Być drugą i macochą

zazdrosna13 ja już tylko działam, kiedy cos mnie dotyczy i jej zachowanie uderza we mnie ,wtedy reaguje, tak się dzieje  jak jesteśmy we dwie sam na sam , bo gdy jest mąż i jesteśmy we 3 razem to on  caly czas  problemy rozwiązuje i   dziecie ogarnia, a tak poza tym jeśli chodzi o pomoc  to jest kwestia mojej woli i chęci a do tego kiedy jestem o cos bardzo ładnie i grzecznie poproszona przez dziecko
Największy ambaras w tym, ze Ona przy ojcu jest bardziej do ogarnięcia, fakt, palma jej równo tez odbija , choć szybciej do porządku da się przywołać, ale nie pozwolili sobie na tyle przy tacie ,na ile sobie potrafi pozwolić gdy nie ma ojca i ja sama jestem z nią .A przecież wiecie ,ze ja wcale pobłażliwa nie jestem i nie dam sobą manipulować, konsekwencja to moja mocna strona, bez dyscypliny także ani rusz, mimo tego  i tak lubi dokuczać i być przekorna jakby sprawiało jej to satysfakcje i ma ubaw gdy ze mną się droczy a mi piana cieknie z pyska gdy ja swoje -ona swoje ,przy tacie bardziej się kontroluje i hamuje

Mąż nie zgodził się na badania na ADHD , a było proponowane wielokrotnie przez szkole, odmówił ponieważ  uważa ,ze to jest zbędne i wcale nie ma zamiaru godzić się na to ,aby przez jakiś  głupkowaty papierek ( jego opinia)corka inaczej była traktowana w klasie na lekcji,czy w jakimkolwiek miejscu gdziekolwiek i on jest gorącym zwolennikiem, zeby dziecko miało takie same zasady i reguły w klasie, w szkole, gdzie się da  tak jak pozostale dzieci, bez żadnych tam ulg i forów   z powodu domniemanego adhd. On sprzeciwia się takim ustępstwom jakie widuje  u Młodej w szkole jak dzieci z tymi zaburzeniami są taryfowo traktowane.To dla niego jest  bląd i się z tym nie zgadza ,uważa ze wszyscy powinni być na równi traktowani i mieć narzucone te same zasady,- ja go w tym temacie w pełni popieram jak to rozumuje i do tego podchodzi ,dlatego nie chciał, aby corka była poddana tego typu badaniom ,bo jest wysokie prawdopodobieństwo ze mogli by takie jej orzeczenie wystawić, lecz  mąż do niego ma wiele przeciwskazań. Akurat jego pogląd jest zbieżny z moim 

Lily89 - ona nie może miec indywidualnego nauczania wg nas i MUS mieć kontakt z rówieśnikami,  z dzieciakami aby jakos poprawnie funkcjonowała w  grupie,  a nie jako odrębna jednostka .
Sama nie raz wspomina ze chciałby mieć E.D (Edukacje domową)choć przy tym tez jest chwiejna z te racji ,ze ojciec jest wymagający i nie byłoby taryf ulgowych ,ani obijania się z nauką,  ale tak patrzymy i stwierdzamy ,ze wtedy by całkowicie się jeszcze bardziej wycofała z grupy rówieśniczej. Z porozumieniem się z dorosłymi nie ma problemów, ma szeroki zakres wiedzy w wielu tematach ponad normę, z relacjami z rówieśnikami jest na bakier, bo wg niej zyją w infantylnym świecie, świat zabawek, gier komp to nie jej  realia, a ona z innej planety najwyraźniej ,inne priorytety i idee

Nasz zwierzyniec to dla niej najlepsi przyjaciele z jakimi najchętniej i każda wolną minute swojego czasu  z nimi spedza. szaleje za nimi z wzajemnością Obdarowuje ich miloscia i troską az  nie raz oczu oderwać nie można jak są za sobą .
Ona   najchętniej z nimi by cale dnie spędzała  dzieląc swoje radości i smutki  , ale to w niej uwielbiam, ze jest taka przekochana opiekuńcza i delikatna do  futrzaków i nie jest sklonna do krzywd. Taki sam chorobliwy miłośnik zwierząt ( nie tylko swoich ) jak  Ja i maż

Cześć, dziewczyny. Czytam Was od dawna i po cichu podziwiam Waszą siłę.
Ogólnie miałam się nie udzielać, bo nie jestem w podobnej sytuacji, ale... chciałabym odpowiedzieć na post Mortishy.

