Być drugą i macochą

Tendre77 i jak sobie z tym radzisz? Zawsze wydawało mi się, że związek dwojga ludzi, to wspólne realizowanie celów i marzeń. Moje/nasze marzenia skutecznie blokuje strach przed tym, że Eksiory kiedyś mogą nam się władować z buciorami w nasze marzenia. Próby Eksi już były (niestety częściowo skuteczne). Dlatego teraz się zastanawiam, jak tu realizować wspólne marzenia, jeśli ktoś może na nich położyć łapę i je sobie zagarnąć. Strasznie mnie to męczy.

Tendre77,
świetnie cię rozumiem. M kiedyś bardzo mi pomagał finansowo i tak naprawdę wy dopiero uświadomiłyście mi, że ostatnio to ja płacę rachunki i robię większość zakupów do domu. Normalnie bym się tym nie przejmowała, bo z byłym mężem pomagaliśmy sobie wzajemnie, tylko ostatnio nawet nie wiem na co idą pieniądze M. Dziś zażądałam kwotę za połowę rachunków, bo wiem, że wczoraj dostał wypłatę, a on na to zdziwiony, że da mi za kilka dni. Za jakie grzechy mam płacić za jego przeszłość! Teraz będę się pilnować i egzekwować należności.
Czasem mam wrażenie, że już nigdy nie będzie jak w pierwszym małżeństwie, bez dodatkowych zobowiązań. Chciałabym, aby M traktował mnie jak swoją pierwszą żonę, ale to chyba nie możliwe, bo nie urodzę mu dziecka. On nasz dom nigdy nie będzie traktował jak nasz i dbał o niego tak samo. To wspólne dzieci chyba spajają rodzinę i sprawiają, że facet z wdzięczności chce inwestować i dbać o kobietę. Dzieci to ich krew, a my jesteśmy tylko wsadem do łóżka. Zatem musimy dopominać się, by traktowano nas na równych warunkach, przykre to.

Tak, ja też się cieszę z tego powodu.
Co do budowania domu, to mnie ta myśl przerasta. Chyba nie chcę nic budować na takich warunkach, albo już pomyślałabym o czymś, co jest tylko moje, choć bez pomocy to raczej nie realne. Może wrócę do tematu, gdy dzieci M dorosną i się usamodzielnią.

"Czasem mam wrażenie, że już nigdy nie będzie jak w pierwszym małżeństwie, bez dodatkowych zobowiązań. Chciałabym, aby M traktował mnie jak swoją pierwszą żonę, ale to chyba nie możliwe, bo nie urodzę mu dziecka. On nasz dom nigdy nie będzie traktował jak nasz i dbał o niego tak samo. To wspólne dzieci chyba spajają rodzinę i sprawiają, że facet z wdzięczności chce inwestować i dbać o kobietę. Dzieci to ich krew, a my jesteśmy tylko wsadem do łóżka. Zatem musimy dopominać się, by traktowano nas na równych warunkach, przykre to."

dla mnie to też trudne ..chwilami mam ochote się spakowac i wyjechać... bo ciężko patrzeć w wspólną przyszłość ..mając moje twoje ... wczoraj powiedziałam do m . że potrzebny mi uchwyt w kuchni na ręczniki papierowe ..ot tak sobie powiedziałam ..KUP SOBIE to Ci zamocuję ..haha . a to przeciez wspólna kuchnia ...
Wprowadziłam podział kasy... chemia i żywnośc miało być razem jakoś ... a teraz mi wypomniał..że ja dużo więcej chemi używam (szampony i inne - on łysy ) ..i że może bez chemii osobistej...heh ..no cóż .. mam jak chciałam .
Tylko czy ja mu mam kazać sobie kiełbasę kupować ??? bo ja nie jem, a syn bardzo rzadko ?

