Być drugą i macochą

Sprawą irracjonalnych żądań Pani Ex zajmie się prawnik. Oczywiście , ze M ma mnóstwo argumentów. (chociaż ja akurat słyszałam takie opinie, że to co ojciec daje dzieciom po za zasądzonymi alimentami [ubranka, leki, wakacje, wyjazdy] to to jest taki bonus, który ojciec robi, bo mu się tak chce. Wg sądu nie musi iść z dziećmi do kina, czy na basen. A jeśli idzie, to przecież nie powinno mieć to wpływu na wysokość alimentów. Ale mam nadzieję, że sąd weźmie pod uwagę racjonalne argumenty M, a nie wygórowane żądania Ex. W tym wypadku to pojechała na maxa i mam nadzieje, że się na tym przejedzie.
Zazdrosna, mam nadzieję że wizyta w Ośrodku otworzy oczy Młodemu i chłopak weżmie się w garść. Oczywiście podziękowałaś swojemu M, za to że się nie dała wciągnąć w gierkę Pani EX???

Podziękowałam za boski weekend, ale za to nie... Tak mnie zatkało, bo to jego samodzielna decyzja, że nie wiem jak o tym rozmawiać. Zdaję też sobie sprawę, że nie wiedział już chłopaka od 2 tygodni i po prostu tęskni.

Masz rację, zrobię to niezwłocznie, dzięki

Współczuję. Od miłości do nienawiści jeden krok.
Przysłowie kochajmy się jak bracia a liczmy się jak żydzi... naprawdę w takich sytuacjach jak znalazł.
Ja już się na błędach nauczyłam, przechodziłam to co Ty w różnych konstelacjach... i w tej chwili prędzej rękę bym sobie odgryzła niż podpisała papier na jakąś wspólnotę...

Czesc dziewczyny,
Szukajac wsparcia i po to aby nie zwariowac zaczelam szukac kobiet, ktore sa macochami. Wiele z was musi cierpiec obecnosc dzieci meza i ich matek sporadycznie, a ja mam problem nieco inny. Mam nadzieje, ze zostane zrozumiana i ocenicie wlasciwie czy przesadzam czy mam racje, bo zwarjuje.
Przez wiele lat bylam samotna, zdazylam wychowac syna i obecnie jestem z corka 15 letnia. Rok temu poznalam fantastycznego faceta, zaakceptowal moja corke, byl dla nas (i jest) bardzo dobry. Postanowilismy, ze w lipcu tego roku zamieszkamy razem, ale zeby nie bylo za cudownie pojawily sie problemy. Moj narzeczony ma syna, malego jeszcze jak na swoj wiek, mlody ma 8 lat. Poznalam go w marcu, bardzo mnie polubil, nasze relacje byly ok. Dziecko bylo umojego W (tak bede nazywala mojego faceta) tylko w weekendy. ale w czerwcu jego matka alkoholiczka przewrocila sie na ulicy i zabrali dziecko, powiedzialam W ze musi za wszelka cene zatrzymac mlodego juz na zawsze, ze trzeba ratowac dziecko. Tylko zaczelam sie zastanawiac czy ja dam rade, naszly mnie okropne watpliwosci, ale weszlam w to. I wtedy sie zaczelo. W juz nie jest dla mnie taki cudowny, ciagle mi powtarza, ze mlody jest dla niego najwazniejszy, jest dla niego nadopiekunczy, wyrecza go we wszystkim, a mlody to wykorzystuje. mam na glowie dziecko, wszystkie obowiazki spadly na mnie, ale to nic, ale nie moge dac sobie rady z matka mlodego. Ciagle dzwoni pijana, ma zakaz zblizania sie do naszego domu (mieszkamy w anglii i mamy na glowie socjal serwis), W niby to wie, ale mimo, ze dziecko jest przy nas ciagle jej ulega, jest od niej jakby uzalezniony. Jak jestem tu na miejscu, to respektuje zasady, ale jak polecialam do PL to w tym samym dniu spotkal sie z nia bo chciala mu przekazac jakis prezent, tlumaczylam, ze powinna to podac na spotkaniu cotygodniowym pod nadzorem pracownika socjalnego, a on zacza na mnie wrzeszczec, ze zrobil to aby mlody byl szczesliwy, i ze mam wreszcie zaakceptowac, ze ona jest jego matka, ze mlody jest dla niego najwazniejszy. Zabraklo mi argumentow, w tym samym tygodniu (choc mielismy ustalone, ze nie zblizy sie do jej domu) poszedl z mlodym na halloween do niej i to sie zdarzylo przez te kilka dni kiedy mnie nie bylo, a jakbym wyjechala na dluzej? W ta sobote zadzwonila, ze ma cos dla mlodego (znowu) ciesze sie, ze ona sie stara, ale sa zasady przeciez, jasno ustalone. W powiedzial, ze to nic pilnego i ze poda mlodemu na spotkaniu, ale ona przyszla i powiesila na klamce te rzecz po czym zadzwonila do mlodego zeby sobie wzial. Nie umiem tak zyc, to mnie przerasta. Czy ja przesadzam? Pogadajcie ze mna prosze.

