Być drugą i macochą

tak czy siak wszystko sprowadzacie do pieniędzy.
Zazdrosna , nie rozumiem jednego. Dlaczego  jesli dziecko przebywa u was większość czasu nie zrobicie tak, abyście to wy byli prawnymi opiekunami dziecka i to była wam płaciła alimenty na dziecko?
Tendre to nie jest krytyka.. to jest inny punkt widzenia i od tego między innymi jest to forum.
Piszesz że nie buntujecie dzieci? nie mówicie nic złego na była swojego partnera? myslisz że w to mozna uwierzyć? nikt z nas nie jest idealny ani exowe ani aktualne , jedna na druga nadaje, jedna drugiej chętnie naplułaby w twarz za wyimaginowane często krzywdy i nie wiadomo co jeszcze... zwróć uwage na statystyki to w dużej większości męzyczyźni odchodzą do innych kobiet , to z winy faceta rozpadają się związki przewaznie , to on znajduje sobie nową kochanke, zonę, partnerkę..
wszystko można poukładać jeśli sie tego chce i potrafimy na byłe zycie partnera popatrzeć obiektywnie bez urazy i z chęcią realizacji stworzenia szczęsliwej rodziny

Po pierwsze sądy są jakie są i matka musiałaby być chyba pijaczką, a dziecko znaleźć się kilkakrotnie w szpitalu w stanie agonalnym, by ojciec mógł odebrać jej dziecko. M ma dowody na to, że młody był pobity przez matkę, miał zrobioną obdukcje i sprawa karna została umorzona. Wielkie halo o takich sprawach to tylko w telewizji, w realu nikt nikomu dziecka nie odbiera, oddała go sama, bo sobie z synem nie radziła.
Po drugie jest jeszcze drugi młodszy syn M, który mieszka z matką. Ex zaniedbuje go do tego stopnia, że szkoła wystosowała pismo do sądu o przydzielenie kuratora, bo dziecko (11 lat) przestało chodzić do szkoły. I wiecie co na to sąd? Przesłał odpowiedz, że nie zajmuje się takimi błahymi sprawami.
Po trzecie NIGDY, PRZENIGDY ja ani M NIE MÓWILIŚMY ZŁEGO SŁOWA NA EX PRZY DZIECIACH. Dobrze wiemy, że obróciłoby się to przeciwko nam i sprawiło im przykrość, a tego nikt nie chce. Kiedy ex oddała nam syna przed świętami Bożego Narodzenia, kiedy chłopak płakał, a matka tygodniami nie odbierała telefonu i nie pozwoliła mu nawet porozmawiać z bratem, z którym prawie zawsze był razem ojciec z bezsilności powtarzał tylko ?matka cię kocha synu?. Serce bolało jak młody skarżył się jak jest wyzywany i szykanowany przez partnera matki, a ona nawet nie broniła chłopca.

Wybacz .. ONA1977- ale nie masz pojęcia o czym piszesz , bo nie masz takich doświadczeń.
To co próbujesz nam przekazać.. że prostym jest "stworzenie szczęśliwej rodziny"... to tylko Twoja projekcja Twojej postawy ... uwierz mi , że Tobie się tylko wydaje , że tak wspaniała byś była w naszej sytuacji ...
Nie tylko my macochy jesteśmy odpowiedzialne za związki, nie mamy prawa (zgodnie z prawem ale i często głośną wolą rodziców ) wychowywać nie swoich dzieci...ale mamy obowiązek według Ciebie i całej rzeszy "dobrych ludzi " powinność przyjmować je we własnym domu, traktować jak "biedne dzieciątka " bo im się rodzice rozstali.. traktować jak swoje (karmić, zabawiać, opiekować, finansować ) lub często lepiej.. bo tatusia nie mają na co dzień ...
Ja nie buntuję pasierba.. jest u nas średnio 2 weekendy w miesiącu.. czasami więcej .. czasami dłużej... NIGDY ZŁEGO SŁOWA NIE POWIEDZIAŁAM NA JEGO MATKĘ .. sama go przywołałam do porządku jak mówił że matka jest głupia .. że pije wódkę i zamyka go w pokoju... a ex co ? na każde opowieści z "krypty ".. które donosi jej młody (wypytuje go nawet przez telefon podczas pobytu u nas ) robi awanturę M.. jego matce.. czasami w całej rodzinie ...
Partner znajduje tysiące usprawiedliwień dla zachowania chłopca i ex... bo się jej BOI ! że utrudni kontakt, ..

Zapomniałaś jeszcze o jednym , MY tez jesteśmy po rozwodzie , często z dziećmi.... znamy świat z obu stron - i ex i macoch...
Myślisz że mamy wszystkie rozdwojenie osobowości ?? czy może tu na forum kłamiemy ? żeby dać lepszy obraz siebie ??

