Być drugą i macochą

W bezrękawniku... praczka nam się zwolniła jakiś czas temu hih . M musi sam prac swoje i syna nie zdążył kurtki wyprać ..

Bycie jedzą dużo bardziej popłaca ... bo jak czasami zrobisz coś dla innych to widzą to i doceniają sprawdziłam i staram się ograniczać swoje matczyne zapędy na nie moje dzieci ... a i dla dorosłych również

Kiedyś się wykurzałam, że nie dość że młody przyjeżdża obdarty i brudno , trzeba go oprać , obkupić ..to te rzeczy nie wracają .
Teraz nie interesuję się tym... jak M chce prać dla syna (bo przecież nie dla ex ) to niech to robi.
Ja nie mam nic przeciw kupowaniu rzeczy .. ale jak dziecko dostaje od ojca nowiutki dres , kolejny zresztą ...a przyjeżdża w jakiś powycieranych i podziurawionych spodniach ...i ogólnie wygląda jak z ulicy...to coś tu nie gra....
Ja ciągle powtarzam że ex celowo tak robi, bo wie że M się wstydzi i musi chłopakowi kupić.. kiedyś zabierał "jego " rzeczy z domu ex ... później ona zaczęła mówić że NIE MA TYCH RZECZY "...teraz widzę że M stara się odwodzić młodego w tym co przyjechał... chyba sam już widzi że to jego podejście " to dla syna" nie ma racji bytu ze strony ex...

My w naszych patchworkowych związkach często spotykamy się z opinia , że dziecku należy się wszystko..bo nie mieszka z tata/mama .. więc trzeba rzucać wszystko bo akurat jest ...
Tyle że przestrzeganie umówionych terminów to również wyraz szacunku dla kogoś ..

Nie muszą wymieniać pomysłów, bo doskonale znają swoich byłych facetów, manipulowały nimi przez kilka, kilkanaście lat i robią to nadal. Znają ich słabe punkty i wiedzą, że bardziej im zależy na dzieciach
Kjim oczywiście, że nie miałam wymiany słownej z byłym przy synu. Może niepotrzebnie uświadomiłam chłopakowi całą tą sytuację, mówiłam po raz kolejny, że ojciec się nim nie zajmuje i w domu jest ciągle sam, niedopilnowany, bo tatuś spędza swój wolny czas u partnerki. A mnie trafia i mam ochotę zabrać syna do siebie. On odebrał to zupełnie inaczej, po prostu lubi wracać na swoje stare śmieci, bo tu czuje się dobrze. Tam nawet jak ojciec jest w domu to każdy siedzi w swoim pokoju przy swoim laptopie, bo tatuś nawija ze swoją dziewczyną. Ta owinęła sobie mojego exa w okół palca, a widać mój syn zaczął im przeszkadzać, on natomiast nie skarży się i wszystko tłumi w sobie. Dlatego może tak mocno odczuł to, co starałam mu się przekazać. Kiedyś jak przyjedzie do mnie to już go nie wypuszczę do ojca, bo serca mi pęka jak młody biega w podartych butach, starej kurtce i brudnych spodniach. Ma tylko to, co matka mu kupi, a wręcz wmusi, bo on niczego nie potrzebuje, kochana bestia Zdaję sobie jednak sprawę, że jak go zabiorę od exa to oleje go tak samo jak córkę, a chłopak przecież potrzebuje ojca bardziej. Gdyby miała tylko większe mieszanie..

Dziewczyna mieszka z rodzicami, tak jej chyba wygodniej. Przez to mój ex na chwilę tylko wpadnie tylko do domu po pracy, syna wyuczył gotowania, sprzątania i gna do swojej kochanej, gdzie przesiaduje do późna wieczorem, chłopak w tygodniu jest sam jak palec. Paniusia własnych dzieci nie ma, co więcej afiszowała się jak ona niby je kocha wszystkie i wspiera fundacje na ich rzecz. Niestety czasy zauroczenia się pasierbami i prezentów dawno minęły, teraz pieniążki idą na wyjazdy, żeby choć młodego raz wzięli ze sobą. Kiedyś miałam ta wątpliwą przyjemność z panią rozmawiać, to mi powiedziała, że syn ma ojca tyle ile sam chce. Co jest paranoją, fakt może i chłopakowi brak kontroli jest na rękę, bo wiem, że do nocy potrafi siedzieć na komputerze i oglądać filmy, ale czy nastolatek wie co jest dla niego właściwe? Poza tym syn ma taki charakter, że się nie skarży, nie narzeka i nic nigdy nie potrzebuje. Praniem też sam musi się zajmować. Nie wtrącam się, bo niech się nauczy pomagać w domu, ale pamiętam takie sytuacje, że młody musiał rezygnować z zajęć poza szkolnych, bo ojciec mu kazał przygotować obiad na czas. Z drugiej strony też zdaję sobie sprawę, że np w święta nie ma ochoty jechać do dziewczyny i jej rodziców, bo się tam obco czuje i gna czym prędzej do mnie, co oczywiście jest moją radością. W końcu jestem jego matką i moim przywilejem oraz obowiązkiem jest zająć się synem. Mój młody ma 16, córa 19 lat.

