Być drugą i macochą

Akceptacja faktu że facet ma dzieci i z tym związane obowiązki nijak się ma do akceptacji wpierdzielania się osób trzecich (ex, teściów , widzów pobocznych z wersją " gdybym to ja ") w nasze życie .
I ponosimy właśnie konsekwencje naszych decyzji. Nie wywalamy faceta bo nagle matka jego dzieci znudziła się synem, bo trzeba teraz płacić 1500 a było 1000 alimentów... bo zamiast umowy (sądowej ) że młody jest co 2 tygodnie .. jest wtedy kiedy mamusi szanownej na rękę ... i żeby było fajniej to np. w krótkich spodenkach w listopadzie ... a co , niech  ojciec ci kupi ...bo alimenty idą na szczytny cel ..np. imprezowanie mamuśki

Nie wiesz jakby układało się Twoje życie z mężem gdyby jego dziecko było nastolatkiem i mieszkało w tym samym mieście lub 100 km dalej...
jeszcze parę lat temu , zanim poznałam M  nie uwierzyłabym ze będę się szarpać tak jak teraz... miałam takie same podejście jak Ty ...

Lily - jesteś młoda piękna bogata .. szczerze życzę Ci takiego życia do samego końca .

Przeżyję. Niepotrzebuję nieustannej adoracji ze strony tatusia. A dom to tylko dom. Co mogą zrobić, nabrudzić, zbić szklankę, wyjeść mi nutellę?

Dom jest do mieszkanie, rzeczy się niszczą, a nutella jest do jedzenia. Natomiast niewidzę sensu w życiu gdzie jest wieczna szarpanina, bo moje bo twoje, bo coś tam. Kurcze ja chcę pieć partnera w domu, a nie przeciwnika do wueczych przepychanek.

Widzisz ...łatwo traktuje się rzeczy gdy nie kosztują nas wiele Sytuacja materialna pozwala  Ci na takie podejście ...

Na razie jesteś wolna jak ptak .. parter ma duże dzieci, od Ciebie niczego nikt nie wymaga .. nie masz dzieci i nie musisz martwić się o swoją i ich przyszłość. .. a parter dziś jest ... a jutro ?? nie wiadomo.
i co wtedy z Twoim życiem?
wyglądałoby tak samo ?? serce cierpi ..ale żyć trzeba, rachunki płacić i co gdyby było dziecko ???

każda z nas chce mieć partnera w domu ..a nie chłopca na posyłki dla ex czy rozwydrzonych dzieci ... często winni są sami faceci bo wierzą że to droga do zgody i dobra dla dzieci....

Wybacz ale brak Ci empatii .. bawisz się na razie...obyś nie spadła z tej chmurki szybko i boleśnie .

Nie chodzi wyłącznie o naszą sytuację, przeglądając wpisy Lily da się odczuć ogólną nagonkę na zachowania innych ludzi. Ubodło mnie, że ktoś kto prawie nie zna życia, zdaje się być wszechwiedzącym. Zastanawia mnie skąd takie nastawienie do szukających wsparcia osób? Dziewczyna chce nam pokazać jaka to jest szczęśliwa w swoim związku, a mam wrażenie, że dużo czasu poświęca na zajmowanie się problemami innych, by pewnie nie myśleć o własnych. Pisze, że nie potrzebuje ciągłej adoracji faceta, a zabija czas na takich pierdołach w internecie. Gdzieś coś mi nie pasuje, ale to tylko moje wrażenie, oby mylne. Sorki, to nie moja sprawa i wyłączam się z tego tematu. Każdy ma prawo do własnego zdania i chwała nam za to

