Być drugą i macochą

Wiesz co Zazdrosna i Ty mówisz ze Ty masz niski próg tolerancji??? Przy Tobie to moja tolerancja dla takich poczynań EXowej i włazidupstwa M = zero. A Ty przy mnie to jesteś naprawdę Matka Teresa.  Tylko w związku z moją zerową tolerancją na takie zachowania ja już nie jestem z M. Mnie szlag trafiał i nie potrafiłam dać przyzwolenia na takie zachowania. Kiepskim więc jestem doradcą jeśli chodzi o postępowanie z M i jego Przeszłością. Mogę Ci tylko powiedzieć, że rozumiem Twoje rozgoryczenie.
A powiem Wam, ciekawostkę. M zaczął nawiązywać znowu kontakt. Skończył się Jego miesiąc z dziećmi, odwiózł dzieci do mamusi i... nagle dostrzegł, że jednak jest samotny. Mówi, że chciałby wrócił, że już rozumie kto i co jest w Jego życiu ważne. Tylko....... ja już wiem , że i tak zawsze będą najważniejsze dla Niego dzieci. I wiem że by było kolorowo i sielankowo przez cały sierpień. Do początku września, kiedy dowie się że Exowa nie wyposażyła dzieci w wyprawkę do szkoły. Będzie się znowu bił z myślami czy wybrać dobro dzieci i kupić Im to czego potrzebują, czy z bolącym sercem nic Im nie kupować ale mieć święty spokój z mojej strony. Ja z kolei będę się zastanawiać, czy faktycznie nie dał Jej kasy, nie zrobił zakupów, czy może zrobił to po cichu tak żebym ja się nie dowiedziała. I koszmar powróci. Chyba nie chcę już takie powtórki z rozrywki

Może się mylę, ale dla mnie tu jest tylko napisane że Pani EX ma obowiązek umożliwić M kontakty w wyznaczonych terminach , jednak nie nakłada na M takiego obowiązku ! Wszystko co robi w tej chwili Twój M - robi z własnej woli. Uzgodnij inerpr3etacje z Prawnikiem!

Na razie wciąż walczę.... ze sobą. Strasznie za Nim tęsknię nie zależnie od tego ile przykrych słów sobie powiedzieliśmy. Kiedy się wyprowadzał (po raz czwarty) wiedziałam, że przyjdzie taki moment, że zatęskni i będzie chciał wrócić. Niespodziewałam się tylko, że tak szybko :-) Jednak czy dawanie sobie szansy po raz kolejny ma sens? Skoro poprzednie wyprowadzki i kolejne szanse nie przyniosły poprawy to czy teraz się coś zmieni? Nie sądzę . Chyba przestałam już się łudzić. Co nie zmienia faktu , że najchętniej już bym się rzuciła w Jego ramiona.

A czy On ma gdzie mieszkać? Może to jego sposób na wygodne życie u twego boku?
Osobiście nie wierzę ww wchodzenie drugi raz do tej samej rzeki, a wchodzenie po raz n-ty to już wypracowany sposób na życie.

Kjim..właśnie jest czego zazdrościć , bo my często szarpiemy się , gdyż nie potrafimy konsekwentnie stawiać na swoim, dbać o siebie ... i ciągle przesuwamy te nasze granice... czując się źle w nowych ramach..co często prowadzi do frustracji i wypalenia związku..dla tych ramion udajemy same przed sobą że jakoś to będzie , że się postaramy wszyscy... a za jakiś czas jesteśmy w tym samym miejscu .

Jeśli Twój rozum przekonał Cię do takiej decyzji i nie dajesz oszukiwać samej siebie .. wiesz że wybrałaś dobrze.

"Wiem, że wystarczyłoby, żeby przyjechał i bez słowa mnie przytulił a rozsądek, konsekwencja i zasady poszłyby się j..ać"

Ja się tak poddałam ... choć mój rozum nadal mówi że nie wolno mi wierzyć w to co jest ... bo za krótko...bo nie zaszła żadna zmiana.. tylko problem się oddalił.

Nic nie stoi na przeszkodzie abyś odpłynęła w jego ramionach a później buziaczek i do swojego mieszkania.
Jeżeli wspólne życie wam nie pisane i więcej złego niż dobrego wnosi to przecież możecie sie spotykać. Odpadną kwestie sporne.
Ja to swojemu proponuje za każdym razem kiedy mu się ulewa...
Stać was na to.

