Być drugą i macochą

Zawiodłam się, do tego umocniła przekonanie w M, że jego postępowanie jest fer, na szczęście M nie walczy ze mną, a widząc, że nie daję sobie rady z tą sytuacją, dziś uruchomił wsparcie dziadków. Jednak pewnie po tygodniu mój koszmar powróci, a ja będę czekać z niecierpliwością i zjadać tynk ze ścian z nerwów.
Powiem wam więcej, straciłam do tej babki zaufanie całkowite pomimo, że z polecenia, gdyż przedstawiłam spędzającą mi sen z powiek perspektywę, gdy to ex M z dnia na dzień oddaje mu młodszego syna na wychowanie. Ta odparła, że w takim razie M musi zająć się dzieckiem nie zważając na mnie. Więc ja na to: zakładając, że mam taką zachciankę (nie przeczę, że nie mam na to ochoty) odbieram swojego syna mojemu ex (bo kto matce zabroni?) i w związku z tym M z synem muszą się wyprowadzić, bo wszyscy się nie pomieścimy w mieszkaniu. Czy takie postępowanie, bez porozumienia z partnerem jest w porządku? Zaznaczę, że żadnemu dziecku krzywda się nie dzieje, bo w tedy fakt nie podlega dyskusji. Na to pani psycholog, że dziecko ma prawo wyboru rodzica, z którym chce mieszkać i ten rodzic musi na to przystać. Więc ja do niej na przykładzie młodego M, że dziecko nie jest świadome sytuacji, wyobraża sobie, że ?weekendowy tatuś? będzie tylko go tylko zabierał do kina i na wycieczki, a nie gonił do nauki i wymagał obowiązków domowych. Ta do mnie na to że nawet 3 letnie dziecko jest w stanie podjąć taką decyzję samodzielnie i trzeba to uszanować. A co jak się dziecku odwiedzi, bo stwierdzi, że mu się znudziło? Mamy na nowo starać się odbudować nasz związek po rozstaniu? Gdzie moje bezpieczeństwo i plany małżeńskie?

Co do zmuszania ex do swojego obowiązku wobec dzieci, Pani psycholog stwierdziła, że nie można nikogo do niczego zmuszać. Ja na to, że jak mój ex nie wykazywał zainteresowania swoją córką, to go wiecznie bombardowałam telefonami, mailami, wręcz groźbą wymuszałam, by zajął się córką, wciągając w to nawet moją następczynie. To prawda, że w końcu odpuściłam, ale z tego powodu, że zrozumiałam, że moja córka sobie tego nie życzy i sama jest niechętna do kontaktów z ojcem. M natomiast bierze na siebie odpowiedzialność z własnej ochoty i jestem pewna, że to jego stosunek wobec ex i buntowanie syna doprowadziło, że matka nie dała sobie rady z krnąbrnością chłopaka.

Tendre77, tylko pozazdrościć odwagi

ok, więc będę się starać tolerować dzieci M, ale muszę pamiętać, by w tym wszystkim nie zatracić siebie i nie godzić się na to, co mnie przerasta, a jeśli M to będzie odpowiadać to spoko, jeśli nie to też spoko.
Tylko jak do tego wszystkiego ma się przysięga małżeńska, skoro ja na dzień dzisiejszy nie przystanę na zabranie drugiego syna M do nas? On uspokaja mnie bo twierdzi, że jego ex jest interesowna i nie pozbawi się dziecka, które przynosi jej zysk i wygodę w postaci przynieś, podaj, pozamiataj...
Mam zrezygnować z marzeń, bo jakaś baba może pokrzyżować moje plany na przyszłość? A ja nie czuje się w stanie podołać obowiązkom, które by mnie unieszczęśliwiły. Zatem nasza przysięga powinna brzmieć: do puki nas śmierć, albo ex nie rozdzieli

'dziwne zdenerwowanie' - ja na twoim miejscu chyba bym rozniosła M, bo ex dostaje przecież alimenty to niech jeździ na własny koszt i marnuje własny czas, sama przyjęła warunki obozu. O praniu to już nawet nie wspomnę, bo ja Pani ex mam zamiar zapakować po miesiącu całą masę jej brudów syna, niech sama pierze. Ale to chyba zależy od relacji, bo z kolei nie robię problemów żeby mojemu synowi coś wyprać, czasem nawet na siłę zdzieram z niego ciuchy jak widzę, że są brudne, bo tu chodzi o dziecko, a mogłabym zwalić to na mojego byłego. To moje osobiste nastawienie do ex M, bo z jakiej paki mamy wychodzić do niej z inicjatywą, jak ona robi wszystko po złości.

Długo nie musiałaś czekać, aż się wysypie. Okazuje się, że jak zarządzasz wspólną kasą to jesteś odpowiedzialna, ale jak każdy sobie rzepke skrobie to też Ty jesteś odpowiedzialna. A jak sie rozstaniecie to, kto będzie odpowiedzialny?... On... nie zgadłaś... TY

Mój były potrafił zadzwonić, że ma pusto na koncie i żeby mu przelać, oczywiściwe z pretensjami, że wydał... hihi bardzo był zdziwiony, że teraz musi sam gospodarować i z pustego mu nikt nie naleje.

Trzymam za Ciebie kciuki, żebys nie ugieła się pod jego manipulacjami. Bo to jest manipulacja - On wydał, On nie ma kasy, ale robi wszystko żebys Ty się czuła winna, że On nie ma kasy i musisz jechać sama. Odwróć kota ogonem i powiedz mu, że nie stać Ciebie, żeby za niego zapłacić bo jak żyliście każdy sobie to TY też miałaś wydatki i teraz tylko masz kasę na urlop swój i syna.