Witaj Ewarg. Cieszę się, że się odezwałaś, bo dawno Cie tu nie było. I napisałaś potwierdziłaś dokładnie to, o czym pisałam wcześniej. Nie zrozumie naszych rozterek ten kto nie znalazł się w IDENTYCZNEJ sytuacji. Wiele razy prezentowałaś tu na forum swoje podejście do związku do dzieci i pasierbów. Wiele razy mówiłaś nam (innym macochom), że da się to wszystko pogodzić i Ciebie za Twój spokój i opanowanie podziwiam. Lecz ja ciągle powtarzam, każda z nas ma nieco inną sytuację. Innych partnerów. Innych Exów i Exowe, inne charaktery, inne otoczenie. Nie mogę przyjąć , że Twoje podejście do roli macochy jest złotym środkiem również w mojej sytuacji, bo....mamy inne charaktery, innych partnerów i na moje nieszczęście, inne Exowe. 
Nie wiem czy byłabyś taka wyrozumiała gdyby Ex Twojego męża ciągle mieszała w Waszym życiu, nastawiała pasierbów przeciwko Tobie i Twojemu mężowi. Nie wiem czy szlag by Was nie trafiał, kiedy zabrałaby do siebie synów, wygrała w Sądzie alimenty a potem jawnie i bezczelnie tych synów zaniedbywała. Nie wiem czy szlag by nie trafił w Sądzie Twojego męża, kiedy Ona utrudniałaby kontakty z tymi właśnie synami, a potem w Sądzie pogrywała jaka to Ona biedna pokrzywdzona, jakie ma ciężkie życie, bo musi synów sama wychowywać, bezczelnie kłamiąc, że Były Mąż Jej w tym nie wspiera i tym samym ugrywając kolejną podwyżkę alimentów z Waszego wspólnego budżetu. Wciąż powtarzam, że możemy się tu wymieniać poglądami, podawać przykłady jak rozwiązujemy trudne sytuacje w naszych rodzinach, nawet popsioczyć sobie na kolejne stresujące sytuacje, ale żadna z nas nie powinna oceniać drugiej i rozliczać z Jej postępowania, bo póki nie doświadczy na własnej skórze IDENTYCZNYCH zachowań, to nie będzie potrafiła postawić się w rolę drugiej macochy. Łatwo jest mówić : "zaakceptuj sytuację, zaakceptuj pasierba w Twoim domu, zaakceptuj to, że przyjeżdża do Was na weekend". Łatwo powiedzieć, kiedy nie doświadczyło się (nie jeden raz) bezczelnego spojrzenia sześciolatki, która wchodzi w ubłoconych butach na Twój świeżo kupiony dywan, a na prośbę żeby zdjęła buty usłyszeć, "mama powiedziała, że u Ciebie mogę butów nie zdejmować". A kiedy próbujesz tłumaczyć takiemu sześcioletniemu aniołkowi, że kiedy jest w tym domu powinna jednak ściągać buty, bo wszyscy w tym domu tak właśnie robimy, to słyszysz kolejne bezczelne: "Mama powiedziała , że nie muszę się Was słuchać". I masz rację Ewarg: po co walczyć z wiatrakami?!  W naszym przypadku (myślę sobie teraz że nawet dla dobrach tych dzieci) lepiej było odpuścić.
 
Piszesz też:

odpowiem, że czuję się usprawiedliwiona, że zaglądam w portfel Exowej , dlatego, że to Ona najpierw zajrzała w mój i kosztem tego, że ja nieźle zarabiam, próbuje ugrać większe alimenty. I to nie jest JEJ TROSKA o byt dzieci, bo gdyby faktycznie TROSZCZYŁA się o te o dzieci, to postępowałaby tak, jak Ty w stosunku do swoich dzieci, tak jak ja w stosunku do swoich dzieci tzn.: wzięła się do roboty i przynajmniej udawała , że coś robi żeby sobie i dzieciom poprawić byt, a nie całe życie pasożytowała na innych. Czuje się w pewnym sensie upokorzona , że muszę się zniżyć do Jej poziomu i walczyć Jej metodami.
Czy Twoja Exowa kiedyś próbowała się rządzić Twoimi pieniędzmi , które zarabiasz na siebie i na swoje dzieci?

Mamy rozdzielnośc majątkową, dlatego nie interesuje mnie ile wydaje na dzieci. Mamy wspólne domowe konto z którgo robimy domowe opłaty.

Miej litość dziewczyno! Niczego ci nie zazdroszczę. Gdybyśmy miały się porównywać trzeba, by wziąć pod uwagę całe nasze życie, a nie jakiś mały dodatek. Dom, mąż -to rzecz nabyta, dziś jest jutro nie. Prawdziwą wartością jesteśmy my same i to, co sobą reprezentujemy. Twoja pogarda do ludzi i wywyższanie się widoczne we wpisach ewidentnie ujawniają lęk i potrzebę dowartościowania, choć pewnie nawet sama przed sobą się do tego nie przyznasz. Zatem zdecydowanie nie pragnę twojego życia, nie jest ono takie wspaniałe jak chcesz nas przekonać, a ja z własnego korzystam pełną piersią. Poza tym każda z nas jest wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju, dlatego nie mamy sobie konkurencji i wszelkie porównania są absurdalne.