Ech No właśnie... mam podobnie i chociaż jestem twardzielką to od mężczyzny także oczekuję wszystkiego.

Ewarg, nie mieliśmy wspólnych pieniędzy, ale idąc za Waszymi radami poprosiłam M aby dokładał się rachunków/zakupów (wcześniej robił zakupy TYLKO i WYŁĄCZNIE wtedy kiedy Jego dzieci miały przyjechać). Co prawda pytał wcześniej czy nie powinien się coś dokładać, i nawet odkładał coś do wspólnej koperty tylko, że honor nie pozwalał mi z tej koperty na nic brać, a ostatecznie Jemu te pieniądze przydały się żeby auto naprawić, albo kupić SOBIE coś ekstra. Wcześniej jakoś samej tak mi jakoś było głupio Go o to prosić, ale kiedy stwierdziłam, że niby jest nas teraz dwoje, niby razem zarabiamy, a ja zamiast odkładać parę groszy, które zawsze mi zostawały na koniec miesiąca, zaczęłam wchodzić na debet i ciężko mi było wytrwać do pierwszego. Gwóźdź do trumny wbiła EX kiedy po raz kolejny nie oddała ubranek, w których M odstawił do Niej dzieci. Wtedy miarka się przebrała, spakowałam rzeczy Jego dzieci i powiedziałam, że skoro i tak Jej wszystko oddaje ,to niech zawiezie wszystkie ubrania na raz a nie oddaje Jej na raty. Mniej więcej w tym samy czasie dowiedziałam się, że regularne doładowania telefonu Jego syna (który od półtora roku do Niego nie zadzwonił) zamienił na abonament i umowę wziął na siebie. Nie pytając czy mam za co zrobić zakupy i czy rachunki są opłacone. Po tych sytuacjach poprosiłam żeby jednak regularnie współuczestniczył w wydatkach na mieszkanie a to co mu zostanie - niech z tym robi co chce. Oczywiście zgodził się, ale już chwilę później miał problem za co zabrać dzieci na wakacje i wiem że to też mu zadrą w sercu leżało. Podobne sytuacje dotyczyły lekarstw i innych podstawowych potrzeb, które dotyczyły Jego dzieci. Ex potrafiła oddać dziecko z temperaturą. Po drodze zadzwoniła informując, że Mała cały dzień się skarżyła na ból zęba. Okazało się, że miała WIDOCZNĄ GOŁYM OKIEM zgorzel, i trzeba było po nocy szukać dyżuru stomatologicznego żeby dziecku ulżyć w bólu. Ona przez cały dzień przesiedziała z dzieckiem w domu i nie miała czasu iść z dzieckiem do stomatologa. Powiem Wam , że szlag mnie trafiał , że odpowiedzialność za zaniedbane dziecko musimy brać na siebie. Nikt nigdy złego słowa o Niej nie powiedział , słyszałam tylko "no co zrobisz Ona taka jest". Ale jak ja powiedziałam że chcę w czasie urlopu odpocząć i nie chcę go spędzić z Ich dziećmi nikt nie miał oporów wypomnieć że jestem zła, niedobra egoistka :-(. To wszystko boli. Uświadamiasz sobie w takich sytuacjach, że niezależnie jak będziesz się starać , nikt tego nie doceni. Jak tylko upomnisz sie o chwilę dla siebie - jesteś egoistką i wyrodną macochą. Żeby tak wszyscy Ci,  którzy mi powiedzieli "Ty zapatrzona w siebie egoistko", naprawdę zadbali o dobro tych dzieci, to już dawno te dzieci nie mieszkałyby z matką.  Ale nikt (łącznie z M) tak naprawdę nie chce wziąć pełnej odpowiedzialności za te dzieci. Lepiej zwalić na mnie, że to ja nie kocham tych dzieci i to ja jestem ta nie dobra.

RĘCE OPADAJĄ NA NICH DWOJE.

jak facetowi honor i duma pozwalają być na utrzymaniu kobiety?!
O byłej nic nie powiem bo ..... .
Rodzicom M powiedziałbym że wychowali faceta, który wręcz domaga się być na utrzymaniu kobiety.