Hej radkadespe - sytuacja dość skomplikowana.
Powinnaś przedyskutować z parterem zasady dla Was wszystkich.
Pisałaś że Ty naciskałaś na partnera by zaopiekował się dzieckiem, żeby je ratował...
Chyba nie do końca sobie zdawałaś sprawę jak ten ratunek może wyglądać.
Rozumiem Twojego partnera , on kocha syna, a syn matkę - pamiętaj że nie ważne jaka ona jest dla dziecka jest zawsze kochaną mamusią.
Wiem że Ci trudno, może poszukaj wsparcia u psychologa , ważne by partner Cię wspierał... ale musisz mu powiedzieć o swoich obawach .Dla niego i jego syna również potrzebne jest Twoje wsparcie i ciepło, zrozumienie ...
Boli Cię   że W  kontaktuje się  z matką syna -  to Cię męczy ? popatrz na to jak na chora  zagubiona kobietę ..
Trzymaj się

Dzieki za odpowiedz, Tendre 77, zgadzam sie z tobá, bo sama wychowalam moje dzieci, nie otrzymywalam nawet alimentow, nigdy nie zwrocilam sie o pomoc do ojca dzieci ani do jego rodziny i wszystkoco mam zawdzieczam sobie.

chceuciekacstad duzo racji w tym co piszesz, ale jej jest tak wygodnie, uwaza sie za aniola, chodzaca dobroc, uwaza, ze swiat powinien sie dostosowac do niej. Mowilam zeby W ratowal dziecko, bo wiem jakie dzieci sa bezbronne, jak ufaja doroslym, maja tylko ich, nie pozwole skrzywdzic dziecka, zdawalam sobie sprawe jak bedzie, mialam obawy, ktore w 100% sie sprawdzily, ale W powinien ze mna wspolpracowac. Teraz ciekawy przyklad. Odnosnie tej sytuacji z soboty (pomimo sprzeciwu W przyszla pod dom), napisalam maila do pracownika socjalnego uznajac, ze jesli mam obowiazki zwiazane z dzieckiem, to mam tez przywileje. Opisalam sytuacje, zwracajac uwage na konsekwencje takiego postepowania i poinformowalam o tym W, a on sie zdenerwowal, dlaczego bez konsultacji z nim robie takie rzeczy. Czyli, ze jej uchodzi wszystko plazem, a ja dostaje bure. Jezeli mowie mu o moich uczuciach, to kwituje to krotkim: przesadzasz, albo marudzisz i zostawia mnie zdenerwowana i sfrustrowana.
Najsmutniejsze jest to, ze uczucie, ktorym go darze slabnie przez jego bagatelizowanie moich uczuc i rozterek. Dzisiaj porozmawiam z nim na temat tego, ze jej uchodzi wszystko plazem, a ja zbieram bure, wczoraj bylam zbyt zdenerwowana i wolalam przemilczec aby nie doprowadzic do klotni.
I jeszcze jedno, mlody widzi o co sie klocimy i zaczyna robic mi na zlosc. Na przyklad o tato powiedzial tak jak mama. ale ja z usmiechem mowie, no super, fajnie, ze mowi jak mama. Zreszta mlody, to odrebny temat, mowi o mnie do innych, to ta pani, ktora mnie odbiera, smutne to.
Pozdrawiam i dzieki za wsparcie.