On się boi, że już Cię nie wydoi, a nie że się rozstaniecie... i znowu bedzie musiał szukać naiwnej, która będzie chciała utrzymywać jego i jego syna, a to nie jest komfortowe

Myślę że jest szansa żeby zrozumiał .. ale dopiero jak dostanie po tzw. duuuupie i zobaczy że to nie było jak zawsze .. czyli pogroziła palcem.. a potem i tak uległa...
zobaczymy czy zrozumie .. czy się wścieknie i będzie ... koniec.
Ja też uważam że taki związek to wieczna udręka ...

Witaj Malina,
powiedz coś więcej, z przyjemnością poznam temat z perspektywy dziecka wychowanego w patchworkowej rodzinie. Empatia nie należy do moich zalet, ale może twoja historia pozwoli mi choć trochę zrozumieć pasierbów i być w stosunku do nich bardziej wyrozumiałą. Jak te dzieciaki nas odbierają, jesteśmy złem koniecznym i kimś kto odbiera im uwagę rodziców?
Napisz jak obecnie sobie radzisz i jak długo jesteś w tym małżeństwie i jak się ma twój syn?
Czy zastanawiałaś się jak przerwać łańcuszek? Prawda jest taka, że na partnerów życiowych wybieramy osoby, które przejawiają znane nam style zachowania, po prostu są one dla nas znajome, a stronimy od tego co wg nas odbiega od normy i jest mało znane.

Chceuciekacstad,
fajnie, że zaczynasz patrzeć realnie i dostrzegasz, że koniec związku może okazać się początkiem czegoś lepszego.

Fajnie nie fajnie " ...Chceuciekacstad,
fajnie, że zaczynasz patrzeć realnie i dostrzegasz, że koniec związku może okazać się początkiem czegoś lepszego".. jest mi ciężko ..każda rozmowa o "naszych sprawach " kończy się kłótnią .... i wszędzie wyłazi jego "biedny synek i on biedny tatuś"...aż uwierzyć nie mogę że on nie chce wrócić do ex dla tego synka ...dorosły facet a ryczy.. bo baba jędza powiedziała że nie chce spędzić urlopu z jego młodym ,, i że swojego dorosłego niemal syna również zmuszać nie będzie ...
Ja czuję że to gra .. albo ja taka nieuczuciowa jestem ???
On nie ma kasy na urlop ze mną ... więc twierdzi że "musimy zmienić plany " i zostać w kraju , za to co ja mam !! bo to moja wina że miś poleciał z kasą na wakacje ///bo nie byliśmy razem wtedy jak wydawał !!! tylko mieszkaliśmy w jednym domu.../// powiedziałam mu że to znaczy że  nie planował wakacji dla siebie i syna .. że o mnie nie myślał to się domyśliłam ....///..
Mówię mu że może spędzić tak jak co roku - z synkiem i rodzicami A ja z moim synem .
Ale on swoje..że najwyżej na kilka dni pojedzie tam...a resztę RAZEM !! Qurwa .. tylko to oznacza że resztę razem ja mam sponsorować ... bo jego kasa na te kilka dni pójdzie ..
Oj mam przeczucie że te wakacje to będzie ... albo w lewo albo w prawo /
On nie przyjmuje do wiadomości - że to jest też mój urlop i że ja nie muszę czuć wielkiego szczęścia z faktu że mam je spędzić z 8 latkiem .. mój syn również ...
Chcę odpocząć po swojemu

Malina ... podziel się wiedzą ...
Swoją drogą .. czy wy Dziewczyny nie macie wrażenia że te nasze przepychanki kto ważniejszy i czyje potrzeby są ważniejsze...że to oddala nas z mężami /partnerami ?
Ja kiedyś nie lubiłam jak m wyjeżdża choćby na jeden dzień.. tęskniłam za nim , lubiłam nasze rozmowy .. jak robiliśmy coś razem " ja w kuchni on na kanapie haha .. kuchnię mamy otwartą ... Teraz marzę by wyjechał z domu na kilka dni... żeby był spokój, cisza .... coraz częściej tęsknię za spokojem ...

Tendre.. co roku to ja spędzałam urlop / wakacje z nim, jego synem i jego rodzicami/rodziną .. bez mojego syna ...
Od kilku lat przed urlopem się sprzeczamy.. ja nie chcę tam jeździć.. proponowałam już różne rozwiązania .. ale on zawsze tak mnie omotał .. że ulegałam, bo wiedziałam że to dla niego ważne.. w tym roku nie ustępuję . Nie jadę z nim więcej tam.

Proponowałam już różnie , tydzień z dziećmi i tydzień my sami- NIE ..bo on ma mało syna... więc proponowała Tydzień razem w 4 osoby, i tydzień każdy ze swoim dzieckiem.. i to było przyjęte przez niego.. każdy z nas miał mieć kasę na ten wspólny tydzień po 3 tysiące na "parę " ... on miał .. ale wydał .. twierdzi że nie wie na co.. nie drążę tematu na co .. ale jedno jest ważne w tym - on nie zamierzał mieć na te wakacje - bo nie dla mnie składał kase , ale dla siebie i syna... więc to świadczy tylko o jednym...
ja mu to wczoraj powiedziałam.. jak on zaczął wymyślać ... że szukamy innej opcji za kasę którą "mamy "... ja powiedziałam że wolę w domu siedzieć .. i że on powinien jechać z młodym do rodziców .. tak jak co roku, że to jest tez mój urlop i ja chcę odpocząć , .. i że mój syn jest samodzielny , i zajmuje się sobą ..i że nie uśmiecha mi się urlop z jego synem... i takie tam...
on się wściekł .. że co mam do jego synka, że serce mu się kraje jak słyszy że ja nie chcę z jego synkiem, że mój syn mieszka na co dzień z nami i on mi wyrzutów nie robi że on z nami mieszka...  niby ma rację ..tyle że mój syn.. jakby go nie było... siedzi w swoim pokoju... nawet telewizora nie ma..  ale M musi mieć w salonie i w sypialni..bo mu się źle zasypia.. coraz więcej takich sytuacji , i mi cała ta miłość bokiem pójdzie .. jestem zmęczona ciągłym wykłócaniem się o potrzeby moje i syna.

