec zawsze pozostanie ojcem. Ale nie wiem czy szarpanie się o dziecko, między tymi dwoma światami jest faktycznie dla dziecka dobrym rozwiązaniem. Na pewno słyszałaś w mediach o sprawie córki tej aktorki Samusionek? Uważasz, że to co robią Ci dorośli ludzie (w tym wypadku to ojciec nastawia córkę przeciwko matce a sam na pokaz jest "super" tatusiem). Uważasz , że takie szarpanie jest dla tej corki "dobrem". Czy ta dziewczynka napewno ma poczucie, że rodzice tak bardzo ja kochają, że az sobie prowadza o nią wojnę? Wiele dzieci wychowuje się bez ojców, czasem u ojca bez matki (tak jak w wypadku Martishy). Ale najważniejsze by czuło się bezpieczne. Taka wojna i niezdrowa atmosfera na pewno nie wpływa pozytywnie na poczucie bezpieczeństwa u tego dziecka. Może kiedyś jak dorosną, zachcą z ojcem porozmawiać i dowiedzieć "dlaczego je zostawił". Ale będą wtedy dorosły i będzie im to można wyjaśnić. Na dzień dzisiejszy tłumaczenie 5 czy 6 letniej dziewczynce, że Jej mama źle postępuje to burzenie Jej poczucia bezpieczeństwa. Dla każdego dziecka Jego mama to świętość i autorytet. Nawet jeśli ta matka to jędza, czarownica , manipulanta i lewuska . AMEN

To Ty tak uważasz teraz z pozycji dorosłej kobiety. Żadne małe dziecko nie powie, że ma nienormalną matkę. Baaaa, żyje w świecie, który ta matka mu stworzy i ten właśnie świat dziecko uważa za normalny.
Trudno jest żyć, dzielić dom, weekend czy urlop z nastolatkiem , który ma Cię w dupie. Ale w normalnej rodzinie (normalnej wg moich kryteriów) to ojciec z matką mogą powiedzieć: zawaliłeś rok gówniarzu to na żadne wakacje nie jedziesz. W wakacje siedzisz w domu i nadrabiasz zaległości. ALE w rozwiedzionej rodzinie: ojciec nie ma prawa powiedzieć chamskiemu nastolatkowi - zabieram Ci telefon do czasu aż poprawisz stopnie, bo na to wszystko rzuca się piekląca SUPER MAMA i krzyczy że ojciec dziecku telefon ukradł. A sprytny chamski, roszczeniowy nastolatek (nawet jeśli myśli że Jego matka jest porąbana) to w takiej sytuacji pójdzie za matką. Bo matka na wszystko pozwala a ojciec to się niepotrzebnie czepia.

Nie przekreślić, ale odpuścić spotkania, które robią dziecku jeszcze gorszą wodę z mózgu, burzą Jego świat. Świat zbudowany przez matkę.

Dlatego będę bronic stanowiska, że jeśli nie ma spójnych metod wychowawczych, kiedy pojawia się jątrzenie i wojna dzieckiem, to mądrzejszy musi odpuścić. Właśnie dla DOBRA tegoż dziecka.

