Być drugą i macochą

niestety faceci to tępe szczoty nie rozumieją kobiecych emocji i uczuc...on dalej trwa przy swoim ze dalej jej będzie mowil o tym czemu nie może zabrać syna jeżeli ona tez będzie z nim rozmawiala normalnie...jak dzieci....ona normlanie on tez ona nienormalnie to on tez i tak w kolko...zamiast od razu to ukrocic i powiedzieć tak ja ty pisalas to nie dupek trwa przy swoim...normalnie miała go ochote udusic...ale wiecie co wzielam się na sposób jakiś czas temu on był bardzo zazdrosny o to ze mam portal spolecznosciowy i ze wypisuje nie wiadomo z kim wiec go skasowałam dla jego i mojego spokoju....ale wczoraj mowie ok idziemy na kompromis on niech dalej sobie jej gada a ja znowu wracam do portali,widzialam jego mine az się czerwony zrobil ale powiedział ok...wiec ok...niby nie postawiłam na swoim ale wiem ze on będzie czul taka sama zazdrość jak ja czuje kiedy rozmawiają....

co do telefonow o roznych porach to była z moje strony krotka pilka....w weekend ma dzwonic w godzinach normlanych bo chcemy się wyspac bo tez dzwonila o 6 rano...czyli tak o 10...ale i tak co weeken jest sms o której będzie po młodego mimo ze wdczesniej jest ustalone i od roku mniej więcej zabieramy do o tej samej porze...rozumiem ze może mieć jakies plany ale może się powstrzymać???bo jajko zniesie:)

on tez zawsze wychodzi do drugiego pokoju a jak pytam co mowila to nic,rzuci jakies jedno zdanie i tyle...no kurwa co to ma być...gadali z 3 minuty a on mi jedno zdanie????

wiecei co tak sobie mysle może zamiast się wkurzac i robic awantury lepiej olac ta sytuacje...nie interesować się...wiadomo zapytać co chciała bo nas ciekawość zje:) ale jak odpowie rzucic od niechcenia aha....

teraz wezme się na taki sposób...zobaczymy czy się uda...tylko obym nie przesadzila i do niej nie wrocil....kurcze wszyscy mi powtarzają ze na pewno nie wroci ale ja cos czuje ze może wrocic...może dlatego jestem taka zaborcza i zazdrosna.....ale teraz koniec...musze zrobicx cos dla siebie...przestać się denerwować bo wyglądam jak wrak człowieka...ciagle zdenerwowana i kobinujaca czy teraz aby na pewno jest w pracy czy może siedzi z nia....aj dajcie spokoj....dosyć tego co ja jestem niech on będzie zazdrosny o mnie a nie ja o niego...jestem ladna zgrabna...niczego mi nie brakuje.. i kazda z nas taka jest....nie ma co się dolowac przez gamoni:):):):)

w sobote idziemy na impreze na panieniskie a on na kawalerskie mam zamiar ubrać się najlepiej jak potrafie,wiecie wysokie buty niecodzienny makijaż i pelez uśmiech na twarzy niech poczuje ze nie ma mnie na wlasnosc i niech się teraz on stara....ja mam dosyć bycia matka polka i troszczenia się o nich zamiast o siebie...wszystko dla nich robiłam i co dostałam w zamian???? pretensje ze wymyślam z tym gadaniem o naszych planach na weekendy które mowi do ex....a niech spada...uwiezcie serdecznie mam wszystkiego dosyć....a jak chce niech sobie do niej wraca...zdradzila go 3 razy to i4 nie zaszkodzi a wtedy doceni kogo stracil(mnie) i może wtedy doceni...chociaż wiecie co watpie....to głupki i zaqdnych wnioskow nie wyciągnie...aj szkoda gadac...postanawiam się zmienić...narazzie udawac ze wszystko olewam w zdrowym tego stopnia znaczeniu a potem może wejdzie mi ti w krem i nie będę musiala udawac tylko po porosu taka będę;):):):

Rainbow ..ale Ty chcesz go czegoś nauczyć przez pokazanie czy wkur...ć???

Wybacz , gierki ...zabawy w kotka i myszkę .....?