Może spójrz na nas jak na kobiety które CHCĄ znaleźć złoty środek w tym dążeniu do stworzenia szczęśliwej rodziny... i dlatego tu jesteśmy... a do kasy i tak i tak się wszystko sprowadza... bo tak funkcjonuje ten świat w którym żyjemy...

Nie opowiadaj o rzeczach o których nie masz pojęcia... bo przyszłość Ci może spłatać niezłego figla.. i zweryfikować Twoje poglądy i postawę .

Nie wiem po co się wypowiadasz w tym wątku, nie chcę Cię obrazić.. ale zawsze mnie denerwują tego typu teorie .. ludzi co nie próbowali, nie przeżyli a wiedzą że to BEEE lub że powinno być inaczej ... jak dziecko co krzyczy przy talerzu.. nie lubię tego !!! nie lubię !! a nigdy nie próbowało.
.

Popieram, potwierdzam i podpisuję się obiema ręcyma

Wszystkiego się uczę Tendre, nie powiem, że szlak mnie nie trafia jak ex manipuluje i jawnie doi M. Jednak jeśli ma ochotę cos sam z siebie dla synów kupić to go w tym wspieram, bo to jest przyjemne i miłe. On ostatnio rzadko wydaje coś ekstra na synów, bo skupia się na tych cholernych kredytach, ja też hamuję go w wydatkach na mnie i na dom.
Co do czasu, to do pracy M całymi dniami się przyzwyczaiłam, mam własne zajęcia, ale trafia mnie jak ja w soboty jadę mu pomóc w warsztacie, a on później bierze dzień wolny ponad ustalony wyrok sądu, by gdzieś zabrać synów.

Wszystkie sie uczymy... najczęściej na błędach własnych, rzadziej na cudzych... ale wymiana doświadczeń nas wzbogaca, pozwala ocenić sytuację pod innym kątem, a nawet spojrzeć trzeźwo na wiele spraw.

Z jednej strony nie raz ubolewam,ze nie ma eksi i dzieciaka na kilka dni/ tygodni  nie ma jak wysłać kiedy   Pchla ma fatalne okresy a wtedy i mi się udziela to niefortunnie ( pomijając  malej wyjazdy do innych na wakacje, wczasy itd.) ale z drugiej strony     baaardzo się ciesze ze ze ominęły mnie perypetie z eksia męża , nie ma szczucia  dziecka na mnie, nie ma sabotażowania, wyrzutów i wypominek  a mama to ,a mama tamto   użerki o alimenty,o wszystko i o nic  itd.
Tak wiec chyba  lepiej nie mieć do czynienia nigdy z eksią i nawet jej nie znac,  niż mieć ją w naszym zyciu rodzinnym  chyba nie?/
Tylko ze wtedy dziecko całodobowo mieszka z nami pod jednym dachem,lecz  zasady i reguły wymogow, nakazow, zakazów są bardziej jednolite , b w jednym domu się wychowuje na co dzien a nie rozdwojone

Niektóre rzeczy o których tu opowiadamy nie mieszczą się w głowie dla bezstronnych osób. Pamiętam, jak poznałam M to nie chciałam mu wierzyć, że jego ex postępuje tak czy inaczej. Dopiero z biegiem czasu, po rozmowach ze znającymi temat znajomymi, czy rodziną M i tym, co przekazywały same dzieci, widziałam opinie lekarzy i psychologów, w końcu poznałam samą gwiazdę, zobaczyłam jej obojętny stosunek do młodych i w końcu byłam skłonna uznać rzeczywistość za prawdę. Trzeba być w tej sytuacji, przeżyć ją, by dać temu wiarę, zrozumieć się nie da. Przeczytałam kilka psychologicznych książek, by dotrzeć do źródła takiego zachowania. Jedynie, co wiem to, że exsia sama miała nienormalnych rodziców, znajomi opisywali ją jako osobę, która zatrzymała się w rozwoju na nastolatce. Nie nadaje się do pracy, ze względu na brak odpowiedzialności. Wyszła za mąż za dużo młodszego faceta, a rodzona matka teraz się z nią sądzi o mieszkanie, ojciec się jej wyrzekł dawno temu za jej kłamstwa. Tylko się zastanawiam, co M w niej widział, ale miłość jest ślepa.

Czytam formu od końca i .. Nie mamy lekko wszędzie tak samo tak samo ...
Chyba kruszeję, ale chce zrobić wszystko żeby tym razem było inaczej ... Tesknie za M a to dopiero kilka godzin ;(

mamuśka3    cofnęłam się do Twoich wcześniejszych postów na forum. 10 lat walki i co? i dupa z tego wyszła? Co tym razem odwalili, że Ich pogoniłaś?

Ja myślę że tak, bo to prawie jak adopcja - matka nie interesuje się , tylko urodziła ...
Rodzina jest nie tylko ze względu na pokrewieństwo.. ale i powinowactwo.. Tak sobie myślę .

