Być drugą i macochą

O widzisz, czyli nie o same wyścigi kolarskie chodziło.... Chodziło o to, że śmiałaś zrobić coś tylko dla siebie. Pojechałaś do dzieci zostawiając Go na pastwę losu. To postanowił Ci pokazać jak to jest. Postanowił zademonstrować Ci, że ON też może Cię zostawić samej sobie. Że są ważniejsze sprawy, skoki, żużel i inne. Chodzi o to, że Ty masz być na Jego potrzeby. Nie możesz poświęcać czasu swoim dzieciom. Kiedy poświęcasz się Jemu i Jego dzieciom jest OK. Jeśli zaczynasz myśleć o sobie - nie jest OK. Zaczynają stosować "kary"" strajki, demonstracje, fochy. Schemat ten sam co u mnie. I jeszcze próbują wzbudzić w nas poczucie winy - w moim przypadku, że On nie ma gdzie przywieźć dzieci, że musi Je "przechowywać u dziadków", bo ja jestem Jędza. W Twoim przypadku - to Twoja wina, że 20 letni syn został bez dachu nad głową. Nieźle. Tylko , że ja się nie dam karać. Karał mnie w ten sposób Były mąż. Przez 10 lat. Było dobrze, jak Jemu było dobrze. Widać historia lubi się powtarzać, albo niestety Ja wciąż popełniam te same błędy, albo faceci są nauczeni tylko BRAĆ.

Ewarg, , przesyłam uściski, trzymaj się .
Byłabym daleka od podejmowania ostatecznych decyzji. Samotność wykorzystaj na odpoczynek i uspokojenie.

Tyle razem przeżyliście , Twój przykład był dla mnie również światełkiem i argumentem że warto walczyć.. pracować nad związkiem.
Przemyśl wszystko na spokojnie.

Nie zależnie od decyzji trzymam kciuki za Ciebie . Trzymaj się Babeczko .

"By pamiętali o urodzinach, imieninach, rocznicach."
a ja Wam się przyznam .. że zakazałam obchodzenia urodzin i imienin moich ...
M tez pierwszy raz nie zrobiłam balangi, mega prezentu.. tortu...gości .. ot po prostu złożyłam życzenia i kupiłam butelkę wina....
To dlatego, że nie pamiętam imienin czy urodzin żeby mi nie było przykro...
Jak nie zapomniał, to dostałam jakiś prezent na odczepne... że wstyd mi było... punktem krytycznym było jak dostałam od niego sweter w którym mnie skrytykował w sklepie jak przymierzałam... i rzeczywiście nie wyglądałam dobrze w nim... ale był w mega promocji...
Było kilka takich przykrych rzeczy z tym związanych więc powiedziałam że nie chce żadnych urodzin i imienin... i kropka. same życzenia wystarczą.

M miał teraz pretensje że tak go potraktowałam ...ale ja nie zamierzam inaczej.
Wyjaśniłam mu.. ale on widzi to inaczej..
Pewnie ja też bym widziała , gdyby to mnie zawsze ktoś dawał wymarzony prezent, robił imprezę , zapraszał gości.. przygotował, posprzątał .. i zapłacił za wszystko...a ja bym gniazdowała.
Egoizm w pełni u mnie kwitnie..a co .
Teraz sama sobie zrobię mega prezent ...

Ile sobie weźmiemy z życia tyle naszego.. poświęceń nikt nie docenia.. im więcej dajemy ...tym większe wymagania stawiają...

To niech go sobie - takiego wspaniałego biorą. Droga wolna.
Przestańmy się przejmować tym co ktoś mówi czy myśli, bo nami nikt się nie przejmuje. Oni idą żyć swoim życiem, a to my zostajemy i musimy dlaej żyć zaciskając zęby. Po co? Nie po to rezygnowalam z niesatysfakcjonującego związku, żeby wchodzić w te same toksyczne ralacje - tylko samca zmieniając.

Oni nie widzą problemu - BO IM JEST DOBRZE, oni dostają to czego chcą i potrzebują - logiczne. To nam jest źle, więc decyzja należy do nas.

chceuciekacstad
.. ot po prostu złożyłam życzenia i kupiłam butelkę wina....
Mnie nigdy nie zależy na prezencie ale na pamięci, na życzeniach....których nie dostałam.

Nie jestem materialistką, jestem stara i mam wszystko co mi potrzebne, ciuchy kupuję sobie sama i nie potrzebuję sponsora. Biżuterii mam aż nadmiar i już dawno dostał zakaz kupowania mi jej.

