Być drugą i macochą

Dzięki dziewczyny, postaram się coś z tym zrobić, jedyne co moge to rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa...

Zazdrosna odbierz maila.

hejka dziewuszki jak się macie?

u mnie kryzys tzn. w moim związku i to dość poważny, pierwszy taki   są przebąkiwania o rozstaniu).
Niewiem jak sobie z tym radzić, tzn. chciałabym porozmawiać z M, ale kompletnie niewiem jak przeprowadzić tą rozmowę, aby odniosła dobry skutek. Wiem, że przede wszystkim powinna być szczera, ale boję się, że jak już do niej dojdzie włączy mi się blokada i nie
powiem tego co bym chciała. Układam sobie w głowie plan, zarys takiej rozmowy i w myślach mam tyle do powiedzenia, wiem jak bym  chciała to powiedzieć, co przekazać M, ale jak przychodzi co do czego to mam hamulec. To jest normalne? Powtarzam sobie, że wygarnę wszystko co mnie boli, leży na serduchu i jaką mam wizję naszego życia. Wszystko mam w myślach dokładnie poukładane, ciężej w rzeczywistości.
Zastanawiam się czy wszystko ze mną w porządku, że nie potrafię do końca otworzyć się przed M i jaka jest tego przyczyna. Kurcze jesteśmy razem 4 lata i chyba nie powinnam mieć z tym problemu, a jednak... Dlaczego? Im dłużej tym powinno być łatwiej (teoretycznie)

Tak siedzę i się zastanawiam nad tym wszystkim... ehh....załapałam doła....

Zazdrosna tą formę "rozmowy" już przerabiałam. Niestety skutek nie za bardzo. Chodzi mi bardziej o efektywną rozmowę, o to żeby odbiorca  wziął sobie do serca i rozumu to co mówię i żeby coś z tej rozmowy wynikło. Takie wyrzucenie z siebie swoich bolączek na papier owszem jest dobrą metodą na "samooczyszczenie" się, ale nie o to mi chodzi żeby sobie popisać, a po nim ma to spłynąć. Bo niestety w większości faceci są tak skonstruowani, że wysłuchają, przeczytają, ale to co im z tego pozostanie w głowie to już gorzej. Prawda jest taka, że nie nadają na tych samych falach co kobiety i inaczej postrzegają pewne sprawy.
Druga sprawa zazwyczaj jest tak, że np. ja mogłabym czasami jak się rozpędzę to książkę napisać, a dla faceta 1 strona to już za dużo-zasada im mniej tym lepiej.
Prawdę mówiąc próbowałam już metody słownej i listownej. Nie twierdzę, że kompletnie wszystko co mówiłam czy pisałam po nim spływało, ale nie było takiego rezultatu jaki chciałam osiągnąć. Może ja nie potrafię przekazywać pewnych informacji...
Kurde no nie rozumiem kochamy się, wbrew pozorom i sytuacji chcemy być ze sobą, ale każde z nas ma trochę inną wizję tego wspólnego życia i zasad jakie mają funkcjonować w związku. Ja jestem twarda w swoich przekonaniach i on też. Wiem, wiem powinnam trochę się nagiąć, ale jak już jestem skłonna to zrobić to M nie bardzo chce iść na ustępstwa. A ja się wtedy wrogo nastawiam, rzucam fochy i z dogadania nici. No bo skoro ja się chcę nagiąć, a on nie to jaki to sens? Głównym punktem zapalnym jest jego młody. M by chciał, abym była jego drugą mamusią, kochała go, miała do niego stosunek jak do swojego dziecka. Ale ja tego nie zrobię, a przede wszystkim nie chcę. Na początku było w miarę ok (sama to widzę z perspektywy czasu), byłam pełna wiary, że potrafię z tym faktem szczęśliwie żyć. Niestety życie, pewne fakty zweryfikowały to i coraz bardziej zaczęło mi to ciążyć. Na tą chwilę jedyne na co potrafię się zdobyć to zaakceptowanie faktu, że młody istnieje. Ale denerwuje mnie jego obecność, rozmowy o nim. Gdy jest u nas na maksa jak to tylko możliwe staram się nie angażować i nie uczestniczyć w jego pobycie, ale też nie jest tak, że jestem jakaś okrutna w jego stronę, jak młody o coś zapyta to normalnie odpowiadam, jak o coś poprosi to mu pomagam. Nie dokuczam mu, nie jestem w jego stronę nie miła czy złośliwa. Poprostu wycofuję się. Nie czuję potrzeby jakiegoś głębszego angażowania się w jego osobę.
Wiem, że widać różnicę w moim zachowaniu i podejściu do młodego z początków związku, a teraz. No ale tak mi się stało. Włączyła mi się jakiś rok temu blokada na niego i nie bardzo potrafię się przełamać. Coraz ciężej mi było i jest żyć z faktem, że młody to dziecko jego i ex.  Coraz bardziej bolało, że on i ona mają coś wspólnego. Bo my dzieci póki co nie mamy. Na początku wiadomo chcieliśmy się "dorobić", stanąć na  nogi, a dziecko nasze miało być później. Tylko tak sobie myślę czy teraz, w obecnej sytuacji to dobry pomysł. Posiadanie dziecka to powinna być świadoma decyzja obojga, a robienie dziecka "na siłę", czy "na zgodę" to chyba nie najlepszy pomysł. Zresztą M i ex już to przerabiali tzn. po ślubie po jakiś 3 latach zaczęło się psuć w małżeństwie, więc zrobili dziecko dla naprawienia i ratowania małżeństwa. Przetrwali jeszcze jakieś 4 lata, a małżeństwo i tak się rozpadło, nawet dziecko nie pomogło. M mówi, że chciałby cofnąć czas o 10 lat do tyłu i nie popełnić tego błędu jakim był związek z nią.
No więc same widzicie, że sytuacja nie wygląda zbyt kolorowo, a ja nie chcę się męczyć, zmuszać do czegoś.