Zdecydowalam ,że z tym przysposobieniem wstrzymam się. Nawet 1% niepewności jest tym argumentem na wstrzymanie, to zbyt  duza odpowiedzialność , gigantyczny ciężar  aby podołać, a ja mam o wiele więcej wątpliwości i obaw  niż 1 %. Do uczuc i odczuć własnych tez nie jestem skonkretyzowana, każdy dzień jest inny .

A co do zwrotow to ja się pytałam was jakbyście do tego podeszły jeśli pasierb nie miałby jednego z rodziców, czy mamuskowanie nie wprowadzaloby was w dyskomfort?
Ja skrycie powiem ,ze baaaardzo boje się jakby Pchla zaczela mi  "mamować"  ,naprawdę czułabym się z tym   pierunsko niezręcznie.
Ona na razie  nie wychyla się z takimi określeniami, choć  sporadycznie wyczuwałam, ze była bardzo blisko a ja   "uciekałam "  jak porażona .Pamiętam z dwa razy jak aż mi się gorąco zrobiło z nerwów i emocji. Badała moją reakcje, nie dałam się w to wciągnąć , ale Ona lubi mnie testować na każdym kroku w każdym temacie i dziedzinie zycia , tak wiec adrenaliny mam dawkowanej ponad normę dzień w dzień Kolejka górska z turbo napędem pod względem codziennych  wrażeń

Ona sama  nigdy nie zaczęła tego tematu i bezosobowo na Ty się zwraca, także jest bardzo zdystansowana , lecz koszmarnie obawiam się takiego momentu ,że kiedyś to pójdzie dalej , na miano matki nie jestem gotowa, nawet wątpię czy zasługuje

A zresztą..nie wiadomo co przyszłość przyniesie, może  ten Jung Omen skopie mnie kiedyś ze schodów, jak wstanie w złym humorze,lub gdy się krzywe na nią spojrzę  i tak skończę swój  żywot a ja się martwię przyszłością 

Młody M ma matkę, ale nie ma z nią bliskich relacji. Były takie momenty, zwłaszcza na początku jego zamieszkiwania z nami, że garnął się do mnie. M mówił, że on chce się przytulić, choć on raczej nie jest skory do bliskości. Ja też zawsze uciekałam w takiej sytuacji. Nie mam tego dziecka od małego, nie kąpałam go jak był mały, nie karmiłam piersią i nie mam z nim nawiązanych bliskich relacji. Trudno się przemóc. Młodszy syn M to definitywny przytulas do każdego, także nie wiążę jego zachowania z okazywaniem jakiś uczuć.
Piszę o kontakcie fizycznym, ale słowo mama też jest dla mnie bardzo osobiste i dlatego tak to porównuje. M pod względem czułości wobec synów podchodzi jak typowy facet, poczochra po głowie i tyle Na szczęście młodzi mają jeszcze kochającą babcie.

Dziewczyny , nie wiem co mi jest .. jestem tak zestresowana przed przyjazdem młodego M .. że mam zakwasy.. czuję się jak balon .. który od byle szpilki pęknie z hukiem..
M "prosił" byśmy pokazali jak fajnie sobie żyjemy , żeby młody widział że się nie kłócimy.. że jest fajnie u nas.. tylko że to fanie to ma być bo jego synek przyjeżdża .. a w tyg. to kanapę okupował.. nic nie robił poza zakupami dla synka... i jedzeniem dla siebie...
A mnie szlak trafia.. że mam się spinać i chodzić na palcach bo jakieś dziecko szpieg przyjeżdża ...
Nie wierzę byśmy coś zmienili w młodym.. bo to matka z babką i ojciec również nim manipulują... M również wypytuje młodego o różne rzeczy.. jak mówi że był na meczu to nie pyta na jakim, czy się podobało .. tylko Z KIM .. jak m.. jak mówi ze oglądał bajkę ..to się pyta kto ją dał, u kogo .. ..  nie czy fajna i o czym...
M nie rozumie że on musi nad sobą również pracować .. nad swoją ciekawością życia ex .. bo mam wrażenie że bardzo go interesuje... co u ex,,
Jakiś rodzaj chorej rywalizacji ...

Hejka dziewczęta jak się macie?

Ja to raczej bym nie chciała, aby dziecko mojego zwracało się do mnie "mamo" brrrr na samą myśl o tym mnie skręca. Nawet to jak mówi do mnie ciociu też mi jakoś nie pasuje. Dlaczego? no bo nie, tak poprostu. Ale od początku byłam ciocią i narazie tak jest, ale jak będzie starszy (i doczekam tego- chodzi mi o bycie z M ) to wolałabym aby mówił mi po imieniu ( no chyba że będziemy z M po ślubie to ewentualnie ciocia może zostać)

Dziwna sytuacja-dziecko przyjeżdża to bawimy się w teatrzyk i gramy hmmm. A co to za wydarzenie? Jakieś święto czy cuś bo nie kumam?
Dla mnie nie ma, bo jest dziecko. Jak mam ochotę pokrzyczeć to krzyczę, jak chcę i jest o co to walnę focha. Mam udawać, że nic złego się nie dzieje, bo dziecko? No sorry, coś tu jest nie halo. Bynajmniej jak dla mnie. Normalna, kochająca się rodzina to taka, w której też zdarzają się kłótnie, po których jest dobrze. Nie ma tak kolorowo. A naginać się, bo dziecko coś tam komuś opowie? A niech sobie gada. Jak będzie chciało to i tak powie, obojętnie jaka będzie atmosfera.