Ewarg, ja również nie jestem..
ale M potrafił kupić mi kwiatki z Biedronki... nie miałam nic na przeciw, kwiatek to kwiatek... po czym kiedy jechaliśmy na urodziny jego siostry , ja zaproponowałam dokupić bukiet w wspomnianym sklepie .. a on mi rzekł że to obciach .. No to zaczęło mi coś nie grać- dla kogoś OBCIACH a dla swojej kobiety - to OK ????
mnie nie kupił perfum jakie chciałam, bo on nie wyda na taki cel więcej niż 100 ...po czym za kilka tyg. mamusi poleciał kupić za 200... no hallo .... ja rozumiem że mamusia ważna.....
Nie jestem materialistką , ale realistką..
Do tego synuś- zabawki po 500 zł..
Tak jak napisałaś- mnie stać sobie kupić i za 500. Nie w tym rzecz.
Tylko w tym wartościowaniu ... że mamusia, synek i rodzina .. - to trzeba z najwyższej półki ... a mnie i mojemu synowi byle co ..
A sam ma życzenia urodzinowo/imieninowe ...że ho ho .
Gdyby był po prostu chytry, czy oszczędny .. i wszystkim tak ...to ok... taki typ i nie ma dyskusji...ale gdy tylko mnie tak traktował ...
to już nie jest OK.
Na początku było mi wstyd, nie mówiłam nic .
Później delikatnie zwracałam uwagę, czytałam te wszystkie poradniki.. że faceci to tacy ..owacy...że trzeba im prosto z mostu .. podpowiedzieć.. więc przed moim świętem też mówiłam delikatnie, że to czy tamto... to dostałam sztyft anty prespirant ..mój ulubiony.. ale która z was by chciała dostać dezodorant anty potny na urodziny ????

Teraz wiem , że błędem było mieć oczekiwania .. bo ja jak każda z nas , robiłam wszystko co Miś chciał.. co sobie zażyczył.. wiedziałam że kocha syna, więc dla niego tez wiele robiłam, licząc... no właśnie... Że będziemy wszyscy szczęśliwi , że ja coś zrobię dla niego, on dla  mnie , że będzie raj.
i się przeliczyłam...  im więcej dawałam, tym jego wymagania były większe. .. on to odbierał jako cos naturalnego.. coś co mu się należy ... jak się buntowałam, wymagałam uwagi pomocy , to wtedy były problemy - że mnie odbija, że mnie przeszkadza... że fiksuję ...
teraz nie staję na rzęsach by mu dogodzić.. więcej myślę o sobie , i o synu.
Każde jego marudzenie , że np. on 4 dni w tyg. robił obiad .. kwituję ..że jest opcja - robić obiady cały tydzień - jak zostanie sam.
Kiedyś bym tak nie powiedziała, bo ??? chyba się bałam , że on może tak zrobić. ..

Uczę się nie myśleć co o mnie myśli jego rodzina, jak to wygląda z boku że ja nie robię tego czy tamtego...
A oni są napastliwi .. bo nawet do portfela mi potrafią wejść .. komentując zakupy dla mojego syna !!!
Nie da się wszystkich zadowolić... najbardziej trzeba dbać o osobę z którą się na pewno całe życie spędzi - czyli z sobą samym :).

pozdrawiam

Ewarg, wszyscy jesteśmy podobni a jednak się różnimy
I widzisz, ja przeszłam z M już różne rzeczy od tych dobrych po najgorsze ... zdradę , nie tak dosłownie (choć nie mam pewności ).. rozstanie na rok, kłamstwa, ...
Patrząc z boku na nasz związek sama się pukam w czółko... ale kocham go, są powody dla których chcę z nim być .
jest też wiele dla których powinnam   go zostawić. .. no właśnie ... doszłam do wniosku , dlaczego powinnam ? bo cos mi nie pasuje ?
przecież ja sama mam wiele wad ... i kryształowa nie jestem

Dlatego chce kierować się tym co "CHCE " , więc chce być z M , on tez chce ze mną być...
a reszta to już nasza ciężka praca
Mam wybór .
Jak to masz w stopce ?nikt nie powiedział że będzie łatwo.

Witam wszystkich :-)

Jestem nowa tzn. w sensie pisania, ale w sensie czytania forum nie :-) podczytuję Was od jakiegoś czasy, jestem w połowie, więc wybaczcie, ale nie ustosunkuję się na razie do żadnego wpisu coby gafy nie strzelić :-)
Tak w skrócie o mnie to jestem w związku z rozwodnikiem z dzieckiem od 4 lat.
Na początku wszystko było ok tzn. my się dogadywaliśmy, ale od jakiegoś czasu się psuje. Zmieniło się bardzo wiele spraw.
W związku z tym mam pytanko czy u Was też tak było tzw. kryzysy? Jak sobie radziłyście?

Pozdrawiam :-)