Pewnie zjedziecie mnie, że okropna i bezduszna ze mnie osoba, jeśli chodzi o mój stosunek i podejście do młodego, ale nie będę się kolorować i opisałam sytuację jak naprawdę wygląda. No nie potrafię się przełamać w stronę młodego, okropnie boli myśl, że to jego i ex dziecko (połączenie jej i jego). Wiedziałam o tym od początku, ale naiwnie myślałam, że nie dojdzie nigdy do takiej sytuacji (gdybym wiedziała nie pakowałabym się w ten związek-naprawdę), że potrafię to dźwignąć i ogarnąć. A teraz niewiem jak sobie z tym poradzić, czy w ogóle sobie radzić, czy jest sens....

no właśnie zazdrosna o to tu chodzi, że mój M tego właśnie ode mnie wymaga i nie chce się pogodzić z tym, że tak nie jest i raczej nie będzie. Wychodzi z założenia, że skoro kocham jego to powinnam całą resztę...
Też staram się sobie tak to tłumaczyć, że porażka, że się nie udało, ale młody ciągle przypomina mi o przeszłości. Z jednej strony myślę, że nasze wspólne dziecko to dobry pomysł, ale chyba sytuacja byłaby podobna do ich, choć może nie całkiem do końca, bo teraz nie byłaby to próba ratowania naszego związku, a może scementowanie go (choć sama niewiem już jak to sobie wytłumaczyć), a z drugiej strony nie chcę aby M odebrał to jak w tamtym przypadku.

Napewno lekarstwem na moją blokadę nie jest zmuszanie się do zmiany nastawienia do młodego. A za moją zmianę winę po części ponosi M, jego zachowanie, rozpieszczanie i stawianie (choć nie zawsze) młodego na "piedestale". Więc jakie są przyczyny to ja wiem, tylko M zdaje się ich nie dostrzegać. A ja sama nie jestem w stanie ich wyeliminować. A co zrobić bym czuła się komfortowo? Ja wiem, tylko M nie bardzo to rozumie i nie potrafi ograniczyć i wyeliminować pewnych zachowań, co przyniosłoby pozytywny skutek.

To nie jest dobry pomysł... to bardzo zły pomysł... krytykujesz ich próbę ratowania małżeństwa, a u was to jeszcze gorzej.
Masz wątpliwości to zakończ związek a nie narażaj swojego dziecka na sytuację w której obecnie jest jego dziecko.
A myślenie, że to ich połączyło to droga do nikąd. Zazdrość , która nigdy nie zniknie, a będzie zjadała Cię od środka i zniszczy pozytywne uczucia.

Ratowanie związku dzieckiem - najgorszy pomysł na świecie. Trzeba być pewnym swojej decyzji i nie traktować dziecka jak koła ratunkowego. Chociaż nawet jak dziecko jest upragnionym, wyczekanym, zaplanowanym, świadomym dziełem - to i tak nie daje gwarancji , że związek przetrwa do śmierci (mówię z autopsji). Dziecko nigdy nie jest gwarantem tego, że scementuje związek dorosłych ludzi. A jeśli potem ma cierpieć (bo starym się JEDNAK nie udało), to lepiej dziecka na to nie narażać. Musisz być pewna, że dziecko to owoc miłości a nie koło ratunkowe.Żebyś później sobie w brodę nie pluła.

U nas ciezko mowic o terapii poniewaz my bylusmy tylko na kilku spotkaniach, ktore pomogly nam bardzo. Wygadalismy sie, wyrzucilusmy z siebie to co naz gryzlo a terapeuta pomogl nam zrozumiec swoje uczucia i wytlumaczyc co czuje ta druga strona.

Jezeli chodzi o mnie to mnie akurat po narodzinach naszego dziecka taka niechec do corki meza zelzala choc nie od razu. W pewnym momecie przestalo mnie to tak strasznie obchodzic I przestalam sie tak przejmowac tym wszystkim. Faktem jest ze corka mojego meza tez sie troche uspokoila pp tym co wyprawiala I moze tez dlatego to wszystko jakos sie wyprostowalo.
Stwierdzam jednak ze duzo zalezy od faceta. Ja sie balam ze maz bedzie troche olewal naszego zeby pokazac corce ze on nadal jest jej tatusiem. Na szczęście moj maz to madry facet  i rozegral to swietnie.

takie tez mam zdanie .
To oni przede wszystkim powinni chcieć pogodzić bycie ojcem z budowaniem i dbaniem o nową rodzinę..

Jak sobie wyobrażasz życie z kimś nie akceptując jego przeszłości i zobowiązań? Tym bardziej, że to nie jest cos co da się uciąć i udawać że nie było, nie wracać do tego.
Oczywiście że my jako kobiety będące świadomie i dobrowolnie w związku z takim facetem musimy akceptować jego przeszłość i zobowiązania i to co się z nią łaczy na kolejne lata. Inaczej sie nie da normalnie zyć i byc szczęsliwym.

Facet musi to wszystko łaczyć i starać się. Ale tak jak my wymagamy od niego tak on tez ma prawo wymagac od nas. Trzeba wziąść również pod uwage, że taki facet stoi zawsze między młotem, a kowadłem. Z jednej strony my, kobieta którą kocha (przeważnie ma problemy z jego przeszłościa i jej żle), a z drugiej strony dziecko, które kocha (któremu też zle i jets nieszczęśliwe), a często jeszcze ex która ciosa mu kołki na głowie i wpływa często negatywnie na jego relację z dzieckiem. Ja nie uważam że o roli faceta nikt nie mówi, tylko męzczyźni nie pisza na forach, nie wylewają tyle żalu z siebie jak kobiety. Raczej trzymaja to w sobie, a my szukamy wsparcia. Bycie po drugiej stronie wcale nie jest takie proste, tylko jedna rzecz  jest łatwiejsza kocha sie i tu i tu, a kobieta musi radzić sobie z uczuciami do dziecka którego nie kochają w większości przypadkach, a często sa o to dziecko i to co się z nim łączy zazdrosne i to je boli. często tez nakręcamy sie i nie dajemy sobie przetłumaczyć i nie słuchamy tego co facet do nasmówi.
Co do zajmowania się dzieckiem faceta...nie jest to naszym obowiązkiem. Ale tez zyjąc z kimś i wiążąc się z  nim świadomie, wiedząc że ma dziecko i kontakty z nim musimy sobie zdawać sprawę z tego, że czasami zdarzy się sytuacja, że trzeba przez jakiś czas tym dzieckiem się zając. Odebrac ze szkoły itd. To jest naturalna rzecz. Nie można wyręczac we wszystkim ojca, jeżeli tak sie dzieje to znaczy że cos jest nie tak ale chyba z nami.