groteska z życia

Wiecie czego najbardziej mi brak u mnie ? że nie potrafię jak niektóre koleżanki naciągać faceta .. w sensie dać sie rozpieszczać .. jesteśmy 5 lat razem a ja nigdy nie dostałam od m jakiś prezentów bez okazji i takich wiecie... bielizna, drogie perfumy...nie zaszalał dla mnie ...ale wydaje mi się ze to bardziej moja wina ..bo ja nigdy nie powiedziałam..."misiuuuuuuuu tak mi się podoba ten perfuummm ..kup swojej niuniiiii "... moje koleżanki tak naciągają swoich męzów ... same mówią w biurze że facet kupi co się chce jak się go ładnie poprosi
ot taki babski bełkot ..chyba słońce mi szkodzi

Najwyraźniej same sobie szkodzimy. :-)  Na początku pierwszego małżeństwa też mi było żal kasy, którą wtedy mąż wydawał na kwiaty (a ja uwielbiam świeże kwiaty w wazonie). Sama powiedziałam, że wystarczy jak się ograniczy z kwiatami do bukietu od święta. W końcu przestał je kupować wogóle.  Teraz nie popełniłam tego błędu. Od samego początku mówiłam głośno, że uwielbiam dostawać kwiaty i uwielbiam jak stoją w wazonie. Ale mam jednak skrupuły żeby prosić o drogie prezenty (czy o jakiekolwiek prezenty), bo tak jak pisze chceuciekacstad:   

No ja też nie potrafię z siebie zrobić takiej jęczącej Niuni. Jak ostatnio zaczęłam (celowo) zachowywać się jak Słodka Idiotka-czyli jak Jego EX w potrzebie (Misiu, Pysiu Twoja Niunia tak za Tobą tęskni), to mi powiedział żebym przestała już błaznować  :-)
No widać trzeba się z tym urodzić :-)

Oooo Kochana i nie zapala Ci się czerwona lampka??? Z jednej strony chce Ci kupować pierścionek z brylantem (chyba że nie chciał Ci go kupić tylko pomydlić oczy), z drugiej strony nie ma kasy na maszynkę żeby sobie kupić? Albo w ten sposób daje Ci do zrozumienia, że dość dużo dokłada się do wspólnego budżetu i niestety nie ma już na swoje potrzeby (o ile się dokłada ), albo .... nie dość że się nie dokłada to jeszcze Cię naciąga na "prezenty"? Nie czujesz się jak sponsorka?

Tak to właśnie jest . I potwierdzają to wpisy na tym forum. MY Drugie jesteśmy przez naszych Partnerów traktowane trochę po "macoszemu". To jest efekt uboczny doświadczeń z poprzednich związków. Jednak (!!!) sama mam świadomość, że traktuję ten związek i M zupełnie inaczej niż to robiłam w pierwszym małżeństwie. Tak na dobrą sprawę, to M tez mógłby się przyczepić do mnie o to, że nie jestem dla Niego taka, jaka byłam kiedyś dla Byłego Męża. Kiedyś (o czy pisałam tu wiele razy i mój M o tym wie) poświęcałam wszystko dla męża i dla domu. To mnie zgubiło, więc teraz bardzo często stawiam na swoim, z wielkim dystansem odnoszę się do decyzji M, robię po swojemu nie zależnie czy mu się to podoba czy nie.  Ale On traktuje mnie inaczej jak traktował kiedyś (i teraz) swoją byłą żonę, więc oboje to tłumaczymy jako "efekt uboczny złych doświadczeń". Oboje jesteśmy teraz innymi ludźmi.  I wciąż się siebie uczymy, ustalamy jak to wszystko powinno wyglądać. Czasem mam wrażenie , że miedzy nami trwa przeciąganie grubej liny. Każde z nas chciałoby ciągnąć w swoją stronę.