Znajdź sobie zajęcie , nie wiś na nim.. nie pytaj o rozmowy...sama miej z kim rozmawiać...
Miej swoje życie i swoich znajomych...
Nasz podstawowy błąd to że skupiamy się na nich... chcemy wszystko i nich wiedzieć.. być zawsze z nimi..
A czy oni tego chcą ??
Kolejna sprawa .. jeśli jakiekolwiek sprawy z ex Cię wkur.. to izoluj je od siebie.... chroń siebie .. swoje zdrowie...
Ja jestem 6 lat w takim związku... nie powiem że łatwo zmienić podejście ..
kiedyś chciałam wiedzieć o każdej ich rozmowie... nakręcałam siebie ... teraz nie pytam... on raczej rzadko mówi...
I dlatego też pojawiają się sytuacje że .. są tematy , sprawy o których ja nie wiem .. a myślę że powinnam ..ale ja jego nie zmienię !
Facet z którym jestem, nie ma poczucia MY .. nasze sprawy... poza kasą i obowiązkami... wtedy szybko mu to przychodzi...
Dużo tu pisałam...
Jest egoistą do szpiku kości... nie liczy się z moimi strachami.. problemami... nie robi nic by mi .. nam  pomóc .. on chce tylko " pogódźmy się ".. dla mnie to znaczy że to ja mam się pogodzić z takim życiem..

Kiedyś lubiłam zwiedzanie, łażenie po okolicy, sport, jestem z temperamentem... robię rzeczy z przekonaniem i pasją
praca, miłość , dom... wkładałam  dużo pracy zaangażowania .. uczucia   ...
związek z M zrobił ze mnie sfrustrowaną kobietę ... jestem niezadowolona z życia... bo przestałam robić to co lubię ... skupiłam się za bardzo na M i jego potrzebach...

Wracam pomału do siebie..  jest ciężko.. bo jak powiedział wczoraj terapeuta.. straciłam kontakt z sobą samą ..
Ja już nie jestem pewna czy te uczucia i odczucia są moje własne..bo taka jestem.. czy jest to reakcja na życie jakie mam ...
Nigdy nie byłam zazdrosna..  a teraz jestem.. ale myślę że każdy kto czuje się dyskryminowany , nieważny .. zazdrości tym co ich wywyższają ...

tak na zastanowienie..
"
Szczęście jest stanem ducha, a więc nie może być trwałe."

"Szczęście jest tylko marzeniem, a rzeczywistością jest ból. Sprawdzam to już przez osiemdziesiąt lat. Nie widzę innej rady, jak poddać się temu i powiedzieć sobie, że muchy są po to, by je zjadały pająki, a ludzie po to, by ich żarły zmartwienia."

"Człowiek musiał popsuć trochę swoją naturę, bo nie rodzi się wilkiem, a jest wilkiem."

"Dla większości mężczyzn poprawić się, znaczy zmienić wady."******
"Rozważ, jak trudno jest zmienić siebie, a zrozumiesz, jak znikome masz szanse zmienić innych.".. to jest specjalnie dla mnie ..

Miłego prawie weekendu życzę !

Mam urodziny w weekend..  moim życzeniem jest by m znikł z mojego życia i mojej pamięci

Spełnienia marzeń kochana, tych najskrytszych również:)

No ok czyli radzicie żeby nie grac mało zainteresowana??? wiec co mam zrobić z tym uczuciem zazdrości i bycia druga...???

moje pytanie do chceuciekacstad...czemu od niego nie odejdziesz???
Chodzi i swiadmosc ze nie dasz sobie rady ze az tak toba zawladna ze pomimo iż jesteś nieszczesliwa jesteś z nim bo go kochasz???i zapominasz o złych chwilach kiedy zrobi drobny gest z twoim kierunku???