Co do traktowania ciebie przez rodzinę M. - kiedyś też wypłakałam się siostrze męża na byłą i ich dzieci. Usłyszałam, że ona to zawsze była leniwa i cwana ale że ja nie chcę tego zrozumieć, otoczyć opieką jego biedne dzieci to nie spodziewała się po mnie. Wtedy jakby piorun we mnie trafił. Jednym tchem wywaliłam z siebie co myślę i co czuję. Zapytałam się czy wie co się dzieje z moimi dziećmi, jak sobie radzą, czy mają z czego żyć? Wyjęłam z portfela ich i wnuków zdjęcia. Dodałam. "Twoje dzieci mieszkają dwa domy dalej. Masz wnuki na co dzień. Moje mieszkają daleko i kiedy chcą przyjechać mnie odwiedzić to nie mają mieć gdzie spać?! Skoro tak bardzo ci ich żal to proszę, zajmij się nimi. Z tego co wiem to nikt z was nawet jednego dnia nie poświęcił im. Dlaczego oczekujecie, że ja poświęcę swoje życie, kontakt ze swoimi dzieci? Mam to zrobić tylko dlatego, że ich matka jest egoistką? To ja mam się dla moich taka stać? Nikt z was nie pomyślał o mnie, o mojej rodzinie tylko wy nie chcecie mieć kłopotu na głowie."
Szybko przeprosiła mnie. Jestem teraz najlepszą bratową. Za każdym razem jak się spotkamy pyta mnie o moją rodzinę.

Co do opieki i pieniędzy na dzieci - w wyroku miałam wpisane tylko, że ojciec ma łożyć na małoletnie dzieci. Mój mąż ma to samo. Żadne z nas nie walczyło o ustalenie widzeń. Chyba z góry wiedzieliśmy, że w całości spadnie ona na nas.

Mnie tez się wydaje EWARG , że to nie tylko o te zapomniane urodziny chodziło. Sama mówiłaś wcześniej, że kolorowo nie było, ale udawało Wam się przezwyciężać problemy. Ale czy na pewno odbywało się to po przez jakiś kompromis, czy raczej dzięki  Twojemu poświęceniu i próbami załagodzenia sytuacji??

Wcale się nie dziwię.

Wczoraj spotkaliśmy się z M. I tak jak myślałam, było cudownie, bo byliśmy tylko MY. Ale wiem już oboje, że nie zbudujemy razem szczęśliwego związku. Podobnie jak Ciebie Zazdrosna przerastają mnie oczekiwania wszystkich, również M w stosunku do mnie , ze będę kochać i wielbić Jego dzieci. Przerasta mnie fakt, że nie wymaga się tego od Matki tych dzieci tylko ode mnie. Uważam to za wielce niesprawiedliwe i nielogiczne. Przeprosiłam Go za to, że nie potrafię spełnić Jego oczekiwań. Mimo , że do tej pory, to Jemu się wydawało, że nie potrafi spełnić moich oczekiwań. Rozjechało nam się to wszystko i mimo, że było wspaniale, nie chcę w tym dalej tkwić.

Co do wyroku to odszukam Go i jeśli ma Ci to w czymś pomóc, to postaram się wysłać w najbliższym czasie. Obawiam się jednak, że niezależnie od tego jaka byłaby opinia prawnika w tej sprawie lub interpretacja Waszego wyroku, to Twój M, podobnie jak mój i tak będzie dalej Ojcem, który dobro swoich dzieci stawia ponad swoje/wasze szczęście. To też powiedziałam wczoraj do M, że szacunek za to, że chce być takim wspaniałym Ojcem dla swoich dzieci, poświęcając swoje osobiste szczęście. Mam nadzieję że znajdzie kiedyś kobietę, która będzie potrafiła Go w tym Ojcostwie wspierać. A ja , że znajdę faceta który, jeśli będzie miał dzieci, będzie potrafił postawić znak równości między byciem ojcem a byciem partnerem-mężczyzną dla swojej kobiety.

Do mnie wogóle nie dociera, jak można być TAKĄ WYRODNĄ matką. Ponieważ nigdy tego nie zrozumiem to i nigdy nie zaakceptuję, a to znaczy że nigdy nie będę w tym związku szczęśliwa. Wiele razy się zastanawiałam, czy gdyby Exia była inna, dbała o dzieci tak jak wg mnie matka powinna dbać o dzieci, gdyby nie uczyła swoich dzieci jak doić ojca, tylko wychowywała Ich na porządnych ludzi, to czy to by zmieniło moje relacje z M? Czy z przyjemnością przyjmowałabym wtedy pod swój dach kulturalne, czyste i zadbane dzieci??? Nie będę znała odpowiedzi na to pytanie, póki tego nie zaznam.