Absolutnie się z tym nie zgadzam! A dlaczego trzeba na Nią patrzeć jak na chorą kobietę??!! Ma to, co ma, na własne życzenie.
Wiele z nas wychowuje dzieci samotnie, bez wsparcia i jakoś potrafi zachowywać się godnie i nie ulegać słabościom.

Tendre ma wiele racji w tym co napisała:

Pamiętajmy, że dziecko czuje się najpewniej, najbezpieczniej kiedy ma jasno określone zasady i granice. Matka dziecka swoim zachowaniem pokazuje Mu , że zasady są do dupy i że można je bezkarnie łamać. Dziecko wychowywane w takim chaosie nie poradzi sobie w końcu z tą sytuacją. Będzie Wam robić co raz większe problemy.
Radkadespe  bardzo dobrze , że reagujesz już teraz na te zachowania Pani EX. Bo po pierwsze: jeśli teraz przymkniesz na to oko, to sytuacja Cię w końcu przerośnie i na głowę wejdą Ci w  końcu wszyscy (W, Jego Ex i Ich syn). Po drugie: reagując już teraz - poznajesz od razu prawdziwe oblicze W, a to co On pokazuje teraz, nie wróży dobrze na przyszłość.
Nie popuszczaj bo dbając o przestrzeganie zasad już teraz , tworzysz fundamenty na przyszłość. Jak tych fundamentów teraz nie będzie , to prędzej czy później komuś z Was się uleje....

radkadespe napisała że matka młodego jest alkoholiczką - w tym sensie pisałam, bo to choroba .
Popatrzcie też na to oczami dziecka , on widzi tylko matkę a nie to co dorośli, że to nieodpowiedzialna kobieta .

co do życia bez zasad się zgadzam... ale ja tu widzę problem w W - bo zasady jak piszesz są ustalone , ale on je łamie zasłaniając się jak zwykle to bywa u tatusiów dobrem dziecka.
Po swoim przykładzie wiem , że nasi partnerzy rzadko nas słuchają .. a częściej prowadza z nami wojny i awantury.... polecam spotkanie z psychologiem , pedagogiem który wyjaśni Twojemu W to co napisała Kjim - co jest ważne dla dziecka w takiej sytuacji.

Sama jestem pedagogiem i po resocjalizacji, dlatego granice, konsekwencja i zasady to podstawa. W Pl bylam nauczycielka i kuratorem sadowym i nadzorowalam takie rodziny wiec jestem zaprawiona w boju. Tylko jesli w gre wchodzi uczucie, to wszystko wyglada inaczej. Rzucilam w Pl dobra prace, zamknelam wlasne mieszkanie i... obym tego nie zalowala. Z terapia to bardzo dobry pomysl, ale W sie nie zgadza, mowi, ze ja jestem najlepszym terapeuta.
Tendre 77 trafne spostrzezenie z ta cukrzyca, usmialam sie i poprawil mi sie humor, ja widze, ze ona swiadomie wykorzystuje swoja sytuacje, a jak wiadomo alkoholicy sa najlepszymi na swiecie manipulantami.