Wszystkiego najlepszego i trzymam kciuki żeby twoje marzenie się spelnilo:):):):)

No tak czyli mniej więcej o to mi chodzilo...ale czy takie granie mało zainteresowanej nie będzie miało odwrotnego celu?
dzisiaj mam pojechać po jego syna sama,pierwszy raz...boje się ze on będzie go faworyzowal bo defakto nie pogodziliśmy się...po prostu była lekka wymiana zdan on stwierdził ze wszystko jest ustalone ale nie było przytulenia ani buziaka na zgode,wiec we mnie dalej cos siedzi,a jak spytałam czy niemoze przyjść się przytulic na zgode to powiedział ze teraz on jest zly i kiedyś mu przejdzie....rozumiecie ja się wkurzam a on jest zly...rece opadają...no i wiecie jak to będzie syn przyjedzie i będą tylko oni znowu pojde w odstawkę bo przecież miała pretensje o telefonu do ex...czyli dla niego będzie usmiechniety a dla mnie jak gbur...wiem bo już nie raz była taka sytuacja...a skoro chce zacząć się zmieniac co powinnam zrobić,posiedziec chwile i wyjść zostawić ich i wrocic wieczorem???bo nocuje u nas jego syn...

do chceuciecstad...
czyli nie jesteś już z nim???
wow gratuluje,jezeli dobrze ciebie zrozumiałam,jezeli to niego nie wrócisz będziesz moja idolka:):)serio mowie...powiedz mi proszę co bulo takim punktem zwrotnym ze powiedzialas już nigdy więcej...czy może to stopniowo narastało...
wiesz ja tez chce odejść tylko ciagle w niego wierze ze będziemy szczęśliwi ze on się zmieni naprawi wszystko...ale wiem ze to tylko w mojej glowie siedzi a on się nigdy nie zmieni...tylko jestem naiwna...

ale dobra napisz proszę cos więcej chociaż wiem ze cie to może bolec ale lepiej jest się komus wygadać....

a jeżeli chodzi o waidomosc od niego to bardzo dobrze zrobilas ze skasowalas i nie odpisuj...pod zadnym pozorem...teraz będzie grac w sztuczki jak mi ciebie brakuje ze się zabije bez ciebie nie mam po co zyc...to gdzie był kurwa ja ty cierpialas i plakalas i blakaglas...siedział spokojnie przy piwku i miał cie w nosie...takie rzeczy musisz sobie przypominać...wiem latwo mowic...bo sama powinnam tak zrobić tylko ty już zrobilas pierwszy krok ku drodze do szczesia ja niestety stoje wmiejscu:(

no tak masz racje tylko już wcześniej się zgodziłam...teraz mam to odwolac...ok wiem tlumacze sibie i jego...ale pomimo wszystkiego nie chce być nie fair

Jestem ale nie jestem.. mieszkamy w jednym domu , ja z synem na piętrze on na dole... unikamy się .
Ja wiem że on cierpi na swój sposób , uważa że jestem winna wszystkiemu.. i ja chyba czasami nawet mu wierzę .
Uważa że moja zmiana uleczy nasze relacje i uzdrowi nasz związek.. u siebie nie widzi tematów do ewent. poprawy...

Nie ma punktu zwrotnego.. to raczej kumulowanie wszystkiego i niczego (w sensie drobnych rzeczy ) od lat...
Sprawa jest z pewnością czasochłonna, dziś kontaktowałam się z fotografem , żeby zrobić profesjonalne zdjęcia domu.. może to pomoże szybciej i lepiej sprzedać...
Taka właśnie jestem.. inne pewnie by ryczały... ja się kopię w dupsko sama... jak to mówią ? .. jak upadłaś to wstań , popraw koronę i zapierdala... j dalej
Jestem twarda ale i miękka bardzo... jak mufinka... z cieknącym środkiem ...
Życie.

Nie wiem jak się potoczy sytuacja ... nie daję nam żadnych szans.. tak myślę i czuję na dziś.

Rainbow.. posłuchaj dziewczyn... chciałaś przytulenia.. on jest zły i nie chce... wiesz jak będzie pewnie wyglądał weekend... ty będzie nadskakiwać ... on udawał króla... będziesz skomleć o uwagę .. i w ramach łaski zostaniesz z jego dzieckiem .. a on pobaluje .. może tam jakaś laskę spotka o która będzie musiał zawalczyć.... która mu nie będzie służyć.