:-))))) Zazdrosna czy Ty przypadkiem nie masz tego samego M i tej samej Exowej co ja????  Aż mnie to rozbawiło :-)  To niewiarygodne, że mamy tak zbliżoną sytuację.

Dokładnie tak. Mimo, że jest dla mnie lepszy niż mój Były mąż, to wg mnie,  traktuje mnie gorzej niż swoją Byłą żonę. Póki Jego tolerancja, pobłażanie i lekceważenie złych zachowań będzie działać tylko w stosunku do Niej - nigdy nie poczuję, że to ja jestem dla Niego ważniejsza.

Boję się tego co mnie teraz czeka. Boję się tego jak dzieciom wytłumaczę, że ktoś do kogo się zdążyły tak przyzwyczaić już nie wróci. Wcześniej wystarczały jakieś historie o delegacji, o jakieś pracy dodatkowej. Teraz już Im nie będę ściemniać. Wrócą z wakacji i będę musiała to Im jakoś wytłumaczyć. Przeraża mnie fakt, że mogłabym nawiązać jakąś relację z innym facetem. Póki się z tego całkiem nie wyleczę, mogę zapomnieć o odpłynięciu w jakiś obcych ramionach. Nie przeraża mnie może sam fakt, życia samej, bo to już przerobiłam i wiem, że potrafię, raczej dołuje mnie teraz fakt, że będzie trzeba zaczynać wszystko od nowa. Od nowa poznać kiedyś jakiego człowieka,  od nowa oswajać siebie,  dzieci i otoczenie z nową sytuacją. I nie wiem czy kiedykolwiek uda mi sie wyzbyć tego uczucia, czy aby napewno dobrze robię, czy temu komuś można zaufać?

Zazdrosna nie chcę się już nigdy zastanawiać czemu? Chcę mieć 100% pewności, że mnie kocha i już, a nie zastanawiać się czy mniej czy bardziej niż ją.

Ale czy w nas też nie zaszła taka diametralna zmiana? Czy my też nie jesteśmy inne? Przecież po złych doświadczeniach też nowego partnera już traktujemy inaczej i więcej wymagamy... przynajmniej Ja tak mam.

A też chciałabym wszystkiego i strasznie sie pienię kiedy słyszę co jej kupił i zostawił. A w głowie mam, że dla naszego związku to nie kupuje nic oczekując, że albo mamy - bo mam ja, albo nie mamy - bo nie ma co inwestować wspólnie.

Najgorsze jest to co napisałaś kjim - zaczynanie od początku -ekscytujące być może dla nas - jak minie okres żałoby, ale jakże stresujące dla naszych dzieci - nowe relacje, nowe uklady - utrata kontaktu z człowiekiem, który chcieliśmy by był opiekunem i wsparciem naszych dzieci...
Tutaj chociaż Ewarg ma przewagę, że dzieci są odchowane i mają swoje rodziny - więc te emocje odpadają.

Czy to znaczy, że wszystkie takie emocje masz cały czas w środku? Nie zależnie czy jest dobrze czy nie, to te emocje cały czas Ci towarzyszą?

Myślałam, że te lęki zginą, jak trafię na odpowiedniego faceta. Jak trafię na normalnego, poukładanego faceta, który będzie miał podobne priorytety, wartości, który będzie mnie szanował i kochał na zabój.

Jak tego dokonałaś, kobieto??? Czy trafił Ci się egzemplarz mężczyzny, który potrafi pogodzić role taty i partnera? Czy są na świecie faceci którzy potrafią znaleźć złoty środek, być najlepszym dla swojej kobiety nie zapominając i nie zaniedbując jednocześnie swoich dzieci lub na odwrót?

I w miarę jedzenia apetyt rośnie. Może M miał rację, że jak zrobi jedno, będę chciała drugie. Jak zrobi drugie, będę chciała trzecie. A nie uważacie, że w każdym NORMALNYM MAŁŻEŃSTWIE czy związku też tak jest. Kobieta prosi "Kotku napraw kran" , jak naprawi, to: "mógłbyś jeszcze wymienić słuchawkę od prysznica", ja wymieni to, : "mógłbyś jeszcze Kotku zajrzeć do zmywarki" , jak naprawi to itd itd.
Tak sobie myślę, że każdy związek to będzie i jest to samo. Kobieta mówi, że jej facet to leser i obibok, facet twierdzi, że Ona tylko wymaga i ciągle czegoś od Niego chce. W naszym przypadku zmienia się tylko to, ze kaliber problemów jest DUŻO większy niż cieknący kran.