Jak jesteś pedagogiem i kuratorem z praktyką, to o sytuacji dziecka nie musimy Ci nic tłumaczyć. Sama to wszystko wiesz najlepiej. Jeśli jednak zależy Ci na poprawnych relacjach z facetem ..... to My tu jesteśmy zaprawione w boju :-) Za wszelką cenę nie pozwól by łamał ustalone zasady. Z facetem jak z dzieckiem - ustalasz zasady i konsekwentnie, konsekwentnie i konsekwentnie żądasz Ich przestrzegania. 

Zgadzam się. Ale to nie tylko domena alkoholików. Wszystkie nieudolne ofiary życiowe zawsze znajdą sobie usprawiedliwienie w jakieś tam sytuacji: a to, że jestem słaby, bo miałem trudne dzieciństwo, a to, że przeżyłem-/am traumę, bo kiedyś w podstawówce ktoś mi połamał wszystkie kredki, jestem alkoholikiem, mam chory kręgosłup, bo tamto, bo sramto. . .
Nie pozwól, żeby W dał się manipulować popapranej kobiecie. Jeśli będzie to robił i będziesz widzieć, że nic tego nie zmienia, zwiewaj od takiego człowieka. Weź też pod uwagę, że Jego zachowanie ( pobłażanie i tłumaczenie zachowania Pani Ex) może świadczyć o współuzależnieniu. Wtedy, bez profesjonalnej pomocy nigdy Go z tego nie wyleczysz.

Hej, a na jak długo przyjeżdżają córki partnera ?
Skoro są co 1-2 miesiące, to bym ten czas wykorzystała dla siebie i swoich dzieci .
Córki , zwłaszcza ta dorosła nie muszą wcale Ciebie akceptować...ani Ty ich... nie mieszkacie razem..i ja bym się do tego nie pchała skoro już teraz czujesz złe fluidy... 20 latka z pewnością jest córeczka tatusia ..a Ciebie widzi jako konkurencję.
Z drugiej strony - skoro ojciec ma tak rzadki kontakt z córką .. to bym zrozumiała że te kilka dni chcą spędzić razem.
Piszesz że Ty wspominasz o wspólnym zamieszkaniu... a pomyślałaś co wtedy z odwiedzinami córek partnera ? będą w Twoim/waszym domu...
Poczytaj nasze historie... może scenariusze opisane przez nas ochłodzą Twoje zapędy do wspólnego mieszkania... ja mając tą wiedzę co teraz NIGDY bym się na to nie zgodziła bez twardych zasad i na moich warunkach... uważam że takie związki są bardzo trudne i dają więcej bólu niż radości zwłaszcza gdy partnerzy są zaślepionymi tatusiami ...