i można by napisać AMEN pod postem zazdrosnej... różnimy się , kobiety nawet te twarde i zaradne jak wiele z nas , potrzebujemy poczuć sie ważne i najwazniejsze ...choc czasami...żeby ktoś zdjął z naszych barek tą całą logistykę ..dom, praca , dzieci , facet..jego dzieci... ex... rachunki, plany, ...Mój M. stwierdził ostatni przy okazji "nowych" zasad...że przeciez on też może te wszystki rachunki i terminy pilnować...a nawet jesli przyjdzie upomnienie to przezcież nie koniec świata ??!!! zapłąci się później
I wziął na barki pilnowanie..ale wygląda to tak- ja wysyłam przygotowana rozpiskę w exelu - terminy, kwoty, numery kont .. to co wspólne .... a on wysyła przelew..znaczy raptem  chyba nic nie zapłacił..bo akurat nie miał czasu...ciężki tydzień ..znaczy kasę dał..a ja klikałam.
... heh .. ale jego juz osobiste to zignorowałam- wiem że dostał ponaglenie
Nasze pilnuję , bo nie pozwolę sobie na jakieś zaległości ... kiedys miałam problemy finansowe do których były mąz się dołożył..więc widmo tego skutecznie mnie odstarsza od olewania dla nauki

Powiem Wam co powiedziała moja nastoletnia chrześnica ..studiując literaturę odnośnie walki kobiet o równouprawnienie, na przestrzeni wieków... że kobiety powinny być traktowane jak królowe..bo tyle nam samo życie dokucza..okres, ciąża , poród, karmienie piersią, tłuszcz w biodrach, brzuchy po ciążach, cycki i grawitacja ... a faceci co ? same przyjemne strony bytu
i jeszcze my matki polki i siostry Teresy w jednym

Pamiętaj Kjim, że z jakiegoś powodu te jęczki są już ex ;P

Myślę, że wpływ mają na niego dzieci. Pomyśl czy byłoby tak samo, gdyby one były już pełnoletnie? Jednak tłumacz mu, jak ciebie to boli. Muszę ci powiedzieć, że mój M zmienił się pod tym względem diametralnie. Nadal widzę jak się waha, ale nie ulega swojej ex, ani nawet swojemu synowi. Wczoraj jego młody wymyślił, że nie jedzie na klasową wycieczkę ogólnie, że nie idzie do szkoły tylko z kolegami z podwórka jadą na basen. M na to nie wyraził zgody, a żeby chłopak nie wyszedł na swoim, dziś M zabrał go do pracy. Jestem pod wrażeniem jego decyzji.

Brawo chceuciekacstad !  Teraz tylko spokój i konsekwencja

Chciałabym, żeby było tak jak mówisz Zazdrosna, że manipulowanie mojego M skończy się wraz z wiekiem dzieci. Ja jednak sądzę, że kiedy Jego dzieci dorosną będzie jeszcze gorzej, bo córki przejmą taktykę mamusi i dalej będą o wszystko prosić M i robić taką smutną minkę jak mamusia kiedy czegoś potrzebuje. A jak tata nie da to walna FOCHA żeby tatuś zobaczył kto tu rządzi. Tak jest już teraz > syn M, nie dzwoni do Niego nawet w dzień imienin, ale jak potrzebuje żeby mu tatuś doładował telefon, to wtedy zna numer. A co robi wtedy mój M? Skacze z radości, że chociaż to jedno może zrobić dla synka. Żadnego słowa w kwestii wychowania, żadnego nawet tekstu w stylu: doładuję Ci synu, tylko pamiętaj , że masz ojca nie tylko wtedy gdy potrzebujesz kasy. NIC! Zero gadki. Cieszy się ze syn pamięta o ojcu. Dla mnie żenujące. A M jakby tego nie dostrzega . A tłumaczenie że mnie to boli - to podobnie jak chceuciecstad - czasem sama siebie juz nie mogę słuchać. Ile można powtarzać w kółko to samo??? 

Ja bym powiedziała, że musi się najpierw wyleczyć z poczucia winy, by spojrzeć na sprawę realnie. Choć pewnie jest świadomy, że jego postępowanie jest niewłaściwe. Może wejdź mu na ambicje. Brakuje mu siły i autorytetu u syna, by wpłynąć na jego zachowanie. Mydli ci oczy, a prawda jest taka, że on nie potrafi się zmierzyć i wyegzekwować czegokolwiek od syna. Jeśli będziesz mu to wytykać, to będzie się bronił i zwalał winę na ciebie.