Ja ogólnie jestem przeciwko podawaniu dzieciom leków na uspokojenie/wyciszenie.
Ale ostatnio obejrzałam program o dzieciach z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi... KOSZMAR.
Tam bez leków ani rusz. Ataki agresji, próby okaleczeń, próby samobójcze. No po prostu tragedia.

Mortisha, pogadaj może jeszcze raz z mężem. Niech się zgodzi na badanie na ADHD. Bo jeżeli córka jest chora, to leczenie poprawi komfort nie tylko jej życia, ale też Waszego!

Ja czytałam książki pod ławką i na ławce. Panu w liceum nie przeszkadzało to wcale, bo stwierdził, że jak mnie pyta to odpowiadam na 5 i w sumie nikomu nie przeszkadzam, to sobie mogę czytać.

Jest całkiem spore grono lekarzy i naukowców uważających, że nadpobudliwość dużej grupy dzieci udałoby się zniwelować zmieniając ich dietę. Za dużo w niej cukru i stąd dzieci mają za dużo energii.

Przecież nikt wam nie karze zgłaszać informacji o diagnozie w szkole, choć wg. mnie powinno się powiadomić wychowawcę dla dobra małej. Po prostu wiedzieli byście jak z nią postępować i jak jej pomóc. Jeśli komuś coś dolega, to trzeba się z tym liczyć, a nie bagatelizować sprawę i czekać z założonymi rękami, aż przydarzy się jakieś nieszczęście. Myślę, że to ojciec ma problem z ewentualnym zaakceptowaniem rozpoznania, że może się okazać, iż jego ukochana córeczka ma jakieś wady.

Może reaguje tak stanowczo, bo młoda już miała doświadczenie w przyjmowaniu leków, może w rodzinie M albo matki występowały jakieś anomalia? Medycyna idzie do przodu i teraz lekarstwa są mniej inwazyjnie i mają mniej skutków ubocznych. Uważam, że dla dobra młodej powinniście zdecydować się na badania i ewentualną kurację.

Witajcie Dziewczynki .. miłego dnia życzę ...
Motylek jak u Ciebie ???
Kjim , jak sobie radzisz Kobieto ?

macie jakieś sposoby na poprawę nastroju??
na sen biorę leki, na spokój również... jutro psycho.. tak chciałabym nie myśleć..
nie analizować co będzie ...
Kjim... Ty już uporałaś się myślami ?

Chceuciekacstad, czytam Was cały czas, jak się dalej z tym wszystkim zmagacie. O tym, że TY wybierasz się do psychologa , żeby sobie zacząć z tym radzić.
Z jednej strony łapie się za głowę : co jeszcze zrobimy żeby ratować związek? Żeby być z facetem, którego kochamy? Bierzemy prochy, radzimy się psychologa, musimy ustępować, tolerować, mimo, że wszystkie zgodnie twierdzimy, że to ON powinien nad sobą pracować. Że to On powinien ze sobą i dzieciakiem iść do psychologa (czasem sobie nawet myślę, że przydałby mu się psychiatra).
Ty chcesz uciekać stąd , a Ja już od tego uciekłam. I.............?
Zazdroszczę Wam, że macie więcej siły ode mnie, bo wciąż tęsknie za swoim facetem. I wciąż zastanawiam się co jest mniejszym złem: mieć obok faceta, za którym tak bardzo tęsknię, ale brać środki uspokajające przed każdym weekendem, zaciskać zęby, kiedy Jego dzieci mnie ignorują, zmagać się z nerwową biegunką, kiedy zbliżają się święta czy.... brać środki na uspokojenie, kiedy wieczorem nie mogę sobie poradzić z tęsknotą. 
Po analizie stwierdzam, że szybciej wyleczę się z tej miłości, niż zaakceptuję Jego dzieci, Jego Byłą i całą tą nerwowa otoczkę. 
Tęsknię bardzo. I wiem , że On tez. Daje mi tego dowody. Ale perspektyw na to, że uda nam się być razem i być szczęśliwymi - nie ma.