ja np. od M usłyszałam kiedyś "skoro mnie kochasz to młodego też". Jak mu powiedziałam, że nic nie muszę, bo ani on ani nikt inny mnie do tego nie zmusi to zdziwiony był i stwierdził, że jego też widocznie nie kocham. Paranoja jakaś.
No chwila, to jakiś obowiązek kobiet wiążących się z dzieciatymi facetami? Często gęsto większość z nich właśnie z takiego założenia wychodzi. Faceci raczej nie pakują się w związki z dzieciatymi kobietami, jest raczej odwrotnie. A od nas wymagają Bóg wie czego.
Owszem wiedziałam w jaki związek się pakuję (ale gdybym tylko wiedziała jak to się potoczy to nie zdecydowałabym się), wiedziałam, że jego przeszłość będzie się za nami ciągła. O wszystkich konsekwencjach tego związku wiedziałam. Problem w tym, że potoczyło się inaczej, a to co wydawało mi się możliwe dzisiaj wygląda trochę inaczej.
Kjim słusznie napisała, że facet powinien starać się wszystko pogodzić. No przecież też wiedział na jaki związek się decyduje prawda? Mógł brać pod uwagę wszystkie za i przeciw, mógł zastanowić się czy temu podoła, czy pogodzi 2 światy. Być może też mu się wydawało, że się uda. Nie twierdzę, że nie. i tu właśnie w tym momencie powinny wejść w życie słowa kjim.
Ja wyraźnie powiedziałam M, że na tą chwilę jedyne na co mnie stać to życie z faktem, że ma dziecko. Nic poza tym. Nie pokocham go, nie będę na siłę próbowała tworzyć rodziny itp. On nie może tego ode mnie wymagać. posłużyłam się tym samym argumentem co on czyli słowami "skoro mnie kochasz to to zrozumiesz i zaakceptujesz". Na tą chwilę oswaja się z tym. Zobaczymy co z tego wyniknie.

A poza tym wydaje mi się, że już sam fakt bycia z  M i życie z nim to jakaś forma akceptacji jego przeszłości. Gdyby tak nie było to większości takich związków dawno przestałaby istnieć.

NorPol zgadza się, ich przeszłości nie da się wymazać, ale można zrobić tak by każda ze stron była zadowolona i jak najmniej odczuwała skutki uboczne takiego związku. Musi być zachowana równowaga.
Z tego co pisałaś też nie byłaś za dzieckiem M dopóki nie pojawiło się wasze. Myślę, że inaczej patrzysz na to wszystko z tej perspektywy, ale nie twierdzę, że nie masz racji. Coś jest w tym co piszesz.
Jak byś mogła opisz proszę swoje relacje z dzieckiem M na początku, gdy miałaś trudny czas. Jak wyglądały wizyty dziecka, jak Ty się zachowywałaś, o co najczęściej były kłótnie, jak zachowywał się M, jak funkcjonował wasz związek. Jak długo trwała taka patowa sytuacja, jak Ty sobie z tym radziłaś.

Witam ponownie moje drogie Panie Wiec po kilku milczących dniach i trudnych rozmowach, chyba cała sytuacja się wyjaśniła, zrozumiał moje położenie w całej sprawie i jest zupełnie inny niż przed tym całym zamieszaniem. Teraz potrafimy normalnie rozmawiać, sądzę też że jego zaufanie do mnie wzrosło i nawet częściej mówi kocham. Sam nawet zaproponował że skoro już jesteśmy zaręczeni a cała sytuacja się normuje powinniśmy pomyśleć o sprawie ślubu i ustalenia jego daty. Jakoś do teraz nie moge wyjść z podziwu bo nigdy nie spodziewałam się że to wyjdzie z jego strony.... No więc jeśli facet chce......to potrafi, trzeba go tylko troszke do tego zmobilizować Jeszcze raz wszystkim Wam bardzo dziekuję za wsparcie!!!!

http://demotywatory.pl/4329591/Bezstresowe-wychowanie

Przekaz mądry, niestety nie mam własnych dzieci i nie mam jak tego sprawdzic...:/

Hej Kjim,
jest dobrze , a kysz.. byle nie zapeszyć ..
Im bardziej odcinam się od spraw M , nie przypominam , nie pytam , ignoruję .. tak jak np. sprzątanie pokoju jego syna - który wygląda jak po tornado... tym M bardziej się stara .
Musze zaakceptować to jaki jest - oczywiście na tyle by nie dać się sama wykorzystywać.
M się bardzo stara , ja się staram nie mieć pretensji, od razu mówię jak coś mi nie pasuję , ale nie wymówki tylko informacja.
i staram się nie myśleć czarnymi scenariuszami.. że coś będzie nie ok.. że ktoś się wpierdzieli(czyt. ex).. a jak nawet to przecież nas nie zabije to...
staram się widzieć te dobre rzeczy ... nie wiem jak długo mi się uda..

http://psychologia-abc-rodziny.pl/news-jak-przestac-narzekac-i-zaczac-myslec-pozytywnie,nId,1484296

hej Zazdrosna,
a próbowaliście może do pedagoga/psychologa iść z młodym ?
pewnie to okres buntu młodzieżowego.. albo buntu przeciw światu.. Myślę że on zdaje sobie sprawę że matka go nie chce ... ojciec kocha , coś tam wymaga - ale wiesz - też go nie ma ... bo robota, bo kredyty ..
Chłopak potrzebuje przyjaciela ..zrozumienia.
Wiem że to łatwo się mówi .. ja nie miałam i nie mam  takich problemów z synem .. ale w rodzinie ma kuzynka .. okazało się że młody buntował się na cały świat bo w wieku 15 lat urodziło mu się rodzeństwo... zazdrosny, nieszczęśliwy...
Nie wyobrażam sobie jak musi się czuć młody wiedząc że matka ma go w nosie .. i woli brata ..
Wiem że masz swoje dzieci.. dałaś im tyle miłości że nie odczuwają braku ojca...
A młody ?- nie dość że matka go olewa .. to ojciec cały dzień w pracy.. a dzieciom po prostu potrzebna jest czyjaś obecność ...
A jak z Twoją córką ??
Lepiej ?

Chodziliśmy z nim do psychologa, ja nawet go tam zabierałam. I co z tego, że jakiś facet mu powiedział, że ma się uczyc i słuchać ojca? Wybacz, ale na dzień dzisiejszy mam do tego takie podejście, że tylko twarda dyscyplina może go utemperować i zmienić złe nawyki. Tak wiem, że młody chce zwrócić na siebie uwagę, chce uwagi ojca, tylko jak w weekend mamy gdzieś wyjechać, albo M chce go gdzieś zabrać to on robi problemy, bo w domu gry i koledzy. Problem w tym, że on znajduje sobie kolegów wsród najgorszych łobuzów, tylko tamci są cwansi, on to taki wieczny infantylny, łatwowierny dzieciuch. Chciałby być traktowany jak dorosły, a wiecznie się bawić.
Chłopak musi się pogodzić z obecną sytuacją, podobie jak moja córka. Niestety taki jest głupi wiek nastoletni, kiedy to koledzy i sympatie są ważniejsi jak rodzice czy rodzina.