Do dziś nie mogę pogodzić się z decyzja chłopaka. Po rozwodzie ojciec przekabacił go proponując mu własny pokój, bo u mnie musiał mieszkać z siostrą, dziś raczej nierealne. Poza tym młodemu taka laba jest na rękę, choć uczy się dobrze i nie rozrabia, nie mogę narzekać. Jeszcze do niedawna mieszkał bardzo blisko i tylko na noc wracał do ojca, a u mnie przebywał całymi dniami. Teraz szkołę ma tam gdzie mieszka, dlatego mam go od piątku do niedzieli, a ojciec nie ma alimentów. Często zadaję mu pytanie czy chce tu wrócić, on twierdzi, że u ojca ma spokój, a u nas wieczny harmider, moja córa i pasierb też do spokojnych nie należą, choć córa jest raczej gościem we własnym domu. M tez wiecznie wk... na swojego młodego, a ten prowadzi wywody podniesionym tonem, co też nie należy do przyjemnych. Dlatego nie dziwię się synowi.

No nie pomożemy rozwiązać problemów, ale możemy wesprzeć dobrym słowem. Zazdrosna trzymam kciuki. Na pocieszenie mogę tylko powiedzieć, że problemy niesfornych nastolatków dotyczą nie tylko rodzin patchworkowych. Zbuntowane nastolatki potrafią napsuć krwi, psuć atmosferę i skłócać rodziców w normalnych , pełnych rodzinach.

Mi też się dołożyło. Obibok miał zapowiedziane przed zakończeniem półrocza, że jak nie wyprowadzi ocen to w tym roku na narty nie jedzie. Nie zrobił nic, by poprawić oceny. M już mu pozwolił młodemu mieć dwie jedynki na półrocze, co dla mnie jest bez sensu. Chłopak zarobił jednak trzy i nie zrobiło to żadnej różnicy. Wyjazd z moim synem i młodszym chłopakiem M jutro, starszy wczoraj ustaliliśmy razem, że na weekend ma być u dziadków, co oni jak i dzieciak wczoraj przyjęli do wiadomości. Dziś dzwoni do mnie M - bo on nie wie co zrobić?! K.. jak nie wie, skoro wczoraj wszystko ustaliliśmy. Jak chce go brać na narty, to niech jadą razem. Przez ten właśnie brak konsekwencji dzieciak sprawia takie problemy, k... biedne dziecko, pewnie przekonali M jego rodzice.

Właśnie nazwałam swojego M d.. wołową, to samo można powiedzieć o twoim. Ja nie chce takiego faceta.

Po moim powrocie z pracy zorientowałam się, że sprawy mają nie, co inny obrót. M powiadomił mnie, że młodszy syn jest chory i nie będzie go w ten weekend. Odwet Ex, za to że M nie dał go sobie wcisnąć w walentynki poza wyznaczony grafik. Co więcej M nie robi problemów, by pojechać na narty wyłącznie z moim synem, ALE rodzice M pomimo wczoraj wyrażonej zgody, by starszy chłopak u nich przez ten czas pobył SIĘ ROZMYŚLILI. To pozostaje nam tylko zostawić młodego samego w domu. W końcu doszło do mnie, kto mąci w naszym związku i kogo słucha się M. Jak na razie jestem z niego dumna, ale przykre, że rodzice mogą tak manipulować dorosłym człowiekiem. Oj czuję, że prędko się tam w odwiedziny nie pojawię.
Powiem ci szczerze Chceuciekacstad, że ja uważam, że w innych relacjach M też ma słaby charakter, jest mało asertywny i przez to często jest wykorzystywany przez klientów i znajomych. Kiedyś myślałam, że jest dobrym człowiekiem, teraz widzę to inaczej i uważam raczej, ze za wadę. Poza tym my ostatnio razem ustalamy plany w kwestii dzieci na zasadzie kompromisu, każdy z nas mówi czego chce i spotykamy się gdzieś po środku.
Ja chyba też jestem mało stanowcza, bo już mi złość na pasierba przeszła zwłaszcza, że on coś nie ma ochoty jechać na te narty. Mam wrażenie, że jak M pojedzie bez swoich dzieci, to nie będzie miał humoru. Poza tym mój młody sam będzie się nudził. Z drugiej strony, rodzice M wyszli by na swoje.

ja myślę podobnie - to znaczy że mój M tylko w stosunku do mnie stawia na swoim... choćby go to miało kosztować tygodniowe milczenie i osobne pokoje.... do innych kończy się pogadanka ....

Ja dziś dostałam po głowie.... opadły mi chyba całkiem klapki...nie wiem co ja sobie wyobrażałam ... Leżymy rano w łóżku ... M się mnie pyta co będzie z kredytem jak bym umarła... czy jak dalej będzie kredyt płacony to bank się nie przyczepi że on nie ma zdolności .... i nawiązała się rozmowa....
Dla niego nic się nie zmieni- mój syn jest prawie pełnoletni, ma kasę na spłatę swojej części kredytu gdyby coś.... więc mogą sobie dalej żyć...ja zapytałam co gdyby on umarł - a M mi na to że jego syn wszystko dostanie .... w sumie racja... ja się go pytam czy nie myślał aby to rozwiązać jakoś - bo ja sobie nie wyobrażam że miałabym mieszkać e jego ex... a on na to że to ją spłacę!!! qurwa .... że sprzedam dam i dam jej połowę !
Myślałam już kiedyś o tym że będę mieć problemy , gdyby M coś się stało.. ale odpychałam to na później.. chyba naiwnie myślałam że M myśli żeby w razie co zabezpieczyć mnie ...nasz dom...
ale się myliłam - jego interesuje tylko syn i on....
Wszystko składa się w jedno..  on dba tylko o siebie i syna- skoro i tak kiedyś będę musiała sprzedać dom , żeby spłacić jego syna czy ex ...bo młody ma dopiero 8 lat ...to wolę to teraz . Nie będę płacić wysokiego kredytu po to by komuś później odpalić połowę... znam lepsze sposoby na wydawanie kasy
Powiedziała M , że w takim razie dom sprzedajemy, każdy sobie rzepkę skrobie ..znaczy że ja kupie sobie mieszkanie ... on niech robi jak chce... a on na  to czy nas nic poza domem nie łączy - wygląda na to że nie ... skoro on tylko myśli o sobie i synu...
Dla mnie dom to rodzina, bezpieczeństwo... azyl.. i poczucie że to moja twierdza  a dla niego kasa dla syna ... nawet to że ex by to dostała jak młody nie będzie miał 18 nie jest dla niego problemem .