Tendre podziwiam cię, naprawdę. Ja bym się na coś takiego nie porwała.

A troszkę to odbiegnę trochę od tematu i mam do Was pytanko: jak wyglądają Wasze weekendy jak są dzieci Waszych M? Jak funkcjonujecie? Co robią dzieciaki? Jak zajmują się nimi ojcowie? Czy mają swoje pokoje? Czy śpią z Wami, a może z ojcem, a wy osobno? Czy choć wieczory macie dla siebie? Czy wtrącacie się (w sensie czy uczestniczycie)  w metody wychowawcze Waszych M?

Pytam bo chciałabym porównać jak to jest u nas, może coś zmienić, bo wydaje mi się, że ostatnio trochę bałaganu się u nas porobiło w związku z wizytami młodego. Ja zaczynam się wkurzać, może niepotrzebnie pewne sprawy wyolbrzymiam, może niepotrzebnie się nakręcam. Za wszystkie spostrzeżenia, rady będę bardzo wdzięczna.

Buziaczki

To jak przeforsować, jak wytłumaczyć M pewne sprawy? Czasami odnoszę wrażenie, że do niego nic nie dociera, albo nie chce żeby docierało.

No bo czy normalne jest to, że młody przez cały weekend nic tylko gra na komputerze, albo bajki ogląda, a wstaje tylko po to żeby pójść do toalety. Wszelkie posiłki począwszy od śniadania są mu podstawiane pod nos, a raczej przed ekran komputera. Jak się zacznie bawić klockami (co jest niebywałą rzadkością) to po 10 min już mu się nudzi. I która zgadnie co wtedy? Tak właśnie. Komputer lub bajki w tv. A jak nie to płacz.
Czy normalne jest by dziecko w wieku 5 lat zasypiało po 23? (bo bajki ogląda tak długo aż nie zaśnie). I gdzie tu spokojny wieczór dla nas? Co chwilę wołanie M, ot tak poprostu.Ii żeby to tylko wieczorem, ale potrafi tak co chwilę wołać cały dzień. By powiedzieć, że coś tam w grze zrobił. A ten rzuca wszystko i leci. Wrrrrr jak mnie to wkurza. No bo chyba może poczekać, aż skończy jeść? Albo młody może ruszyć się od komputera i przyjść sam powiedzieć co chce.
Kolejna rzecz to wtrącanie się do rozmów dorosłych. Parę razy się zdarzyło, że młody coś tam wtrącił swojego do naszej wymiany zdań (on przy komputerze w jednym pokoju, my w drugim-  swoją drogą niezłą podzielność uwagi ma nie?:) ). Fakt M zwrócił mu uwagę, młody przeprosił, ale nadal się to zdarza. Ja niewiem jak reagować, żeby było ok.

O sprzątaniu to nawet nie wspomnę, bo młody niewie co to takiego. Nie odnosi naczyń po skończonym posiłku, nie sprząta po sobie. No kompletnie nic. Jest traktowany jak chory, niedołężny człowiek.

Już niewiem jak naprostować te rzeczy.

Napięcie związane z jego wizytami też znam doskonale. Zawsze jest coś gdy on jest co powoduje napięcia i kłótnie z M. A ja zaczynam mieć tego po dziurki w nosie, bo nie podoba mi się dezorganizacja naszej codzienności na rzecz pobytu młodego.

Nie podstawiać NIC pod nos ,NIC .Albo ruszy doopsko w troki ,albo sma będzie stratny. Nie cackac się i nie odwalac balu murzynów nad księciuniem
Placze? a niech wyje, lecz w swoim pokoju osobnym a nie nad czyimś uchem. Na demonstracyjne ryki miałabym wywalone totalne. Marsz do swojego pokoju i tam się rozczulaj ,koniec

.

dzieciak jest rozwydrzony i rozbestwiony jak dziadowski bicz, pięknie ustawił ojczulka . Tutaj   role się poprzestawiały w hierarchii, kto jest kim ;/
Ja mam alergie a tego typu wychowanie .Jak dziecko zaklaszcze tak do rytmu  wszyscy ganiają, bo pępek swiata na każde jego  pierdniecie do usług . No ale może dlatego ,ze starej daty jestem  i nie uznaje takiego pieszczenia się z dzieciakami