Witam ponownie.
Przepraszam, ze się wtrącam, ale nie mam pojęcia, jak odnieść sie do dzisiejszej sytuacji, która zafundował mi mąż. Moja siostra miała dzisiaj imieniny, ja byłam w pracy i nie za bardzo mogłam rozmawiać, wiec raniutko napisałam jej smsa z życzeniami. Przyszła do nas wcześniej, niż ja wracałam z pracy ( pomaga mi w porządkach po remoncie ), miała zostać na obiedzie, wiec czekała za mną. Byłam pewna, ze maz kupi kwiaty i złożymy jej razem życzenia, jakże sie zdziwiłam!!!
Kiedy wróciłam do domu, ceremonia składania życzeń już była historią, ponieważ maz zrobił to wcześniej wraz ze swoją córką! Dodam, ze z córką meza jesteśmy na stopie wojennej na jej wyraźna prośbę.
Byłam oburzona, potraktowana ponownie jak ta trzecia, z która sie nawet nie uzgadnia, jakie kwiaty i jaki prezent kupujemy mojej siostrze. Zrobił to maz ze swoją córka. Znalazłam sie w niezręcznej sytuacji, bo kwiaty stały już na stole, a ja nie wiedziałam, czy mam je brać i składać życzenia, czy ... Właściwie  nie wiem nawet, co pomyślałam.
Powiedzcie, czy ja przesadzam, czy szukam dziury w całym?

Wiem, ze sa większe problemy z tatusiami i ich dziećmi, więc moze odpuścić i dać sobie luz, ale
boje się, ze obróci sie to przeciwko mnie.
Za chwile nie będę miała w swoim domu nic do powiedzienia...

Dodam jeszcze, ze dzwoniłam w drodze z pracy do meza i pytałam, czy kupił kwiaty, bo jak nie, to szybciutko polecę na targ. Usłyszałam - tak, kupiłem. Koniec cytatu.
A teraz rznie głupa w stylu " o co ci chodzi? O to, ze kupiłem kwiaty twojej siostrze?"

Naprostujcie mnie, proszę, jeśli coś robię nie tak.

Od pewnego czasu i to dzięki wpisom koleżanek z forum w moim domu obowiązuje taka zasada o jakiej piszesz. Zawsze mi się wydawało, że jak się jest w związku to wszystko powinno być wspólne, wszystko razem, wszędzie razem....  itd. Życie zweryfikowało moje poglądy. Teraz rozdzielność majątkowa i składka na wspólne życie wydaje mi się idealnym rozwiązaniem.

Dorula - w Twoim przypadku rozmowa, rozmowa  i kolejny raz wytłumaczenie mężowi , że wyobrażałaś sobie tę sytuację inaczej, że chciałabyś żeby to wyglądało tak i tak i tak. Nie ma co strzelać fochów i się obrażać (bo tego to on na pewno nie zrozumie) tylko na głos przy siostrze trzeba było walnąć tekstem "Nie zaczekaliście na mnie z tymi kwiatami i życzeniami ? ! " . Ucałować siostrę a mężowi na głos przy wszystkich powiedzieć , że masz nadzieję że następnym razem poczeka na Ciebie. Albo uprzedzić sytuację i w rozmowie telefonicznej dać jasne instrukcje: "ja nie zdążę , Ty kup kwiaty i poczekaj na mnie, życzenia złożymy razem jak wrócę!". Pamiętajcie kobiety: facetowi trzeba dawać jasne, krótkie i zrozumiałe komunikaty!!! Inaczej nie zrozumie o co nam chodzi.

Witam wszystkie macochy i ojczymów.Mieszkamy razem z moimi synami(mąż ma córki ,które nas odwiedzają w weekendy)Na początku staraliśmy się żeby nasze dzieci zaprzyjaźniły się ze sobą i żeby nas zaakceptowały,Niestety nic z tego nie wyszło.Przestaliśmy uszczęśliwiać ich na siłę (moi synowie wolą spędzać weekendy ze swoim ojcem)chociaż jest mi przykro.Córki męża też nie bardzo miały ochotę odwiedzać tatusia szczególnie młodsza była oporna(starałam się żeby było miło).Z tego powodu dochodzi między nami do nieporozumień mąż uważa,że to z powodu moich synów jego córki źle się u nas czują .Ja myślę,że moi synowie źle się czują w tym domu.Jak z tego wybrnąć-mamy się rozstać żeby dzieci były zadowolone-absurd.

Witaj Gośka - na takie relacja dzieci nic nie poradzisz, możesz próbować ... ale nie rób z tego celu życia .. i to samo powiedz mężowi.
Dzieci dorosną , będą mieć własne życie .. zostaniecie sami .
Ja tylko z własnego doświadczenia powiem jedno - te dzieci które z Wami mieszkają - pamiętaj że to ich dom !
Dzieci które Was odwiedzają mają swój dom tam gdzie mieszkają na co dzień.
Ja pozwoliłam by syn partnera miał więcej praw i przywilejów w naszym domu (przyjeżdża średnio co 2 tyg na weekend) niż mój syn który z nami mieszka... i było tak że on się czuł źle w swoim domu... młody M rządził jak przyjeżdżał , decydował .. np. nie pytając nikogo o zdanie przyprowadzał kolegę na noc ... a M ma pretensje że mój 17 letni syn nie pyta go o pozwolenie jak popołudniu jego dziewczyna przychodzi....
Ale jak mówię - sama pozwoliłam na takie zachowanie.. teraz ciężko to wyprostować