Chceuciekacstad prościej jest unikać problemu niż się z nim zmierzyć. Poczucie winy musi mu naprawdę doskwierać. Mów mu, co ty o tym związku myślisz, że do rozwodu przyczyniają się dwie osoby, a jeśli to faktycznie wyłącznie jego wina to musi się z tym pogodzić i żyć dalej, bo przeszłości nie zmieni. Może jednak stracić ciebie i doszczętnie zepsuć własne dziecko. Moja córka ostatnio mi wypomniała, że prezentami tłumie własne sumienie i ona tego nie będzie szanować, więc marny trud.

Ja wybrałabym ostatnią opcję. Wybacz, ale jeśli tak by mnie potraktował facet nie chciałabym go znać. Ten człowiek nie wie co to szacunek dla kobiety, jest zaślepiony miłością do syna i nie zasługuje na żadną kobietę, do puki się nie zmieni. On nawet nie wie, co to zasady dobrego wychowania. Wyrzuć go i poczekaj na mężczyznę, który będzie wiedział jak traktować kobietę. Szkoda twoich nerwów. Jesteś z nim, bo czasem jest fajnie? Niech zrobi miejsce, temu z kim naprawdę będziesz szczęśliwa, bo na to zasługujesz. Cierpliwości kochana, może być już tylko lepiej. Ten facet kiedyś przejrzy na oczy, ale na tobie mu nie zależy.

I w żadnym wypadku nie sprzątaj po nim, bo niczego go tym nie nauczysz. Brudne naczynia wyniosłabym mu do gabinetu, by nie mieć ich na widoku. Skoro sam zachowuje się jak gówniarz, to tak bym go potraktowała.

Chceuciekac, ten Twoj facet to ma cos z glowa chyba nie halo. A co to jemu rece przyrosly, ze nie moze poodkurzac? Korona mu z glowy spadnie? Albo jego synowi?

Inna opcja to taka, ze ich do tego stopnia rozpuscilas i teraz wrzeszczy, bo zaczynasz sie buntowac.

Co ja bym zrobila.. hmm.. przy najblizszej okazji gotowania obiadu zalatwilabym go tak samo - no masz kartofle w siatce, obierz sobie i ugotuj I tak na kazdym kroku bym go punktowala, az by do niego dotarlo.

Ja kiedys mojemu powiedzialam tak: hej, mam pomysl! Chodz zrobimy zamiane i zamieszkaj na stale z dziecmi, a do mnie przyjezdzaj raz na kwartal z prezentami i bedziemy sobie na wakacje jezdzic! Aleee bedzie zajebiscie! Bedziesz sie staral, nic nie bedziesz ode mnie wymagal (bo przez tydzien ma byc milo), nie bedzie fochow i klotni, bo tak latwo sie kocha kogos na odleglosc i przez tydzien Powiedz swojemu tak samo - ze przestalo Cie to bawic i wyprowadzasz sie i bedziesz przyjezdzac tylko na weekendy. I ma byc ugotowane i poodkurzane   Moze w koncu absurd tej sytuacji, ktora stworzyl, dotrze do niego. Ale musisz mu w tym troche pomoc

Pan wczoraj kolację przygotował... z winkiem i przy świecach.. wyżalił się mojemu synowi ..że on wszystkiego nie widzi..że chciałby dobrze ..ale nie wychodzi..bo on facet....
Podobno chce się zmienić- tyle że co zrobić by wytrwał w tych postanowieniach ?
Syn mi powiedział że on chyba musi z nim pogadać - jak sie powinno traktować kobietę a jak nie ....
Może mu na ambicję wjedzie ???
...M myślał że jedną kolacją (zostało na obiad jeszcze dziś)..to on mnie na kolana rzuci...już myślał że zmiękłam ..a ja grzecznie podziekowałam za jego trud , zjadłam co nie co - choć nie miałam apetytu ..i poszłam spać do siebie
Dziś sms "miłego dnia "...co słychać..i inne tam....
Chciałabym żeby było dobrze...ale on musi ciężko popracować ...