To ty mu zwróć uwagę  Grzecznie i kulturalnie, aczkolwiek stanowczo dosadnie. Typu 'Mateusz, proszę cie bardzo abyś nie wścibiał nosa w nie swoje  sprawy, ja rozmawiam w tym momencie z twoim ojcem, nie z tobą, zajmij się swoimi sprawami, nie wtykaj swoich 3 groszy tam gdzie cię o zdanie nie pytają. Dorosłym w rozmowie się nie przeszkadza. Dziękuję za uwagę i proszę   przemysl to

A ty się odezwać nie potrafisz? widzisz bajzer i nie powynoszone  naczynia. Krótko i treściwie do młodego. Proszę raz dwa to sprzątnąć, migiem. Masz 5 minut
To samo z naczyniami przywołujesz  do pionu syfiarza paskudnego i  w trymiga tonem nie znoszącym sprzeciwu oznajmiasz ,ze w tej chwili ma odnieść naczynia na swoje miejsce ,ale to już i bez dyskusji

Tak się sprawy załatwia. Dzieciakowi krzywdy nie robisz,  bać również się jego nie musisz

Może dotrze do niego, jakiś bezstronny autorytet, przyjaciel, ojciec, psycholog itp.

Myślę, że brakuje mu autorytetu u syna, a żeby go zdobyć trzeba czasu, zaufania itp. Młodzi M cieszą się i chcą spędzać z nim wolne dni, on nie boi się ich upomnieć i dać karę, bo razem spędzają też przyjemnie chwile. Mogę śmiało powiedzieć, że ojciec jest dla nich wzorem i wsparciem.

Porozmawiaj, jasno postaw warunki na których przekroczenie nie wyrazisz zgody. 80 % mniej spędzaj z nim czasu, dobrze by było gdybyś przeprowadziła się na jakiś czas, wychodź gdzieś z przyjaciółmi, zapisz się na jakiś kurs, jedz do rodziny, nic nie rób dla niego, planuj odejście od niego. Niestety gdy nie pójdzie na kompromis to groźbę musisz zrealizować i go zostawić. Jak będzie mu zależało to się opamięta. Nie mówię byś kazała mu wybierać, ale by traktował cię przynajmniej na równi z synem, sprawiedliwie. Ty musisz czuć się dobrze w waszym domu. Ważne jest jaki jest dla ciebie jak nie ma syna? Powiedz, mu skąd twoje nastawienie do chłopaka, jak się czujesz. Krótko i zwięźle, bo sądzę, że on to widzi, tylko tak mu jest po prostu wygodniej.
I przeczytaj - 'Dlaczego mężczyźni kochają zołzy'

Asiulla .. jakbym czytała o swoim zyciu..
Mój M nie przyjmuje żadnych porad ,on po prostu za wszelką cenę chce akceptacji syna... każdym kosztem..ale i najłatwiejszą drogą.. Ten sam schemat co u Ciebie ... I nie jest lepiej ...
młody szpieguje mnie we własnym domu,, ma faze " że jak jak zniknę to tata bedzie z mamą.. do tego jeszcze teściowa która wierzy i swoje dokłada do opowieści młodego..A M .. no cóż.. z matką rozmawiać nie będzie... no bo jak.. to jego matka...z ex.. nie bo ona o wszystko drze mordę i tak zwala na ojca zamiast wychowywać syna.. więc M stwierdził " byśmy pokazali młodemu jacy to szczęśliwi jestemy.. to nie będzie miała o czym gadać... czyli na baczność , w dupkę wchodzić .. robić wszystko by był zadowolony.........

Heh ... coraz jaśniej widzę obraz mojego życia i mojej roli w związku...
Czuję się zaszczuta .. podejściem M , jego matki , ex i młodego....
Za bardzo dałam się kiedyś wkręcić .. "biedny synek i biedny tatuś"..młody ma u nas pokój , wyposażony lepiej niż u niejednego dziecka.. komputer, wieżę , gry, piłkarzyki,... wszystko  co może chcieć chłopiec... ale nikt go nie wychowuje.. wszyscy traktują go jak biedne dzieciątko.. wszystko pod nos... wszystko dla niego...
Teściowa chwali mojego syna,,że taki grzeczny, wychowany , ambitny... i krytykuje moje metody wychowawcze,,, choć co do młodego M to ja więcej sie nie odzywam i nie wtrącam.. ale i tak twierdzą że się go czepiam...
młody M siedzi tak długo przy kompie że czasami nawet popuści w bieliznę .. bo mu się nie chce do toalety iść..
nie moja niby sprawa .. ale szlak mnie bierze jak nie mam spokoju.. trzaskanie drzwiami cały weekend.. bieganie po schodach.. lub skakanie .. wrzaski, bałagan... a do mnie M ma pretensje ..że obiadu młodemu nie podałam pod nos.. bo on zajęty był...
nooooo to tyle z tego mojego life..