Dziewczyny, oczywistym jest że jeśli facet nie potrafi każdej z kobiet znaleźć właściwego odpowiedniego dla roli , miejsca .. to takie zgrzyty będą zawsze... Durula .. możesz jedynie być ponad to , i zajmować się jak najwięcej swoim życiem, mieć na czas pobytu córki męża swoje zajęcia - hobby, sport, koleżanki, spa.... biblioteka ... niech mąż się cieszy z odwiedzin córki  ... skoro potrafi tylko Ciebie strofować za zachowanie a córuni nie...to nic nie wskórasz ..a wyrzutami dajesz pole manewru córóni..bo i ona i mąż będą że Ty BEEE ...
Nie daj się .
A ja z małego doświadczenia widzę że jak ja zaczęłam skupiać się na sobie i synu... przede wszystkim wtedy kiedy jest młody mojego faceta ... to M zabiega o czas,  uwagę .. stara się więcej.
Nasze związki są inne , to nie jedna wielka rodzina ..tylko 2 rodziny z elementami  wspólnymi...

Macie rację nie możemy pozwolić żeby dzieci rządziły w naszych związkach,ale bardzo ciężko ułożyć poprawne relacje w takiej rodzinie.Kiedyś myślałam,że możemy być jedną wielką rodziną(ale naiwna byłam)a dwie rodziny z elementami wspólnymi albo i trzy bo jeszcze exów trzeba doliczyć.Swoje dzieci kocha się bezwarunkowo a te cudze traktuje się trochę inaczej.Staram się być miła dla córek męża,ale jak kolejny raz trafia się na mur obojętności to mam dosyć.reaguje różnie raz tłumaczę sobie że to tylko dziecko i tak odreagowuje rozwód rodziców i to ,że tata się wyprowadził a czasami się wkurzam,że poświęcam czas cudzym dzieciom zamiast swoim a i tak wszyscy są niezadowoleni(łącznie z mężem).

Zazdrosna.. wersję komputera typu tablet .. Powiem tak, patrz na to że to przyjemność dla młodego, na jego matkę nie masz wpływu.. Jest poręczny 8-10 cali i może grać, filmy oglądać, muzyki słuchać.. można dokupić dedykowaną klawiaturę i ma nawet do pisania ...jeśli w szkole potrzeba .
Ja widzę po synu M - wszystko wywozi do matki ..a później mówi do ojca jak jest u nas że się nudzi ..... Kiedyś M leciał na zakupy... teraz  mówi- "trzeba było przywieźć lub słuchać się mnie jak mówiłem żebyś nie zabierał "...

Goska.. większość macoch i to przygniatająca,   ma te same doświadczenia co do pasierbów ..  nie ma sensu poświęcać czasu cudzym dzieciom- nikt Ci nie podziękuję , a dokładnie wszyscy będą mieć pretensje - od dziecka po męża , teściów.. ex.. Wymagaj zasad w Twoim domu, ale spokojnie, grzecznie i nie ciosaj kołków na mężu tylko normalnie do dzieci.
Uwierz, obojętność jest lepsza od celowych złośliwości ...

No właśnie , starasz się dogodzić wszystkim a w konsekwencji nikt nie jest zadowolony. Ja przestałam dogadzać wszystkim i skupiłam się TYLKO na swoich dzieciach (nasi facecie to właśnie robią: skupiają się na własnych dzieciach). Dlaczego my miałybyśmy być bardziej wyrozumiałe dla Nich?

Kiedyś partner nie uwzględniał mnie w swoich planach, nie informował o zmianach i zamianach dotyczących spotkań z Jego dziećmi i liczył na to, że ja i moje dzieci się dostosujemy ---> Wielokrotnie się zdarzało, ze mieliśmy np. zaplanowany basen w sobotę, a tu się nagle okazało, że Exowa po za kolejnością wcisnęła M chore dzieci na weekend. Z powodu choroby oczywiście nie mogły z nami jechać na basen. Na początku robiłam to czego oczekiwał ode mnie partner (odwoływałam basen, no bo przecież M z chorymi dziećmi z nami nie pojedzie i będzie Im przykro). I to ja musiałam tłumaczyć swoim dzieciom, że sorry nie pojedziemy, bo widzicie, że dziewczynki chore..... Moje ryczały, że znów przez TE dzieci odwołuję plany, które mieliśmy. Do czasu!!!! Oczy mi się otworzyły, kiedy to moje dzieci były chore, a M zabrał swoje dzieci i pojechał ze swoimi dziećmi na imprezę rodzinną (bo była zaplanowana wcześniej i obiecał swoim dzieciom , że tam z nimi pojedzie), zostawiając mnie z moimi chorymi dziećmi samą w domu. Nikt się nie przejmował tym, że nam też może być w takiej sytuacji przykro, że ze względu na naszą chorobę nie zmienili planów i nie zostali z nami w domu. Wobec powyższego przestałam uwzględniać dzieci M w moich planach związanych z moimi dziećmi i  zaczęłam robić to, z czego i ja i moje dzieci byliśmy zadowoleni. Jeśli M chce spędzić ten czas z nami, to niech się dostosuje. Jeśli ma inne palny ---> droga wolna.
I w końcu przestałam mieć wyrzuty sumienia , że w jakiś sposób zaniedbuję swoje dzieci (poświęcając  się w tym czasie innym dzieciom).