Młody dostawał wiele kredytów zaufania, przez pierwszy miesiąć M nawet miał nie ingerować w jego naukę, a ten się uczyć. Jednak to chłopak nie dotrzymuje ustaleń. Razem spisane obowiązki też wisiały tylko jako ozdoba u niego w pokoju. Chłopak ma tylko roszczenia, jednak nic nie daje w zamian. Jeśli chodzi o decydowanie to też sam postanawia np na co wydać przeznaczone na zakup podręczników pieniądze i do tego bezczelnie kłamie. Takiemu dziecku nie jestem w stanie zaufać i akceptować jego zachowania.

Oczewiście, że tak, niestety nie mam już na nia takiego wpływu, gdyż jest już dorosła. Jedynie co mogłam zrobić to odciąć ją od pieniędzy. Teraz jak chce kupić coś do szkoły to jedzie na zakupy z matką, a to dopieo jest obciach. Prawie się z nią nie widuję, a jak już 'rozmawiamy' to tylko o tym czego ona potrzebuje i czego ja wymagam. Tak szybko się to nie unormuje, ale już przywykłam. Tak jak piszesz ten durny wiek w końcu się kiedyś skąńczy.

Ja raczej wylewam się na jego problemy, pilnuję tylko, żeby siedział w pokoju i sie 'uczył'. M telefonicznie reaguje na każdy mój sygnał i dzwoni do chłopaka z uwagami.

Ma 14 lat, a takiego zachowania uczy go oczywiście mamuśka. Zawsze tylko warunki i żądania umie stawiać i tego uczy dzieci.

Podręczniki kupiłam mu ja, niestety ojciec jest zmuszony dużo pracować, czasem nawet po 16 godzin. Chłopak zapomiał o jednych ćwiczeniach, więc ojciec dał mu 25 zł i wysłał samego do księgarni, nie widzę w tym nic złego, niech uczy się odpowiedzialności. Kupił książkę, a za resztę bułki dla siebie i dla kolegi, a w domu skłamał, że nie dostał paragonu. Przyznał sie sam, bo wiedziałam, że książka kosztuje 17 zł, a on reszty nie przyniusł. Z tym kupowaniem bułek tez jestem przeciwna, bo nie chce mu sie szykować śniadania do szkoły, ani zagrzać obiadu. Zarobić pieniądzie też ma gdzie, bo ojciec ma warsztat i nie raz potrzebuje pomocy, np. w posprzątaniu tylko mauśka go uczy, by nie "harował" u ojca, ach szkoda gadać.

Chłopak mieszka z nami, ojciec z synami spędza każda niedzielę, zawsze stara się im ten czas jakoś fajnie zorganizować, gdzieś zabrać, bo w tygodniu wraca późno. Starszy młody jest większość czasu ze mną, relacje są normalne, rozmawiamy razem jak widzimy sie po szkole itp. Ale przegina z nauką, która jest wymagana przed przyjemnościami. Do puki czegoś nie przeczyta / czy nie odrobi lekcji siedzi u siebie. Chłopak stara się wyjść pod wieloma pretekstami, że niby zgłodniał, czy pić mu sie chce, ale na mnie takie numery nie działają. Więc nie ma TV, komputera zanim się nie pouczy, a że zchodzi mu do wieczora to jego problem.
Wiesz NorPol chłopak jest u nas 2 rok, na początku dałam mu dużo ciepła, cierpliwości, wiele czasu spędziłam na wyjaśnienia, tłumaczenia, naukę. Dla niego to wszystko jest zbędne, zatem teraz nie daję więcej niż sama dostaję. On nie przestrzega zasad panujacych w tym domu, ja wylewam się też na niego, a dyscypliny i zainteresowania wymagam od ojca. Niedawno babcia tak bardzo przejeła się 'biedym dzieckiem' wysłuchała jak chłopak porzalił się na wiecznie zapracowanego ojca, na obojętną macochę i co? Babcia nie musi gonić go do nauki, nie traci cierpliwość kolejny raz powtarzając mu że ma czytac lekurę, choć sugerowałam M, by wysłał młodego z książami na weekend do dziadków. Nikt nie zaliczy klasówek za niego. Jak to się mówi można osła przyprowadzić do wodopoju, ale nie zmusić go do picia.

Chłopak pewnie wyczuwa Twoją Zazdrosna niechęć, złość na sytuację..... interwencje telefoniczne ojca...cóż ... sama widzisz ile to skutkuje..
Trudna sytuacja , bardzo trudna dla wszystkich .
Powtórzę kolejny raz - ojciec powinien więcej "być " ale fizycznie .

A co do tych podręczników ?- jak rozwiązaliście sprawę ? potrąciłabym z kieszonkowego kolejny zakup... aż do wyczerpania kwoty z odsetkami... lub jak NorPol napisała - niech odpracuje ale tak na poważnie.
Chłopak ma czas na głupoty... mój ojciec mówił ..że młodzież powinna mieć jak w wojsku... brak wolnego czasu..bo to tylko czas na głupoty:)

Mój syn kiedyś po rozwodzie .. miał takie chwile że zaczynał mną manipulować .. ja się bałam że będzie chciał mieszkać z ojcem .. i każde moje "nie " obarczone było tym strachem ... był na początku gimnazjum ... nie wiedział co z sobą zrobić, szukał swojego towarzystwa... ciągle na coś potrzebował kasy. I raz mnie okłamał z tymi wydatkami... było jeszcze kilka innych dziwnych sytuacji... moja znajoma psycholog mówiła że muszę zareagować kategorycznie i mocno...bo to zaczyna się tzw. równia pochyła ...
Próba wyjaśnienia z synem doprowadziła do wielkiej kłótni - to chyba jedyna z najgorszych ... wyrzucił mi że ojciec przecież płaci alimenty na niego.. i takie tam .. a ja mu nie daję tej kasy... że po co ma myśleć już o zawodzie, wykształceniu  i przyszłości skoro jest młody i powinien się bawić.
Zabrałam go kilka dni po tym na wycieczkę - do ośrodka młodzieżowego dla trudnej młodzieży.. później do schroniska dla bezdomnych... byli tam ludzie w różnym wieku .. również 20 parolatkowie ... syn był wściekły ... ale rozmowa mu wiele wyjaśniła...że ma wybór - zaplanować swoją przyszłość ...może  mieć wpływ na to co będzie robił w przyszłości.. czy będzie miał dobrą pracę którą lubi i za którą stać go na przyjemności......Teraz znajdzie swój cel i będzie do niego zmierzał przez najbliższe lata ... a
Może też bawić się tylko od już........... teraz... ale finisz tego widział .. Skoro jest dorosły (syn to podkreślał mając 14- 15 lat ).. to niech dokona wyboru . I sam poniesie jego konsekwencje...
Ex mnie straszył ze odbierze mi prawa do syna.... po tych lekcjach życia .
ale ta i inne podobne lekcje przyniosły zamierzony skutek... syn wie co chce robić w życiu... już pracuje na wymarzone studia choć jest w liceum.... do liceum idąc wiedział konkretnie które ...
Podobno młodzież jest taka teraz, że tylko drastyczne mocne przekazy do nich trafiają ... są też osobniki bardzo wrażliwe ...
To cena postępu...i dostępu do wszystkiego... poza czasem dla bliskich.