Wybacz za brutal .. ale nie jesteś mu nic winna... on nie jest fair... Ty mu pomagasz ..a on foch .. a pomyślał jaka przysługę mu robisz ??? NIE ... to się dla niego nie liczy ... wiesz co to znaczy ?

Do Zazdrosnej boje się...po prostu się boje...bylas w takiej sytuacji? ze zaryzykowalas? ja chyba wole go odebrać i zniknąć z domu a w sobote zajac się czyms żeby nie spedzac z nimi czasu...no chyba ze jak wroce to będzie to na co czekam czyli rozmowa przytulenie pogodzenie się..bez tego nie uda mi się dalej wierzyc i być silna...

a co do chceuciecstad...masakra sytuacja mieszkac razem...widzieć jego gebe codziennie...najgorsze ze potem nie pamiętamy tych złych chwil tylko te dobre..możecie myslec ze jestem jakas nienormalna bo w swoim zyciu nie potrafie niczego zmienić...oczekuje rad ale boje się je realizować...a tobie daje rady zebys się trzymala swoje dezycji...ale tak jest taka wlasnie jestem...od momentu kiedy jestem z nim...raz odeszłam od niego plakalam i cierpiałam kiedy zaczelo mi być lepiej ze mna napisał...ze kocha tęskni bla bla bla wiec wrocilam bo chciałam dac mu szanse...i ile było dobrze miesiąc dwa potem znowu jazdy od początku...teraz znowu jestem na skraju...i wiem ze jak odejde to już na zawsze,nie będę z sibie robila idiotki ze odchodzę i wracam za każdym razem...tylko musze zebrac sily

kilka lat!!! czyli mam male szanse na wyrwanie się z toksycznego związku...

ale i tak w ciebie wierze

a z domem na pewno ci się wszystko uda,a i może fotograf przyjdzie jakiś fajny:)

Wież, mi że byłam, zaryzykowałam nasz związek, choć biłam się o czas z jego dziećmi, w pełni świadoma konsekwencji, możesz sobie poczytać moje żale na forum. Po prostu byłam już tak zmęczona jego przeginaniem, że było mi wszystko jedno. I wiesz co wygrałam, teraz wiem, że mu zależy na mnie. Wole, żyć sama, niż z facetem który mnie unieszczęśliwia.
Czego się boisz? Świadomości, że potrzebuje cię tylko do usługiwania sobie i synowi? Jeśli cię kocha to będzie brał twoje potrzeby pod uwagę. Jeśli nie to znaczy, że nie jest ciebie wart i tylko marnujesz swój czas.

Rozumiem, 3maj się

A po co? Przecież gołym okiem widać, że to Ona ma problem, nie On...

według niego...

Przerabiałam to... chceuciekacstad wzięła wszystko na swoje barki - cały ciężar związku, niech weźmie teraz odpowiedzialność...

chceuciekacstad - powtarzam wielokrotnie... możesz zmienić tylko siebie. Jeżeli On we własnej skórze dobrze się czuje i nie widzi potrzeby zmian to pozostaje Ci zaakceptować to i zmienić siebie lub... rozstać się. Dobrze robisz - trzymaj front.

Witam Was Dziewczyny.
Wpadłam na wasze forum przez przypadek,a że temat jest mi bliski to zaczelam czytac i mnie wciagneło
Chciałam wam tylko powiedzieć że posiadanie szczęsliwej rodziny, udanego związku, a do tego bycie macocha jest mozliwe. I można byc szczęśliwym. Na początku wymaga to wiele trudu i wielu starc. Wielu nie przyjemnych uczuć i morza rozmów, czasami łez ale się da. Wiem to z doświadczenia. Jestem żoną, matką, macochą i przechodziłam przez wszystkie opisane tu etapy. Tworzenie fajnej rodziny razem z dzieckiem partnera jest mozliwe. Uwzględniając w tym wszystkim gdzies tam równiez Ex i wszystko co ona wnosi.
Pozdrawiam was serdecznie i 3mam za was kciuki.