M miał imieniny.. nie zrobiłam jak zawsze imprezy .. prezent tez nie wypasiony  - butelka dobrego wina .. ot po prostu , jak to on zawsze mówi- liczy się gest:)... chodził taki struty , że nawet to że synka miał nie poprawiło mu humoru..  wieczorem mi "podziękował "... że to najgorsze imieniny jakie miał ... jakież to dziwne w ludziach - jak dostają to co dają innym to im nie pasuje .....

Tendre .. powiedz mi czy rozstawałaś się z "burzą " i wielkiej złości .. czy jakoś tak po ludzku bez nienawiści i wojny?
Wiem że powinnam małymi krokami spokojnie zamykać drobne sprawy , i po woli przygotować się na nieuchronne ... czyli rozstanie .
Boję się walki i awantury, nie chcę żeby on mnie przekonywał, bo boję się że pęknę ..
A za dużo spraw mamy wspólnych by to pieprznąć .. bo konsekwencje mogą być kosztowne, a znając jego podejście , to ja zapłacę najwięcej.

Tendre.. ja to wszystko wiem,
tyle że patrząc na to z boku, to on ma rację ... tez ma rację .
Suche fakty :
Syn M jest u nas 2-3 weekendy w miesiącu ,czasami 1 na miesiąc / na 2 miesiące  : ja się czepiam że ostatnia dowiaduję się o terminach/zmianach.. M na to że co za różnica ?? że nie będzie się pytał czy jego syn może i kiedy może być u ojca... że co za różnica że nie jedzie w piątek po niego .. tylko w sobotę do południa, młody ma swoje plany i on jako ojciec nie będzie mu kazał się dopasowywać... jak synowi zależy na tym by być gdzieś w piątek .. czy w weekend z ojcem..to go ojciec może wziąć wtedy kiedy synowi i ex pasuje.... Według M "SYN JEGO BĘDZIE U NAS W TEN LUB MOŻE INNY WEEKEND , CO ZA RÓZNICA ".. my i tak planów raczej nie miewamy .. wiec z czym to koliduje ??
To kolejny punkt.. że my nie mamy żadnych planów, że nie spędzamy czasu jak para ...że m nie inicjuje niczego .. nigdzie mnie nie zaprasza , na prezent dał mi np. anty prespirant.. mój ulubiony .. lub kremy z najniższej półki z naklejkami Mega promocja ... a synowi tablet za 500 , i w ogóle to prezenty dla mnie to jakieś takie ... a synkowi to co najlepsze...zresztą on sobie też nie żałuje ... M mówi że ja jestem materialistką ... I na taką w tych opisach wyglądam ...
Co do kasy..M twierdzi że powinniśmy mieć wspólną ... Tendre dziś ja nieźle zarabiam.. a co by było jakbym straciła pracę ???
każdemu się może przydarzyć ... i co wtedy ? to ze dziś mam więcej ma ważyć na relacjach w związku " on mniej ja więcej " ..każdy sobie ??
dzieci - mój syn z nami mieszka.. i M ma trochę racji w tym.. że on nie robi mi wyrzutów że on jest codziennie .. .. a ja jemu że jego syn jest choć rzadko... bo mniejszy i wiadomo że będzie go słychać i widać , że inaczej mieszkanie wygląda jak się ma 17 letnie dziecko a inaczej jak 8 letnie w domu
Może to ja jestem materialistką , egoistką i zazdrosną babą  o dziecko ??? co to chce żeby było jak jej się podoba ..albo wcale ..i wie że chłop ma gorsza sytuację więc go naciska i zmusza do rzeczy które nie są mu naturalne ???
nie wiem...
myślę że nikt nie jest obiektywny w takich relacjach

Tendre A teraz macie po równo ? co jest lekarstwem na zgodę w tym związku ?w którym jesteś teraz ?

Ten temat mnie zainteresował i tak sobie czytam. Wychodzi na to, że jestem permanentnym biorcą, aż mi głupio . Książka bardzo ciekawa

Dzień dobry dziewczyny. Nie było mnie długo i zdążyłyście dopisać parę stron na forum..... znaczy się działo.
Chceuciekacstad i jak się u Ciebie sprawy mają?

Zazdrosna - żyjesz jeszcze? Jak samopoczucie?