Powiedziałaś Mu o tym?
Pamiętaj o tym co Ci napisałam wcześniej " że niezależnie od tego jaka byłaby opinia prawnika w tej sprawie lub interpretacja Waszego wyroku, to Twój M, podobnie jak mój i tak będzie dalej Ojcem, który dobro swoich dzieci stawia ponad swoje/wasze szczęście"

Nie chciałabym mieć racji .

Trzymam kciuki.

No nie, nie żądam więcej ponad to co ustaliliśmy na początku.
Czyli - mamy prawo do własnego urlopu/wypoczynku i jego alimenty i zobowiązania nie mogą mieć wpływu. Koniec kropka. Nie spędzamy urlopu osobno, więc to, że zbliża się okres wakacyjny On juz wie mniej wiecej od kwietnia ... analogicznie święta - nie przyjmuje żadnych wymówek, że były świeta i wydatki - ma głowę i dwie ręce - to niech tak nimi kręci aby było ok. Skoro Ja potrafię się ogarnąć jako matka/partnerka/pracownik/córka/gospodyni/księgowa itp... to nic nie stoi na przeszkodzie by o On ogarnął kuwetę.
Ale pewnie mam lepszą sytuację, że matka dzieci poczuwa się. Gdyby było tak jak u was to pewnie byłoby to samo bo dzieci są dla niego ogromnie ważne.

Jednak mamy świadomość, że nowa rodzina to zobowiązania - nie wchodzi sie w nowy związek jeżeli nie chce sie w pełni angażować. Chyba, że ma się z góry intencje pasożytnicze.
Przecież wasi M. musili by mieć 6 tygodni urlopu - miesiąc wakacji dla dzieci i 2 tygodnie dla was. Ja nie ogarniam.

No cóż, może to wygląda tak, że tylko o urodziny chodzi. Ale boli mnie, że pamięta o świętach swoich dzieci, rodzeństwa... a o mnie nie. I Jest tak jak i ty czujesz, nadgorliwość do dzieci. O nich nigdy nie zapomina, one są na pierwszym miejscu.
Tak nie chodzi chyba jednak tylko o to, że zapomniał o moich urodzinach. Chodzi również o to, że nawet w lato nie mieliśmy mieć żadnego weekendu tylko dla siebie bo na każdy zaplanowany wyjazd zabieraliśmy/zabierać mieliśmy jego synka bo biedak siedzi w domku (chłop 20 lat). Bo z moimi dziećmi też byliśmy (cholera, po pół roku przez trzy dni widziałam swojego syna i wnuki), bo mój kuzyn też z nami pojechał (tylko, że umówiliśmy się w dwie pary na spływ)....
Dawał głupie argumenty dlaczego zapomniał, i głupie dlaczego jego syn ma jeździć z nami...
Dziś dzwoniła jego siostra. Wystąpiła w roli jego adwokata.

kjim, tendre - w błędzie jesteście myśląc, że mnie jest łatwiej niż wam. Owszem,żadne z moich dzieci nie cierpi z powodu naszego rozstania ale w moim wieku dużo trudniej jest wejść w kolejny związek, więcej ran, mniej normalnych facetów.

Nie, no oczywiście, że nie jest Ci łatwiej i absolutnie nie to miałam na myśli. Wskazałam tylko na ten, jeden mały aspekt zamartwiania się o uczucia dzieci i ewentualny wpływ na ich psychikę, późniejsze relacje itp...
Pozostałe kwestie są nam identycznie bliskie.

No tu jest pies pogrzebany. Moi Ex nigdy nie zabierają moich dzieci, ani na wakacje ani na ferie.
Nie widzę powodu, aby komuś w tym temacie dogadzać. Sorry, może posypią sie gromy, ale bycie jedną wielką szczęśliwą rodziną udaje się tylko w filmach familijnych.
Jego Ex ma wolne wtedy kiedy szkoły... więc toporem to nad nami nie wisi.