A wiecie że od 2012 roku rodzice mogą załatwić dziecku  pobyt w ośrodku dla trudnej młodzieży ?

"Do ośrodków trafiają nastolatkowie, którzy m.in. notorycznie wagarują, zaczynają wchodzić w konflikt z prawem, ale jeszcze nie są skazani wyrokiem. MOS ma być dla nich szansą na ukończenie szkoły. W praktyce - przynajmniej dotąd, kiedy o umieszczeniu w placówce decydował sąd - odbierany był jako kara. Teraz tego przymusu ma być mniej. To rodzice, świadomi tego, że nie radzą sobie z wychowaniem nastolatka, mają zwrócić się o pomoc do ośrodka. Do każdego podania musi być załączone orzeczenie poradni psychologicznej o konieczności specjalnego kształcenia.

Czytaj więcej: http://www.gloswielkopolski.pl/artykul/492424,trudna-mlodziez-latwiej-wyslac-do-specjalnego-osrodka,id,t.html?cookie=1"

Zazdrosna, Twój M mając doświadczenie z trudnym środowiskiem tym bardziej powinien być konsekwentny co do syna...
Skoro chłopak powołuje się na dorosłość ??? 
Czy jak nie przyjdziesz do pracy , i nie zrobisz tego co miałaś dostaniesz wypłatę ?
Czy jak nie zapłacisz na czas rachunków to nie odetną Ci prądu ? satelity, Internetu ?
Młody wie że i tak się jakoś wywinie .. i tak naprawdę nie musi niczego przestrzegać.
Skoro się czuje taki dorosły i podejmuje decyzje po swojemu to niech konsekwencje ponosi .. ale tu trzeba konsekwencji..
póki jeszcze czas...

I w czym problem, ze dzieciak sobie na podwórko wyjdzie ,zamiast w chacie się kisić przed tv i kompem???. Byłby w domu to dupsko przed kompa by posadził i tyle byłoby pożytku.My tez jak wyjeżdżamy z mężem , wiemy ze  Pchla przez ten czas ani 5 min w domu nie usiedzi, tylko po dworze  będzie latać
Nawet jak nabroi i ma nałożony szlaban , to w pełni zdajemy sobie z prawe ,ze pod  nasza nieobecność w domu wykorzysta   ten czas i sobie wyjdzie z psiakami poganiać - oczy mydlić nam nie trzeba .No taki typ

To go nie bierzcie, tylko zostawiajcie. Niech sobie lata  po podwórku cały dzień, czy tam nie wiem kilka godzin ,niż nerwy wam ma strzępić i ścinać ze sobą się macie

Czy to znaczy, że pochwalasz kłamstwo, jak dzieciak w zaparte idzie, że siedział w domu? Co do niezabierania młodego, to nie jestem zdania, że należy ulegać, bo się przyzwyczaja, a nie zawsze można go zostawić samego w domu. Czasem jak chłopak miał humory to w samochodzie siedział, gdy my np byliśmy na basenie, ale nie w domu jak chciał przy komputerze.

Może masz rację, że w sytuacji, kiedy nie mamy możliwości wyegzekwowania zakazu wyjścia na podwórko to warto mu kare zawiesić, np za dobre zachowanie. Przynajmniej chłopak nie będzie się dopuszczać kłamstwa.
W tym konkretnym przypadku chłopak ma jednak zakazy, by go jakoś zmotywować do nauki. Pierwsza pożądaną rzeczą jest komputer, który został zabezpieczony, wiec dzieciak sobie poszedł poganiać z kolegami.

M wciąż zarzuca się, że spędza mało czasu z synem, fakt jest taki, że my co niedzielę wyjeżdżamy gdzieś za miasto, albo do rodziny, znajomych, albo na jakieś pokazy, lub w plener, nad wodę. Moje dzieci mają możliwość wyboru, czy chcą ten czas spędzić z nami. M raczej jest za tym, żeby syn jechał z nami zawsze, gdyż wie, że w domu nie oderwie się od komputera, albo będzie się z kolegami włóczył po mieście, jeździł autobusami na gapę itp. Po prostu M jest spokojniejszy jak ma go na oku, a te wyjazdy też są organizowane pod dzieci. Jego drugi 'weekendowy' syn też tylko dopytuje się kiedy wracamy do domu i będzie mógł pograć. Nie powiem, że mi twoja sugestia nie byłoby na rękę, bo użerać ze smarkaczami mi się nie chce, tylko, że M w tygodniu wraca często jak młody szykuje się już do spania i tyle się widują. Tak wiem, zostać w domu to wybór młodych tylko czy słuszny?

Znowu szukam rozwiązania jak postąpić z młodym. Od tygodnia nie ma dostępu do komputera i podwórka, TV kara wyznaczona jest do końca miesiąca lub poprawy pięciu jedynek. Chłopak wcale się nie uczy, jak w zeszłym roku dało się zmusić do przeczytania jakiegoś działu z podręcznika tak teraz nic. Siedzi w pokoju i się bawił, więc M zabrał mu zabawki, teraz jak się nudzi to zasypia i tak schodzi do wieczora. Poza tym nie ma większych problemów, by zrobił coś w domu, chętnie wychodzi od siebie pod byle pretekstem. Nadal dostaje kolejne jedynki, nie wiem już co robić? Wczoraj przyszedł dumny z siebie, że dostał mierniaka i się nie uczył. W zeszłym roku pokazywałam młodemu jak się przygotowywać do sprawdzianów, jak robić notatki do nauki, nawet moja córka uczyła go matematyki. Teraz ewidentnie zlewa naukę, chyba przywykł, że nauczyciele przepuszczają go z litości. Jego brat w tym roku nie zdał, więc i on pewnie by się nie przejął, może towarzystwo w szkole, by przynajmniej zmienił. Doradźcie coś.