Oj tak az nie mogę się odczekać co na opwiesz...jak to zrobić żeby nie zwariować:):)szczególnie opisz swojego partnera bo dużo tez od niego zależy...wtedy będę mogla porownac:))

Z własnego doświadczenia moge wam powiedzieć, że da się to wszystko super poukładać ale wymaga to dojrzałości, kompromisów i duzych pokładów empatii. U nas od początku nie było łatwo, wręcz bardzo cięzko. Ja byłam bardzo młoda wchodząc w związek z rozwodnikiem i dzieciatym facetem, ktory jeszcze nie do końca miał odcięta pępowine od mamuci , a ex wciąz miała go owinietego wokół palca. Ja rówiez byłam mocno zazdrosna o jego przeszłośc, a i z przykrościa musze stwierdzić że często zdarzało mi sie być zazdrosną o dziecko. Zdarzało mi sie robic głupie rzeczy, przy których wtedy sie upierałam i byłam przekonana o ich racji a teraz mi za to wstyd. Takie wpadki były po obydwu stronach, a i pewnie nawet po trzech stronach choć ex się nigdy do nich nie przyzna Na dzień dzisiejszy jest świetnie i potrafimy byc super rodzinką. Swojej pasierbicy nigdy nie będe traktowała czy kochała jak własnego dziecka ale kiedy jestem z ta "moją" dwójka to nie ma forów dla mojego syna. Są sobie równi i tego sie trzymam. Tego samego trzyma się mój mąż, a ojciec obojga. Choc wiele było między nami starc o nierówne traktowanie jego córki czy próby wynagradzania jej rozbicia rodziny.
Dziewczyny jeśli macie pytania to pytajcie. Postaram się pomóc.

NorPol,
macie własne dzieci? Jak wyglądały odwiedziny młodej u was w domu, miała u was swój pokój? Jak sobie radziłaś wtedy i jak jest teraz? Jak docierałaś mężowi do rozumu? Jakie zasady wprowadziliście? Czy czułaś, że jesteś na drugim miejscu? Jak spędzaliście wakacje?
Dzięki, że się odezwałaś

Mysle ze najwiekszym probemem I najciezsza praca jest wypracowanie wspolnego frontu. U nas tez tak bylo. Klotnie, ciche dni przeplatane z dniami wesilymi I fajnymi. I kurcze mimo ze glupio sie przyznac to chyba ja je w duzej mierze psulam bo sama sobie nie radzilam ze soba I z sytuacja. Przerastala mnie. Pewnego dnia doszlam do wniosku ze tak byc nie moze I przestalam sie wtracac, wkurzac czy rywaluzowac z ex I jego dzieckiem. Wydaje mi sie ze to robilam dlatego ciaglr bylo cos. Doszlam do wniisku ze tworzymy wlasna historie I na niej sie koncentrujemy I zaczelo byc lepiej. Do tej piry sa czesto jakies keestie sporne ale dyskutujemu I analixujemy. Obydwoje wiemy ze przy dzieciach wspolny fnont rodzicow to podstawa. Jezeli cos nie pasuje to miedzy soba bez dzieci.

Wróciłam i co zastaję?
Zmorę rozhisteryzowanych, wzajemnie nakręcających się kobiet na ex, na pasierbów, na partnerów.

Pogodziliśmy się z mężem. Nie zapomniałam ale wybaczyłam. Nadrabia punkty dalej.
Przyznaję, pasierb chyba walczył więcej niż mąż (no chyba że robił to głośniej i dlatego tak myślę).

Część z was wie, że nam się udało stworzyć rodzinę. Było podobnie jak opisuje NorPol. Tylko, że mnie wydaje się, że wy zamiast słuchać dobrych rad nakręcacie się na złe.
Po jaką ch... jesteście z facetem darmozjadem, leniem, egoistą? Po co zajmujecie się ich wrednymi dzieciakami?
Tabletki uspakajające?, rozstroje żołądkowe? Nie, gdybym doszła do takiego etapu to bym walnęła
się w głowę. Masochistki jesteście.

Mnie nie słuchałyście. Owszem, miesiąc temu miałam zawahanie ale minęło. Dziś wiem, że przesadziłam i po części dzięki Wam bo dałam się wkręcić w egoistycznych facetów.
Też musiałam przeprosić męża. Mam nadzieję, że więcej nie dam się napuścić.