Błąd tkwi w tym, że traktujesz córkę twojego partnera jako rywalkę, a ona jest dzieckiem, wprawdzie dorosłym, ale to wy jako partnerzy jesteście na równym poziomie, a dzieci / pasierby muszą się podporządkować. Myślę, że masz zachwiane poczucie własnej wartości, nad czym musisz pracować w tedy zmieni się twoje postrzeganie tej dziewczyny, gdyż podobnie uważam, że wyolbrzymiasz jej niechęć do siebie i sama niepotrzebnie wyszukujesz uprzedzeń. Spróbuj spojrzeć na nią tak jakby była twoją córką. Miłość, która łączy rodzica z dzieckiem to zupełnie co innego niż miłość między partnerami i trzeba to rozróżnić. Ona niczego ci nie zabierze, czas spędzony samotnie możesz wykorzystać na siebie i swoje przyjemności, co pozwoli tobie zadbać o siebie, twoje dzieci, a partnerowi o córkę, a później możecie tą tęsknotę za sobą sobie wynagrodzić i wszyscy będą zadowoleni. Pokaż facetowi, że umiesz sobie sama radzić, nie uwieszaj się na nim, nie nalegaj do wspólnego zamieszkania, a w tedy on zacznie o to zabiegać. Ojciec rzadko widuje się z córkami i jak przyjeżdżają to jest to dla niego powód do radości, jest z nimi związany, bo je wychował i to dobrze o nim świadczy, dziel z nim tą radość to on będzie chciał dzielić swoje życie z tobą. Zrób jakiś miły gest dla tej dziewczyny, wyjdź pierwsza z inicjatywą, dla niej też to trudna sytuacja, jak nie dla niej to zrób to dla partnera, zobaczysz wdzięczność w jego oczach. I najważniejsze - jeśli okażesz serce jego córkom to on odwzajemni ci się w stosunku do twoich dzieci, a one są przecież na co dzień. W przeciwnym wypadku w nim też odezwą się złe emocje.
p.s.
Byłam taka sama, musiały minąć dwa lata żebym to napisała i naprawdę zrozumiała. Kiedyś to co pisała np. Ewarg przelatywałam tylko tekst oczami, a emocje się we mnie krzyczały. Do dzisiaj łapię się na starych nawykach, ale im więcej mam w sobie życzliwości tym więcej do mnie wraca. Jak nie mogę znieść pasierbów to idę na zakupy, wpraszam się na babskie party, albo pochłaniam książkę, po czym zatęsknię nawet za tymi urwisami i razem się bawimy i nikt nikomu nic nie wypomina czy nakazuje. No prawie, popełniamy błędy, ale wyciągamy z nich wnioski i się uczymy.
Powodzenia

Łatwo jest komuś radzić, kiedy stoi się z boku i nie targają tobą emocje.
Nie jestem ideałem, milowy krok który zrobiłam to uwolniłam siebie od obowiązku zajmowania się młodym, olałam go i miałam go głęboko w czterech literach. Dosłownie kamień z serca mi spadł, jak jakieś katharsis. I to powiem wam, że tak naprawdę to ja sama czułam się w obowiązku matkowania temu chłopakowi, co wywoływało u mnie ogromną złość. Więc chłopak przestał dla mnie istnieć, był w domu, a ja go ignorowałam całkowicie. Kiedy miał przyjechać do nas jego brat ja zostawiałam M i sobie ten czas organizowałam sama. M się buntował, odgrażał, aż w końcu przyznał mi rację, że nie może mnie zmusić do przebywania z jego dziećmi. Mój stres, nerwy opadły, miło i sympatycznie spędzałam weekendy, nie wypominałam M, że ten czas poświęca dzieciom. Tu nastąpił duużżyyy ukłon z jego strony i poświęcony czas dla naszego związku. Starszy młody, ten co z nami mieszka kilka razy sam z siebie zrobił coś wyłącznie dla mnie. Najpierw nie mogłam tego zrozumieć, bo ja przecież najchętniej bym się go pozbyła, a on wychodzi do mnie z jakąś inicjatywą. I tak zaczęłam dostrzegać pozytywy mieszkania z nim. Takie rzeczy, że np mógł wyskoczyć do sklepu jak ja czegoś zapomniałam kupić, później pomóc mi przy obiedzie, bo za gotowaniem nie przepadam, wynieść śmieci, powiesić pranie. No i tak zauważyłam, że te dzieciaki mi już nie wadzą, a przynajmniej nie uciekam z domu przed nimi. Skupiłam się na sobie i robiłam wszystko tak jak bym robiła gdybym była sama w domu tzn. ćwiczyłam jak miałam ochotę, położyłam się do łóżka jak byłam zmęczona, poszłam do qumpeli na pogaduchy, nie gotowałam jak mi się nie chciało, guzik mnie obchodziło czy młody jest głodny, czy się uczy, czy biega po podwórku, to nie moje zmartwienie. Przestałam robić to wszystko, do czego czułam się zmuszona, zobowiązana i czego nie chciałam. Jak sytuacja staje się nerwowa, bo ex o coś się wpierdziela telefonami, to ja idę sobie na zakupy, bo to mnie przecież nie dotyczy. Nie sprawdzam młodemu ocen, nie gonię do szkoły jak wstać mu się nie chce, to wszystko zostawiam ojcu, który już nerwowo nie wyrabia, ale ja jestem spokojna, mam własne pociechy i na tym się skupiam. No i jakoś tak sama stałam się bardziej radosna i życzliwa w stosunku do młodych M. Jestem wolna, jestem sobą i dobrze mi tak