Tendre bardzo mądre słowa i bardzo trafne jak na moją sytuację obecnie :-) tak jak piszesz na początku wszystko ładnie pięknie, ale czas i życie pokazały, że przeceniłam siły nad zamiary i teraz jest jak jest.
Zapatrzona i zaślepiona miłością wydawało mi się, że podołam wszystkiemu i potrafię zaakceptować i pogodzić się z pewnymi sprawami. Tak jednak nie jest, a ja czuję, że nie mam już siły, a jak sobie pomyślę co jeszcze przede mną to już totalna załamka.
Próbuję co jakiś czas wracać do rozmów na tematy, z którymi sobie nie radzę, ale jak grochem o ścianę. Już nie wiem jakie argumenty do niego mogą trafić. Może to ja nie potrafię przekazać tego co chcę (przyznaję, że straszny nerwus ze mnie), choć w sumie to prosto z mostu walę co mi nie pasi. A może to chodzi o sposób komunikacji, jej formę. Bo wiem, że spokojna rozmowa w moim wydaniu to rzadkość, więc może to tu jest pies pogrzebany.
Szczerze żałuję (co powtarzam mojemu teraz ciągle), że tak jak piszesz na początku nie zostały wyznaczone granice. I on teraz wychodzi z założenia, że jak kocham to powinnam się godzić i akceptować. Nosz kurde krew mnie zalewa jak to słyszę. I to ma działać tylko w jedną stronę???? Jak o tym mówię to on mi wyjeżdża z argumentami typu "ja dla ciebie też się poświęcam" albo "jak rzucisz palenie to też zmienię pewne rzeczy". No śmiech na sali.
Odnoszę takie wrażenie, że faceci (nie wszyscy oczywiście) naszego pokroju tzn. rozwiedzeni, z dzieckiem wychodzą z założenia, że jak się z nimi wiążemy i jego przeszłością to musimy wszystko w ich kierunku. Pytam bo co? Bo "wiedziały gały co brały"? No sorry, ale oni ci bardziej doświadczeni przez życie bo rozwiedzeni, bo z dzieckiem nie sądzili, że kobieta wiążąca się z nim to jakaś głupia i nie będzie się niczego domagać?
Oj ciężko, nie ogarniam tematu....

Witam
ja jestem z innego wątku, ale od paru miesięcy regularnie Was podczytuję.
U mnie był czas euforii, zamieszkania, wyprowadzki i powoli klapiki z oczu opadają.
Ja wdowa on wdowiec więc nie ma ex, ale są dzieci ja jedno on troje /chłopaki prawie pełnoletnie, dziewczynka w wieku mojej gwiazdy/.
Euforia lub raczej strach przed samotnością wiele wtedy nie widziałam lub nie chicałam. Później jak to życie potoczyło sie troche inaczej-za wspólną zgodą /teraz wiem, że to raczej była namowa z jego strony/przeprowadzka do mnie /z jednym z jego dzieci/ sielsko, anielsko było przez 2 miesiące.Wiadomo zmiana miejsca zamieszkania /inne miasto/brak pracy równa się brak pieniędzy, ale nie na takich warunkach się zgodziłam i on wiedział doskonale. Mógł mieć żródło dochodu ale za długo by pisać
Moje nerwy sie skończyły gdy Pan siedział sobie wygodnie i nawet nie próbował szukać pracy a jak już mu podałam ofertę to stwierdził, że nie dla niego. Nastepnie jego córka to rozpuszczona księżnika, która nie mówi tylko albo "miauczy" albo drze jadaczkę. Momenatmi doszło do tego, że moja córka u siebie miała mniej do powiedzenia niż ona /a na to nie pozwolę/głównie chodziło o zabawki moja nie jest pazerna ale za to córka T wszystkie zabawkie trzymała pod kluczem "bo to jej".
Więc, nadszedł czas rozmowy i co oczywiście moja wina bo nie chce utrzymywac jego i jego córki /6 miesięcy na moim garnuszku/sorry ale ja też mam córkę, dlaczego pan ma mieć wieczne wakacje na mój koszt. I stało się-wyprowadzka na początku szok , ale później gdy emocje opadły wiem, że dobrze, że tak się satło. Teraz wiem, że trudno jest zbudowac nowy związek gdy są dzieci, gdy jedno ma dorobek /mieszkanie/ bo wiecznie to będzie nasze. Na dzień dzisiejszy odpoczywam od toskycznej relacji lepiej być samemu niż się męczyć. Więc Kobitki same widzidzie u nas nie było tych wrednych ex, ale były dzieci i przede wszystkim bark wspólnego "dorabiania się"w takich związkach zazwyczaj będzie moje/twoje i to już nic nie zmieni. Pytanie do nas-ile potrafimy znieść i dokąd możemy przesuwać granice.
Trendre77 podziwiam Cię za trzeżwe myślenie ja się dopiero uczę

Zazdrosna - co do Twojej listy - dopisałam bym jeszcze dofinansowywanie obowiązków jak i przyjemności ... organizacja wyjazdów czy wyjść ...
Mój M teraz dużo więcej robi, mojego syna co prawda nie ma .. ale M pomaga mi w remoncie jego pokoju, sam pomalował , wykończył szafę i wczoraj poskręcał regał który kupiliśmy.

Mam nadzieję że to nie tylko czasowa zmiana ...