W klasycznych rodzinach nastolatków nie ciąga się z dorosłymi..to jest normalne... rodzice też dużo pracują ... i często rzadko widują się z dziećmi... i nikt nie robi z tego hallo...
Druga sprawa .. nastolatkowie potrzebują swojej przestrzeni.. nie chcą przebywać z rodzicami..bo to obciach...
Trzeba im dać więcej swobody, zaufania.. z jasnymi granicami...
Jak chce zostać w domu to niech np. przygotuje coś do obiadu lub kolacji.. lub posprząta ??
A co do wyboru młodych... musimy się przyzwyczajać.. że to dorośli prawie ludzie i maja prawo do życia według siebie...

II  gimn to jest  14-14.5 lat , tak wiec rozmowa z M i przekonywanie go ,ze  14 latek może już zostać  w domu  na iles tam godzin nie musząc z wami się wlec jest śmieszna, bo to duży chłop a M traktuje go jak 4 latka. Dawajcie mu ultimatum - zostaje pod warunkiem, ze np. na czas powrotu  to, to i to będzie wykonane, jak nie będzie to polecą straty

Jeśli chodzi o komputer to bardzo dobrze ,ze ma zawieszony do czasu poprawienia się , bo to zbędny pożerać czasu dla małolatów. Ewentualnie pozwalałabym korzystać  tylko i wyłącznie  w celach  typowo naukowych  przy odrabianiu prac domowych , nic poza tym ,żadnych gier i innym  portali spol . Skorzystanie z neta do przygotowania do szkoły to jedyny powód, nic poza tym, historii przeglądania ma nie kasować , jeśli na inne strony by wchodził wtedy niech w bibliotece 4 h  przepisuje ręcznie coś z encyklopedii 
 
Co do widzenia się z dzieciakami, my tez  nie rzadko mamy   taka prace i zmianę ,ze z dzieckiem dopiero się widujemy późno, bardzo późno wieczorem, ba bywa ze  kilka dni w ogóle się nie widujemy z nią.
Zdarza się ,ze mąż zawodowo tez wyjeżdża na jakiś czas i się trochę czasu z córuśka nie widzi , ale  takie zycie. Wiele ludzi praca pochlania i dopiero na sam wieczor się widza ze sobą, lub    z samego rana szykując się do pracy

Pchla jest z tych, że nawet zostanie sama na noc dla niej to żaden problem, tylko zauważyłam taką bardzo dziwną okoliczność  , ze jak któreś z nas jest w domu , to ona psoci, pakuje się w tarapaty, zawsze cos tam sobie przeskrobie , jest dym bo rozrabia, a jak nikogo nie ma w domu i ona sama sobą się zajmuje ( oczywiście nierozłączna z psiakami) to NIGDY  ani razu  w żadne kłopoty nie wpadła, nigdy nic nie nabroiła , w życiu problemów nie ściągnęła na siebie -ideał
Nie potrafie tego wytłumaczyć dlaczego przy nas ,czy będąc pod opieką innych szajba jej odwala, figle,zawsze cos tam naszkóduje, czy to w domu czy poza domem  zawsze się poobija ,a jak nie ma nikogo to czysta karta bez  skazy w jej  zachowaniu przez ten czas , zero szkód wyrządzonych , zero urazów, nawet najmniejszego zadrapania nie ma i wszystko jes na miejscu jak było .Przy ludziach palma jej odwala i swoje trzaski demontruje

wątek się zrobił dzieciato-nastoletni to i ja się wypowiem
doświadczeń pachworkowych nie mam, wychowywanie nastolatka to codzienność
mój syn jest bystrym chłopakiem, z dobrymi relacjami w grupie, lubianym, akceptowanym i o wysokim poczuciu własnej wartości.
ma jeden powazny problem, chociaż jego powagę widze głownie ja i dostrzegam zagrożenie - to gra komputerowa - jedna z tych najpopularniejszych sieciówek, w których gra się w grupie, jest się coraz lepszym i tak dalej. gra jest nie tylko postępowa - im więcej grasz tym lepszy jesteś - ale jest tez społecznościowa, tworzy relacje i drugie życie w sieci..
dla mnie gra syna, to taki nóż nad jego głową. moim zdaniem młody wykazuje cechy uzależnienia od gry. oczywiście, jak każdy uzależniony, sam się oszukuje, że nad tym panuje i tak dalej.... ale to tak na marginesie,
bo tutaj pojawia się sytuacja, w której ja i mó mąż różnimy się zupełnie w podejściu
ja mianowicie uważam, że nie uchronię młodego przed konsekwencjami gry
to znaczy uważam, że prędzej czy pózniej rozpierniczy coś ważnego w swoim życiu, bo się zapomni i gra stanie się najważniejsza. ponieważ jesteśmy opiekuńczymi rodzicami (mój mąż głownie), monitorującymi jego sytuację i kontrolującymi oceny (mó mąż- jA  jestem przeciwna monitorowaniu sytuacji siedemnastoletniego byka...) ja zakładam, że to " zapomni się" przyjdzie, jak zacznie studia
nagle przestanie się sprawozdawać tacie, tata nie będzie go widywał co robi, więc pójdzie na całość. da dupy. tak czuję i tak sądzę.
jeślibyśmy odpuścili mu teraz, da dupy teraz. ponieważ jego instynkt samozachowawczy nie działa, konsekwencje z gry są trudne do przewidzenia, więc pewnie zawaliłby naukę, gdyby nie to, że zawalenie nauki oznacza dzisiaj nieprzyjemności i konsekwencje ze strony starych..
mówię to w nawiązaniu do pasierba zazdrosnej. Mówię o tylko mojej opinii, z którą nie zgadza się mó mąż- że dziecko w wieku 13-14 powinno pojmować, czym są jego obowiązki i jakie są konsekwencje ich zaniedbania. tobie zazdrosna trudniej, bo młody ma starszego brata, który jest złym przykłądem....

w konsekwencji ja się nie wtrącam w postępy szkolne mojego sdyna, nie zajmuje się kontrolą, sprawdzaniem - ale robi to mój mąż- i robi to z pobudek opiekuńczych - bo uważa, że w ten sposób mu "pomaga", bo przecież jak synuś dowiódł pod koniec ubiegłego roku szkolnego - że sam nie potrafi panować nad swoimi obowiązkami i dał plamę na koniec roku - to tata mu pomoże i zrobi to za niego. W sensie - synu, kocham cię, chcę dla ciebie jak najlepiej, chcę ci w zyciu pomagać, więc zamiast ciebie będe monitorował twoją sytuację, żeby cię w razie czego ostrzec zawczasu, jakbyś znowu miał dać dupy