Wiosna idzie ... czas na mega porządki

Pytanie czy Twój syn będzie chciał spłacać Twoją część kredytu i czy M pozwoli Mu dalej w tym domu mieszkać?????!!!! A co jeśli mimo spłacania kredytu przez Twojego syna, M zaprowadzi w domu swoje porządki i będzie uprzykrzał życie Twojemu synowi. Co, jesli pasierb poczuje, że w końcu jest tu u siebie i będzie podskakiwał do Twojego syna? A może lepiej by jednak było, żeby M spłacił Twojego syna a syn za to mógł żyć spokojnie w innym miejscu? Pomyśl nad tym.

Dziewczyny to były najlepszy wyjazd z M i moim synem i nie z tego powodu, że jedyny. Ja z M i jego dziećmi bardzo często jeździliśmy w odwiedziny do rodziny M, mój syn nigdy nie miał na to ochoty i zawsze zostawał sam w domu. Raz sytuacja się odwróciła i do tego stopnia było cudownie, że zastanawiam się nad wymianą modelu faceta. Znam kilku bezdzietnych mężczyzn, którzy świetnie zajmują się przybranymi dzieciakami i lubią spędzać z nimi czas. Jest mi strasznie przykro w związku z zachowaniem rodziców M, bo dzień wcześniej sama słyszałam i nie było żadnego problemu, żeby młody u nich pobył. Odbieram to jako atak na siebie, na nasz związek, że już sami nie mamy prawa gdzieś wyjechać, a tym bardziej z moim synem. Trudno stwierdzić, czy było już wiadomo, że exsowa nie da M młodszego syna, bo podobno był chory. Tej baby to już nie rozumiem w ogóle. Bo jak już wyjechaliśmy w sobotę to rano dzwoni do M jego młodszy syn, że skoro jego brat został w domu, to on chce do niego pojechać i jakoś dziwnym trafem już wyzdrowiał. Nie było już możliwości powrotu, ale był duży nacisk ze strony dzieciaka, więc pewnie i jego matki, by wieczorem ojciec przyjechał po niego. M wziął go w niedzielę rano, gdyż mu zaznaczyłam, że wrócimy późnym wieczorem i zmęczeni. Nie zgadzam się Kjim z tym, że M jest asertywny w stosunku do mnie i to był jeden taki przykład. Jestem przekonana, że miałby ochotę wrócić wcześniej i wziąć syna do siebie na wieczór, jednak sam podejmował takie decyzje, które przedłużały nasz wyjazd, a nam go umilały. Miałam obawy, ale M zachował się fantastycznie, była to wprost wymarzona sobota. Zastanawiam się tylko jak relacje M z rodzicami, dziś napomknął, że ma do nich wpaść na chwilkę, bo ma jakąś sprawę. Pewnie wszystkiemu będę winna ja, choć tak jak M ich kryje przede mną to tak samo działa to w druga stronę. W maju mamy z M zaplanowany wyjazd kilkudniowy, ciekawe jakie decyzje podejmą rodzice M w kwestii przypilnowania chłopaka.

Zazdrosna, a ja trochę nie rozumiem co napisałaś, trochę to chaotyczne. Ale rozumiem, że Twój syn się nie nudził i z wyjazdu wróciliście zadowoleni. Szkoda jednak, że tak krótko. Miałaś jednak szansę, choć przez krótką chwilę zobaczyć jak to jest kiedy role się odwracają :-)

Witam serdecznie Was wszystkie drogie Panie.
Temat jest trochę stary, więc zastanawiam się czy jeszcze ktoś tu zagląda, ale... mam taki problem, tzn. jeszcze go nie mam, albo mam a nie jest to problem, nie wiem... Otóż mój partner jest po rozwodzie, ma syna (5 lat), który z nim mieszka. Do swojej mamy jeździ co drugi weekend i raz w tyg. W związku z tym, że nasz związek trwa dopiero kilka miesięcy, syna jeszcze nie poznałam, ale to już kwestia kilku dni. Bardzo się boję.Nie wiem jak sie do tego przygotować i jak się wtedy zachowywać. Kocham dzieci choć swoich nie mam, to mam do innych dobre podejście i generalnie mnie lubią. Nie mam natomiast gwarancji , że i w tym wypadku tak będzie. Przeraziłam się też czytająć niektóre wpisy o tym, jak niektórzy mężowie nadają stopnie ważności dzieciom z pierwszego i drugiego związku. Nie jest dla mnie przeszkodą to,że on ma dziecko i bardzo zależy mi na tym, żeby mnie polubił...
Pozdrawiam ciepło.