Próbował coś zmieniać. Ale według mnie z chwilowym skutkiem. Potem wszystko wracało na stare tory. Ja tez próbowałam, próbowałam tolerowac coś co nie było po mojemu, próbowałam się nie przejmowąć tym, że we własnym domu, obcy ludzie traktują mnie jak intruza. Ale tak się nie da żyć. Czułam się zażenowana, że znowu czepiam się o to samo. Za każdym razem (tak jak TY)  zastanawiałam się nad tym,  czy On zmienia się tylko na chwile żeby mnie udobruchać(?) czy te Jego zachowania są tak bardzo w Nim zakorzenione, że nie potrafi się zmienić? Czy strach przed utratą dzieci jest aż tak silny, że przyćmił Mu zdrowy rozsądek, czy może stosuje takie metody wychowawcze , bo sam był tak wychowywany (bezstresowo) ? 
Zachwyceni byliśmy tym, co się wydarzyło między nami , oboje twierdzimy, że to co nas spotkało to miłość jakiej nie przeżyliśmy wcześniej, tylko, że starcie naszych dwóch światów to coś czego nie udźwigniemy. Nie wiem co musiałoby się zmienić żeby być ze sobą i żadne z nas nie cierpiało. Próbowaliśmy kilka razy na różne sposoby. Ja się nie zmienię i On też nie. Dlatego napisałam, że perspektyw na to , że coś się zmieni - już nie mamy.

A czy Twój były widział potrzebę zmiany ? w sensie , że chciał zmienić swoje podejście do dzieci ??? czy raczej robił to na zasadzie żeby spełnić Twoje oczekiwania ?  byliście  u psychologa ..psychiatry ? Czy raczej było na zasadzie " tym razem się postaramy " ...?

To mnie zastanawia .. że w większości przypadków.. faceci nie widzą problemu.. ich rodziny nie widzą problemu.. tylko my jesteśmy problematyczne bo nie myślimy i nie czujemy jak oni ..
Jak jeszcze rozmawialiśmy..  kłóciliśmy się z M o podejście do dzieci.. on wymyślił że aby jego młody nas nie szpiegował,, nie gadał o nas..to ja mam mu pokazać jaka fajna jestem... zarzucał mi że ja z nim nie rozmawiam ... że nie próbuje być miła i nie przekonuję go do siebie...
Młody większość czasu spędza nie z ojcem tylko z kolegami.. tabun dzieci lata mi po domu... wyjadają wszystko.. wypijają .. bałaganią...ok dzieci.. Ja powinnam według m nadskakiwać jego młodemu .. włazić mu w dupkę .. a on nawet dzień dobry nie mówi jak wchodzi... dopiero m mu przypomina..
... zapytałam M skoro twierdzi że traktujemy dzieci podobnie..to dlaczego on nie zabiega o kontakty z moim synem...
A on na to " że on stary człowiek po schodach łazić do młodego mojego nie będzie " ...no szok... a ja mam biegać za 8 latkiem...
M nie interesuje się prawie w ogóle moim synem.. ja go do tego nie zmuszam.. on nawet nie wie czy mój syn jest w domu...
Powiedziałam  M , że on wymaga ode mnie bym dbała o samopoczucie jego synka jak jest u nas .. ale on w ogóle nie interesuje się moim synem który z nami mieszka.. sporadycznie rozmawiają ..
Dziwne .. że wymaga czegoś czego sam nie daje...  czy to takie trudne do zobaczenia ?