Ja zamierzam tak trzymać..pytanie ile Pan wytrzyma .
Ja się jędza zrobiłam straszna ... nie chce mi się z nim nawet gadać ... ciagle w głowie mam ta szarość dnia .

Syn się zjawi jutro przed południem.. no zobaczymy jaki Pan wytrwały
aa..grzecznie poprosiłam by oddał kasę  za rower młodego , który ja finansowałam -wyjaśniłam że każdy ma swoje dziecko na które może i powinien wydawać----  Pan odrzekł :no że jak?? przecież zaprosił mnie na kolację ..i gadaliśmy.... a ja na to że miło było ale jedna miska strawy całokształtu widzenia nie zmienia ........oczywiście  powiedział i przelew zrobił.
:)fajnie być wredną

Cieszę się że u Was dobrze , inaczej byście tu zaglądały
Ja konsekwentnie trzymam się swojego ...
Kuzyn M zaprosił jego syna na urodziny swojego dziecka, ja grzecznie podziękowałam bo nie chciałam zostawić syna na pół dnia samego ..M się obraził ...wiem doskonale że nie o moje towarzystwo mu szło tylko raczej kierowcę ...zawsze po takich imprezach ja wracam autem..a on nie pamięta drogi ..i ostatniej godziny.
Za karę nie odezwał się do mnie od 15 ...do powrotu (ok.22:30 )...jak wrócił to tez odpalił tv w gabinecie ..jakbym nie istniała...znowu to samo...
Ja jego zachowanie odebrałam jako karę - skoro nie chciałam jechać z nimi to za karę się do niej nie odezwę .....zresztą to jest "norma " ..zawsze gdy nie zrobiłam jak on chciał ..była jakaś taka kara ...
Dziewczyny, może ja niepotrzebnie się nakręcam ???może Wasi mężowie jak gdzieś wychodzą bez Was to też nie odzywają się ? M miał syna..czyli pełnia szczęścia ...
Już sama nie wiem, czy ja czasami nie szukam dziury w całym ?
....... ale z jakiegoś powodu czuję się źle z takimi jego zachowaniami..i odbieram to jak napisałam...
.... około północy przyszedł do sypialni..jakby nigdy nic.... pierwszy raz powiedziałam że chcę zostać sama ... i żeby wrócił do siebie....wkurzył się ...coś tam popyskował.... że przecież nie chciałam jechać...że też się nie odzywałam.... heh ...co racja to racja... gubię się w tym wszystkim...
..Teraz pojechał z młodym gdzieś ...chyba go odwieźć ..ale nie wiem ....bo w sumie to niczego mi nie powiedział...dlaczego jedzie ... ile będzie...zapewne żeby mi się polepszyło samopoczucie to wróci po południu...żebym myślała że jest z synem i jego matką
Sama sobie robię krzywdę ..tymi domysłami.
W takim stanie umysłu to żadna zmiana niczego nie zrobi...żadna terapia nie pomoże

Dokładnie!. Żadne gadki , żadne prośby i groźby nie skutkowały tak, jak przykład, który M odczuł na własnej skórze. On się nie angażuje w życie moich dzieci - ja przestałam się angażować w życie Jego dzieci (nie pytam co u Nich, nie rozmawiam na ich temat, nawet jak On coś zaczyna). On zabiera córki i jedzie do swoich rodziców - w następny weekend ja zabieram swoje dzieci i wyjeżdżam do swoich rodziców zostawiając Go samego (i wtedy jest wielkie zdziwienie: "jak to, to ja Go zostawiam samego???" No tak to, przecież Ty mnie zostawiłeś samą w zeszłym tygodniu). On wali focha i się nie odzywa np. czy dojechał do pracy - ja również się nie odzywam. On nie ustala ze mną planów ja nie uzgadniam z Nim i .... okazuje się, że znowu zrobił z Byłą jakąś podmianę, o której ja nie wiedziałam, mówię: sorry Gregory, ale siedź teraz sobie z dziećmi sam, ja w ten weekend wyjeżdżam, zaplanowałam wspólny wyjazd, ale niestety nie uwzględniłam w tych planach Twoich dzieci bo.... nie powiedziałeś, że u nas będą. Itd, itd. Jak postawię Go w podobnych sytuacjach w jakich On mnie stawia, wtedy to dopiero do Niego dociera (takie przynajmniej mam wrażenie).