Witaj Mwdowa81.. bolesna prawda ale tak jest - im my kobiety jesteśmy wyrozumialsze i pomocne , tym bardziej nas wykorzystują .
My kierujemy się dobrem i sercem.. a oni...no właśnie czym ?
Chyba przede wszystkim własną wygodą .. swoimi potrzebami ...
Wyciągnij wnioski z tej lekcji ... pozdrawiam

Oj, jak przyjemnie mi sie zrobiło ale zupełnie niezasłużenie. Bardzo wiele kopniaków zebrałam, aby mieć to doświadczenie i być w tym punkcie. Nadal ponoszę konsekwencje złych wyborów i musze walczyc o spokój mojej rodziny. Nadal się uczę i ciągle muszę przypominać sobie o tym co także piszą dziewczyny.
Kiedy Ja jestem szczęśliwa, moje dzieci są szczęśliwe, a facet który patrzy na szczęśliwą kobietę tez jest zadowolony

mwdowa81 - twoj były partner to zwykły pasożyt, który twoim kosztem chciał wygodnie pożyć. Dobrze, że zareagowałaś i pacnełaś pijawkę. Zapewne już bajeruje kolejną, bo taki to jego sposób na życie. W twojej sytuacji, kiedy jesteś samowystarczalna i masz odchowane dziecko to spotykanie się, randkowanie jest chyba najlepszym rozwiązaniem.
Wiem jak Ci jest ciężko - bo jako kobieta, która czegoś się w życiu dorobiła - bardzo ciężką pracą i wieloma wyrzeczeniami przyciągam mężczyzn /przyciągałam / którzy widzieli we mnie silną kobietę, przy której ich inicjatywa mizerniała, a wygodne życie i roszczenia rosły. Ale moje ambicje sięgają bardzo wysoko i to co dla nich było sufitem - dla mnie jest podłogą. Kobieta potrzebuje mężczyzny a nie kolejnego mebla, który niczego nie wnosi do jej życia.

Tendre77,  tak to prawda mebli mi już wystarczy tak jestem samowystarczalna, silna i zaradna więc na dzień dzisiejszy skupiam się na sobie i mojej 5 letniej córce.

Dzięki. Jakoś się trzymam. Cały czas czytam forum i to co piszecie. Wciąż się zastanawiam ile i jakie błędy popełniłam. Dla tego związku to już nie ma znaczenia (dziś M przyjeżdża po  ostatnie swoje rzeczy i raczej nie będziemy mieli juz okazji porozmawiać, bo nie chce przy tym być), ale może wyciągnę jakieś wnioski na przyszłość. Chceuciekacstad : wydaje mi się, że my dotarliśmy do podobnego etapu jak WY, tylko że Twój M chce zmiany i z Tobą o tym rozmawia. Mój M kategorycznie twierdzi, że nie chce nic zmieniać i że jak zmieni jedno to ja na pewno będę chciała zmieniać drugie i trzecie itd. Wg niego to ja mam za wysokie wymagania, to ja generuję problemy, więc myślę sobie teraz, że może to i lepiej, że to już się skończyło. Po co się zmieniać na siłę, naginać swoje zasady, zmieniać jak może się okazać, że jest na świecie ktoś, kto będzie "pasował" bez konieczności jakichkolwiek zmian. Z którym wszystko okaże się prostsze i będziemy mogli pozostać sobą i jednocześnie być szczęśliwi.

:-) mam fazę radości, ale to pewnie naturalny etap każdej "żałoby" po związku i za chwile pewnie znowu będę ryczeć, bo jakby nie było, znów zostałam sama.

No toż właśnie takimi metodami próbowałam pokazać M jak ja się czuję, tez zaczęłam dawać mniej, tez zaczęłam poświęcać swój czas dzieciom a nie Jemu i Jego dzieciom - tylko, że w moim wypadku nie zadziałało to jak lustro. W Jego oczach objawiłam się jako ta zła macocha, która nie chce zajmować się Jego dziećmi, która stawia swoje dzieci ponad Jego i Jego dzieci, zła egoistka, która myśli tylko o sobie. I jest mi z tym źle. Bo podobnie jak Ty lubię sprawiac radość, lubię się kimś opiekować, lubię się czuć potrzebna . Feler jednak w tym, że lubię też jak to działa w dwie strony. Tez bym chciała mieć na kogo liczyć, też bym chciała żeby ktoś dbał o mnie. Ale teraz już wiem, że z M to się nie uda. Nie mam co liczyc na to , ze doceni to co robię skoro w Jego oczach jestem ta zła co się czepia.

Kjim..
"W Jego oczach objawiłam się jako ta zła macocha, która nie chce zajmować się Jego dziećmi, która stawia swoje dzieci ponad Jego i Jego dzieci, zła egoistka, która myśli tylko o sobie. I jest mi z tym źle.  "
A czy próbowałaś zapytać Twojego faceta jak on widzi te relacje u Was , w sensie jak by on to poukładał ?
Twoje dzieci, jego dzieci , pranie sprzątanie i inne sprawy ?

Nasze ostatnie kłótnie , które trwały jakiś miesiąc .. z małymi przerwami .. Ja ciągle wcześniej wyrzucałam  M ile dla niego i jego syna robię .. i że nic nie dostaję ... lub prawie nic..
M nie mógł się z takim obrazem siebie w moich oczach pogodzić ... w końcu ja się go zapytałam...żeby mi wyliczył co on dla mnie i mojego syna robi ??.. tak jak listę zrobiła zazdrosna... no i ?
Sam stwierdził że on nie chciałby z kimś takim jak on sam być ...bo nie miał  za bardzo co wymienić ...
Sam się chyba zdziwił..