Tego się pewnie nigdy nie dowiem. Nie wiem czy zmieniał się, bo chciał mi zrobić dobrze, czy naprawdę docierało do Niego, że swoim włazidupstwem i spełnianiem zachcianek robi dzieciom krzywdę. Do dziś tego nie wiem.  Domyślać się tylko mogę, że strach przed utratą dzieci (bo jakby zaczął od nich czegokolwiek wymagać skończyłoby się tym, że nie chciałyby do niego przyjeżdżać), ten strach jest u Niego większy, niż strach przed utratą miłości kobiety i mężczyzny. Tak się domyślam, czy tak było/jest naprawdę nie wiem.

Mdowa.. sęk w tym że my nie udajemy właśnie szczęśliwej rodzinki..
Mój związek ponad 6 letni to jak małżeństwo  - tyle że bez papierka.
Gdyby było tak łatwo jak piszesz " wycofać się " .. to pewnie każda z nas kończyła by na pierwszych problemach..

Mówią ..ze to czego się nie da zmienić trzeba zaakceptować... trzeba akceptować druga osobę z jej strachami i wadami...
Tyle że łatwo się mówi .. łatwo pamięta przez kilka dni tygodni... a później i tak rządzą nami instynkty i odruchy bezwarunkowe...
Zauważyłam wśród znajomych, że faceci  nie mają problemu z tolerowaniem "obcych " dzieci... lub my kobiety na więcej się zgadzamy w imię dobra ogółu...
Nie wiem.. trudno nie przyznać racji naszym M .. ich obawy maja jakieś tam uzasadnienie .. jeśli matka , rodzina nie wychowuje dzieciaka .. to trudno by on sam cokolwiek wywojował poza niechęcią młodego...
Argument o ograniczeniu czasowym przy weekendowym ojcostwu jest również bardzo ważny...
Tyle że .... no właśnie... brak zrozumienia drugiej strony że my wcale nie mamy obowiązku tego wszystkiego brać pod uwagę.. że nam się należy choć czasami .. uznanie.. zrozumienie .. i bycie ....

Mwdowa81,
a ja ci gratuluję odwagi.

A ja zauważyłam wręcz odwrotnie.

Ale moja obserwacja dlaczego tak jest...
Żadna kobieta nie oczekuje od nowego mężczyny, że będzie jej dzieciom prał, gotował, sprzątał, utrzymywał je... przeważnie jest samowystarczalna i utrzymuje siebie i swoje dzieci.
Mężczyna jak weźmie swoje dziecko to już wymaga pełnego wiktu i opierunku... bo oczekiwania są takie, że to jest rola kobiety....
Kobieta odpowiedzialna jest za ciepłą atmosfere w domu i spokój, radość - jako opiekunka domowego ogniska.

Jak facet nie znajdzie kobiety, która obsłuży jego i jego latorośle to zaraz biegnie po pomoc do mamusi... w wakacje pełno jest takich tatusiów ze swoimi dziećmi... i mamusią na doczepkę...

Chyba więcie dziewczyny gdzie mam takie oczekiwania wobec mnie... dlatego żyje mi się teraz bardziej komfortowo.

Szczerze - to uważam, że do łożka nikogo szukać nie trzeba - chętni zawsze sie znajdą.

Natomiast do wspólnego życia - to już jest sztuka - nie ma sensu iść na łatwiznę i byc z kimś z braku laku.

Uważam, że nie muszę "kupować całej świni, jeżeli chodzi mi tylko o kiełbaskę"

A Ja nie mogę Ci powiedzieć?
Będzie dobrze, jesteś wrażliwą kobietą to swoje musisz odchorować. Będzie dobrze!!!!