\z tym wiąże się historia numer dwa:
ze względu na niskie oceny postanowiliśmy NIE UKARAĆ chłopaka, ale odebrac mu pewne przywileje -np. weyjazdy na wakacje za grube pieniadze rodziców. jak dla mnie - zasada jasna i czytelna
ale dla mnie oznaczała ona - jak chcesz jechać na obóz -zarób sobie, może ci połowę dołożymy..
jak chcesz mieć wakacje? zorganizuj je sobie...

dla mojego mmęża oznaczało to - całewakacje spędzasz z nami, nie mozesz pracowac, bo to by oznaczało, że nie mieszkasz w tym czasie z nami , a masz mieszkać z nami, bo mamy cię mieć na oku.. i tak dalej

jakie są konsekwencje? syn uznał, że to były najgorsze wakcje
kilka razy odbyły się spięcia, które poszły wszystkim w pięty
]traktował nas jak najgorszych wrogów- jak obcych ludzi - nie, nie obrażał, za dobrze wychowany 9zazdrosna?/ rozpoznajesz swoją córkę?/) ale traktował, jakbyśmy byli powietrzem - nasze uczucia niewazne, nasze potrzeby niewazne - jesteśmy zbędnym balastem w jego życiu, który mu przeszkadza normalnie żyć...
opowieśc powinna się toczyć
dalej i dalej
powinnam wam napisac jak doprowadziłam do konfrontacji, powiedziałam młodemu, jak się z tym czuje, powiedziałam, że to jego wybór
że ja wiem, jaką jestem matką i na co załużyłam
że ja wiem, że nie będe go błągac o uwagę
że jeśli będzie mnie kiedyś w życiu potrzebował (mnie... a nie czegoś ode mnie - to wazne) to wie, gdzie mnie szukać
powinnam wam napisac, jak doprowadziłąm do konfrontacji miedzy nim a ojcem, jak ustaliłam, że zamiast kar - okażemy zaufanie i tak dalej

ale wniosek jest inny dziewczyny-wazny, akceptowany przeze mnie, bo nieunikniony
mój prawie dorosły, prawie pełnoletni syn, chłopak z dużym zapleczem kompetencji społęcznych, z tego co obserwuję świetny przyjaciel, osoba lubiana, potrafiący się zachować w towqarzystwie, kulturalny na codzień młody człowiek - okazał się kawałkiem egoistycznego, egocentrycznego chamidła, dla którego włąsny kawał dupy i jego wygoda stały się podstawą do 'prawie zerwania" relacji z rodzicami. I wiecie jakie to wygodne - im bardziej do dupy w zyciu rzeczywistym.. tym bardziej fajnie w świecie wirtualnym.. gdzie szacun - bo poziom damond w grze, paczka kumpli i osiągnięcia....

i dla mnie ta nauczka-to, że mój prawie dorosły, niegłupi wcale syn - ustawił relacje ze swoją własną matką na zasadzie - niezbędnej tolerancji mojej obecności w jego zyciu bo póki co jestem mu po prostu przydatna - jako bankomat, logistyk dnia codziennego (zazdrosna?/ czy to postawa także twojej córki?/), była wazną lekcją w życiu
lekcją, która wyrównała moje relacje z włąsnym dzieckiem
tyle dajemy, ile otrzymujemy, nie więcej i nie mniej
moje dziecko pokazało mi, że jest gotowe wyjśc z poziomu relacji uczuciowych na poziom relacji - jedna duża firma zwana rodziną - i ja się na to zgadzam
rozumiecie?
może za jakiś czas podejdzie, powie do mnie coś ciepłego i mnie zauważy., może za jakiś czas będzie gotów na inne relacje
teraz jest gotów na takie
i wiecie co?
TO JEST OK
na tym etapie swojego życia mój syn doszedł z nami do pewnego kompromisu jeżeli chodzi o " jeszcze wspólne życie"
bierze to, czego potrzebuje i stabilnie oddaje to, czego oczekujemy

kiedyś rezygnował z karmień - po kolei, najpierw z porannego, potem popołudniowego, potem wieczonrego - ja dorastałam razem z nim.. to było naturalne

teraz zrezygnował z pewnych relacji - odciął pewne "połączenia" - ja dorastam wraz z nim i nie mam zamiaru włązić tam, gdzie mnie nie chcą i nie potrzebują

jestem zwolenniczką samodzielności, odpowiedzialności i konsekwencdji
ale nie tych stwarzanych przez rodziców, nie tych, które działają tylko wtedy, jak rodzic się dowie - (bo jak się nie dowie, to wolno to robić, bo nie ma konsekwencji)
jestem zwolenniczką konsekwencji prawdziwych.

i żeby było śmieszniej z moją postawą nie zgadza się mó mąż. ma silną potrzebe opiekowania się, kontrolowania, wspierania

żeby było smieszniej, mó mąż trzymany całe życie w ryzach toksycznych rodziców, przerażony wiecznymi karami, szlabanami, ograniczeniami - wyjechał na studia... każdy rok kończył komisami/poprawkami i w konsekwencji nie skończył studiów w swoim czasie.. potem to nadrabiał.. jak sam dojrzał, gdy przy jakies rubryce CV zaczęło mu byc wstyd, że wpisuje średnie a pięc lat był na studiach

mó mąż jest przykładem syna- którego włąsnie wychowuje

dlatego ja spodziewam się, że jak mó syn pójdzie na studia, to je zawali już na pierwszym roku, bo uwolni się od kontrolującego rodzica i poczuje wiatr w żaglach - a sam przeciez się samokontroli uczyć nie musi, bo tata robi to za niego

chciałam wam o tym opowiedzieć. pokazać, że w każdej rodzinie są takie problemy. czy matka, czy macocha - nasze widzenie swiata, dorosłości, odpowiedzialności - różni się bardzo...

wiesz co sądzę zazdrosna?
"przekaraliście" chłopaka
jemu nie zależy - bo to WY karzecie za niepowodzenia
a więc niepowodzenia nie są jego niepowodzeniami, ale waszymi
przecież, jak nie wiedzieliście o jedynkach - to nic się nie stało, prawda?
a jak się dowiedzieliście, to komputer został wyłączony??
więc problemem jest to, że wy wiecie, a nie, że dostał jedynki

tak myśla nastolatki.....'