Pogubieni w codzienności, w wiecznych walkach o racje, o swoje ..  tracimy rzeczywisty obraz samych siebie.. ale i często drugiej osoby...
Myślę że takie listy jak zrobiła Zadrosna są bardzo czytelne.. mówią więcej.. Warto by każdy z nas zrobił listę " co ja daję /robię " a co on ... i to może być materiał do przegadania ... bo tu skupimy się ma faktach ...  a kłócąc się ... kierujemy się emocjami..
Dziękuję Zazdrosna

Asiulla ..
co do masochizmu... gdzieś przeczytałam na forum , że emocje to nie my .. emocje przychodzą i odchodzą ... raz są dobre raz złe
Konflikty to same emocje ... podejmowanie decyzji pod ich wpływem.. też nie jest dobre.
Czasami , lub często jest tak (zależy od osoby ) , że pokazywane emocje nie są wyrazem prawdziwego problemu .. ja tak miałam.
Nie potrafiłam się przyznać .. ukrywałam to że mam problemy z postrzeganiem przez M jego syna i mnie /nas... bo jak tu mówić że się jest zazdrosnym o uwagę dla dziecka , czy jej rodzaj ??
miałam te same pewnie obiekcje jak wiele z nas .." że zła macocha, że egoistka, materialistka ,  że przecież on biedny synek bez tatusia, że on biedny tatuś bez synka... " i wiele podobnych... problem narastał we mnie... a wybuchałam o  przysłowiowe pierdoły... 

Asiulla , jeszcze taka rada ... my kobiety za dużo mówimy.. marudzimy, narzekamy ... i często nam się wydaje że przeprowadziliśmy wiele rozmów ... wycisz się trochę .. i spróbuj zobaczyć czy to nie były monologi .... 
bo ja to odkryłam u siebie...  ja tylko mówiłam .. on cos tam niby przytaknął , że ok, że zrozumiał...
ale wracaliśmy do punktu wyjścia...
Bo on tylko "słyszał" co ja mówię .. a usłyszał = zrozumiał zupełnie co innego

Cieszę się, że wchodząc w relację miałam tyle szczęścia /tym razem/, że nie zostałam trafiona strzałą amora natychmiast, lecz mogłam pogodzić zauroczenie z myśleniem.
Pozwoliło mi to na trzeźwy ogląd sytuacji.
Zamiast stanu euforii i przesuwaniu własnych granic by wydać się bardziej atrakcyjną, bardziej wyrozumiałą, bardziej czułą i jeszcze bardziej pełną poświęcenia moglismy na spokojnie poznac siebie i swoje cele życiowe, poglądy i ustalić:
1. Co robimy z urlopem - jak lubimy go spędzać, ile na niego jesteśmy w stanie wydać. Czy jego alimenty nie będą wpływały na nasze możliwości urlopowe. Z czego możemy z a czego nie możemy zrezygnować. Czy urlop we dwójkę czy z rodziną. Czy w tropikach czy górach itp.
2. Jak wydajemy pieniądze.
3. Jak je oszczędzamy.
4. Po ile składamy się na rachunki i prowadzenie domu.
5. Na co pozwalamy dzieciom.
6. Jak wychowujemy dzieci, które wspólnie z nami zamieszkują.
7. Jak wyglądaja spotkania z dziećmi, które z nami nie zamieszkują.
8. Jak spędzamy święta.
9. Ile wydajemy na prezenty.
itp... wymianiać można...

To pozwoliło mi na ocenę czy jest nam po drodze.
Może to i szczegółowe, ale pozwala wcześnie odkryć, że partner nie wyobraża sobie urlopu bez swoich dzieci i to spędzanego na pieszych górskich wycieczkach. A my np. uwielbiamy leżeć na plaży w Egipcie - bez dzieci. I zastanowić się czy jestem w stanie spędzać każdy urlop z dziećmi, albo czy On jest w stanie raz na jakiś czas dzieci zostawić w domu.
Owszem ludzie sie docierają - ale my po przejściach, z własnymi dziećmi, doświadczeniami i swoimi przyzwyczajeniami powinnyśmy się zastanowić czy się przy okazji nowego związku nie zatrzemy. Może lepiej poszukać gotowca.. chyba, że serce nie sługa.

chceuciekacstad to, że nasze pseudo rozmowy to głównie monologi to ja wiem doskonale. Tak jak piszesz od długiego czasu u nas to ja zabiegałam, a wręcz domagałam się rozmów i tak jak piszesz odnoszę wrażenie, że on słuchał, raz po raz coś odpowiedział, przytaknął lub nie i tak to wyglądało. Dla mnie rozmowa to powiedzenie od "A" do "Z" co nie pasuje, co mnie boli, co przeszkadza (druga strona to samo) i zastanowienie się jak to rozwiązać, naprawić, pójść na kompromis, żeby jedna i druga strona były zadowolone, nie pokrzywdzone.
I tak sobie myślę, czy gdyby nie te moje negatywne emocje i nerwowość to byłaby szansa abyśmy się dogadali.
Choć znając siebie gdyby sytuacja się odwróciła to jak tak samo albo nawet i gorzej (znając swój charakterek ) bym reagowała na te próby rozmów. No bo ile można wysłuchiwać jednego i tego samego, w takiej samej formie (czytać moje racje przedstawiane w ostrej formie). Z czasem pewnie też bym olewała temat i słuchała jednym, a wypuszczała drugim uchem.
Kurde chciałabym naprawdę wreszcie nauczyć się przekazać swojemu facetowi to co chcę aby do niego dotarło w normalny sposób, a co najważniejsze osiągnąć cel czyli kompromis. Bo to nie jest zły człowiek i naprawdę można się z nim dogadać. Trzeba go tylko tak jak większość facetów odpowiednio podejść
Wiadomo w pewnych spornych tematach cel osiągnie się łatwiej, szybciej w innych trzeba się będzie sporo napracować.