Raczej chodzi o to, by dziecko mogło skorzystać. Mi pomysł z tabletem się podoba tylko czego można się spodziewać po kobiecie, która zabrała synowi już kilka telefonów, by uniemożliwić mu kontakt z ojcem? Na komunie sama mu kupiła smartfona, który po miesiącu przejęła tyle się chłopak nacieszył. Wcale się nie dziwię, że młody się zgadza na to, co każe matka dla własnego świętego spokoju, taki ma charakter. Kiedyś przemycił do nas jedną gierkę, to ta narobiła takiego rabanu, że szok. Argument ma jeden - ojciec ci zabierze. Buty i podstawowe ciuchy musi mieć u nas, bo matka wypuszcza go w ziemie w klapeczkach i starych, podartych rzeczach. Niestety nie jest typem sportowca, tylko gierki i TV. M podjął decyzję, że porozmawia najpierw z młodym zanim coś kupi.
Gośka rodzinę tworzycie ty i twój partner, do wszystkiego można się przyzwyczaić. Trochę samodzielności, odrzuć swoje oczekiwania to się nie rozczarujesz

Strasznie trudna ta sytacja z dziećmi,ale macie racje one kiedyś dorosną,tylko czy my to przetrzymamy???
Dużo już przeszliśmy-trudne rozwody,walka o alimenty(z moim ex) później walka o widzenia z córkami(nawet jak już jest ustalone sądownie ex robi co chce i był czas,że mąż w ogóle nie widział dzieci)później walka o podwyższenie alimentów itd. itp.Teraz jak mogłoby być ok to ja czuję ,że między nami coś zgrzyta za bardzo zajęliśmy się dziećmi.Mąż próbuje odbudować relacje z córkami(teraz praktycznie każdy weekend są u nas)a ja czuję się trochę odsunięta.

,
I ja tu widzę pewien schemat, który powtórzył się nie tylko u nas. Najpierw Exowa utrudnia kontakty dzieci z ojcem jak tylko się da, robi wszystko by te relacje nie były normalne, a potem w Sądzie wywalcza wyższe alimenty argumentując to tym, że ojciec rzadko widuje się z dziećmi !!!!! A jak już ugrała wyższe alimenty, to teraz już nie ma przeszkód żeby ojciec widział się z córkami. Może być i co tydzień, a najlepiej to żeby je zabrał na cały miesiąc. Pani szanowna ugrała to co chciała, teraz WY zajmijcie się dziećmi.

Jeśli tatuś już teraz traktuje dzieci jak Święte Krowy i już teraz stawia Ich dobro ponad dobro waszego związku (zamiast te relacje wyważyć) to nie wskrzeszaj w sobie nadziei, że jak dorosną to to się zmieni, bo za parę lat wylądujesz z ręką w nocniku, tak jak teraz Dorula. W obecności dorosłej córki czuje się jak INTRUZ we własnym domu. Dzieci wychowane w przeświadczeniu, że Im się wszystko należy, że są pępkiem świata i że zawsze są najważniejsze, nie wyrosną z tego w życiu dorosłym!!!!
Pisała tu wcześniej na forum kobieta, którą po śmierci męża, jej pasierbowie wyrzucili z domu. Bo to przecież dom tatusia jest.

Kim, masz racje, niestety, a ja jestem tego żywym przykładem. Jesteśmy coraz starsi, córka meza ma już 27 lat i cały czas czuję, ze to ona, nie ja, jest miłością mojego meza, cokolwiek to znaczy.
Wierzcie mi, próbowałam wszystkiego, odsuwalam sie, nie wtrącalam, pózniej zmieniłam nastawienie, bo było bardzo źle, starałam sie z córką meza zaprzyjaźnić, niejednego drinka wypilysmy razem, byliśmy na wakacjach, na zdjęciach przytulone, uśmiechnięte, no, bajka!
I co??? Nic z tego, nie da sie, nie ma rady, sposobu, nie myśle już o tym, mam to gdzieś, niech spada na drzewo razem ze swoim tatusiem, nie dam sie wkręcić w ta chora grę, której wynik jest z góry przesądzony.
I wiem, ze gdyby coś sie stało mojemu mężowi, to będę miała wielkie kłopoty, zeby nie stracić dachu nad głową. A to już nie jest śmieszne.