Kjim, ale ja nie mówię, że ojciec ma walczyć dzieckiem. Tylko hm... no kurde, odesłać dzieciaka, bo ma nienormalną matkę? To jest smutne po prostu. Napisałaś: Może kiedyś jak dorosną, zachcą z ojcem porozmawiać i dowiedzieć "dlaczego je zostawił". Może. A może nie. Gdyby mnie ktoś zostawił, raczej bym nie szukała. Ktoś inny by może szukał. Może by zrozumiał tłumaczenia ojca, a może nie. Czy naprawdę matka buntująca dziecko jest powodem, by się od tego dziecka odciąć? I wcale nie miałam na myśli tego, żeby dziecku tłumaczyć, że mama jest zła. Mój ojciec raz mnie "zranił". Nie zrobił nic złego, ale potraktował niesprawiedliwie w stosunku do mojego brata. Mój brat miał hm... okres okropnego zachowania, od małego (jeszcze przed rozwodem, więc to nie to, że rekompensowanie czegoś dziecku) miał podejrzenie ADHD, ogólnie dużo problemów sprawiał. I mój ojciec, jako że kary nie skutkowały, postanowił pokazać "świat" mojemu bratu. Zabrał go do Egiptu, na Wyspy Kanaryjskie, do Turcji, na Cypr itd. I tłumaczył przy tym, że fajnie się zwiedza, ale na to muszą być pieniądze, że jak chce kiedyś tak sobie jeździć, to musi się uczyć, potem mieć dobrą pracę. Fakt, że do mojego brata to przemówiło i może nie stał się od razu aniołkiem, ale stał się jednym z lepszych uczniów w klasie + jest bardzo pracowity, w wolnych chwilach dorabiał, na wakacjach pracuje, bo ogarnął, że posiadanie pieniędzy = przyjemności. Ale ja też byłam dzieckiem i mimo że miałam obiecany wyjazd do Austrii na narty, nie pojechałam, bo akurat nie miał ojciec pieniędzy. W porządku, nie ma to nie ma. Ale parę miesięcy później ojciec zabrał mojego brata znowu. I wtedy nastąpiło moje wielkie nieodzywanie się. I moja mama się nie wtrącała wtedy. Nie mówiła, że ojciec taki owaki. Porozmawiała tylko z nim, że mimo że nie sprawiam problemów i jestem grzeczną dziewczynką , to nadal jestem dzieckiem i względy wychowawcze wobec mojego brata do mnie nie przemawiają. Ale też nie naciskała na mnie na siłę. Ojciec dzwonił, przeprosił, przyjechał, zmienił to. Ale to była sprawa między mną a ojcem, moja matka mogła wytłumaczyć ojcu, jak się czuję, ale nie siedziała i nadawała, jaki to on zły, mimo że zachował się nie w porządku. Raczej dążyła do naszej zgody.

Bosz, a gdzie ja napisałam, że mają obowiązek wspólnych świąt i urlopów? O obecność na weselu poprosiła moja ciotka, fakt, przez ojca, bo wiedziała, że są w dobrych stosunkach, ale to jej zależało na jej obecności i jakby ojciec z kimś był, to mogła poprosić ją sama. Lubią się, zna całą rodzinę, wesele jej syna, syn też moją matkę lubił, mogła to zrobić i bez angażowania ojca w to. Świąt wspólnych ostatecznie nie było i nikt tego nie żądał, ani żadne z rodziców, ani ja i mój brat. Po prostu, dziadek miał nie robić Wigilii, siostra ojca w takim układzie miała jechać do brata, który mieszka daleko, a mojemu ojcu się nie chciało, więc moja matka go zaprosiła, żeby nie siedział sam, bo i czemu nie? Jakby miał żonę, to przecież nie byłoby powodu, żeby go zapraszać, spędzał by święta z nią, a my byśmy go najwyżej normalnie odwiedzili. Wspólny urlop? Nie wspomniałam o czymś takim, spędzili razem Sylwestra w GRONIE SWOICH ZNAJOMYCH. Bo tym razem to moja mama nie miała planów. Jakby mieli drugie połówki, to Sylwester byłby pewnie z nimi. To nie są rzeczy, o których pisałam jako o wymaganiach. Aczkolwiek fajnie mieć rodziców, którzy się zwyczajnie nie żrą tylko lubią. A ojca odwoziła na lotnisko za każdym razem, jak leciał na wakacje z moim bratem. Mógł wynająć auto, ale po co? Nie lepiej sobie pomagać? To takie straszne, że po rozwodzie ludzie się nie gryzą?