Nie mówię, że masz łatwiej, lepiej albo gorzej. Masz tak samo przejeb..ne jak MY DRUGI I MACOCHY. Tendre napisała tylko, że pod względem dzieci masz prościej bo już nie mieszkają z Tobą i Twoje kłopoty nie są bezpośrednio kłopotem Twoich dzieci (wszystkie chciałybyśmy tego swoim dzieciom oszczędzić). Jednak tak jak podejrzewałam Twoje urodziny a w zasadzie to, że On o Nich zapomniał nie było główną  przyczyną Twojej decyzji. Tak myślałam  że ulała Ci się suma innych podobnych do tej sytuacji. A dotychczasowa sielanka była pewnie głównie Twoją zasługa, bo to Ty musiałaś zanosić Jego dzieci w domu, to TY musiałaś łagodzić sytuacje, a kompromis polegał na tym, że to Ty rezygnowałaś ze swoich racji. (Mylę się?)

Wiem Kochana, bardzo wiem, jak ciężko jest wejść w kolejny związek, tym bardziej, że większość NORMALNYCH facetów, żyje już w szczęśliwych związkach.

A w życiu. Nie ustępować, lecz konsekwencją i uporem pokazać MAMUSI, ze ONA TEŻ MA OBOWIĄZKI. Niech się MAMUSIA przyzwyczaja, że za rok spędzi cały miesiąc z dwojgiem swoich synów, bo chyba zapomina że Ich wogóle ma.

Przeważnie to jest 2 tygodnie wspólnie i tydzień tylko dla siebie. Albo weekendy w zależności jak nam pasuje i jak uda nam się opiekę dla dzieci zorganizować.
Tak z moimi dziećmi, znajomymi, rodziną itp.
Nie, nie musi zabierać dzieci na wakacje. Ani On ani Ja nie mamy sądownie ustalonych kwestii widzeń.
Gdybym miała tak jak wy - to też bym wariowała. Zwłaszcza, że nie mam rodziny, ani ojców którzy dzieci biorą, nie mam też teściów /niestety albo na szczęście hihi / i albo załatwię dzieciom kolonie / półkolonie itp albo siedzą w domu.

Może napiszę dlaczego... w poprzednim związku zabierałam dzieci partnera, organizowałam często kosztem czasu i finansów moich i moich dzieci... i co? Zero wdzięczności... więcej - zero docenienia... a jak się zbuntowałam to byłam właśnie... wredna dla biednych, niewinnych dzieci... a moje dzieci na wzajemność oczywiście nie miały co liczyć... więc teraz jestem taka od początku.
Przynajmniej nikt nie ma w stosunku do mnie oczekiwań, a jak coś chcę zrobić sama z siebie, lub dam coś od siebie to wszyscy są wdzięczni. Czyli bycie zołzą popłaca.

Mam sporo doświadczeń wcześniejszych w różnych konfiguracjach, może dlatego piszę z różnych perspektyw.
Związek w którym obecnie jestem jest najbardziej przemyślany i dla mnie najbardziej satysfakcjonujący.
Przynajmniej nie czuję, że mam na karku pasożyta czy to finansowego czy emocjonalnego.
Czy tak pozostanie ... czas pokaże.

hejka

sądząc co napisałaTendre no niby da się, ale w jej przypadku to tzw. "metoda prób i błędów" ale ja nie mam zamiaru w razie W (czyli jakby nam nie wyszło) pakować się drugi raz w taki związek, naprawdę.
Miło, że Tendre się udało i naprawdę szczerze jej zazdroszczę, że wypracowała sobie od samego początku jasne i klarowne zasady.

Nie twierdzę, że w innych przypadkach się nie da, ale musimy pamiętać, że "do tanga trzeba dwojga"

Dziewczyny, odnośnie opieki nad dziećmi przez rodziców - nawet jak zmusicie (a powinnyście) waszych partnerów do ograniczenia opieki nad dziećmi to w żaden sposób nie przełoży się ta opieka na ich byłe ex. Dzieci będą pozostawione same w domu. Każda ex widząc, że jej były jest szczęśliwy zrobi wszystko aby to szczęście mu odebrać. Dzieci w tym wypadku to jedyny skuteczny sposób bo żadna kolejna nie chce opiekować się jego dziećmi bo niby w imię czego.
Na takim czymś cierpią tylko dzieci. Przecież często miałyście sytuację, że jak ex była zakochana to był święty spokój.