DZIEWCZYNY POSŁUCHAJCIE JAK NIE MNIE TO NORPOL - da się, tylko to zależy od was samych albo... związałyście się z niewłaściwym facetem i odpuście sobie jego bo wykończycie się.
W imię czego tracicie nerwy i zdrowie? Bo wg mnie to nie miłość.

Kto kogo nakręca na ex czy na pasierbów? Tłumaczę tylko dziewczynom, by nie dawały się wykorzystywać swoim facetom, jeśli ci nie odwzajemniają się tym samym, a wręcz przeciwnie traktują je lekceważąco.

Zadziwiające jest to, że używasz słów o których sama pisałaś niedawno, że tak bardzo cię zabolały. Mogę mówić wyłącznie za siebie. Miałam chwile zwątpienia, doszło do tego, że nie mogłam patrzeć na pasierba. Nawet ty, jako osoba bardziej doświadczona utwierdziłaś mnie w przekonaniu, że nie nadaję się do związku patchworkowego, pomimo, że również dzieliłaś się z nami podobnymi doświadczeniami.
Nie wiem co zrobiłam, co się zmieniło i na jak długo. Może najnormalniej odpoczęłam psychicznie, może wystarczyło, że moje potrzeby przynajmniej zostały zauważone. Mam wspaniałego faceta, który stara się pogodzić rolę partnera w związku i ojca, co jest często bardzo trudne w naszych ?pokręconych? rodzinach. Uczymy się całe życie, nikt nie jest nieomylny, jednak przynajmniej się staramy, zmieniamy i szukamy kompromisów. Jednak, każda z nas ma swoją własną tolerancję, każda ma swoje potrzeby na obecnym etapie życia i każda stara się robić to, co w danej sytuacji w danym czasie uważa za odpowiednie i należy to uszanować.
Dziękuję NorPol, obie macie wiele racji, wydaje mi się, że trzeba jakoś odpuścić, nie nakręcać się i skupić się na swoim życiu. Czasem jest to po porostu trudne i najnormalniej w świecie potrzebujemy się wygadać i wyżalić, by wyrzucić z siebie nasze bolączki. Przynajmniej nie czujemy się w tym osamotnione i poszukujemy nadziei, że coś zmieni się na lepsze. W moim przypadku tak właśnie było, cieszę się Ewarg, że w tym akurat cię nie posłuchałam.

Tak jestem szczęśliwa. Ostatnio miałam chandrę, czułam się pozostawiona z obowiązkami domowymi i dzieciakami sama, bo M dużo pracował, o co nie mam do niego pretensji. Przed kolejnym pracowitym weekendem zapytałam się go tylko, czy musi znów iść do pracy w sobotę, odpowiedział, że tak, co zrozumiałam. Wyobraźcie sobie, że później na niedzielę M zaproponował mi wypad na 1 dzień nad morze. Nie zgodziłam się na to ze względów finansowych, zorganizowaliśmy sobie coś fajnego na miejscu, ale ta propozycja dała mi dużo siły. Wiem, że M jest zdolny do takiej szalonej spontaniczności, do poświęceń i za to go kocham.

Sprawa mojej córki jest bardzo skomplikowana. Jedno jest pewne, że ona obecnie nie chce porozumienia i nikt jej do tego nie namówi. M próbował już kilkakrotnie z nią porozmawiać, jednak nikt do rozumu jej nie przemówi. Jedyne czego oczekuję od M to możliwość wyżalenia się, wygadania, tak by trochę emocje opadły. Nie prosiłam o to, bo najnormalniej był nieobecny, teraz udało się nam obgadać sprawę, tak, że już miałam dość rozmowy o przykrych rzeczach na które nie mam wpływu.
Nie jest łatwo, młoda robi takie jazdy w domu, że nawet syn M się boi wyjść z pokoju. Zatem problem nie znikł. Dogadujemy się z M w kwestii wspólnej strategii, on przy córce wtrąca się jedynie, kiedy ona wyzywa mnie obelgami. Ja również staram się ignorować jej niewłaściwe zachowanie i wyciągam konsekwencje. Córka jest już dorosłym człowiekiem i sama odpowiada za swoje czyny. Może postawiła sobie za cel rozdzielenie naszego związku, na razie się to nie udało.
Co do bronienia uczucia to się poprawiłam, odpowiedziałam na pytanie Asiulli.