Opowiem Wam coś. Nie wiem czy pamiętacie, ale moja propozycja spędzenia części urlopu oddzielnie (każde ze swoimi dziećmi) początkowo była odrzucona , nie akceptowalna i godziła w uczucia M. Potem, (wydawało mi się, że przemyślał sprawę ) i stwierdził, że to nie jest taki do końca zły pomysł i zaczął planować swoją część urlopu i naszą wspólną część urlopu. I..... niby wszystko było ok. Nawet okazało się,  że na wspólną część urlopu M dogadał się z EX i oddał do Niej na ten czas dzieci i wyszło na to ,że M był "tylko nasz". Że też wtedy nie zaświeciła mi się lampka, że coś tu kurna za gładko to wszystko poszło. Spędziliśmy przepięknie ten czas i to mi chyba przyćmiło trzeźwe spojrzenie na sytuację. M wraca do pracy, ja ze swoimi dziećmi jadę na swoją część urlopu. M w pracy a w ciągu dnia jego dzieci są u dziadków. Wracam z urlopu i...........?  M z dziećmi nadal u dziadków. Wraca na noc do domu, a Jego dzieci nadal u dziadków. Kolejny późny wieczór, On wraca, Jego dzieci zostają u dziadków. Nadchodzi sobota , mówię że wybieram się do ZOO z moimi, to może i Jego dzieci zabiorę ( On w sobotę pracuje) i co słyszę? "No co Ty, niech zostaną u dziadków, przecież nie mogę zwalać na Ciebie opieki nad moimi dziećmi, przecież Ty Ich nie lubisz, przecież Ty masz moje dzieci w d..ie, przecież moje dzieci w ogóle Cię nie obchodzą...itd." Dostałam taką litanię, że mi w pięty poszło. Oczywiście zaczęłam się bronic i wyszła z tego kolejna afera. I jak ja mam Go zrozumieć? Z jednej strony mówi, że pomysł z urlopem fajny, sam wychodzi z inicjatywą i załatwia dzieciom opiekę na czas naszego wspóllnego urlopu, na urlopie jest naprawdę świetnie, po czym wybuchają z Niego takie pretensje. To co?  Udawał w czasie urlopu, że się świetnie bawi? Nie rozumiem teraz tej demonstracji, że On ze mną już nigdy więcej dzieci nie zostawi, że na pewno nie puści Ich razem ze mną do Zoo ani nigdzie indziej  itp.    Pogubiłam się

To tez brałam pod uwagę. W czasie kiedy mnie nie było przybywał ze swoimi dziećmi u rodziców. To nie pierwsza taka sytuacja, kiedy przebywa tam dłużej a potem w domu mamy aferę. Zastanawiałam się, czy Jego rodzice (głównie mama) mogli by takie rzeczy..... i dochodzę do wniosku , że może to być Ich wpływ. Z ich perspektywy, to też musi nieźle wyglądać. Mają dzieciaki zwalone na głowę praktycznie na cały miesiąc bo.... bo ja wyrodna macocha nie życzę sobie spędzać z nimi czasu, opiekować się Nimi i niańczyć. Co prawda ja mówiłam to tylko w odniesieniu do długo wyczekiwanego urlopu, ale jak widać zostało to wyolbrzymione i rozciągnięte na cały miesiąc, w czasie którego M odpowiedzialny jest za swoje dzieci. I tak jak to wiele razy było przewijane na tym forum - co robi facet w takiej sytuacji?   Zawija ogonek i biegnie po ratunek do mamusi.....

Ale mnie już zaczynają drażnić te Jego uniki. Te wieczne ucieczki. Teraz ucieka do rodziców, gdy miał jeszcze swój dom , wracał do swojego domu (twierdząc, że się stęsknił za domem, że musi trochę pomieszkać u siebie itd). Teraz ucieka do rodziców mówiąc, że przecież tam są Jego dzieci, a do domu przeciez Ich przywieźć nie może. Jedzie tam i stamtąd mnie atakuje. Nie umiem zaakceptować tych Jego ucieczek, zaczyna mnie to powoli wk...ac. Teraz sama jestem bliska tego , żeby Go spakować i odwieść Mu rzeczy pod dom rodziców. Nie pokazuje się w domu od piątku (bo przecież weekend trzeba poświęcić dzieciom a przywieźć do domu Ich nie może !). Byliśmy umówieni, że pojedzie ze mną w niedzielę zawieźć moje dzieci do moich rodziców. Nie prosiłabym Go o pomoc, ale miałam do przejechania jakieś 800 km. potrzebowałam kierowcę na zmianę i wiadomo, z facetem w drodze zawsze raźniej.  Olał mnie. Powiedział , że nie może za mną jechać , bo ....nagle Jego rodzice nie mogą zająć się dziećmi. (w to akurat wierzę - mogli zastrajkować specjalnie, bo to ja potrzebowałam pomocy)  Kolejny raz zabolało. Jak wtedy kiedy chora zwijałam się z bólu a On mi napisał esa "to może jedź na pogotowie" On przecież musial się zając wtedy swoimi dziećmi. Jakbym dostała w twarz.

Tylko kurna ja też mam dzieci, moje dzieci też pochodzą z "rozbitej" rodziny, ale wiem , że jak ja i moje otoczenie będziemy je traktować jak święte krowy, to wyrządzę dzieciom ogromną krzywdę. I co? I moje dzieci zachowują się normalnie, są nauczone kulturalnego zachowania,  nie wpadają w histerię, nie ryczą z byle powodu, nie jęczą przy posiłku, mają mnóstwo obowiązków, z których się wywiązują. Są kontaktowe, towarzyskie, radosne i nie miewają stanów depresyjnych.  Nie robię z Nich kalek, tylko dlatego, że Ich tata z nami nie mieszka!!! A przez to i ludzie dookoła nie muszą traktować Ich jak kaleki.
Ale jak się dziecko nauczyło, że jest księżniczką, której wszystko można, która wie, że jak odstawi cyrk z płaczem i rzucaniem się na podłogę, to nie będzie musiała posprzątać, jak odstawi histerię przy jedzeniu, to nie będzie musiała jeść rosołu, a babcia wtedy zrobi ulubione naleśniki. I potem cała rodzina patrzy na takie "biedactwo" i łzy leje, bo to przez ten rozwód, bo gdyby rodzice się nie rozeszli to dziecko by nie miało takich kłopotów emocjonalnych, a te kłopoty w nauce to na pewno przez stres związany z rozwodem.
Pieprzenie takie.