A mnie to cały czas najbardziej wkurza to, że im się wydaje i z takiego założenia wychodzą, że im się wszystko należy, że my musimy na wszystko się godzić i akceptować, a nie przyjmują do wiadomości, że partnerski i normalny związek na takich warunkach nie działa, że nie oni, ich przeszłość, dzieci są najważniejsi. Najważniejsze jest tu i teraz, ich nowe życie. Nikt nie każe im się odgrodzić twierdzą nie do zdobycia od pewnych spraw, bo te są nieuniknione (jak choćby dzieciaki), no ale bez przesady. Nagle po rozwodach (nie we wszystkich przypadkach oczywiście) co po niektórym przypomina się to i owo i chcą odpokutować???? Oczyścić sumienie????? Jak wiedzieli, że nie podołają mogli się nie pakować w nowe związki. A jak się wpakowali to powinni ponosić tego konsekwencje i brać dzielnie na klatę to wszystko co się z tym wiąże. Takie jest moje zdanie.
Tacy niby mądrzy, doświadczeni, a jak przychodzi co do czego to czasami niewielki problem, urasta do rangi problemu o niewyobrażalnych rozmiarach.
No kokardy opadają

a u mnie to chyba raczej na odwrót było.. Na początku taka Matka Teresa była, a teraz do głosu dochodzi zołza

A z tym zadowoleniem dwóch stron no to fakt nie da się, ale chyba jesteśmy na tyle mądrymi ludźmi, że zdajemy sobie z tego sprawę, że pewne rzeczy, ustalenia czasem odbiegną od normy, ale to nie powód by wszystko przekreślać. Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Tylko właśnie w takich momentach dochodzi do głosu i pierwszeństwa to poważne i odpowiedzialne traktowanie kolejnego związku, kolejnego partnera/partnerki. Bo co? Bo jak się zdarzyło odchylenie od normy, drobne potknięcie to wypisujemy się, oddajemy zabawki i idziemy do domu? No helllo to nie jest teatrzyk w przedszkolu. Związujemy się z kimś to liczymy się z konsekwencjami, że nie zawsze będzie idealnie i różowo

To pilnowanie żeby ciągle być  jednak zołzą ... chyba  najtrudniejsze ..
muszę poćwiczyć dalej ..

A taką oto wam opowiastkę z tego pilnowania powiem:
Jak ostatnim razem był młody M , wybieraliśmy się na basen.. M spakował swoje i syna rzeczy .. moje zostawił choć leżały razem od ostatniej wizyty w basenach.
Moja pierwsza reakcja jak to zobaczyłam była taka .. wzięłam okulary i klapki i chciałam je włożyć do torby .. myśląc sobie z pretensjami ..że moich rzeczy to nie spakował .. choć miał wszystko razem prawie gotowe.... i nagle stop!
Co ja robię ??? !!!
odłożyłam moje rzeczy , poszłam do łazienki, wzięłam prysznic... zaczęłam się zajmować sobą ... skoro mnie nie spakował to chyba nie chciał bym z nim jechała ...tak sobie tłumaczyłam.
M widząc moje nieprzygotowanie .. zapytał .. czy nie jadę z nimi.. ja na to że NIE , bo rozumiem że chce pobyć z synem
I że fajnie , bo w sumie miałam cos tam zrobić ....
M na to, że on nic nie mówił że chce tylko z synem.. a ja na to - ale tylko jego i siebie spakowałeś.
... i nie ważne czy to było z rozmysłem, czy zagapienie- pokazało że zapomniał o mnie.. czyli o nas ..I to chyba do niego dotarło.
Inna taka sytuacja -
wracam do domu wieczorem z pracy.. widzę z daleka otwarte okna dachowe u jego syna... ale pozostałe okna zamknięte...
pytam więc go ? po co otworzyłeś te okna... żeby wywietrzyć bo gorąco... to pytam dalej ... a Ty masz tylko dom w tym pokoju ??
inne pokoje nie trzeba wywietrzyć ... i proszę go by sam się zastanowił dlaczego zaduch tylko w tym pokoju go interesuje.... w którym nikogo nie ma i nie będzie przez jakiś czas....
nie wiem czy sam się zdiagnozował ... czy sam siebie zobaczył.. swoje myślenie i postępowanie.. czy cos zrozumiał.. teraz otwiera i zamyka wszędzie , sprawdza wszędzie ....