Wyrwałaś z kontekstu. Napisałam dalej: Ale na dłuższą metę hm... nie chciałabym kiedyś powiedzieć "miałam niezrównoważoną matkę, która wykorzystywała mnie w swoich chorych rozgrywkach, a ojciec w końcu machnął na to i na mnie ręką". Kiedyś - w sensie, jak będę już dorosła i zdam sobie sprawę z tego, że matka mnie krzywdziła swoim zachowaniem, a ojciec to olał, żeby mieć święty spokój. Nie miałabyś o to żalu?

Kjim, nie chodziło mi o to, że ma przytakiwać moim fanaberiom. Tak, byłaby mi obojętna, nie wiem, czemu doszukujesz się w tym negatywnego znaczenia. Obojętna w takim sensie, że nie miałabym wobec niej negatywnych odczuć, ale też nie chciałabym się
z nią specjalnie zaprzyjaźniać. Jest partnerka, ojciec jest szczęśliwy, to super. Tyle mi wystarczy. Z wymaganiami chodziło mi o to, że nie uważałabym, że ma się - nie wiem - zajmować mną. Nie chciałabym, żeby uważała, że ma wobec mnie jakieś zobowiązania, że ma mnie traktować niemal jak swoje dziecko, czy coś. Wolałabym, żeby się mną hm... po prostu specjalnie nie interesowała? Nie wiem, jakbym miała mieć macochę, to chyba dla mnie wymarzoną relacją byłaby taka trochę koleżeńsko-znajoma, nie wiem, jak to określić. Bez bliższych kontaktów, ale i bez niechęci. Dlatego właśnie "cześć - cześć", jakieś grzecznościowe "co tam u Ciebie", wymiana prezentami na święta i wszystko. I nie wiem, jakim fanaberiom miałabyś mi przytakiwać, bo ja generalnie fanaberii wobec ojca od dłuższego czasu nie miewam. Mało jestem w domu, rzadko widuję ojca, co ta macocha miałaby do mnie mieć? Owszem, teraz jak przyjadę, to życzę sobie, żeby ojciec poświęcił mi czas, ale to jest 3x w roku (Boże Narodzenie, Wielkanoc, wakacje), więc chyba byś mnie zniosła w takich dawkach? Zwłaszcza, że właśnie niespecjalnie miałabym zapędy do "rodzinnych" posiedzeń, z ojcem najczęściej wychodzę albo aktywnie spędzam czas. Ale to, że zabierze mnie na ognisko, na konie, na narty raz na jakiś czas, jak już przyjadę, chyba nie byłoby solą w oku? Zwłaszcza, że alimentów i tak nie płaci na mnie, a teoretycznie by się należały, więc budżetu by nie uszczuplił.

A tak trochę zmieniając temat, bo mi się skojarzyło z nartami i kosztami. Jeździliśmy od dziecka, cała moja rodzina, łącznie z dziadkiem. Potrzebuję dobrych nart, poprzednie zniszczone. Koszt rzędu 1000 zł, rodzice zdecydowali, że mi kupią. Jak podchodzicie do takich nadprogramowych wydatków, których alimenty nie obejmują? Niekoniecznie narty, ale coś jednorazowego dodatkowego? Oczywiście, o ile jest to kwota leżąca w możliwościach męża.

Echhhh Eileen nie dogadamy się chyba. Ty piszesz z pozycji dziecka, dla którego rodzice poświęcili swoje życie osobiste. Ja piszę z pozycji macochy, której pasierbowie nie są grzecznymi, ułożonymi, kulturalnymi dzieciaczkami, ale są nastawione przez matkę przeciwko wszystkiemu i wszystkim co ma związek z ich ojcem. Ty piszesz o dobrych, kulturalnych, pozytywnych relacjach między rozwiedzionymi małżonkami, ja o wojnie rozwiedzionych dwóch światów.  Tylko ja Ci po części przyznaję rację i twierdzę, że takie pozytywne realacje są jak najbardziej ok, a Ty nie próbujesz nawet zrozumieć , że są w życiu sytuacje, w których nie wszystko jest takie różowe. No cóż. Najedzony głodnego nie zrozumie.