Kijm, ja wiele przeszłam śmierc męża, nieudany związek /jak można było nazwać to związkiem/, więc pamietaj, że po nocy przychodzi dzień. Będzie dobrze, ale Ty musisz sobie odpowiedziec na pytanie co jest ważne dla Ciebie.
Moim zdaniem jeśli źle się czujemy ze swoim partnerem jest to związek toksyczny a wiadomo takie związki nie wróżą nic dobrego

Wiem, wiem, wszystko wiem, co mi tu piszecie.
Ale rozum swoje a głupie serce swoje.
Boże, jak ja bym chciała czasem być tępą-idiotką-trzpiotką, po której wszystko spływa.
Która niczym się nie przejmuje, nosi różowe tipsy i .... różowe okulary i ma wszystko i wszystkich w d..pie.
Ale jestem taką racjonalistką, że aż mnie samą to czasem przytłacza.

Witaj, nakresle swoja sytuacje...mam 24 lata mój partner 30 i 5 letniego syna z poprzedniego związku nie byli malzenstwem...jesteśmy razem rok...oni byli ze sobą 7 lat, potem 3 lata się rozstali w miedzy czasie on miał kogos innego a potem pojawiłam się ja...zycie z kims takim kto ma dziecko nie jest takie trudne schody zaczynają się jeżeli chodzi o matke dziecka i była partnerke twojego faceta....musisz wiedizec ze on zawsze wybierze dziecko i będzie chciał być fair w stosunku do swojej ex ty jesteś na ostanim miejscu i zawsze tak będzie chociaż zawsze może ci powtarzac ze to ty jesteś najwazniejsza...ja zaakceptowałam jego syna co weekend wymyślam rozne  zabawy obiady wycieczki itp. traktuje go normalnie nie udaje jak nie mam humoru to mowie mu chociaż ma 5 lat ale wszystko rozumie,nadrabiam kiedy mam dobry...żeby widział ze go lubie i tak jest i mogl się odnalesc w nowej sytuacji gdzie ma nie tylko mame i tate ale tez ciocie i wujka....natomiast nie mopge pogodzić się ze ma kontak z była i niby chodzi tylko o dziecko ale tak nie jest,cos zawsze zostaje w sercu po rozstaniu pomimo ze rozstali się z jej winy...wydaje mi się ze on ja nadal kocha...a ze mna jest bo jestem dobra dla jego dziecka i jako jedyna mnie zaakceptowal...wcześniej po rozstaniu z tamta miał jakies dziewczyny...ale nic tak nie boli jak ciagly kontakt z tamta...kiedy slysze jej imie nie uwierzycie ale szlak mnie trafia nie potrafie sobie z tym sama poradzić a mój partnej mowi ze sprzesadzam i ze wymyślam i nie mam powodow być az tak zazdrosna....tylko kiedy ja tak czuje to co mam zrobić milczeć? nie jestem taka osoba ja musze od razu wszystko wyrzucić z siebie...tylko wina lezy po jego stronie bo nie potrafi się postawić w mojej sytuacji...ale wiecie co kiedy mój były napisał do mnie sms o przepis na salatke która sama wymyslilam i mu smakowala...obecny partner nie odzywal się z tydzień i klotnia non stop,ze go zdradzam ze klamie ze jestem taka i owaka....a ja nie mogę zlego słowa powiedzieć na  jego była bo to przecież matka jego dziecka....
moje pytanie do was....jak widzicie ta sytuacje jako osoby trzecie...może odezwie się osoba w podobnej sytuacji,ale tez chętnie poznam opinie matki która ma dziecko i jej były przyjezdza po nie majac już nowa dziewczyne.....
czekam na odpowiedzi:):)

Złość ... znaczy się że walczysz ..rozum z sercem ...

Gdzieś czytałam o metodzie wywalania złości i emocji... kopania w drzewo.. krzyczenie w lesie...
ogólnie chyba intensywny wysiłek... ...boks to dobry pomysł...walić w ten worek treningowy ...
Syn mnie namawia na sqousha lub judo..
.  a mnie się nie chce z domu wychodzić... najlepiej to spać... choć i tak budzę się po kilkanaście razy.......