Ja mam wiele szacunku do rodziców M, ale też ostatnio nie mam ochoty tam jeździć. Mam dość użalania się nad ?biednymi dziećmi? które są we wszystkim wyręczane. M jest ganiony jak przy stole zwróci uwagę na syna, bo np. je rękami, albo nie umyje rąk po toalecie, lub nie pomoże wynieść torby z ciuchami do auta. Ostatnio ojciec zwrócił uwagę M, że powinien wziąć miesiąc urlopu i zająć się dziećmi jak jest u nas jego drugi syn, bo tydzień wyjazdu to za mało. W stosunku do mnie uwag nie słyszę, kiedyś to były prośby, żebym tak z sercem podchodziła do ich wnuków, teraz chyba odpuścili. Do tego wnuki  są obładowywane słodyczami jak do nas wracają, moje dzieci nawet dobrego słowa nie dostaną. Kiedyś jak mi się skumuluję to im wygarnę, bo moi rodzice traktują dzieci po równo.

Dziewczyny mam pytanie z innej beczki, chciałabym wiedzieć co o tym sądzicie. Mój M ubezpieczył się na życie, decyzje podłą sam choć to przecież nasz wspólny budżet. W razie czegoś dzieciom zostanie wypłacone 60%, mi 40%. Czuję, że nie znaczę dla niego nawet połowy z tego co one. W dodatku marnie to rzutuje na moją z nim przyszłość. Proszę o wasze opinie.

Od kilku miesięcy płacę mu te cholerne ubezpieczenie na jego prośbę. Tak mam żal o te 40% i zrobiłam mu ponownie awanturę, że mnie nawet nie zapytał o zdanie. Zaproponowałam własne ubezpieczenie na podobnych warunkach dla moich dzieci tak żeby było po równo, to M zagroził wyprowadzką. Tylko to ja jestem tą złą macochą najeżdżającą na jego dzieci, rozumiem, że nie ma dzielenia po równo, a ja mam się nie wtrącać w jego wydatki na jego dzieci. Niedoczekanie moje, w tym przypadku nie czuje się winna. 

M nie ma konta na FB, ale na przykładzie mojego ex powiem ci, że nie tylko ma info że ?jest w związku z?, zamieszcza fotki nowej dziewczyny, wyznaje jej miłość na forum i chwali się nią itp. Ja oczywiście i nasze dzieci też jesteśmy w gronie jego znajomych. Może to forma odwetu, dowartościowania jakiegoś, sama nie wiem, ale trochę dziwne postępowanie twojego faceta. Rozmawiałaś z nim o tym otwarcie?

Czy wymagam czegoś nadzwyczajnego, bo chcę inaczej, bez groźby wyprowadzki partnera. Znów nachodzą mnie wątpliwości, bo ten tydzień bez jego dzieci był najcudowniejszym okresem w ostatnim roku. Czy potrzebny mi taki związek pełny wyrzeczeń?  Jestem jeszcze młoda, zgrabna i może stać mnie na więcej. Tak jestem egoistką, z wychowania jedynaczką i pragnę, by ktoś był dla mnie w 100%, a nie w cholernych 40! Kocham M, on jest wspaniały i pragnę przyszłości z nim, ale męczy mnie już to poświęcenie, brak stabilizacji i nie pewna perspektywa. Czy taki facet da mi szczęście? Czy tylko sprawiamy sobie ból wzajemnie. Czy mam dość siły, by rzucić to wszystko w diabły i poczekać na księcia z bajki, a może zwykłego człowieka z którym będę mogła dzielić przyszłość, wolne weekendy, a nie poddawać się terapii, by nauczyć się tolerować sytuację? Odliczam lata do pełnoletniości jego synów, może to 5 max 7 lat, ale to zarazem 7 lat z mojego życia. 7 miesięcy pełnych nerwówki wakacji i 3,5 miesiąca ferii i jakiś 180 zmarnowanych weekendów, o świętach i codzienności z młodym M nie wspomnę. Czy właśnie tego pragnę?
Starszy chłopak M działa mi na nerwy swoim krnąbrnym zachowaniem. Wczoraj zaskoczył mnie, bo przyszedł do mnie i podzielił się swoją czekoladą, a jak M zjadł odłożony dla mnie kawałek, chłopak bez wahania dał mi drugi. Gdy synowie M byli u dziadków, starszy zadzwonił do mnie z życzeniami urodzinowymi. Natomiast ja jestem tak zła, że nie umiem spojrzeć na niego łagodnym okiem, nie mam do niego cierpliwości i nie umiem sobie z tym poradzić. Przepraszam, musiałam ?

Ja żyjąc przez 15 lat z mężem nigdy nie miałam takich dylematów, dzieci były nasze i razem dbaliśmy o ich dobro, nigdy nie czułam się zazdrosna, bo ich dobro było moim szczęściem do którego wspólnie dążyliśmy. Nie rozumiem dlaczego los mnie tak doświadcza. Kjim i Chceuciekacstad nie mogę się nawet równać z waszym poświęceniem, bo jestem introwertykiem skierowanym na własne potrzeby, ale prawda jest taka, że w tym układzie jestem nieszczęśliwa, tylko czas może zmienić moją sytuację, nie wiem tylko starczy mi ta to sił i czy pełnoletniość synów M nie przysporzy innych może większych problemów. Czuje, że się wypalam. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że to co było należy do przeszłości i nie ma już odwrotu, a z każdy ewentualny nowy partner ma za sobą swoją przeszłość i swoje wady.