Niektóre te moje zachowania są dziwne .. ale ja widzę w tym skutek...  kiedyś bym się obraziła lekko, swoje pomyślała .. dorobiła więcej ideologii i emocji nić się temu wydarzeniu należy .. może wybuchła emocjami .. bo to by była kolejna szpilka .. ale 6 lat w takim związku z dość trudnym i upartym czasami facetem ... doprowadziło mnie do takiej metody

też bym chciała z takim stoickim spokojem reagować na pewne sprawy i zachowanie mojego
ale ja nie, bo po co?  oczywiście krzyk, tzw foszek musi być, nieodzywanie się itp
Cholerka tak ciężko mi nad sobą zapanować...

Jak to ex potrafi zamienić wyczekiwany dzień w koszmar.
Właśnie minął długo oczekiwany przeze mnie koniec miesiąca odwiedzin syna M u nas w domu zgodnie z wyrokiem sądowym. Dorobiłam się nerwicy, rozstroju żołądka z powodu kłótni, płaczu i zgrzytów między braćmi i brania przez nich moich rzeczy bez pozwolenia. Kiedy drzwi się zamknęły za młodszym chłopakiem poczułam ulgę, jednak nie na długo, bo M przywiózł go powrotem. Rodzicielki po całym miesiącu nie widzenia się z dzieckiem (w tym wykonanej jednej rozmowie z nimi przez komórkę) nie ma w domu, a telefon ma wyłączony, oczywiście nie uważała za konieczne powiadomić o tym M i nie ma z nią żadnego kontaktu. Jak dobrze pójdzie to chłopak zostanie u nas do września. Jestem załamana, to najgorsze moje wakacje w życiu, nie wiem czy nasz związek to przetrwa i czy ja to przeżyję. Baba się dobrze bawi, a ja jestem zmuszona zajmować się ich dziećmi. Ja zostawiłabym dziecko u zaprzyjaźnionej sąsiadki w bloku pani ex, bo ta widziała jak mamuśka na godzinę przed wyznaczonym terminem się ulotniła, ale to oczywiście nie humanitarne. Moja irytacja sięgnęła epogeum. Kazałam wywieść M dzieci do rodziców, ale ten ostatnio sugeruje się tym czego chłopaki chcą, tzn. przebywać u nas w domu, najlepiej przed komputerem. Dziadki mają ich dość, ja mam ich dość, moja córka ma ich dość. POMOCY!

Chceuciekacstad, też przez myśl mi przeszło, że może lepiej, by było gdyby i drugi młody zamieszkał z nami na stałe. Jednak zdaję sobie sprawę, że exia jest wygodna i nie będzie chciała płacić alimentów. Poza tym nie mamy warunków mieszkaniowych, tak bardzo marzy mi się dom w którym każdy miałby miejsce dla siebie. Naprawdę szkoda mi tego dzieciaka, bo jest strasznie zaniedbany, jednak zdaję sobie sprawę, że kosztowałoby mnie to sporo pracy i wysiłku i nie wiem czy stać mnie na taki heroizm. Z dwojgiem dzieci jest trudniej niż z jednym, bo są kłótnie, przepychanki, zwalanie odpowiedzialności itp. poza tym chłopak wymaga opieki kilku specjalistów. Ja też mam własne dzieci, córka czuje się odepchnięta, wiem że swoim zachowaniem stara się mną manipulować, ale brakuje mi sił na zmierzenie się z rzeczywistością, a winą obarczam obecność synów M w naszym domu.
Dziś przyśniło mi się, iż zerwałam z M ze względu na jego dzieci, może to jakiś znak?
Jak tak dalej pójdzie to M będzie miał mnie dość za to, że wciąż czepiam się jego dzieci, a ja znienawidzę go za obarczanie mnie nimi. Nawet nie chcę myśleć o zaprzyjaźnieniu się z nimi, choć oni w cale wrogo nie są nastawione w stosunku do mnie. Marzę tylko, żeby odpocząć od nich, zdaję sobie sprawę, że w roku szkolnym to nie będzie to możliwe. Co do obowiązków to i tak wymagam, nawet więcej niż od własnej córki, bo chłopaki są zawsze pod ręką, a ich ojciec mnie w tym popiera. Jeśli zaś chodzi o decydowanie to ich ojciec stara się wypośrodkować to czego ja chcę i to czego chcą chłopaki, bo każdy patrzy na to co jest dla niego najlepsze.
A co słychać u ciebie?

Ex jak ex, powiedziałabym co za matka?! Nie rozumiem powodów z jakich M założył z nią rodzinę.

Cieszę się, że u was się układa, mam nadzieję, że sytuacja nie ulegnie zmianie jak się zjawi u was młody M.

Ja nazwałabym to egoizmem, najpierw pani ex broniła po złości zabierać M w ogóle dzieci. Jednak gdy młodzi zaczęli jej przeszkadzać w nowym związku, bo obecny facet ich nie toleruje to się ich pozbywa. Mój M natomiast nie patrzy na nasz związek i przejął obowiązek za siebie i za matkę, a ja już wolałabym takiego, co olewa własne dzieci, w tedy matka musiałaby się nimi zająć, a tak brak jej motywacji, M sam ją tego nauczył.