Jestem świadoma tego, co wiąże się z byciem z rozwodnikiem, który sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jestem świadoma tego, że w oczach dziecka mogę być intruzem  (tego nie chcę bardzo) i nigdy w życiu nie podważyłabym przy nim autorytetu matki, która oczywiście zawsze będzie najlepsza. Świadoma tego, że ex zawsze będzie istnieć w życiu ich obu, tego że syn zawsze będzie na 1 miejscu i nie zamierzam być o to zazdrosna jeśli tylko nie będę całkowicie ignorowana a moje potrzeby niezauważalne... Czy jestem gotowa na całkowite odrzucenie mojej osoby, że strony dziecka i jego obojętność lub nienawiść do mnie? Chyba nie.... Ale strasznie zależy mi na tym wszystkim... Może dlatego, że widzę i czuje jakim On jest mężczyzną, jakim partnerem i ojcem - wiem, że ostatnie może dziwnie brzmieć z mojej strony skoro nie znam małego, ale czuję w tym jak dużo opowiada o synu tyle miłości do dziecka i przejęcia nim.. a kiedy codziennie do mnie dzwoni często młody podchodzi i ten na chwilę przerywa naszą rozmowe a ja słucham jak z nim rozmawia, odpowiada na pytania, smieje sie z nim, tłumaczy itd. (zawsze dziwi mnie to i urzeka, że podczas i po takiej sytuacji on mnie strasznie przeprasza, martwi się tym, myśli, że mogłabym sie gniewać na to, że nie zignorował dziecka ze względu na mnie... a przecież to nic złego a mi wręcz sprawia przyjemność słuchanie tego ) dlatego myślę, że to da się wyczuć.. jest człowiekiem, z którym wyobrażam sobie swoją przyszłość, w której będę szczęśliwa. Ja bardzo chce mieć swoje dzieci, on także jeszcze chce i dużo o tym rozmawiamy i właśnie to wszystko budzi we mnie tyle samo obaw co i nadziei. Dlatego też zależy mi by mieć dobre relacje z małym...
Matka nie jest w stanie (a raczej nie chce) poświęcić pracy czy choćby skrócic jej czas, żeby opiekować się dzieckiem (dziwna nie?) poza tym myślę, że to jak się prowadziła wcześniej też miało wpływ na ustalenie miejsca stałego pobytu syna.
Ps. dziękuję za odpowiedź.

o matko, jak zaczęłam zaglebiac sie w wasze posty, przezycia, uczucia i odczucia to az mnie sie wlos na glowie zjezyl... chyba z reszta nie tylko na glowie.. (az on to wyczuł, ale nie wie o co chodzi. )jak tu sie nie obawiac, mozna miec nadzieje, ale swiadomosc tego co sie dzieje czesto w takich sytuacjach jest przerazajaca no i tak sobie teraz mysle.. no dobra! nie busi byc tak.. aleee kto mi zagwarantuje, ze nie bedzie?! i taki ryzyk fizyk teraz w lewo albo prawo...
chceuciekacstad, wiem ze to dwie rozne rzeczy wiedziec a zyc w tym i czuc to odczywac, ale.. coz...  chyba i Tobie kiedys tak zalezalo jak mi teraz.. smute to jak sie dalej u Ciebie toczy i jak sie  duzo zmienilo, ale skad moglas wiedziec...  i skad tez moge wiedziec ja.. nie da rady. A powiedz mi prosze o nie doczytałam... Wy nie macie wspólnych dzieci?
Pozdrawiam

U mnie było spoko, szybko poznałam dzieci M, a my nawiązaliśmy znajomość krótko po naszych rozwodach, zatem sprawa była świeża. Pamiętam, że wyszliśmy wtedy na lodowisko. Dzieci mówiły o mnie, że jestem ładna i miła, a że oboje wtedy mieszkały z matką to po powrocie do domu powiedziały to matce. No i zaczęło się, pani ex sypnęła jadem, nie ważne, że ona miała kochanka od dwóch lat, w jej oczach M nie miał prawa do własnego szczęścia i miał być na jej każde zawołanie. Trochę się baba rozczarowała Matka zawsze źle traktowała te dzieci, także one były zadowolone, że ktoś okazuje im trochę zainteresowania i uwagi. Nigdy nie starałam się ich jakoś przekupić prezentami, choć pamiętam incydent, ze starszy młody miał w szkole uczyć się wyszywania. Matka, krawcowa nie raczyła mu naszykować nici i płótna, a że ja coś tam w domu miałam to mu dałam. Oj zabolało to rodzicielkę. Jednak z biegiem czasu w ogóle olała chłopaka, a ja też nie widzę w nim takiego aniołka. Fajne to były czasy, rozmarzyłam się Pomagałam chłopakom w lekcjach, gdy M w tym czasie pracował. Jeździłam z nimi na wycieczki rowerowe, gdy M był zajęty. Poświęcałam im więcej czasu niż własnym dzieciom, moja córka ma do dziś do mnie o to żal. Z biegiem czasu mogę powiedzieć, że nie było warto, bo zawszę będę tą złą, wredną macochą i dobrze mi z tym .

No tak to właśnie wygląda ..... Pomyśl tylko Zazdrosna, gdyby te "nasze" EKSIE były NORMALNE - jak bardzo nasze życie byłoby inne - szczęśliwsze :-))))

Hej , nie - nie mamy wspólnych dzieci .

Wiesz, sama ostatnio czytałam swoje wpisy.. człowiek ma tendencję do niepamiętania pewnych spraw.. a i do przejaskrawiania też w czasie emocjonalnych wydarzeń.