motylek75, to już nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Będzie dobrze, najważniejsze masz za sobą ... czyli to, że przyjrzałaś na oczy i dostrzegłaś z kim tak naprawdę byłaś tyle czasu. Wiem po sobie, miłość, fascynacja przysłania nam oczy. Jak kochamy, wiele zachowań faceta usprawiedliwiamy same przed sobą. Tylko z czasem brak już argumentów na usprawiedliwianie i dostrzegamy dopiero wtedy co tak naprawdę jest grane.
Trzymaj się. Na pewno dasz radę. Utrzymywałaś się do tej pory sama? To teraz tez dasz radę. Będzie dobrze.

tak dokładnie jak piszesz, masakra jakaś. O tyle może lepiej, że szpiegowanie narazie mnie nie dotyka, ale kto wie... Problem matki M (bo nie jesteśmy po ślubie, ale niestety mieszkamy z jego rodzicami-my na górze oni na dole) prawie ten sam tzn. wpierdziela się do wszystkiego, utrzymuje kontakt z byłą, a jak razem mieszkali to się nie znosiły ha ha, dzwonią do siebie, matka M zdaje jej relacje co się u nas dzieje, co chwilę jakaś sprawa związana z byłą tzn. jakieś papierkowe sprawy, co mówiła, itp. Ostatnio nawet dopytywała M kiedy ta ma imieniny, a jak jej powiedział, że go to nie interesuje to mu odpowiedziała, że powinno ze względu na dziecko. No niewiem czy śmiać się czy płakać. Wszystko co jej dotyczy to ze względu na dzieciaka. No szlag mnie trafia. Niby takie "niewinne" wtrącanie się, ale odnoszę wrażenie, że robione specjalnie. Nie dociera, że tamto to przeszłość, i że M już to nie interesuje. Mówi jej to, ale jak grochem o ścianę. Wkurza mnie to jak niewiem co. M mówi, że mam wyluzować i się nie przejmować, ale jak gdy wiem jakie (oczywiście nie ciekawe) zdanie mają jego rodzice o mnie i jak ciągle słyszę o byłej i głupie komentarze itd-wiecie o co chodzi. wrrrrrrrrrrrrrrrrr
Wszystko o czym piszesz też przerabiam. Jak ty sobie z tym radzisz? Jak się zachowujesz jak jest u was jego dziecko?
Tosz to na głowę można dostać.

Motylek myślę, że najtrudniejsze już za Tobą. Podjęłaś zapewne niełatwą decyzję-to najważniejsze. Sytuacje, które opisałaś to jakaś apokalipsa. Jak można być tak nieczułym i bezdusznym? I on Cię podobno kochał? Co za skur..... No brak słów.
Mieszkanko napewno znajdziesz, a skoro finansowo bez niego dawałaś radę to i teraz też sobie poradzisz.

Już sobie nie radzę ... kiedyś bardzo lubiłam chłopaka , z natury jest grzeczny..ale coraz bardziej pokazuje swoje ja .. nikt go nie wychowuje... każdy skacze wokół niego , ojciec ,babka.. matka w niczym się nie wysila.. młody sam decyduje co chce ... kiedyś jeszcze się słuchał..teraz się stawia , pyskuje , wymądrza w taki bezczelny sposób.. lub kłamie w oczy /

Próbuję sobie wytłumaczyć że to nie wina dzieciaka .. tylko rodziców ..ale M zmienił nastawienie od tamtego tygodnia ... miał popracować nad młodym.. pogadać z ex... może coś tam matce ... Obecne jego stanowisko to że ja mam się starać ,nadskakiwać .. i przymilać młodemu - żeby pokazać jaka fajna jestem ,, to nie będzie gadał...

U nas znowu awantura ... ja już nie daję rady , i w sumie to mi lepiej jak nie gadamy.. M coś próbował wyjaśniać.. tłumaczyć.. ale mam dośc jego gadania ..
Idę do psychologa.. leczyć się z tego uzależnienia .
Nie jestem szczęśliwa , czyje się zaszczuta i zmuszana do życia wbrew mnie .. nie chcę tych negatywnych uczuć, tego napięcia ... tego złego samopoczucia ...
Nie muszę zgadzać się na to by jakaś obce baby i dzieciak wpierdalali mi się w życie ... zbyt wiele się wydarzyło..nie mam w tym wszystkim wsparcia M... bo to moja matka..co mam jej powiedzieć ... moja ex.. ona nie zrozumie ... mój synek nie jest taki.... wszystko ważniejsze niż ja i my...
Zresztą M nie daje mi nic co daje jakiś rodzaj bezpieczeństwa psychicznego.. nie wiem jak to nazwać... co jakis czas wychodzą tematy... w to jakieś sprawy z ex... o czym ja nie wiedziałam... a to jakaś z matką .. o czym tez nie wiedziałam... Wiecie .. zawsze myślałam że kręgosłupem i takim rdzeniem związku .. jego trwałości jest między innymi jakiś rodzaj więzi .że mówimy sobie o takich rzeczach o jakich nie wiedzą inni , zwłaszcza o jakis problematycznych... żeby nikt nie mógł wejść między nas...
Już dawno mówiłam M że jak ktoś by przyszedł i nagadał jakiś rzeczy na M .. to ja bym mu uwierzyła... bo co jakiś  czas wychodzą tematy ...gdzie mnie oszukał... mówił co innego a prawad była inna ... lub  mnie nie mówił bo to jego sprawa ...