No, nie wiem, czy nie da się być jedną wielką szczęśliwą rodziną. Mnie się wydaje że da się. Jest tylko jeden warunek - wszyscy pamiętają o tym, ze ktoś stara się dla niego i odwdzięcza się tym samym.
Przecież u nas po kilku latach docierania się, wypracowaliśmy sobie to. No cóż w ostatnich dniach niektórych nas życie przerosło. Nadmiar pracy, choroby no i posypało się.
Nie spałam całą noc. Wczoraj wieczorem przyszedł do mnie najmłodszy pasierb (szok!) wstawić się za ojcem.
Długo rozmawialiśmy. Nie powiem, że zaskoczył mnie swoją spostrzegawczością. Myślałam, że widzi tylko swój czubek nosa. No i w jednym musiałam przyznać mu rację - przez ostatnie kilka lat  było bardzo dobrze. Naprawdę nie czułam się zaniedbana. Tylko ten jeden incydent spowodował, że wszystko obróciłam przeciwko sobie. Przypomniał mi ile dostałam od męża kwiatów i prezentów, ile mąż poświęcił czasu moim dzieciom i wnukom, ile on sam pomagał (od roku było pomiędzy nami super). Naprawdę jestem świnią i egoistką bo tak naprawdę mąż robi dla mnie i moich dzieci bardzo dużo.
Dlaczego wiec mąż zapomniał o moich urodzinach?!
Młody twierdzi, że mąż jest przepracowany (no tak pracuje od 6 do 18-19 codziennie z tego czasami 7 godzin za kierownicą), nowe stanowisko, zawalone przez syna studia no i moja mama, moja ciocia (pobyty w szpitalach, pomieszkiwanie u nas po szpitalach).
Cholera, właściwie to my oboje jesteśmy strasznie przemęczeni. Teraz w domu miała przez tydzień moje dzieci i wnuki i po ich wyjeździe cały dzień doprowadzałam mieszkanie do ładu a potem spałam prawie dobę. Od marca nie mieliśmy ani jednego weekendu tylko dla siebie bo albo moje dzieci, albo mama albo jego dzieci, a to się rodziły się wnuki, a to choroby, a to święta, a to odbiór mieszkania dzieci, a to chrzciny, a to komunia, a to wesele, a to czyjaś przeprowadzka, a to remont... i każdy tylko woła o pomoc a my kochamy i pomagamy a potem ...., coś zawalamy i dramat gotowy. Młody pokazał mi że ja również (nawet w stosunku do niego) jestem bardzo opiekuńcza, bardziej niż ich mama. Że my oboje z mężem flaki wypruwamy dla wszystkich naszych dzieci.

No i ponoć mąż zarezerwował tylko dla nas dwojga na ten weekend i na następny hotele. No i załatwił już w pracy urlop i coś organizuje tylko dla nas. Młody prosił abym wybaczyła ojcu. Wiecie jak mi wstyd. A że jestem cholernie uparta więc nie zmiękłam przy młodym.
Obiecałam, że przemyśle wszystko jeszcze raz i jeśli zmienię zdanie to jak kolejny raz mąż zadzwoni to odbiorę telefon. Menda jestem ale mąż dzwoni codziennie wieczorem a ja nie odbieram (mąż nie pisze sms-ów i e-mail, uważa że należy rozmawiać).

Ewarg - nie miej aż takich wyrzutów sumienia. Gdyby nie ta sytuacja, gdyby nie to , ze pokazałaś wszem i wobec jak się z tym podle czujesz, to nic by się nie zmieniło. Teraz przynajmniej wiesz, że synowie M jednak Cię doceniają i są wdzięczni za Twoją pomoc. Teraz wiesz, że wszystkim zależy na tym żeby było ok, a nie tylko Tobie. Teraz wiesz, że przemęczeni byliście/jesteście i potrzebowaliście tego wszystkiego żeby to dostrzec. Wygląda na to, że teraz ruch należy do Ciebie. powodzenia.

widzę, że wszystko toczy się innym torem niż sobie kalkulowałaś.  ale to dobrze, bo są niespodzianki.