Może ja opowiem historię ze swojej rodziny. Czasy co prawda odległe, ale ludzkość aż tak się nie zmieniła.
Moja prababka mojego ojca była wdową z 3 córkami, spotkała 2 swojego męża i urodziła kolejne 3... Dziadek nigdy nie rozróżniał dzieci na moje i cudze. Co więcej dzieci też traktowały go jak swojego ojca...

Znam tą historię z 1 ręki ponieważ babcia Kasia umarła w 2001, a ostatnie 2 jej siostry mimo 90 na karku i pewnych dolegliwości mają się świetnie. Więc chyba się da... Jest jakiś procent szansy .

Rola kobiety bardzo się zmieniła od tamtych czasów. Ostatnio weszłam na forum założone i prowadzone przez facetów dotyczące wychowywania pasierbów, ogólnie z doświadczeń panów wynikało, że nie warto pchać się w takie związki. Faceci skarżyli się na matki, które przyzwalały im rozpieszczać ich maluchy, ale nie wolno było im wymagać nic od nich, bo wtedy te ujmowały się za nimi jak lwice za swoimi młodymi. Z praktyki wiem, że to kobiety bardziej niańczą, ojcowie natomiast przystosowują do życia latorośle i takie wypośrodkowanie jest jak najbardziej trafne, do póki nie prowadzi do waśni między rodzicami, a tak dzieje się w przypadku rodzin patchworkowych. Kiedyś kobieta miała o wiele mniej do powiedzenia, zwłaszcza taka już z przychówkiem szczęśliwa była, że ktoś jej pomorze w utrzymaniu i nie miała w kwestii wychowania nic do powiedzenia. Gorzej miały dzieci mieszkające na wsiach, gdzie były traktowane jako tania siła robocza, dlatego ich większa ilość była pożądana. Dziś rozpieszczamy nasze skarby i często wynosimy je na piedestał przed partnerem i stąd nasze problemy.
Poza tym w przypadku mojego taty, który był wychowywany od małego jako przysposobione dziecko swojego ojczyma, a swojego biologicznego ojca nigdy nie poznał, zawsze był traktowany gorzej niż jego młodsza siostra. Wiele mi opowiadał, jak musiał jako mały chłopiec ciężko pracować, gdy jego siostra zawsze umiała się wykręcić z obowiązków, co uchodziło jej na sucho. Po śmierci mojego dziadka, cały majątek otrzymała jego córka. Zatem nie ma reguły.

Zbieramy dowody, trzeba być przygotowanym na wszystko.

M wczoraj pojechał do mamuśki bez zapowiedzi, zastał ją i zostawił młodego. Sporo nerwów kosztowało go spotkanie pierwszego stopnia, do tego M wyprowadziła z równowagi nieukrywana radość dzieci w stosunku do olewającej ich matki. Starszemu młodemu obiecywała, że weźmie go jak będzie miała urlop i powiedziała mu że już ma wolne, ale kolejny raz spławiła chłopaka. Dzieciak był nadąsany po tym krótkim spotkaniu, wyżywał się na ojcu, jednak słyszałam jak w rozmowie telefonicznej matce nie potrafi powiedzieć czego chce, owijając w bawełnę wyrażając własne potrzeby. Chłopak zdaje sobie sprawę, że ojciec pomimo wszystko go nie zostawi i można po nim jeździć, a z matką ? przyczyną problemu, którą widuje sporadycznie obchodzi się jak z jajkiem i boi się powiedzieć czego od niej potrzebuje. Znając jej apodyktyczność, wie że nie będzie się z nim liczyć.
Długo nie odpocznę, bo w przyszły weekend sądownie ustalona wizyta młodszego u nas.

Zazdrosna , przesyłam siły.....
No sytuacja co najmniej dziwna z tymi miesiącami wakacyjnymi..ale podejrzewam że to Twój M , ojciec dzieci tak chciał ... mam rację ?
co za życie .

No właśnie M ma przyznane co drugi weekend i pół wakacji.Swoje pół wakacji już (przepraszam że tam brzydko napiszę ) odbębnił. Czemu w sierpniu MUSI zabierać syna na weekendy? Bo chce!!! A nie, bo MUSI bo ma takki wyrok. To już jest kwestia dogadania się miedzy Wami czy będziesz M pozwalać być takim nadgorliwym kosztem Twojego świętego spokoju???

Co do leków to... M oddał Exowej zapas leków na dwa miesiące czyli teoretycznie w sierpniowe i wrześniowe weekendy powinna te leki spakować jak Młody będzie jechał do Was. Nie długo się okaże czy spakuje. U mnie była podobna sprawa z ubraniami dla dzieci, które Exowa zawsze brała , nigdy z własnej nie przymuszonej woli nie oddawała. Szlag mnie wtedy trafiał.

Biedne te dzieciaki. Co im w tych głowach się kotłuje patrząc na to jak ochoczo matka się ich pozbywa.
Chociaż patrząc na nastolatki, które są tak egoistycznie nastawione na własne potrzeby to ciekawe czy nie jest im wygodnie... straszno i dziwno