mój syn postanowił się uczyć w tym roku (wielki pan) powiedział między innymi, że tak jak chceliśmy, te wakacje nauczyły go, że drugicvh takich nie chce
ale to nie prawda - powiedział to, bo mó mąż chciał usłyszec, że miał rację a młody dla świetego spokoju dał staremu siana

ja powiedziałam mojemu młodemu tak:
masz dwie oopcje - albo olewac szkołę i pogrywac z obowiązkami- i wtedy będziesz skazany na takich upierdliwych, wszetecznych starych nierozumiejących młodego pokolenia - ( a mamunia nie ma zamiaru - o czym synuś wie - płącić za płątne gówniane studia, albo utrzymywac nieroba w domu...)
albo się uczyć i wtedy nie dośc, że szybko uciekniesz z tej nędzy z rodzicami, to jeszcze starzy dołożą ci do zycia, jak będziesz studiował

tak więc - wybieraj, twój wybór, twoje małpy

Zazdrosna przyuważyłam ,ze  małolatów dosięga epidemia "wdupietomizm" i "mitowisizm
Trzeba eksperymentować w odtrutkach i dawkować antidotum tylko cholera w jakich proporcjach, aby wyważyć odpowiednia ilość  hehehe

U nas najbardziej ( choć nie zawsze ) działa zabranie/wstrzymanie przywilejów/przyjemności bez jakiś krzyków ,bez agresji  ( już poznałam jej koniki na czym bardzo jej zależy ,wtedy mina jej rzędnie , a na czym w ogóle i prychnie smiechem co w nos)a gdy następuje widoczna poprawa na dłuższy czas ,widac ze się stara i efekty pomału są widoczne,  wtedy stopniowo szlaban zostaje znoszony i przywileje/przyjemności wznoszone, ale żeby wyciągnąć się z bagna w jakie się nie raz wpakowała solidnie musiała się namęczyć ,żeby wyjść na prostą

Czesc dziewczyny. Postanowilam dolaczyc do waszej grupy poniewaz ja sama do konca nie potrafie zrozumiec ex mojego meza. Z mezem bardzo sie kochamy jestesmy 9mies po slubie on ma dwojke dzieci i ja jedno z poprzednich zwiazkow. Przyznam ze kocham jego dzieci tak jak swoje i on pokochal moja nawet ja adoptowal. Przyznam ze gdy maz opowiadal o swojej bylej zonie jaka ona jest podla nie wierzylam ale teraz wiem ze mowil prawde. Na poczatku czepiala sie tylko jego jakim to jest zlym ojcem ze nie kocha dzieci nic dla nich nie robi nie widuje sie z nimi itd. Ale gdy podjechalismy pod blok by na  chwile sie z dziecmi zobaczyc to zabronila im wyjsc bo nie moga i to nie byl nasz czas na widzenie. Nigdy nie potrafi powiedziec dziekuje gdy robimy cos dla dzieci. Obgaduje nas wszedie nawet gdy bylismy na weselu i ona tez tam byla. Ale nie dalismy sie sprowokowac. Ostatnio widzac ze nic nie skotkuje by nas sklucic wsiadla na mnie. Jaka to ja jestem nie dobra ze nie pozwalam sie dziecia tulic do taty bo zawsze ja i moja corka jestesmy ze jesli jej corka cos chce to ja zawsze mowie nie(gdzie ostatnio kupilam jej buty za 400zl tak na marginesie) ciuchy tez kupujemy my dla dwojga bo ona ciagle sie dziecia tlumaczy ze nie ma kasy. gdy zwrocilam jej corce uwage bo maz mysla ze moze moje slowa trafia do corki i zrobilam to na jego prosbe to powiedziala ze moge tak sobie mowic do swojej corki nie do jej ...itd. najlepsze w tym ze poprosila siostre meza by z nim na ten temat porozmawiala bo niby corka jej to wszystko powiedziala. Jak sie o tym dowiedzialam poprosilam meza by tam zadzwonil i pogadal z corka. A corka powiedziala ze ona nic takiego nie mowila to sa mamy slowa.i maz slyszal jak ex mowila to wszystko oczywiscie maz sie z ex poklocil o to. Wiem ze ona robi to wszystko z zazdrosci ze jestesmy szczesliwi tym bardziej ze za tydz bierzemy slub koscielny bo jestesmy po cywilnym tylko i dzieci tez beda bo na cywilny jak bralismy zlosliwie nie chciala nam ich dac na pare godzin. Dziewczyny doradzcie co robic z taka kobieta. Wiem tylko jedno nie pozwole by zniszczyla moja rodzine szczescie i relacje z meza dziecmi bo dzieci mnie tez lubia.

On robi co moze. Ale nic nie skutkuje. Ona nawet chciala jemu odebrac polowe praw jakie ma do dzieci ale sad odrzucil jej wniosek. Maz stara sie naprawde nawet bardzo zaluje ze koedys zwiazal sie z taka kobieta jaka jest ex. Ona udaje przed wszystkimi ofiare. Pomimo ze ma nowego partnera i jest w ciazy. Nawet ustawia swojego obecnego partnera. On juz pare razy sie wyprowadzal bo nie wytrzymywal tez i wraca. Jest dwu licowa. Nie znosze jej. Powiem ze mielismy okazje mieszkac daleko od niej ale to ja namowilam meza bysmy mieszkali blizej ze wzg na dzieci. Teraz mamy konsekwencje i brak spokoju. Najpierw byl problem z moim bylym nim oddal corke do adopcji teraz jest ciagle problem i stres prze jego ex.

Jedyna i najlepsza metode jaką możecie zastosowac to nie reagowac i nie dawać sie prowokować. Olewać i nei wdawac się w rozmowy i kłotnie. W końcu sama przestanie. Teraz żywi sie tym, że was to boli, rusza i walczycie z nia. Gdy przestaniecie to i ona w koncu przestanie. Może byc i tak że nie przestanie ale wasze nerwy są tu strata zdrowia i czasu. Zyc własnym zyciem i nie wdawać się w intrygi. Jeżeli wciąga w to wasza rodzine to tłumaczyć co i jak i prosić o nie wtrącanie się i nie komentowanie do ex.

Zazdrosna każde dziecko gdy tylko będzie miało mozliwość to wybierze zabawę. Mlody nie jest wyjątkiem. Raczej wyjątkami albo w mniejszości są te dzieci, które najpierw zrobia obowiązki i same o nich będa pamietały, a potem pójda się bawic. Przez tel to mmożna zapytac co słychać, a nie wychowywać. U was to jest poprzestawiane. Ty więcej czasu z nim spędzasz, pilnujesz itd to rodzi wrogoś twoja do niego bo koncentrujesz się tylko na jego złych cechach i je widzisz na pierwszym planie i jego do ciebie co manifestuje swoim zachowaniem, pałami, kłamstwami itd. Chłopakowi potrzebny jest ojciec. Czy twój maz w weekendy tez tyle pracuje? Może by zabrał chłopaka gdzieś albo smai cos razem porobili w mękim gronie?