Dziewczyny, tracę trochę grunt pod nogami i potrzebuję waszej opinii. Pamiętacie, jak postawiłam M ultimatum na temat spędzania wakacji z jego młodszym synem. Uważam, że sprawiedliwe jest, iż chłopak spędzi miesiąc wakacji u nas, a drugi miesiąc u matki. Tyczy się to też starszego jego syna, jednak jeszcze sprawa jest w sądzie. Zdaję sobie sprawę, że mogę przegrać tą walkę, jednak stwierdziłam, że potrzebuję tego miesiąca wyłączności dla zachowania równowagi psychicznej. Dziś M powiedział mi co wymyślił ? w ten weekend młodego nie weźmie od matki, podejrzewam, że z natłoku pracy. Jednak chce go wziąć za dwa tygodnie wie, że w tym czasie planowałam wyjazd (ucieczkę z domu przed jego dziećmi) z mamą. Powiedział, że jak nie chcę widzieć jego dzieci to na ten czas przeprowadzi się do swojego mieszkania. Tłumaczył się, że miesiąc nie widzenia z synem to dla niego zbyt długo. Z kolei za tydzień w dłuższy weekend odda starszego syna do dziadków, byśmy mogli wyskoczyć we dwoje w góry, czy nad jezioro.
Odpowiedziałam mu, że ja go też potrzebuję, bo ostatnio mnie zaniedbuje i w przyszłym roku oczkuję, że jego ex spędzi cały miesiąc z obojgiem dzieci. Ja po takim męczącym miesiącu z jego dziećmi też potrzebuję odpoczynku. Nie zgadzam się na związek w którym mielibyśmy mieszkać osobno, więc jeśli ma to tak wyglądać to ja pasuję.
Proszę was o opinie, zwłaszcza doświadczoną w tej kwestii Ewarg, choć mam wrażenie, że ty byś odpuściła. Jakoś umiesz pogodzić się z tym co ci narzucała ex, mi jest naprawdę ciężko.
Dziś M pomimo naszej sprzeczki dał mi buziaka na pożegnanie nawet dwa razy. Jak mam z nim żyć 2 tygodnie, jak mam z nim wyjechać skoro to nasz koniec? Powiedzcie jak wy byście postąpiły w tej sytuacji, stara baba, a mam mętlik w głowie.

Rozłożę Twojego posta na części i ocenię to mniej życzliwym okiem, jak to zrobiła Ewarg:

Odpowiedz sobie sama, jak skończyły się Twoje prośby i "ultimatum"? Czy choć trochę z tego o czym pragnęłaś M był Ci w stanie dać?

Powiedziałaś, że pokażesz M interpretację podobnego do Waszego wyroku (odnośnie weekendów w drugi miesiąc wakacji)

Czyli nie dlatego, że interpretacja wyroku Mu na to pozwala i chciałby pokazać, że się z Tobą liczy, ale po prostu wie, że jak będzie w weekend w robocie to Ty odmówisz siedzenia z Jego chłopakami w domu i nie będzie miał co z Nimi zrobić.

Potwierdza się to o czym pisałam Ci wcześniej. Niezależnie od tego jaka będzie interpretacja wyroku, On i tak się będzie widywał z synem, bo jest dla Niego ważny. Nie dlatego, że Exia nie może, czy nie chce się zając synem, tylko dlatego , ze ON CHCE się widywać z synem. Czyli tak jak w moim przypadku, to już tak naprawdę nie chodzi o to czy Exia coś narzuca czy nie. ON chce i będzie się widywał z synem i kropka. czy Ci się to podoba czy nie.

Z dwóch miesięcy wakacji dostaniesz marny ochłap w postaci trzydniowego weekendu i bądź wdzięczna dziadkom i M, że na ten czas dziadkowie zechcą zaopiekować się chłopcem. To nic że urlop przesiedziałaś w domu. Nic nie szkodzi. Ciesz się że łaskawie skapnie Ci te trzy dni.

Nie ważne, że mówisz MU, że Ty Go też potrzebujesz, bo ostatnio Cię zaniedbuje. Nie ważne, że całymi dniami pracuje a w weekendy poświęca czas dzieciom a nie WAM. Ciesz się kobieto, bo dam Ci ten jeden weekend, o który się tak prosisz. Paradoks jest taki, że Ty Mu mówisz, że potrzebujesz Go więcej, a On Ci na to : skoro nie chcesz widzieć moich dzieci, to się na czas wizyty wyprowadzę do siebie. Co dostałaś za swoją walkę? Klapsa. Nie chcesz mnie z dziećmi ? Nie dostaniesz mnie wcale. Wychodzi na to, że Niby masz faceta, a Go nie masz.

Zastanów się, czy napewno chcesz kolejny rok żyć złudzeniami? Lub czy jesteś gotowa na powtórkę z rozrywki za rok?