Z perspektywy czasu , najwięcej zarzucam sobie :
1. staranie się za bardzo i nie słuchanie siebie , zbytnie skupianie się na potrzebach wszystkich poza sobą i swoim dzieckiem.- tu jest potrzebny zdrowy rozsądek i egoizm.. GRANICE
2. szukanie zmian w sobie, walka ze sobą gdy  "coś nie grało"  - nadmierne dostosowywanie się do otoczenia - tracenie siebie ... co w konsekwencji powodowało że czułam się wykorzystywana i pomijana ..od kasy po uczucia
3. źle rozumiany kompromis- najczęściej było tak jak M chciał..plus jego matka , ex..syn...
4. brak w ogóle konsensusów
5. skupianie się na M i jego potrzebach ... w konsekwencji prawie brak własnego życia
6. brak umiejętnej komunikacji był u podstaw tego... po rozwodzie miałam jakąś fazę w głowie" jak sprawić by związek był udany ... starać się i być miła i być dobrą i iść na kompromisy " haha

Od ok. maja zeszłego roku , zaczęłam robić rewolucję ..myślę że wspólny zakup domu - czyli większe koszty (najczęściej po mojej stronie tylko ) i obowiązki, plus do tego mniej  czasu (dom poza miastem , dłuższy dojazd ),, spowodowały iż zaczęłam analizować związek... nie potrafiłam rozmawiać z M , bo niektóre tematy wydawały mi się upokarzające... np. proszenie o czas dla nas tylko , o zainteresowanie związkiem, o racjonalne wydawanie kasy .. o jego kontakty poza moimi plecami z ex.. pomijanie mnie w uzgodnieniach z ex...wiele tego.
I tak nie uniknęłam tekstów - że jestem zazdrosna o jego syna - /bo wypomniałam po kilku latach .. że np. na prezent od niego dostałam sztyft pod pachę ! a synowi kupuje prezenty po kilkaset zł... to upokarzające... ale kiedyś to w końcu mu powiedziałam...
Żadne prośby, groźby , płacze , tłumaczenia i próby odejścia nie dawały rezultatów . Coraz częściej miałam w głowie żeby uciec .. przerastało mnie to moje życie .. czułam się źle we własnym domu .

Teraz widzę zmiany , po tym jak :
- rozdzielność finansowa zupełna - składamy się na wspólne rachunki, kredyt ... jedzenie i chemię kupujemy na zmianę - ja dużo więcej bo mój prawie dorosły syn z nami mieszka... ale nie kupuję prawie alkoholu i innych używek- M za to tak... reszta kasy - każdy robi z nią co chce  .
- wróciłam do swoich hobby - sport, czytanie , spotkania ze znajomymi - staram się dużo więcej czasu spędzać bez M, nie interesuje się jego synem, ex , jego matką - i nie pozwalam się obrażać , ignorować.

Wiem,  że bez M moje życie też będzie  fajne , inne ale tez dobre .
M teraz też to wie - i on pracuje nad sobą , każdą godzinę jaką spędzam bez niego jest zazdrosny.. docenia wspólny czas ... zaczął trochę pracować nad swoimi kontaktami z ex-   są już reakcje na jej wchodzenie w nasze życie, ale to daleka droga.
Co do jego podejścia do syna - tego nie zmienię , przestałam na to zwracać uwagę , staram się opanować emocje .

Myślę o sobie i swoim synu... jak pisałam, zdrowy egoizm jak najbardziej.
Ludzie przyzwyczaja się do dobra , i go nie widzą , nie szanują bo uważają że im się to należy jak psu buda..sami nie wiele dając.
Jak się jest zołzą - to 2 razy się zastanowią zanim Cię zranią , a każdy dobry gest będą doceniać i pamiętać....
Potrzebowałam czasu by do tego dojrzeć. :)

Nie ma czego gratulować. Nie nam.. Są tu na forum inne kobiety, którym faktycznie udało się zbudować i wytrwać w rodzinie patchworkowej i jeszcze czerpać z tego radość. Ja nie czuję żebym zasłużyła na gratulacje. Mnie ogarnęła niemoc, zwątpienie, bezsilność w obliczu działań Pani Ex. Ja się poddałam, nie miałam dość siły by walczyć z Nią, jej gierkami i manipulowaniem moim facetem i pogrywaniem sobie kosztem małych dzieci. Powiedziałam dość. Teraz nie ja walczę, tylko mój facet, więc gratulacje mi się nie należą.

Chceuciekacstad jak sytuacja u Was? Tak sobie trochę myślałam o tej sytuacji ze wspólnym domem, w kontekście Waszego domu i w kontekście naszych wspólnych rzeczy. Zastanawiam się czy nie można by tej sytuacji rozwiązać dobrze spisanym testamentem? Czy jest możliwość tak spisać testament, że w wypadku śmierci jednego partnera , drugi partner ma dożywotnie prawo mieszkania w tym domu i dopiero po Jego śmierci, pozostali spadkobiercy będą mogli dysponować swoimi częściami odziedziczonego majątku? To rozwiązałoby sprawę poczucia bezpieczeństwa, jednak nie rozwiązuje sprawy spłaty kredytu. I nadal zostaje ryzyko, że mimo, że to jeden z partnerów spłaca pozostałą (być może dużą) część kredytu, to po śmierci majątek i tak będzie do równego podziału między spadkobierców (tu: między Waszych synów). Ale zastanowić się by tu trzeba było, jakie znaczenie miałby tu nakład finansowy jednego z partnerów. Bo co w przypadku jeśli jeden z partnerów spłaci kredyt na dom w większej części niż drugi partner? Czy po śmierci partnerów, spadkobiercy jednego i drugiego partnera nadal będą dziedziczyć po połowie? Czy jeśli po Twojej śmierci ,M spłaci sam pozostałą część kredytu (czyli wniesie większy wkład finansowy)  to czy Jego syn będzie dziedziczył większą część domu niż Twój syn? W przypadku małżeństw bez rozdzielności majątkowej sprawa dziedziczenia jest prosta, jednak w przypadku małżeństw z rozdzielnością majątkową lub tak jak w Waszym i naszym przypadku- związków partnerskich, to sprawa dziedziczenia ostro się komplikuje.