Dokładnie, wódki jej dać
Wiesz, teraz były urodziny M, mieliśmy mało czasu na przygotowanie imprezy, a ja zawsze w takich sytuacjach łatwo się denerwuję, bo miała być cała jego i moja rodzina. Wzięłam się za ogarnięcie mieszkania, a M za przygotowanie potraw. Tak dobrze mu szło, że dałam mu wolną rękę, nie wtrącałam się i on wszystko zrobił sam, pozostałe rzeczy kupił gotowe, a ja miałam dużo czasu, by się wyszykować. Nie byłam zmęczona, zła, wyglądałam znakomicie, a M był wniebowzięty. Goście chwalili kupione ciasta i przyrządzonego przez M podczas imprezy kurczaka z rożna. Tydzień później były urodziny brata M, jego żona uszykowała wspaniałe przyjęcie i wykwintne dania, ale ona sama była nieumalowana, biegała w t-shirtcie i jeansach. Zgadnijcie o czym gadali faceci? Z pewnością nie o pysznych kotletach, sałatkach czy serniku.
Zastanawiam się czy moja taktyka przejdzie teraz na święta

To byłyby pierwsze święta bez nerwów i kłótni. Uwielbiam wyroby i wypieki własnej roboty, ale może dla świętego spokoju warto się trochę poświęcić

Ha Ha A dlaczego nie wykorzystywać naszych walorów, a ich słabości? Z pewnością nie będą mieli nam tego za złe

Ceremonia w cerkwi była? Jeśli tak to jakie wrażenia o tej imprezie? Jestem ciekawa jak prawosławni zapatrują się na rozwody? Może i ja rozważę kwestię zmiany wiary, by mieć możliwość wzięcia ślubu kościelnego

No i nadszedł czas na mnie...
Od roku jestem w związku z mężczyzną po rozwodzie. Ze związku tego ma córkę - 8 lat. Miał też syna, niestety nie miał roku jak zmarł. Później był rozwód...
Moja historia wygląda tak:
Od samego początku miałam rewelacyjne kontakty z córką mojego partnera. Cała moja rodzina wprost za nią przepada i to niestety jest mój problem. Okazuje się, że w oczach mamy za bardzo kocham jej córkę, za bardzo się troszczę, wysyłam za czułe smsy. I pewnie nie przejmowałabym się tym za bardzo, ale była bardzo chce ukarać za to mojego P. Od kiedy jesteśmy razem wspólnie podejmujemy decyzje, podpowiadam mu co powinien robić (kiedyś było tak: dawał kasę na to co chciała była, brał małą co 2 tygodnie i nie wtrącał się do niczego). Staramy się pokazać coś małej, zabieramy ją na wycieczki, zorganizowaliśmy jej urodziny itp., itd. Po wakacjach, które spędziła prawie całe u nas sytuacja stała się nie do wytrzymania. Była powiedziała, że córkę buntujemy, z niej robimy potwora a ja mam zły wpływ na dziecko. Dodała też, że dziecko będziemy mogli widywać już tylko raz w miesiącu. Kilka razy się z tego wyłamała, ale dziwnym zbiegiem okoliczności dziecko zawsze przywoziło listę zakupów do zrobienia, albo trzeba było dać kasę na coś. Nie chciała nam jej dać we wrześniu, żebyśmy zorganizowali jej urodziny. Po kilku nie miłych smsach zgodziła się, mała była wniebowzięta bo miała wyprawione urodziny. W domu niestety nie miała nic. Mój P zadecydował wspólnie z córką, że pieniądze które uzbierała zostają u nas w domu. No i to stało się solą w oku jej matki. Były pretensje, oskarżenia i wiele innych. Na kolejny weekend dostaliśmy dziecko razem z listą zakupów, którą mieliśmy zrobić z pieniędzy z urodzin. P zapytał córkę czy zgadza się na to, a ona ze nie chciałaby wydawać tych pieniędzy. To nam wystarczyło, zakupów nie było. Z własnych pieniędzy kupiliśmy tylko kilka drobiazgów. Matka szantażuje dziecko mówiąc np., że jak się przebierze w nasze ubrania - przygotowałam jej sukienkę (urodziny taty P) to nie będzie do nas jeździć. Daliśmy sprawę do Sądu o ustalenie kontaktów. Mamuśka niestety już zapowiedziała, że i tak jej dawać nie będzie. Już chwilami nie mam siły?