Dziękuje za wszystkie rady, u mnie nic już sie nie sprawdza, a wszystko jest nieprzewidywalne oprócz jednego - to córka, a nie ja, jest dla mojego meza najważniejsza. A to oznacza, ze jest zawsze bez winy i wszystko zostaje jej wybaczone a każde niestosowne zachowanie w moim domu wytłumaczone albo po prostu przemilczane.

Rozmowy na ten temat nie maja sensu, mam dość manipulacji i kłamstw w żywe oczy.

Nie chce Was, dziewczyny, straszyć, ale tak to moze i najprawdopodobniej będzie wyglądać u wielu z Was.
Czy jesteście na to przygotowane?

Pozdrawiam serdecznie.

Kjim, przepraszam, ale mam włączony jakiś slownik.

Zmartwię Cię... dzieci dorastają i nadal raczej niewiele się z zmienia... chyba, że na "gorsze"... Bo, problem nie tkwi w dzieciach ale w partnerze, który najczęściej nie potrafi  lub nie chce, spojrzeć na pewne sytuacje obiektywnie...

Czeka mnie ciekawy tydzień,moje dzieci wyjechały na tydzień do ex.Miałam nadzieję na spokojny tydzień,ewentualnie na jakiś romantyczny wyjazd we dwoje -walentynki się zbliżają a skończy się wyjazdem w trójkę(znowu zmiana planów ,najpierw córka męża nie chciała nigdzie jechać z tatą a teraz pyta kiedy jadą)albo oni pojadą sami a ja się wybiorę z koleżanką na narty.

Młodsza ma 10 lat,starsza jest już dorosła i sama sobie organizuje wyjazdy z chłopakiem.A małej nie mogę rozgryźć.Nie wiem skąd ta zmiana ,pewno exowa ma inne plany i stąd ten przypływ miłości,ale M się cieszy i pewno stanie na głowie żeby mała była zadowolona.Wcześniej już pisałam,że od jakiegoś czasu nic nie możemy zaplanować.

Kjim a jak jest u Ciebie? Gdybyś miała wybrać pomiędzy swoimi dziećmi, a facetem np. w kwestii wyjazdu, czy sprawieniem jakiejś przyjemności to kogo byś wybrała? Nie usprawiedliwiam w niczym rozbestwiania małolatów, niczego od nich nie egzekwując, ale weź choć pod uwagę, że rozpieszczanie ich zwłaszcza gdy widujesz dziecko rzadko sprawia rodzicom też przyjemność. Mi ostatnio córa robi jazdy, a syn zjeżdża na weekendy i może dlatego zawsze mam ochotę sprawić mu jakąś radość, zdarza się że zapominam o M. Czasem jest mi też przykro zostawić syna samego w domu, gdy my z M mamy własne plany, ale wiem, że nie mogę pominąć faceta w swoim życiu. Mój syn też nie może mieć większych praw w naszym domu niż pasierb, ale powiem Ci szczerze, że czasem mam ochotę przysłonić mu nieba, nie przez rozwód rodziców, ale dlatego, że go kocham i jego radość jest moją. Czasem muszę się pilnować i zastanawiam się, jakbym ja sama nie chciała zostać potraktowana przez M. Marzy mi się jednak wyjazd na żagle z synem, może dlatego, że zdaję sobie sprawę iż niedługo on wyfrunie z domu podobnie jak córa, by mieć możliwość spędzenia z nim trochę czasu sam na sam. I mam dylemat, bo na taki wypad stać mnie tylko raz w roku, a M stał się dla już taką 'szara rzeczywistością' bo już byliśmy razem w wielu miejscach. Choć ja zabiłabym go chyba za takie stwierdzenie P) Dlatego trochę ich rozumiem, choć braku egzekwowania obowiązków i pobłażania nie aprobuję. Jak dobrze jest w normalnych rodzinach, gdzie wszyscy się bezinteresownie kochają i nie rywalizują ze sobą.

No ok Kjim bez komentarza. Dodam tylko, że w moim małżeństwie moje dzieci były dla mnie najważniejsze, choć ich ojciec nigdy nie robił mi z tego powodu wyrzutów. Nigdy nie chciałam ruszać się z domu na dłużej bez nich. Teraz zdaję sobie sprawę, że to nie było dobre i przyczyniło się do rozpadu małżeństwa. Zatem wyciągam wnioski z błędów.

Zgadza się. Święte słowa...przerabiam to na sobie.