"Od kilku miesięcy płacę mu te cholerne ubezpieczenie na jego prośbę. Tak mam żal o te 40% i zrobiłam mu ponownie awanturę, że mnie nawet nie zapytał o zdanie. Zaproponowałam własne ubezpieczenie na podobnych warunkach dla moich dzieci tak żeby było po równo, to M zagroził wyprowadzką."
A dlaczego grozi wyprowadzką ????
To mnie najbardziej wkurza w moim M , że on ma zasady dla siebie i swojego syna, im się należy.. jak ja chcę tego samego dla mnie i mojego syna- to AWANTURA .
Ale widzę że nie jestem osamotniona ...że to chyba standard .

"Może to forma odwetu, dowartościowania jakiegoś, sama nie wiem, ale trochę dziwne postępowanie twojego faceta. Rozmawiałaś z nim o tym otwarcie?"
Tak , rozmawiałam, ale on ciągle twierdzi że nie korzysta , i że to i że tamto..
Przecież mu nie będę robić wyrzutów o fb ... wstyd mi jak o tym piszę...
Myślę że on tęskni za tamtym życiem, nie miał jeszcze dzieci, ciągłe zabawy, wyjazdy, pomimo że byli małżeństwem, on żył jak kawaler.. na wspólne wyjazdy nie mieli kasy, ale na męskie on zawsze ... Ex stała się bardziej aktywna towarzysko po rozwodzie  i na tym tle dochodziło do kłótni, bo jak ekipa organizowała jakiś maraton  to ona jechała ,  choć miał jechać M .. efekt tego taki że M ma nikły kontakt z przyjaciółmi..bo dali się wciągnąć w ich życie ..rozwód... i walkę .

A co do czekania aż dzieci osiągną pełnoletność ... zapomnij że wtedy się skończą problemy... oby nie były jeszcze większe ..
Mam znajomą , żyła w takim jak my związku .. uciekła po prawie 10 latach ... bo dzieci jej męża dorosły ..i dopiero wtedy się zaczęło piekło...kasa .. kasa.. dzieci .. wnuki .. kredyty - mąż dzieciom wszystko a oni na rachunki nie mieli..bo córunia wyszła za mąż , nie pracowała, nie uczyła się ..i jeszcze w ciążę zaszła ...
Znajoma mi powiedziała , że Ex jej męża nie dała jej tak w kość jak jego córeczka ..

Bo jak mi się nazbiera to mu wypominam, że jego ex była dla niego ważniejsza niż nawet ich dzieci, bo się dla niej zadłużył tak, że teraz ma ze 3 komorników na głowie i nawet nie robi nic, by ściągnąć z niej to co już za nich spłacił. Bo wyręcza w wychowywaniu dzieci i finansowo swoją ex, bo ona nie czuje się w obowiązku. To, że mu mówię, że jestem zmęczona obecnością jego dzieci, nie chce zostawać z nimi sama w domu, a jego syn ma okropny charakter i z tego powodu go matka oddała. I że przez to wszystko czuję, że dla niego nic nie znaczę. O tamten związek walczył, pomimo, że mu się żona jawnie kurwiła, płacił za terapię, adwokata, detektywa i sam zrzekł się całego majątku, którego wyłącznie on się dorobił, a dla mnie jest problem z opłaceniem czynszu za mieszkanie, czy media. Wszyscy na około mówią, że to była 'księżniczka', teraz niby na oczy przejrzał i nie da się wykorzystywać  I twierdzi, że nie podołamy temu...
Jego opowieści czego niby dla niej nie zrobił, nie kupił, jak nie urządził jej mieszkania obracają się teraz przeciwko niemu. Nie chcę, by znów się zatracił, ja dbam o jego potrzeby, kupuje mu prezenty bez okazji, dokładam się do wyjazdów, pomagam też finansowo w razie potrzeby.

Chceuciekacstad ja też tęsknię za ?tamtym życiem?, za rodziną, za wspólnotą, za zgodnością, spokojem, boże jak ja tęsknię. M ma zalety, których nie miał ex, jest bardziej czuły, traktuje mnie wyjątkowo i w jego oczach widzę miłość, podziw do mnie, ale zawsze będę tęsknić za jednością w domu i wsparciem, zaangażowaniem i interesowaniem się naszymi dziećmi i pomoc w ich wychowaniu. Teraz chociaż nie wiem jak bym się starała zawsze będę wredną macochą.

Bądź sprytna, dyskretnie sprawdź telefon i komputer. Wymyśl coś jak przyłapiesz na korzystaniu z FB. Załóż fikcyjny profil, sprawdzaj go,  kurcze może przesadzam, ale nie ufałabym facetowi.

Właśnie to chciałam usłyszeć, jak teraz nie uzgodnimy podziału spraw finansowych, to później będę na straconej pozycji.

A on pewnie tego nie widzi?

"Bądź sprytna, dyskretnie sprawdź telefon i komputer. Wymyśl coś jak przyłapiesz na korzystaniu z FB. Załóż fikcyjny profil, sprawdzaj go,  kurczę może przesadzam, ale nie ufałabym facetowi. "

Wszystko ma poblokowane hasłami
Mówi że musi być zaufanie w związku.. zawsze mnie to śmieszy .. jak on to mówi.. bo zdarzało mu się kłamać w różnych tematach.