Ja tak mogę powiedzieć.

Natomiast do co ojca mojego dziecka, to jego partnerka chyba jest traktowana lepiej skoro własnego dziecka nie widział od kilku lat...

No powiem Ci, że nierównowaga strasznie bije po oczach...

A wspólne pomieszczenia? Salon, kuchnia, sypialnia, przedpokój?

I poźniej nic dziwnego, że im pasuje, Oni są zadowoleni, bo to my widzimy tą nierównowagę i chcemy też czegoś dla siebie... więc w ich mniemaniu marudzimy i narzekamy...

U mnie też nie zawsze jest różowo... wyhodowałam sobie "grubą skórkę" i bez oporów upominam się o swoje... trudno jeżeli ktoś ma być niezadowolony - to niech to będzie On... to jest poświęcenie na, które jestem gotowa

jeżeli chodzi o moje uczucia do jego ex to jestem cholernie zazdrosna co tygodniowe kontakty z nia doprowadzają mnie do szalu,nigdy taka nie była a tu proszę jestem zazdrosna o wszystko nawet jeżeli o minute dluzej idzie po syna ja już zaczynam się bac ze się caluja przytulają a ze mnie robia głupka

co do weekendowego pytania co robimy jak przyjezdza syn to mam to samo....a kiedy go nie ma choć to rzadkość wtedy może nie robic nic najlepiej grac caly dzień na kompie a ja nie istnieje

ogolnie mysle ze kobiety które sa w związkach z facetami którzy maja dzieci i kontak z ex sa biedne....zawsze te drugie nikomu nie potrzebne a trwamy przy nich jakby to był ksiaze z bajki....tylko czemu nie można od nich odejść????bo co bo raz się przytuli pocaluje powie dobre slowo i głupie sobie myslimy ze wszystko się teraz ulozy!!!!1boze jaka ja naiwna jestem...pisząc to widze jak oszukiwałam sama siebie....wiecie jestem na skraju...albo dalej mieć klapki na oczach i cieszyc się jakimkolwiek drobnym gestem z jego strony ale cierpieć cale zycie....albo odejść i znalesc ksiecia z bajki bo wiem ze tacy istnieja....help

U mnie nie ma reguły. Niektóre Ex / Next mnie nienawidzą - bez szczególnego powodu - istnieję.
Ja z jedną Ex miałam bardzo na pieńku, w związku z tym co piszecie - czyli wtrącanie się, buntowanie dziecka, wypytywanie, nagła miłość do rodziny mojego partnera...
Do pozostałych nie mam zastrzeżeń... ale
uważam, że to jak relacje układają sie z Ex / Next bardzo zależy od naszych obecnych partnerów, bo jeżeli Ja, mój M. nie dajemy sobie powodów do podejrzeń, nie rozmawiamy z byłymi za często, nie epatujemy kontaktami z nimi, nie robimy z nich części naszego życia - to naprawdę nie ma podowu do zazdrości.

Bardzo drażliwa kwestia, do której podchodzę tak...
Dobry, przyzwoity ojciec płaci alimenty, ale nie może to mieć wpływu na nasze finanse. Nie będę do niego dokładała. Nie będę przez jego finanse odbierała sobie lub dzieciom. Nie może mnie to ograniczać /oczywiście w miarę rozsądku/ typu - nie jedziemy na urlop bo... alimenty.
Ja rozumiem, że z pustego i salomon nie naleje, ale alimenty w kwocie 400-1500 zł żadnego pracującego faceta z torbami nie puściły, więc nie może z tego czynić sobie argumentu.

Natomiast jeżeli zgadza się na podniesienie alimentów lub dokładanie wiecznie do dzieci - to poproś o większy wkład w wasze życie, skoro koszty rosną to nie tylko dzieciom, tobie również.