Dzięki, ale dla mnie to dziś drażliwy temat Kjim. Smarkacz od miesiąca przynosi do domu same pały i braki zadań, wczoraj nie było wyjątku. Za karę siedzi w domu, bo ma zakaz wychodzenia na podwórko, komputer też ma zabroniony więc mam go ciągle na głowie. Wczoraj za nim wróciłam z pracy siedział na facebooku. M jednak przyszedł ze słodyczami dla synka, pomimo, że ciągle jest problem, że je wyłącznie cukier, pije herbatę z 3 łyżeczkami cukru, a gotowane przez mnie obiady zlewa. M wysłał go do nauki i kazał mu czytać książkę półgłosem, chłopak czytał przez pół minuty, M zlał to. Młody po 5 min wyszedł z pokoju i prosi ojca o pieniądze, ten mu oczywiście dał. To chłopak wyżebrał na pączka do szkoły, pomimo, że te mamy zamówione w cukierni. Dziś spóźnił się do szkoły, już zarobił 2 pały, uwagę za brak pracy na lekcji i brak zadania dom. Kiedy M tłumaczę, że cukier powoduje rozchwianie nastrojów i trudności w skupianiu to ten kupuje mu cole. Wiem, powinnam to olać, ale to ja muszę się z tym smarkaczem użerać jak nie ma ojca. To ja mu muszę 3 razy przypominać, że ma zamieść przedpokój jak nie potrafi wytrzeć butów. To ja muszę 3 razy powtarzać by resztki jedzenia wyrzucał do śmieci, bo zlew się zatyka. To ja muszę sprawdzać jak myje naczynia, bo zostawia brudne, gdyż robi to w zimnej wodzie i bez detergentu. Wg. M to ja się czepiam.
Ale zaraz przecież ja nic nie muszę, to nie moje dziecko, nie moja sprawa co z niego wyrośnie. Nie mam też ochoty być świadkiem jak go ojciec wychowuje. Czuje, że zbliża się kolejna wyprowadzka...
Kiedyś uwielbiałam ten dzień i radość dzieci z powodu pączków, te jednak wyrosły i poszły w siną dal. Tęsknie i chyba przez to jestem taka drażliwa.

Dzięki, przemyślę to Kjim. Z synem zobaczę się w weekend. Co do córy, to cokolwiek bym nie zrobiła M wyrzuca mi, że wchodzę jej w 4 litery, nawet wczoraj w jej urodziny . Ehh.. sił już brakuje i serce rozdziera widząc jak dwie osoby które kochasz szczerze się nienawidzą.
A twój M jak znosi rozłąkę?

Hej Dziewczyny, jak idzie jedzenie paczków ?? hehe

Zazdrosna... M zarzuca Ci cos co sam robi.. syn ma w 4 literach szkołę, zasady Ojca .. Ciebie ... ale jak robi to co robi to młody się cieszy ... wybrał prosta drogę do bycia "dobrym ojcem" na której końcu jest wielkie goooowno...
Zapytaj się M czy widzi przyszłość syna za 10 lat ??/
Będzie go utrzymywał ??? a może odwiedzał w zakładach karnych ?
Bez wykształcenia , choćby zawodowego młody ma pewne życie do dupyy ... dzięki postawie rodziców.. matka jaka jest pisałaś .. ale ojciec wydaje się być myślącym .
Pomyśl też o sobie - jeśli będziesz z M młody ... będzie zawsze ... z domu go wyrzucisz jak skończy 18 lat i nie będzie się uczył? może mieć problemy z prawem.. może Was/ Ciebie okradać.. jak to mówią .. nuda prowadzi do samych złych rzeczy...

A co do Twoich dzieci - ja popieram wypowiedź Kjim- zaprosiłabym swoje dzieci na weekend, a M grzecznie niech jedzie do siebie ze swoimi... zwłaszcza że nie znosi Twojej córki.
Pamiętaj, że Twój dom to  dom Twoich dzieci ....

Za oknem piękna pogoda, przede mną wolny weekend, a mnie dopada dołek i nostalgia. Marzy mi się jakiś wypad z M, chciałabym też pobyć z synem, a jednocześnie nie zniosę obecności starszego pasierba. Chyba nie można tego wszystkiego pogodzić i muszę przyznać się przed sobą do porażki i do tego, że ten związek więcej mnie kosztuje niż daje radości. Młodszy chłopak M i nasz wypad z moim synem dopiero za tydzień. Jestem cieniem tej dziewczyny, co trzy, dwa lata temu. Dochodzi do mnie, że złudzenia w końcu muszę się rozpaść na kawałki, a ja powinnam znaleźć odwagę, by obrać nową drogę w moim życiu.