Obserwuję , kontrolować nie kontroluje , bo jestem zdania że jak się człowiek sam nie pilnuje .. to go nikt nie upilnuje.
Czasami jak coś mnie zainteresuje, zaniepokoi to drążę ... ale rzadko ostatnio.
Mądra osoba mi powiedziała, że w takich jak my związkach.. zawsze musi być ograniczone zaufanie , i lepiej nie mówić wszystkiego, nie pokazywać wszystkiego - bo się wystawiamy wtedy.
Od kiedy  mamy osobne kasy , nie zwierzam się M na co wydałam i ile .. nawet jak zapyta .
Zaczęłam odkładać alimenty syna, i myślę też o polisie, i nie wspomnę o tym M ..
" Dbają przede wszystkim o dobro swoich dzieci, potem ewentualnie o nas.".. ja odczułam to na swojej skórze dość boleśnie, miałam inne podejście , ale teraz wiem że trzeba grać tak jak inni .. czyli M .

Nie mam dostępów do jego kont, telefonów, maili , fb ..jak pisałam nie jestem w jego znajomych nawet
Kiedyś przeżywałam to bardziej.. wydawało mi się że to jest jakiś mur.. jakieś drzwi za którymi mnie zostawia ... gdzie nie ma "nas ".
Teraz uczę się od niego, i stawiam własne granice.
Kocham m , potrafi być wspaniały, niestety zdarza się to tylko kiedy nie ma dzieci, i doskonale wiem że nasze problemy nie znikną .. bo dzieci będą zawsze . . liczę tylko na to ..że spadnie temperatura emocji z tym związanych .. że nauczymy się pewnych rzeczy od siebie ... mam nadzieję że to nie naiwność z mojej strony

Wiem ,
Kiedyś tez brałam wszystko jako białe lub czarne.
Ale życie mnie zweryfikowało.
Wiem też , że bez m świetnie sobie poradzę , i może wyjdę na zimną sukę , ale staram się od kilku miesięcy nie mieszać uczuć i finansów... po prostu się zabezpieczam na ryzyko.. bo tak jak czytam Twoje wpisy...ja dopuszczam takie ryzyko... nikt nie ma gwarancji
Jeśli M mnie zdradzi, ucierpi serce ... ale życie będzie dalej  , z nim lub bez .
I nie zrozumcie mnie źle - ja chcę tego związku, nie mam dowodów , ze mnie zdradza, podejrzeń że z kimś flirtuje.. tylko te hasła, tajemnice, czasami kłamstwa .

Kiedyś , na początku bycia razem, oszukał mnie .
Nie zorientowałam się że próbuje dogadać się z ex w temacie  "spróbujmy raz jeszcze dla syna ".
Nie zrobiłam awantury jak wyszło , a wyszło przez przypadek...  rozumiałam jego ból i tęsknotę za synem.
Spakowałam go i kazałam odejść .
Bez awantur. W ciszy. Nie chciałam z nim gadać, bo mnie bolało. Ale uważałam , że to jego decyzja i nie mogę na nią wpływać.
Rozstaliśmy się na rok .
Co prawda po miesiącu wydzwaniał do mnie, pisał , nękał...

Dla mnie to była zdrada . On twierdzi że nic fizycznego i nawet emocjonalnego nie było w tym, poza uczuciami do syna ..
Ale był to dla mnie znak , że on sobie wyobraża życie beze mnie , że jest cos ważniejszego dla niego , coś za co mnie sprzeda ..
Myślę że to wpłynęło na moją postawę jak wróciliśmy do siebie - zbyt mocno wzięłam sobie do serca tylko to że jego syn jest dla niego taki ważny... i próbowałam mu coś udowodnić .. pokazać... wynagrodzić
A powinnam była wziąć sobie do serca , że ja nie jestem aż tak ważna ...

no ale teraz wracam na właściwy tor:)
na wspominki mi się wzięło .. nie lubię tych wspomnień.

Kjim, przytulam
Może ochłoniecie kilka dni, i na spokojnie pogadacie ?
W złości człowiek najróżniejsze rzeczy mówi, i tylko po to by swój ból przerzucić na drugą osobę... żeby jego tez bolało.
Trzymaj się ciepło

Wiem że tęsknisz, ale ten czas rozstania wykorzystaj na przemyślenia... zobacz jak może wyglądać Twoje życie bez M ... i czy tego chcesz...
Powiem Ci że jak ostatnio wyjechałam jak mieliśmy duże awantury.. uspokoiłam się, zaczęłam widzieć pozytywy rozstania.. ulżyło mi ... wiem że bym tęskniła.. pewnie bardzo z początku.. ale wiem też że życie bez M nie byłoby gorsze... a nawet lepsze..
gdyby on nie zabiegał, nie prosił, nie udowadniał.. że chce i się postara by nam było lepiej... gdyby to miało zależeć tylko ode mnie ... rozstalibyśmy się.
M odnawia pokój mojego syna /:) Sam to robi bo ja mam zastępstwa w pracy i cały dzień mnie nie ma...
...

Nie chcę się trzymać. Chcę ryczeć. Bo chyba muszę  to sobie przepłakać, żeby ogarnąć.
Widzisz Zazdrosna, bo tak sobie myślę, że to może wcale nie o miłość i przywiązanie i nasze szczęście Mu chodziło. Myślę, że szukał kobiety, która przyjmie Go z dobytkiem inwentarza, pokocha Jego dzieci i zajmie się Nimi jak swoimi i nie będzie oczekiwała niczego w zamian. A ja taką kobietą nie jestem i tu nas pies pogrzebał..........

chceuciekacstad napisał:

Kiedyś , na początku bycia razem, oszukał mnie .
Nie zorientowałam się że próbuje dogadać się z ex w temacie  "spróbujmy raz jeszcze dla syna ".