Świadomość że twój facet ma jakieś tajemnice przed tobą z innymi.. i są to jeszcze w jakimś sensie "ludzie przeciw tobie" .... nie jest budujące

My wszystkie jesteśmy silne... i bezsilne często  w zderzeniu z życiem w związku...
Musimy się dostosować do ról jakie nam pisze ex .. M , ich dzieciaki.. teściowe... nasze dzieci jakby nie istniały...
Zadziwiające jest to że nikt z mojej rodziny nie napadał M ..żeby dbał o mojego syna.. żeby troszczył się o niego...żeby mu ojcował .. że on jest najważniejszy..
A jego rodzina ????? nawet kibel mi w domu próbowali przestawiać.. wpierdzielają  się w moje wydatki na syna.. że to , że tamto.. i tak w kółko..
A jakim to prawem ??????????? pytam
nikt mi nawet nie podziękuje .. że jestem taka miłą i obcego dzieciaka na wakacje zabieram.. płacę za to.. że ma pokój w moim domu..
Tylko im wiecznie mało .......
więc teraz niech sami o to dbają ..
mam to gdzieś.

Postanowiłam się wyleczyć z tego "związku "

Wiem o tym... jestem tak wychowana .. posłuszeństwo .. obowiązki.. spełnianie oczekiwań..
Dlatego też wyszłam za mąż... bo tego oczekiwano... wydawało mi się że nie interesuje mnie co inni o mnie mówią... jak oceniają .. ale to mnie jednak strasznie frustruje..
Dlatego idę do psychologa.. żeby mi pomógł pozbyć się tego...
Ja mam ciągłą walkę w sobie - ich oczekiwania.. M , jego rodziny, jego syna.. ja te wszystkie argumenty rozumiem.. że młody ma rozbitą rodzinę , że nie ma ojca... że ojciec syna .. tylko czy ja chce żyć w cieniu własnych potrzeb?? moich i mojego syna?
Czuję się niesprawiedliwie osądzana ... że to co daję nie jest ważne.. tylko to na co się nie zgadzam...
Mam takie wrażenie że jak uporam się z tymi emocjami co mi "każą spełniać oczekiwania".. to nic między mną i M nie będzie.. że ja mam do niego tylko olbrzymie poczucie powinności, obowiązku..jakieś chore to...
Dlaczego jak oni coś powiedzą że tak powinno być ..to ja mam wojnę w głowię - pomiędzy ich stanowiskiem a moim rozumem i moim zdaniem na ten temat ????
Czuję się jak uzależniona od czegoś .. kogoś..
I najlepiej się czuję jak M jedzie gdzieś i się nie odzywa... choć co 5 minut sprawdzam tel... czy nie napisał.. spać nie mogę , jeść nie mogę ..mam bóle mięśni... napady nastrojów... zmęczenie ...
Coś jest nie tak... mój organizm się zaczyna bronić...

Dziękuję Tendre77..
poczytałam artykuł :
https://www.szczesliweserca.pl/poznaj-siebie/176-dlaczego-w-zwiazku-nalezy-dawac-tyle-ile-mozemy-wziac.html

no i szok... to prawie kropka w kropkę jak w naszym związku....
Ja dawca .. on biorca...
Niektóre słowa to dokładnie moje i M cytaty...
Wizyta u psycho umówiona .. musze się leczyć !

Mam mieszane uczucia... Moje młodsze też ma 5 lat. Nie nie zasypia o 23 - ma stałą porę o 19 abyśmy teź mieli wieczór dla siebie...
Ale reszta to normalka, ciągle sie nudzi i trzeba coś organizować, próbuje wymuszać płaczem, nawołuje... a ta sama droga Też musze przypominać, że jem i zajmę się tym jak skończę, przypominać, że zabawki same do pudła nie wejdą, a sprzątanie po obiedzie to jeszcze za wcześnie, chociaż stara się pomagać...
Na wtrącanie się do rozmów nie pozwalam, ale próbuje...
Więc to normalne kwestie wychowania... nie róbcie z 5 latka demona... no dziewczyny proszę...
Nie wiem czy tak naprawdę niechęć do tych dzieci nie wyostrza trochę naszych negatywnych reakcji... jak przez szkło powiększające...

W  formie ebooku znajdziesz na chomiku .