No faktycznie, skoro płacicie raty kredytu wspólnie to małżeństwo to dla Ciebie "złoty interes" :-) . Chceuciekcstad ludzie ( a szczególnie Ci mniej życzliwi) zawsze będą psioczyć i gadać. Czy będzie ślub czy nie to i tak wg "życzliwych" poleciałaś na Jego kasę . Życzliwi nie będą nawet próbować zauważyć, że sama pracujesz i zarabiasz na siebie, swoje dziecko i partycypujesz w kredycie.

Jeśli mielibyście wspólne dziecko to po Waszej śmierci nadal dziedziczą wszystkie dzieci - nie tylko to wspólne. Wchodzi w grę , tak jak wspomniałaś, płacenie zachowku pozostałym spadkobiercom pominiętym w testamencie, zatem posiadanie wspólnego dziecka i tak nie rozwiązałoby sytuacji. Zresztą ratowanie jakiejkolwiek sytuacji dzieckiem jest..... niedorzeczne.
Ciężki orzech do zgryzienia, ale między innymi dlatego na razie nie zdecydowałam się ( i daleka od tego jestem ) żeby cokolwiek wspólnego budować z M. Na razie zrzucamy się na wspólne życie, rachunki i wyjazdy w częściach nierównych- ja dorzucam sporo więcej bo+dwoje dzieci. M płaci alimenty i dorzuca swoją część do wspólnego budżetu. Póki co, takie rozwiązanie przynosi zadowolenie obu stronom. Jest lepsze niż inne rozwiązania, których próbowaliśmy do tej pory. Sprawę wspólnego domu na razie odłożyliśmy na "późną starość" , kiedy już wszystkie dzieci pójdą na swoje i nie będą liczyły na "spadek" po tatusiu czy mamusi.
Teoretycznie , jak się ludzie kochają takie rzeczy jak wspólny dom, kupno wspólnego samochodu itp. nie powinno być problemem. Boli jednak ten brak poczucia bezpieczeństwa - bo jeśli mojemu partnerowi coś się stanie mogłabym wylądować pod mostem, bo obcy babsztyl mógłby mnie wyrzucić z "NASZEGO" domu. Piszę NASZEGO, bo ten dom byłby przecież i JEJ (jako opiekunki ICH nieletniego dziecka).  Ta wizja mnie przeraża na tyle, że skutecznie mnie to odstrasza od budowy "NASZEGO" (czytaj : również JEJ) domu.

Cassiopea - dzięki za głos i podpowiedź. Sprawa ewentualnego weksla nie była tu wcześniej przytaczana. Wezmę to pod uwagę :-)

Zazdrosna, co u Ciebie dziewczyno?
Stęskniłam się, nic się nie odzywasz.

Nie wtrącam się dziewczyny w kwestii dziedziczenia majątku, bo zdaję sobie sprawę z tego, że to co sama będę w stanie zapewnić moim dzieciom będzie wyłącznie moją zasługą. Siebie pewnie nie zabezpieczę, nie dbam o to. Wole nie mieć nic, niż drżeć ze strachu, że ktoś mi to zabierze. Po prostu na dzień dzisiejszy nie chce o tym myśleć. W razie czego zacznę swoje  życie od początku, biedna ale spokojna. Ja swoje dodatkowe ekstra pieniądze wydaję głównie na siebie i na M, on robi podobnie i to on więcej dokłada się do nas z powodu wyższych dochodów, nie czuje, że coś mi zagraża lub ucieka. Kiedyś rozmawiałam z M o udziału finansowym w wyjazdy o którym pisała Ewarg. O dzieleniu się kosztami po połowie, a w przypadku, kiedy jednego z partnerów na to nie stać, nie jada oboje. M powiedział, że to bzdura, że jeśli on ma ochotę jechać ze mną i mi coś zasponsorować to zrobi to, bo sprawia mu to radość. Ja też postępuję podobnie, chcę dzielić się tym, co mam, bez względu na to, co będzie jutro.
Boli mnie co innego. Moja pełnoletnia córka teraz ma wyjazd ze szkoły zagranicę, koszt jest duży, odkładam kasę od kilku miesięcy. Mój były się wylał zupełnie pomimo, że ja pomagam synowi jak mogę i goszczę go u siebie na weekendy, kupuję ubrania, a syn mieszka z nim, on z córką nie utrzymuje żadnych kontaktów. Nie chcę podpuszczać córki, by złożyła pozew o alimenty na ojca, nie chcę narażać ją na stres w sądzie, bo to teraz jest w jej mocy. Jestem w kropce i pewnie sama wszystko sfinansuję. Żeby choć mój ex dobrze dbał o syna, a serce matki boli i wydaje mi się, że on go zaniedbuje, jednak młody się nie skarży , a ja nie chce postępować wbrew jego woli.
Co do M, to obecnie strasznie wnerwia mnie jego odpuszczanie chłopakowi. Dzieciak robi, to co mu się podoba i przestał słuchać się zupełnie. Nie wiem czy ja już jestem przewrażliwiona? Dziś młody idzie z klasą do kina, ok. rozumiem jest to wyjście zorganizowane przez szkołę, ale wnerwiło mnie, że jeszcze dostał ekstra pieniądze na zachcianki od ojca. Za to, co wyprawia moim zdaniem nic mu się nie należy. Podobnie M uważał w kwestii mojej córki, ja podzielałam jego zdanie, teraz on w analogicznych przypadkach się wyłamuje. Znów myślę o tym, żeby się wyprowadził, bo chłopak doprowadza mnie to do białej gorączki.
Wczoraj wzięłam wolne, bo M prosił mnie o pomoc w warsztacie, pracowaliśmy 16 godzin. Dziś M nie pojechał do pracy, bo matka nalegała o podwiezienie na pogrzeb. Nie ważne, że M ma jeszcze 3 rodzeństwa i wszyscy mieszkają w tym samym mieście co rodzice, bo to M się zgodził pomimo odległości ponad 40km. Pomimo tego, że dziadkowie odmówili mu pomocy w przypilnowaniu jego syna.
Jestem cała naładowana. Przesadzam? Wiem, że nie powinnam się wtrącać, ale mną nosi. Poradźcie coś
To nie pasierb doprowadza mnie do szału, to postępowania M.