Nie czuję się na siłach, by znieść obecność starszego syna M przynajmniej na razie. To jego weekend z matką, ale to nie ma znaczenia, bo ta się na niego wylewa. Zastanawiam się dlaczego to ja muszę dzielić swój czas faceta z jego dzieckiem, a jak mu zaproponuje analogiczną sytuację to spotkam się z jego buntem? Nie wiem, czy mam w ogóle do tego prawo, czy powinnam odpuścić sobie ten związek? Nasze relacje z moją córą ? jednym słowem bardzo źle, nie rozmawiamy ze sobą w ogóle i na razie nie przewiduję zmian. Chodzę podtruta, wykłócam się z M o pierdoły. Pewnie tak zależy mi na spędzeniu czasu z synem, by mieć jeszcze czas na naprawę błędów, które popełniłam w wychowaniu córki. Może i nie powinnam rozdrapywać przeszłości, ale obwiniam się, że coś zawaliłam, pewnie niesłusznie, ale sama nie wiem. My z M mamy zaplanowany sobotni wieczór, ale M już mi robił wywody, że kupiłam bilety do kina, choć sam mnie o to prosił. I tak jakoś...

zazdrosna... chyba zaczynasz czuć, że w tym związku nastąpiło już zbyt dużo ustępstw. Twoje codzienne naginanie się pod cudze dyktando niestety nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Na poczuciu straty niewiele da się zbudować... w każdym razie na pewno nic stabilnego. Może przestań wreszcie "dogadzać" wszystkim ? Ty się ciągle dostosowujesz do cudzych potrzeb, a oni i tak niezadowoleni...  Może czas żebyś w tym całym towarzystwie, chociaż Ty poczuła się zadowolona ?

Kochaj bliźniego swego jak siebie samego. Czyli nie bardziej od siebie... Dlatego nie stawiaj ich zadowolenia z życia ponad swoje...

Dzięki dziewczyny, u mnie ok, choć przyszłe walentynki zaplanuję inaczej, gdyż nie mam już zamiaru namawiać M na babski film. W tym roku ja kupiłam sobie fajną koszulkę nocną, on sobie jakiś model do sklejania i oboje jesteśmy zadowoleni. Zatem trzeba przyjąć, że jest to dzień kochania najważniejszej osoby w życiu, czyli siebie . Nikt nie będzie rozczarowany.
Niestety z mojego odpoczynku od pasierba nici, na szczęście M nie wtrącał się jak go ustawiałam po kontach. Powiem wam jedno, wściekamy się jak partner wciska nam swojego dzieciaka w ten dzień, w tym roku u mnie sytuacja się odwróciła. Widziałam się z synem w piątek i o dziwo nie został na cały weekend, a ojciec przyjechał po niego wieczorem. Pytając się młodego o jego plany, powiedział, że widzimy się w niedzielę. Nie powiem, że było mi to na rękę, gdyż sobotę miałam dla M, jedynie o co prosiłam syna, to gdyby się miało coś zmienić to żeby mnie powiadomił. I wyobraźcie sobie moje zdziwienie, sobota wieczór, a mój syn zjawia się w drzwiach, bo ojciec akurat przeleżał w pobliżu i jak nigdy go przywiózł! Nie byłam zła, bo i tak z M mieliśmy zaplanowane wyjście, ale gdyby M odwiózł do matki swojego młodego i z M urządziłabym romantyczną kolację to trochę, by mnie poniosło. Powiem wam jedno, czego bardzo żałuję to w niedzielę wyjechałam do mojego ex z uwagami, że w każde święta i jak mu tylko pasuje podrzuca mi chłopaka. W rezultacie mój ex i tak wszystko olał i nawet nie odebrał syna, a młody bardzo przeżył naszą kłótnie. Było mi przykro, że mógłby poczuć się odepchnięty, niechciany przeze mnie i przez ojca. Wydaje mi się dziewczyny, że jeśli drugi rodzic nie wywiązuje się należycie ze swoich obowiązków to choć my musimy stanąć na wysokości zadania i tym dzieciakom stworzyć stabilizację, spokój nawet za cenę własnych planów. Łatwo się to mówi, gdy chodzi o nasze dziecko, gorzej o pasierba, ale dochodzę do wniosku że trzeba to przyjąć na klatę dla ich dobra. Ja już z pewnością synowi takiej sceny nie zrobię.
Tak dla porównania powiem, że ex M też chciała podrzucić nam młodszego syna M przekazała tą informację przez dzieciaka, M odmówił chłopakowi twierdząc, że mamy inne plany. Mam mieszane uczucia i już sama nie wiem jak zachować się na przyszłość. Nasze chłopaki są starsze i bardziej samodzielne, mogą nawet zostać sami w domu, młodszy syn M nie, a jego matka z pewnością wykorzystałaby, gdyby odpukać coś narozrabiali razem, by dopiec M. Jak młodszy podrośnie, też z pewnością będzie u nas częściej niezapowiedzianym gościem, niech tylko matka wpadnie, by go samego wysłać do nas autobusem. I co w takiej sytuacji? Przecież go nie odeślę. Skomplikowane to życie...

Chceuciekacstad, jak tam u was?