Jest w formacie epub, możesz zainstalować sobie program na kompie do jego odtwarzania.

dziękuję

Normalne kwestie wychowania? hmmm... Do końca się z tym nie zgodzę. Ok rozumiem, że dzieciaki tak mają, że chcą jak najwięcej ugrać dla siebie i pewne zachowania są czymś "naturalnym" w ich wieku, ale chyba normalnym wychowaniem nie jest pozwalanie 5-cio letniemu dziecku chodzenie spać po 23?
Rozumiem, że próba wymuszenia płaczem, nawoływanie, sprzątanie i tego typu zachowania będą wypływać od dziecka, ale nie zawsze powinno mieć miejsce, że rodzic na wszystko ulega i się temu poddaje. Normalnym wychowaniem jest oduczanie dziecka i pokazywanie mu, że są pewne granice i, że nie zawsze będzie tak jak ono chce. Tak do końca nie jest to wina tylko i wyłącznie dziecka, ale w dużej (o ile nie w całości) mierze rodzica, który swoim postępowaniem, rozpieszczaniem i uleganiem daje przyzwolenie dziecku na dalsze tego typu zachowanie.
I nie próbuję robić z nikogo demona, bo moim zdaniem gdyby rodzic powiedział "stop" to takiego problemu by nie było. Efektem takich zachowań jest napięcie między dorosłymi i często gęsto niechęć do takiego dziecka (która powinna raczej skupić się na dorosłej osobie). Ale jak ma człowieka szlag nie trafiać jak stary baran tańczy jak mu dziecko zagra i jeszcze za bardzo nie widzi w tym nic złego.
Tendre a jak jest u Ciebie? Mówisz o zabawkach to dziecko sprząta czy robisz to za nie? Jesz, a ono Cię woła to rzucasz wszystko i biegniesz w 3 sekundy czy mówisz, że za chwilę i nie ma ryku i nawoływania co chwilę ponownie?
Zdaję sobie sprawę, że pewne zachowania u dziecka będą się powtarzać, nie znikną ot tak, ale nie powinniśmy uczyć dzieci, że wszystko jest od razu, tak jak ono chce. A skoro ma nasze przyzwolenie w postaci "dla ciebie wszystko od razu, jak chcesz" to jak ma problem się rozwiązać?

Penie po części masz rację z tą niechęcią, a już napewno tego typu sprawy ją potęgują.

Moje już dawno wyrosły z tego wieku, ale pamiętam, że jak robiły sobie popołudniową drzemkę to chodziły spać przed północą.  Zawsze będę powtarzać, że do własnych latorośli ma się więcej cierpliwości i wyrozumiałości.
Zasady panujące u ojca i u matki powinny być ujednolicone, no chyba, że tak jak nasza ex wszystko zlewa i chłopaki po nocach mogą oglądać filmy dla dorosłych.

Tendre ty tak to wszystko psychologicznie analizujesz, fajnie ze masz do tego predyspozycje , bo ja niestety w współczesnej pedagogik a i psychologii  nie mogę się odnaleźć, ciezko mi  to wszystko tak analizować. Mam tendencje do patrzenia na wiele rzeczy bez emocji na sucho
Tendre mala takim zachowaniem sympatii u mnie nie wzbudza . Jak nie ma szkoły, są wakacje jest weekend, to inne dziecko jest. Wiadomo ma tam swoje  odchyl i szajba jej tez strzela ,ale nie porównywalne to jest w dniach kiedy jest szkoła ,zupełnie inne oblicze pokazuje, inne wścielenie , opętane dziecko

Co do rowiesnikow... mimo  ze dopiero od kilku lat zaczela karierę szkolną  ona z roku na rok zmieniała szkoły, klasy ,otoczenie, srodowisko z różnych przyczyn. W tym roku nie zgodziliśmy się już na żadną zmiane, ma  najlepiej dopasowaną szkole prywatną w jej dziedzinie co się realizuje z sukcesami  ,która jest bogato wyposażona, rozwija  i kreatywność na pierwszym miejscu, dlatego zostawiliśmy ją w tej samej szkole i klasie , żeby złapała z kimś jakieś więzi a nie do wszystkich podchodzi bez żadnego zaangażowania, bez żadnych sentymentów.

Jest dzieckiem bardzo inteligentnym, wybitnie uzdolnionym sportowo i ta szkola jak ulał do niej pasuje , no ale niestety z rówieśnikami nie ma wytworzonych żadnych przyjaźni.
Nię jest wstydliwa ,ani kozłem ofiarny,  przeciwnie-  największe chuligani  szkolne  i podwórkowe do niej  nie podskoczą, bo  się jej boja, ona pierwsza nie zaczepia ,ale jak ktoś w porę nie wyhamuje do niej z popisami i zaczepkami  to otrzyma bolesna wyplate. Pchla to  stu procentowy typ OUTsidera, dla niej rówieśnicy są bardzo dziecinni, niedojrzali ,nie ma wspólnego języka, odstaje swoimi pasjami, zainteresowaniami ,światopoglądem
Męża koledzy to są jej idealni  kompani do rozmów i zabaw  , wtedy to jej świat w którym się odnajdy,e absulutnie w swiecie dziecięcym i rówieśniczym nie potrafi