Kjim..jak się masz ???

my się nie rozstaliśmy.. jeszcze ,
mieszkamy w jednym domu - zero rozmów.. prawie się nie widzimy.. on na dole , ja z synem na górze ... unikamy się
U nas to trudniejsza sprawa.. dom .. kredyt... i myślę że on tak łatwo z tego nie zrezygnuje... i nie o mnie będzie nawet chodzić.. choć on twierdzi że kocha...ale sama miłość to za mało.. nie wystarczy.. ja jej nie widzę , nie czuję ..
Sama nie wiem co czuję .. jestem pełna złości do niego, mam same ale... nie lubię go ostatnio...
gdzieś tam w środku tęsknię ..ale już nie wiem za czym

Biorę leki - neopersen forte nie wiem czy to złudzenie .. ale mi pomagają .. dodatkowo lecytynę bo mam straszne problemy z koncentracja i pamięcią ....
i idę do psychologa .. wiem że mam problemy z sobą już .. muszę nauczyć się stawiać granice.. mówić nie , nie patrzeć co mówią inni .. chcę się nauczyć zdrowego egoizmu....

Uwierz w to co napisała Tendre77
"uważam, że to jak relacje układają sie z Ex / Next bardzo zależy od naszych obecnych partnerów, bo jeżeli Ja, mój M. nie dajemy sobie powodów do podejrzeń, nie rozmawiamy z byłymi za często, nie epatujemy kontaktami z nimi, nie robimy z nich części naszego życia - to naprawdę nie ma podowu do zazdrości"

Widać trafiłaś na zdrowego faceta

A u mnie co do ex to bywa różnie. Czasami tak mnie zżera zazdrość, że szok, a czasami jest ok. Nie chodzi tu o jej wygląd, bardziej jest to zazdrość o pewne rzeczy, które ona z nim miała, robiła pierwsza (małżeństwo, dziecko, dom itp.). Smutno mi gdy o tym myślę, ale zastanawiam się dlaczego tak jest, bo przecież byli faceci w moim życiu, którzy przede mną też mieli inne kobiety i one też były pierwsze w czymś tam. Też prowadzili wspólne życie, też mieszkali razem, też wyjeżdżali wspólnie. I jakoś nie było takiego problemu z  akceptacją tego tak jak teraz. Dlaczego?

Mój M można powiedzieć, że ma "poprawne" stosunki z ex tzn. rozwód przebiegł sprawnie, bez szarpaniny, w kwestii alimentów i dziecka też się dogadali. Na początki miała jakąś dziwną fazę na mnie tzn. nie kazała młodemu nocować u nas (w sensie w mieszkaniu, które ja wynajmowałam, ale jak przeprowadziliśmy się do mieszkania M to już tak).
Raz po raz ma odchyły, że M za mało interesuje się dzieckiem, choć jeździ do młodego 2 razy w tygodniu-czasami coś wypadnie, wiadomo, a u nas jest co 2 weekend (tak jak sobie tego zażyczyła sądownie).
Niby powierzchownie, tak na pierwszy rzut oka wszystko jest ok, ale gdyby to dogłębnie przeanalizować to już tak ok nie jest.
Ex ma nad M przewagę w postaci młodego, tzn. jest to jej karta przetargowa. Niby M mówi, że nie chce się z nią kłócić, bo już dosyć się nakłócił, ale na moje oko i z tego co on mówi, to wnioskuję, że wszystko ma podłoże takie, że M boi się jej coś powiedzieć, przeciwstawić, odmówić, bo ona może mu utrudniać kontakt z młodym. Powtarzam, że ma sądownie przyznane terminy wizyt, to ona sobie może, ale jakoś nie specjalnie dociera.

Wkurza mnie, że jak chce dopytać o widzenie z młodym to rzadko rozmawia z nią przy mnie, a ona też przeważnie dzwoni jak M jest w pracy. Wkurza, że przy okazji rozmowy z młodym (jak jest u nas) potrafi powiedzieć M, że np. jej siostra urodziła. Po co? W jakim celu? Wkurza jak jedzie do młodego i tam jest niby z młodym, ale tak do końca niewiem jak naprawdę te spotkania wyglądają.
Tego typu sprawy wkur...., sieją ziarenko niepewności. I to jest chyba ta zazdrość w stosunku do niej. 
Sama nie wiem.
W takich sytuacjach powtarzam sobie, że to przecież mnie wybrał, nie ją. Ze mną żyje, mnie kocha.
Czasami pomaga.