Ja więcej łożę na dzieci, młodemu też pomagam choć nie mam takiego obowiązku, ale żal mi chłopaka. Np. przydałby mu się korepetycje z języka, a ojciec to olewa i tylko wymaga tylko od niego. Zapowiedziałam już młodemu, że skoro ojciec nie pomaga córce to ja też muszę przestać wydawać na niego. W niedzielę go nie odwiozłam do domu, to czekał na ojca do godz. 22, a mnie trafiało, bo na drugi dzień na 7 miał do szkoły.

Wyjazd mojej córki jest obowiązkowy, ona będzie tam ciężko pracować, a później musi zaliczyć materiał, by zdać do kolejnej klasy.

M rzadko prosi o pomoc i już wiem, że jeśli to robi to faktycznie jej potrzebuje zatem czułam się zobowiązana. Nie wiedziałam, że tak długo nam zejdzie. Nie wtrącałam się też w jego decyzję, tylko nie rozumiem dlaczego pomaga matce, kiedy ona wycofała się i odmówiła mu pomocy bez jakiegokolwiek powodu? Tak jak kiedyś mogłam liczyć na jej pomoc w kwestii pasierba, teraz czuję się pozostawiona sama sobie, gdy M jest w pracy, a nie radzę sobie. Wczoraj przy M pokłóciłam się z jego synem, dostał jedną tróje i zażądał nowego telefonu. Wykłócał się o regulamin szkolny, że ma dwa sprawdziany w jednym dniu. Chłopak który sam nie jest w stanie się podporządkować, bo on nic nie musi ma pretensje i wymagania od całego świata. Gówniarz robi co mu się żywnie podoba, nie słucha się, a ciągle słyszę tylko - tato a mogę to..., a dasz to ... I trafia mnie jak widzę rozdarcie w oczach M. Nie mam ochoty w tym wszystkim uczestniczyć, nie wiem jak się od tego wyłączyć.

Na weekend przyjeżdża drugi syn M, nie mam nic do niego, ale w tedy mam więcej na głowie jego brata. Poza tym leniwy gnojek zaczyna już wykorzystywać bardziej uczynnego brata i nawet mojego syna. M chce jechać do swojej rodziny ze mną i oczywiści z synami. Ja nie mam ochoty spędzić całego dnia z jego starszym dzieckiem, jeden pretekst a się zbuntuję i albo pojedzie z nim, albo ze mną.
Czuję się jak w potrzasku, kocham M, on jest wspaniały w stosunku do mnie, nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego partnera, ale tego jego smarkacza nie zdzierżę.

obstawiam , że mina mu zrzednie ... Mój M zawsze tak kombinuje że ja jadę .. mnie na alkoholu nie zależy ..ale wkurza mnie poczucie ..że jestem taryfą ... i jak nie mam ochoty jechać ..to on tez rezygnuje...czasami myślę że z powodu braku taxi

Witajcie Piękne Kobiety
Zgubiłam sie...
Wydaje mi sie, że pierwsza zona mojego partnera zawsze ma ostatnie zdanie, chociaz moj partner zaprzecza temu na kazdym kroku... ostatnio potrzebnybyl  mi pendriver, wzięłam pierwszy lepszy... były tam jakieś zdjecia... oczywiscie przejrzałam, poniewaz pendriver byl mojego partnera, wiec musialam zobaczyc co tam jest - wiadomo. No i mam za swoje, ciekawosc kosztuje, znalazlam dwa zdjecia jego z ex żona oczywiscie przytuleni - no boli mnie to strasznie, zapytalam mojego partnera o co tu chodzi... ? Pendriver rzeczywiscie  stary i lezal w szufladzie na dnie - nie uzywany na codzień - zapomniał usunac - ok. Ale! Moj partner powiedzial .  Mi, ze zatrzymal kilka zdjec z czasu malzenstwa by kiedys je pokazac dziecku.... nosz kur...a!  I co mu powie ' tutaj dziecko bylismy z mamusia szczęśliwi, a pozniej pojawila sie ciocia... ' ???? (Wyjasnie tylko, ze nie rozbilam małżeństwa, nie, nie, ono bylo od roku martwe zanim ja sie pojawilam), ale czy to normalne ?