kjim - i to jest chyba najgorsze, człowiek nie ma nawet jak się bronić

Nikt nie zastąpi matki... i ta kobieta powinna cieszyć się, że jej córka ma w Tobie przyjaciółkę i jest szczęśliwa...
Ale zazdrość to uczucie bardzo silne i często zaślepiające zdrowy rozsądek. Ex jest zazdrosna o szczęście swojego byłego, do tego o dobre relacje - to bardzo częste, że chce dopiec swojemu byłemu, a że poprzez córkę... no cóż kto powiedział, ze inteligencja emocjonalna u wszystkich rozwija się wraz z wiekiem.

Na twoim miejscu zdystansowałabym się. W końcu jak pojawi się wasze wspólne dziecko, ten dystans może przyjść i tak naturalnie.
Może Ex po jakimś czasie ochłonie i przyzwyczai się do sytuacji, a wasze relacje wrócą do normy... w końcu mała nie zawsze bedzie taka mała.

Nie chcę wystawiać opinii tej kobiecie, ale właśnie jest w ciąży z 6 dzieckiem (w tym to które już jest aniołkiem) i prawdopodobnie każde ma innego ojca. Brak słów...

Chciałabym, żeby tak było. Te kilka miesięcy wytrzymam

Mój partner wziął z nią ślub kiedy miała już dwóch synów (każde z innym) - podobno zaszła w ciążę na złość matce. Urodziła im się córka, później syn. Rozwiedli się po śmierci syna. Potem ona związała się z jakimś facetem z którym ma 1,5 roczną córkę i teraz znów jest w ciąży podobno z tym samym, ale z nią nigdy nie wiadomo. Wczoraj np. napisała mojemu partnerowi, że syn nie był jego dzieckiem bo po ślubie cały czas go zdradzała. Ma 30 lat. Dodam, że ona nie pracuje i mieszkają w jednym pokoju, małej antresoli i kuchni.

Twoi rodzice dla tych chłopaków to w sumie obcy ludzie.
A dlaczego M nie chce w opiekę "ubrać" swoich rodziców?

Zazdrosna ochlon .Przeciez bylo ostatnio dobrze .Dlaczego snujesz niepozytywne scenariusze ?
Wroc do wlasnych wpisow .Zobacz je .Poczuj ten dobry czas jaki was spotkal .
Moze spasuj z odwiedzinami tutaj .Czytajac historie innych dziewczyn zaczynasz sie nakrecac .Niepotrzebnie .Przerobilas je ,ale poszlas do przodu .Trzymaj sie tego ,co przerobiliscie .
Kochacie sie i to jest wazne .Trzymam kciuki za Was .I pisze to ja ex zona .

Jeśli Twoja mama nie ma nic przeciwko żeby wyświadczyć Wam taką przysługę to nie widzę przeszkód. Grunt żeby dziecaki były w miarę grzeczne.