Wiesz z jakiego powodu im nie wyszło po raz 2?

... nie było w sumie tego 2  razu.. mieszkali oddzielnie .. ona traktowała go jak opiekunkę i wycieraczkę ..sama szalała.. Z jednej strony się nie dziwie - ja bym nie chciała "naprawiać " związku dla dziecka tylko . .. no chyba że bym kochała i miała nadzieję że to zawsze szansa dla nas.. za jakiś czas..bo cos nas łączy...
ON jej powiedział że chce tylko dla syna . To ją chyba bardziej rozwścieczyło ... jakiś wspólny znajomy powiedział że ona koleżankom powiedziała że wróci na kolanach i będzie tańczył jak ona zagra .. jeśli  mu zależy..
Jestem zdania że też go nie kochała , i tylko miotała się pomiędzy swoimi potrzebami (nie kocha go i nie chce )..a powinnością i obowiązkami względem syna.. a i może co ludzie powiedzą .. no bo dzieci są najważniejsze ... i muszą mieć pełną rodzinę...

kjim napisał:

No dziewczyny, ja mam kolejny "THE END". Wyprowadzka po raz czwarty. Ale to juz chyba nie chodzi nawet o byłą, o dzieci, o mieszkanie, pieniądze itd. To się chyba po prostu wypaliło. Przynajmniej z Jego strony. Ja strasznie tęsknię.  Mimo gorzkich słów, wzajemnych pretensji. Tęsknię. sad

Ja mam chyba podobnie tzn. mieszkamy razem, ale marze o spokoju od dzieci nawet za groźbę życia w samotności. Uchodzi ze mnie życie i popadam w apatię. Wczoraj pani psycholog powiedziała, że pomimo iż powinna być bezstronna w stosunku do mnie nastawia się negatywnie za moją postawę wobec dzieci M i bądź tu człowieku szczerym. Nie przebiję uroczej aparycji i życzliwości M, wisi nade mną klątwa 'wrednej macochy'. Zaczynam mieć tego dość.
Kijm, 3maj się, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło i odzywaj się.

Zazdrosna- dlaczego nie zmienisz psycho ? na faceta np. - urok Twojego M na niego nie wpłynie .
A ta psycholog to do du...py - zero profesjonalizmu.

Tak, daj sobie czas, odpocznij.
Płacz i złość się , pokrzycz jak Ci to pomoże..
Swoją drogą ja kiedyś chodziłam na zajęcia z panowania nad złością i gniewem- nie żeby mi były potrzebne...  ot po prostu rozwój..haha
I było bardzo fajne zadanie - iść do lasu, parku .. i skopać drzewo...krzyczeć przy tym swoje bóle...
mi kilka razy pomogło... choć chyba wino jest łatwiejsze w obsłudze...

No tak, oczywiście, lepszy jest psycholog, który będzie przytakiwal po Jego myśli. Znalazł sojusznika .

Poszłam wczoraj na siłownię. Wybiegałam się, wystękałam, zmęczyłam i .... wykupiłam karnet na cały miesiąc. Mam nadzieję, że w tym czasie zdążę się pozbierać. A jak nie zdążę to... przynajmniej zadbam o swoją pupę i brzuch.

No aż mnie telepie na tą psycholog.

Ciekawe czy ma swoje dzieci? Może trafiłaś na niespełnioną matkę, która ma idealistyczne wyobrażenie o dzieciach.
Każda z nas bowiem wie, że dzieci są cudowne w albumie ze zdjęciami, a w rzeczywistości to już różnie bywa.

Bardzo często spotykam się z negacją i oburzeniem, że ktoś nie lubi dzieci. Kocha swoje, ale obcych nie lubi. Od razu zakłada się, że musi być złym człowiekiem. A przecież dziecko to nie babeczka czekoladowa - nie każdy musi je lubić.

"Bardzo często spotykam się z negacją i oburzeniem, że ktoś nie lubi dzieci. Kocha swoje, ale obcych nie lubi. Od razu zakłada się, że musi być złym człowiekiem. A przecież dziecko to nie babeczka czekoladowa - nie każdy musi je lubić."

potwierdzam to

I większość ludzi tak ma ..że tolerują obce i to tylko na jakiś czas ...ale się nie przyznają do tego.
Ja mojemu m , na jego oburzenie że nie czuję szczęścia na widok weekendu z jego synem ...powiedziałam że na kolejne zaproszę jego kochanego bratanka - jest w tym samym wieku co jego królewicz...
Oburzył się .. że to nie to samo....
jasne...

tu takie zdania od psychologa :
Jeśli widzi Pani razem z partnerem sens podjęcia wspólnej pracy to zapraszam. Natomiast na pewno chciałbym uniknąć sytuacji, w której miałbym przekonywać jedną stronę do zmiany. Terapia par jest wspólną pracą. Na pewno decyzja o terapii powinna być wspólna.
Na żadnej terapii nie dostanie Pani instrukcji, porad. Jeśli chce Pani uporządkować swoje życie, to może warto pomyśleć o psychoterapii indywidualnej. Terapia par jest leczeniem ?relacji? a nie konkretnych osobowości"

To jest nie tak .
Ja nie potrafilam ,chociaz zle nie mialam .Ale nie potrafilam .Swoje dziecko z ex mezem .Odpuscilam zycie z nowym partnerem i jego dziecmi ,Nie moja bajka .Inne wychowanie ,inne priorytety .Nie umiem .Nie zmienie .Wole byc sama .