Mortisha, ja świetnie zdaję sobie sprawę, że żadne dziecko nie rodzi się złe. Pasierb właśnie przez wychowanie swojej matki i przez to, jak ona go traktuje jest taki butny i roszczeniowy. Nigdy w postępowaniu M nie widziałam manipulacji i kłamstwa, a u chłopaka jest to na porządku dziennym. Nie radze sobie z nim do tego stopnia, że zaczynam już wypominać M, że zgodził się go wziąć do nas. Trzeba było zostawić go tej babie, by wypiła to co naważyła, alimenty na chłopaków byłyby dla mnie błogosławieństwem i świętym spokojem. W weekend był młodszy syn M, porównując dzieci to jak ziemia i niebo, jednak nauki exsowej nie idą w las i młody też stara się lawirować by osiągnąć własne cele.
A jakim ojcem jest twój mąż? Nie jest łatwo zastąpić matkę, obserwując pokraczne poczynania M przekonuję się, że to co dla kobiety jest naturalne mężczyźnie nie przychodzi łatwo, albo wcale.

Hej Dziewczyny , jak po dniu Kobiet ? Świętowałyście ? Czułyście się wyjątkowe dla swoich facetów .. bo tak wspaniale uczcili nasze święto? Czy może było bez fajerwerków , bo to podobno socjalistyczne święto...

Ja  kolejny raz dostałam "obraz mojej pozycji i ważności" w życiu M .

Czuję się fatalnie , nie wiem dlaczego tak mnie dotknęło jego zachowanie.
M złożył mi tylko życzenia i zrobił śniadanie , do którego wetknął różę , którą wyjął z bukietu który dostałam od syna.
Ale za to synkowi swojemu (był u nas ) kupił zabawkę , jak to stwierdził " kupił bo chciał zrobić sobie przyjemność robiąc synowi przyjemność " , widać robienie przyjemności mnie nie jest dla M przyjemne. Zaznaczę że powiedzmy była okazja na przyjemność dla mnie (8 marca ) a nie było żadnej dla młodego... ot po prostu kolejna zabawka .

Jego syn nie złożył mi życzeń - i żeby było jasne nie mam pretensji do młodego tylko do M że nie zwrócił mu uwagi... ale za to M kazał młodemu  zadzwonić do babci i cioci "bo będzie im miło " i złożyć życzenia z okazji dnia kobiet ...
Była dziewczyna mojego syna, jej również nie złożył życzeń.
Było mi wstyd i smutno..

Ale szlak mnie trafił dopiero , gdy M przypomniał synowi żeby złożył matce(czyli ex ) życzenia ... i młody chciał kwiatki dla mamy (zrozumiałe ) i M je kupił !!!

Dziewczyny , czy ja jestem tylko zazdrosną zołzą która zazdrości zabawki dla dzieciaka ??? i czepia się wszystkiego ???
nie umiem sobie poradzić z tymi przykrymi myślami .. i odczuciami .. jestem zła na siebie że tak się czuję że nie potrafię być ponad to .

Chceuciekacstad, nie chcę cię dołować, ale u mnie niedziela wyglądała zupełnie inaczej. Ja dałam M symboliczny upominek w sobotę żeby mi nie wypominał jak zwykle, że on nic nie dostał w dniu chłopaka. M kupił kwiaty praktyczne jednocześnie, gdy jechał po młodszego syna, zatem życzenia dostałam od ich dwóch. Ucałowałam młodego uradowana, że taka odmiana w porównaniu z jego starszym bratem. M kupił nawet kwiatki mojej córce, wstawił do pokoju podczas jej nieobecności. Dziwnym trafem ich nawet nie wyrzuciła
Mój syn też uroczył mnie kwiatkami. Byłam bardzo zadowolona i M zasugerowałam, czy chce również młodemu kupić coś dla jego matki jak będzie syna odwoził do domu. M powiedział, że na dzień matki to owszem, ale nie na dzień kobiet. Ja uważam, że akurat matką to jej nazwać nie można, ale to tylko moje osobiste zdanie.
xZagubionax, z moja obecnie dziewiętnastoletnią córa i M było i jest podobnie. Mogę tylko domyślać się, że jest jej przykro patrzyć jak M zajmuje się swoimi dziećmi, a jej ojciec ją zupełnie olał. Dlatego dziewczyna nie może znieść obecności M i jego synów u nas w domu i stąd taka nienawiść. Jakie wasza młoda ma relacje z matką i dlaczego zdecydowała się zamieszkać z ojcem? Może właśnie tutaj coś nie gra, poza tym to trudny wiek i czasem dziewczyna może być zdenerwowana na kogoś innego, a na tobie się tylko wyładowywać, by rozładować emocje. Wie, że może na tobie liczyć i że jej nie zostawisz w potrzebie. Córki często właśnie dlatego robią jazdy swoim matką. Pamiętaj, że w złości wypowiadamy słowa, których nie chcemy, a nie te które faktycznie myślimy, dlatego nie bież jej zachowania i tego co mówi do siebie, bo nie ty jesteś właściwą przyczyną.

xZagubionax, po prostu dziewczyna nie radzi sobie z emocjami i z akceptacja skutków rozwodu. Grunt to się nie przejmować jej wybrykami i nie brać tego do siebie. Nie wdawać w zbędne rozmowy, gdy okazuje ci brak szacunku. Nie wchodzić w cztery litery, gdy ona cię zlewa itp.
A powiedz tak z innej beczki. Dziewczyna pewnie ma wymagania co do ciuszków, kosmetyków, wyjazdów itp. Jak do tego podchodzi twój partner? Wnikasz w to ile wydaje na córkę, zwłaszcza gdy wg. ciebie ona na to nie zasługuje? Tak pytam z ciekawości, bo to zawsze drażliwy temat pieniędzy.