Zaprosiłam do nas koleżankę Nataliii, dziewczyna nie jest w łatwej sytuacji i rozpaczliwie poszukuje pomocy. Co jej poradzicie?
http://www.netkobiety.pl/t74932.html

Może właśnie czas jest tym złotym środkiem do zdobycia pewności siebie, zaufania i dojrzałości.
Może wyjedz na jakiś czas do rodziny, wolne chwile spedzaj ze znajomymi, zapisz się na jakiś kurs, poszukaj dodatkowego zajęcia, by nie dać się zwariować.
Łatwo się komuś radzi, kiedy samemu znajdzie się w takiej sytuacji tracimy grunt pod nogami.

Dziękuje za odpowiedzi, mój partner o moich wizytach w szpitalu powiedział jasno że jeśli bede chciała to mam jechac go odwiedzić, jednak kiedy ostatnio zapytałam się czy mogę pojechać z nim powiedział że lepiej nie i powinien jechać sam a ja utwierdzam się w przekonaniu że jestem piątym kołem u wozu. Postawiłam mu sprawę jasno: Ja się nie pokazuje w szpitalu a jej nie chce widzieć w naszym domu... Teść przyznał mi racje ale następnego dnia mały dostał wypis ze szpitala i przyjechali do domu w pakiecie ze swoją ex, nie ukrywam że nerwowo nie ogarniam. Nie chce przekładać swojego dobra nad dobro dziecka bo wiem ze on jest najważniejszy nie tylko teraz ale zawsze dlatego nie robię mu żadnych wyrzutów unikam kłótni i wielu sytuacjach ustępuję jednak on i tak zaczyna nie potrzebne sprzeczki. Powiedziałam mu co mnie boli i dotarło chyba tylko na chwile... Co do zasłaniania się dzieckiem u niej to jest codzienność, wpadła na pomysł że każdy weekend który dziecko spędzi z nami ona chce przy tym być, NIE MA MOWY, to tylko jeden z wielu jej świetnych pomysłów.

Bo ta zazdrość wynika z poczucia zagrożenia...
Nikt nie robi afery jeżeli spotykamy się ze znajomymi, kolegami, koleżankami... Nie robi afery bo ludzie mają wokół siebie masę innych ludzi. Nie mogę być zazdrosna o każdą klientkę, koleżankę czy kolegę z którymi mój M. rozmawia czy spotyka się.

Problem to fakt, że wiem iż jestem dla niego najważniejsza i stawia mnie ponad inne osoby, ze mną się liczy i moje zdanie, samopoczucie jest dla niego priorytetem - a w twoim przypadku tak nie jest - okazuje się, że Ex poprzez posiadanie jego dziecka jest na pierwszym miejscu i to boli.

Lily89 uważam podobnie jak Ty, że można lubić ojczyma i macochę. Ale jest to możliwe kiedy relacje są zdrowe, a każdy zna swoje miejsce w rodzinie.
Moje dziecko lubi i mojego partnera i swoją macochę. Nie nastawiam jej przeciwko, mój Ex też nie.

Natalii czy ja dobrze zrozumiałam? Ty, Twój Partner, Jego Była i dziecko wylądowaliście pod jednym dachem?????

Brak tu jasnych granic.. Natalii - dziecko jest teraz chore, więc inne sprawy są spychane na dalszy tor... ale nie może być najważniejsze cały czas! Jest i powinno być ważne , tak jak Ty i partner, Wasz związek .
Niestety tu najważniejszą rolę odgrywa parter- to on powinien w dialogu z Tobą budować zasady, i to on powinien szukać przede wszystkim kompromisu pomiędzy OJciec i parter.