Byłam pierwszą, drugą - przez jakiś czas nieświadomie... Taka kryzysowa narzeczona...  Na szczęście do niczego wielkiego nie doszło. Teraz jestem trzecia. Tzn, narzeczony miał 2 żony.  I niech mi ktoś powie, że zna osobę bardziej porąbaną niż ja.

dzwoni do niego do pracy, bo może tak jest zręczniej niż dzwonić do was, do prywatnego domui waszego prywatnego zycia
co do jej zachowania na początku waszej znajomości...
ja rozumiem, że ojciec ma prawo widywac dziecko, ale jak ojcirec zmienia kobiety jak rękawiczki (hipotetycznie, nie mówię o twoim) to matka ma się zgadzac na mieszanie dziecku w głowie i ciągle nowe ciocie?
co innego, jak już byliście razem....
rozumiesz?

Temat telefonów od ex u mnie to temat rzeka,potrafiła dzownić o takich porach dnia i nocy że ja nawet do siostry bym się nie odważyła
Niedziela 6.30 telefon do czy M wie która apteka jest czynna bo ją boli ucho...
Kiedy ja zaczęłam odbierać telefony od niej przestała dzwonić,przeszła na inny system niszczenie nam życia,podrzucała dziecko w momentach kiedy wychodziliśmy do znajomych do kina,mieliśmy gości,ja byłam chora albo wracałam do domu po długiej delegacji i chciałam tylko ciszy.
W marcowy poranek my wychodzimy na wesele do mojego brata, a tu młoda stoi u nas pod drzwiami,pytamy ją co tu robi mówi mama powiedziała że chce mieć dzień dla siebie....on został w domu z 11letnią córka ja pojechałam sama.
Co do rozmów M i jego ex nie zawsze były to rozmowy o dziecku.....
Do dzisiaj jak słysze w radiu pewną piosenkę móje ciało krzyczy,bo tą właśnie piosenke miał M w telefonie jako dzwonek.

nie no takich jazd z telefonami o 6 rano czy 22 wieczorem to nie ma u nas. Wiem tylko, że większość rozmów odbywa się jak ja nie słyszę. M tłumaczy, że boi się z nią rozmawiać przy mnie, bo ja nerwowo reaguję i są kłótnie, a on tego nie chce (a jak mam reagować jak w głowie myśli o czym tak naprawdę rozmawiają). Jak dla mnie głupia wymówka, bo i tak się kłócimy (o to, że nie rozmawia przy mnie), więc i tak do bani.

Zazdrosna Twoje rozżalenie to normalna reakcja na taką sytuację. Chciałabyś jak piszesz, aby Twoje dzieci miały ojca, dla którego będą ważne. Tym bardziej ciężko gdy stykasz się z tym na co dzień. Niestety na pewne zachowania ludzi nie mamy wpływu i choćbyśmy ze wszystkich sił chciały coś zmienić, to niektórych spraw nie przeskoczymy. Oby Twoja chandra była chwilowa. Jutro też jest dzień. Może będzie lepszy od dzisiejszego. Trzymaj się.

Co do Twoich obaw to czasami odnoszę podobne wrażenie. Czytamy o swoich wzlotach i upadkach, czasami za bardzo pewne rzeczy bierzemy sobie do serca, przypisujemy je sobie, naszemu życiu. I zaczynają się refleksje, przemyślenia, dołki. Ale mimo wszystko fajnie, że możemy się wygadać. Już sama świadomość, że nie jestem sama, jedyna z tego typu problemami sprawia, że mi lepiej.

Też ostatnio się zastanawiałam co u naszej "matki"