Może ja mam tylko takie podejście z tego powodu, że dla rodziców M moje dzieci nie istnieją. Wyłącznie moi rodzice czują się zobowiązani przy jakiejkolwiek okazji do traktowania dzieci po równo jeśli chodzi o jakieś upominki itp.

Ja znam ten ból, rodzina M będąc u nas na święta .. zrobiła masę prezentów dla jego syna .. że młody nie wiedział w co zaglądać.... ... a mój ...hmm ...no ...dorosły prawie jest .. musi sobie radzić z takimi odczuciami... Ale nigdy więcej się nie zgodzę na święta u nas w domu ... moja rodzina traktuje syna M jak pozostałe dzieci/ wnuki, ... przykre to .. ale cóż .. każdy jest jaki jest.
Ja trzymam dystans do rodziców M ... coraz większy .
Przeszkadza mi że wtrącają się w nasze życie, w mój portfel, w M .. pisałam , że matka M próbowała wymusić na M żeby sam podniósł alimenty ... i nie ważne że ex i tak nie wydaje na młodego...tylko na siebie... ale stała się przyjaciółką byłej teściowej... i kręci nią jak może ... wyciąga kasę .... nawet siostra M jest zszokowana że matka tak zmieniła zdanie...
no cóż .. takie życie.

To smutne, Twojemu synowi choć prawie dorosłemu mogliby dać nawet jakiś drobiazg. Ludzie są różni...
A co na to wszystko M? Jest za Toba czy raczej zgadza się z rodzicami? Ex jak widać wie gdzie powinna się zakręcić aby coś ugrać, pewnie na litość ją bierze mówiąc jak jej bardzo ciężko jest.

Średnio, co dwa tygodnie, gdy narasta u mnie napięcie przed wizytą drugiego syna M wystarczy malutki pretekst byśmy skoczyli sobie do oczu, czasem nawet częściej, gdy żremy się z powodu wzajemnego egzekwowania obowiązków naszych dzieci lub inne jakieś zdarzenie, które ich dotyczy. Najczęściej przez pół dnia piszemy do siebie złośliwe smsy, aż niekiedy są one na poziomie małego dziecka. Powiedziałabym, że głównie ma to chyba na celu oczyszczenie atmosfery z naszych bolączek. Ja tak naprawdę długo nie noszę urazy w sobie i szybko zapominam o użytych w złości słowach, M dłużej się dąsa, ale raczej nie trwa to dłużej niż jeden, maksymalnie dwa dni. Głównie to ja przepraszam i wyciągam do niego rękę. Poza tym prawie nic nie zostaje rozwiązane. Poruszanie tematu po kilku dniach, by coś ustalić powoduje kolejną sprzeczkę, więc odpuszczam i robię nadal to co uważam za słuszne. Nasze nastawienie do siebie się tylko zmienia tak, że mamy już dość tych awantur i w końcu któreś z nas odpuści całkowicie, tak to widzę. Zdarza się, że kiedy M sobie wypije, chyba traci hamulce i potrafi z siebie wszystko wyrzucić obwiniając mnie o całe zło tego świata. Wczoraj też poleciało o kilka słów za dużo i M się do mnie nie odzywa. Bóg wie, czy nasza miłość przetrwa te zgrzyty, kiedy nie ma dzieci to wszystko jest w najlepszym porządku. Taki chaotyczny związek to dla mnie nowość, praktyczne, co tydzień słyszę od M, albo sama mu mówię, że to nie ma sensu.

Nie rozumiem dlaczego zdecydowałaś się na związek z facetem, który jest ojczymem dla twojego syna, a źle go traktuje? Pewnie powiesz, że kiedyś był dla niego bardziej wyrozumiały. Dlatego uważam, że jeśli istnieje najmniejszy cień wątpliwości nie należy decydować się na dalekobieżne plany. Przede wszystkim musisz dbać o dobro syna i swoje plany życiowe układać pod niego. Twój mąż musi zaakceptować was razem w pakiecie, albo nie wchodzić w taki związek wcale.