Ile dziecko ma lat ? Dlaczego on zgadza się na kontakty z synem przy ex?? przecież on powinien budować relacje w naturalnych warunkach - tata i mama mieszkają osobno... takie udawanie szczęśliwej rodzinki to budowanie nieprawdziwego obrazu dla dziecka - że rodzice są razem, lub zaraz będą ...
Myślę że ex próbuje manipulować Twoim parterem, jasno powiedz mu na co sie zgadzasz, a na co nie .
Tylko nie awanturami, nie obrażaniem - bo wtedy Ty będziesz problemem , nie temat o którym mówisz.

Spokój i opanowanie ... wiem że trudno, ale popracuj nad sobą , znajdź zainteresowanie żeby odciągnąć myśli... miej swoje życie ... ściskam ciepło.

Mieszkamy w jego domu w którym kiedyś mieszkał z nią, nie stać nas na kupno innego mieszkania. Sądownie ustalone są tylko alimenty a co do widzeń, nigdy od czasu kiedy sie spotykamy nie mam przy tym pomijając sytuacje kiedy mały jest zaziębiony i wtedy moj facet jedie do niej spedzic z nim czas...Jako tata daje z siebie wszystko na 100% zajmuje się nim najlepiej jak potrafi i jest bardzo zżyty z 3 letnik synkiem. Wiem za za jakiś czas mały zacznie postrzegać to w sposób ze zabrałam mu ojca i dlatego nie mieszkają w trójkę razem z mamą. Kiedy zapytalam go jak czułby sie w mojej sytuacji ( typ wybuchowego zazdrośnika ) przyznał że na pewno nie raz by sie złamał i ze wie ze jest mi ciężko bla bla bla..... gadanie. Co do moich relacji z "pasierbem" są bardzo pozytywne, lubi ze mną robić wiele rzeczy ale wiadomo że ja to nie to samo co tata czy mama... Ex nie odwiedza nas często, można powiedzieć ze wcale a to była wyjątkowa sytuacja. I nie wylądowałam z nią pod jednym dachem, juz dawno by mnie tu nie było Wieczorem przeprowadze niewinna rozmowe z chłopakiem, moze jakoś mnie oświeci. Pomimo deklaracji i zareczyn nie spieszy mu sie do slubu, co prawda coś tam przebąkiwał o dziecku.....za 4 lata... szkoda gadac

Nie byłam kochanką, zaczeliśmy się spotykać kilka miesięcy po tym jak się rozstali. Wiedziałam że im się nigdy nie układało tak prawde jest taka że dziecko jest z wpadki którą zaplanowała ex bo sama mi się do tego przyznała, wiedziała że ten związek długo nie potrwa a " tonący brzytwy się chwyta" jak to mówią. Chciała go zatrzymać na dziecko ale jej się nie udało. Kiedy dowiedziała się o mnie jeszcze długo nie dawała za wygraną, wiem ze ją wkurza ze jestesmy juz dlugo ze sobą a jej facet zwiał po 2 miesiącach...

Ale ja nie bardzo rozumiem o co chodzi? To w koncu on ma dziecko i to jego dziwne postępowanie z ex jest problemem, tak? Czy przypadkiem on na swoje postepowanie tłumaczy się tym ze ty sie kiedys z kims spotkałaś gdy jeszcze nie wiedziałaś że będziecie tworzyli parę?

Nataliii jestes bardzo młoda. Twój facet tez i nie bardzo jeszcze dorósł do całej tej sytuacji. Nie chce cię straszyc ale nie widze jeszcze długo żeby się cos zmieniło. On zachowuje się jak małe dziecko. Wydaje mi sie że nie potraficie ze soba rozmawiac tak żeby dało to efekty. Dziecko jest i to fakt ale to nie znaczy że wszystko ma byc podporządkowane tylko jemu, a w momęcie kiedy ty się sprzeciwiasz twój facet gra na twoich emocjach. Daleko tak nie zajedziecie i to będzie tylko męczarnia dla ciebie.
To co zrobiłas w stosunku do niego nie było ok. Jeżeli z nim byłaś i umawiałaś się z innym to nie jest ok niezależnie jak się tłumaczysz. Natomiast podjeliście decyzje że jesteście razem i nie powinien wracać do tematu sprzed dwóch lat i cię nim szantażowac aby cos przeforsować.