Chceuciekacstad - nie odzywałam się, bo mnie w weekend nie było. A czy jest w porządku? .... było miło przez weekend , czas pokaże co dalej. Za chwilę czekają nas podzielone urlopy. M przystał na moją propozycję tj.: 1 tydzień On ze swoimi dziećmi, jeden tydzień razem i jeden tydzień ja ze swoimi dziećmi . I wiesz co , na początku strasznie się burzył jak mu zasugerowałam taki podzielony urlop. Wkurzony był, że nie chcę całego urlopu spędzić na niańczeniu Jego dzieci. Ale z czasem ochłonął, przemyślał i .... miło mnie zaskoczył, bo załatwił z Byłą, że jeden tydzień urlopu spędzi tylko z nami, a Jego dziećmi w tym czasie zajmie się Pani Była. Tzn - na razie się zgodziła, ale czy nie wywinie jakiegoś numeru w ostatniej chwili to zobaczymy jakoś nie chce mi się wierzyć w to szczęście

Chceuciekacstad - ale u nas to nie jest tak, że my się ciągle szarpiemy. Raczej próbujemy się/sprawdzamy w nowych dla nas sytuacjach. Ciągle ustalamy co i jak chcielibyśmy żeby działało. A że życie postawiło nas w nowych rolach (mnie w roli macochy, jego w roli Ojczyma, ja jestem Byłą zoną , On Byłym mężem itd... ) to uczymy się razem tych nowych ról. To nie jest tak, że nasze plany ciągle psuje Jego Była, mojemu Byłemu też się to czasem zdarza. A my w tym wszystkim manewrujemy i próbujemy nie zgubić siebie nawzajem. I przede wszystkim z moim M można dość do jakiś kompromisów. Sporo się od siebie nawzajem  uczymy. To jest naprawdę czuły i opiekuńczy facet, nie zaniedbuje mnie w jakiś celowy, złośliwy sposób. Jemu po prostu ciężko wyjść z poprzedniej roli (ojca, gospodarza domu, który utrzymuje wszystkich i dba o wszystkich). On wciąż czuje się w jakiś sposób odpowiedzialny za rodzinę, o którą dbał przez ileś tam lat (mimo, że Jego dzieci nie są z Nim na co dzień). Ja dałam mu się poznać jako "radząca sobie ze wszystkim sama" , ja nie urodziłam Mu dzieci i mam wrażenie, że zdecydowanie mniej czuje się za nas odpowiedzialny. Przyznam, że trochę walczę o uwagę i troskę z Jego strony w stosunku do nas, bo chyba każda z nas , mimo, że na pierwszy rzut oka silna i samowystarczalna, potrzebuje opoki w postaci męskiego ramienia. I o tym muszę mojemu M czasem przypominać. Cały czas mam nadzieję, że nauczy się tego/przyzwyczai się/zapamięta, że skoro zdecydował się tworzyć z nami rodzinę, to o tę rodzinę też musi się troszczyć i o nią dbać. Na co dzień jest super. Sytuacje z Exami w tle potrafią napsuć krwi i wtedy żale wylewam tutaj, ale to nie jest tak , że szarpiemy się ze sobą na co dzień

Mnie się nasuwa jeden wniosek (chociaż nie znam całokształtu, tylko to o czym opowiadasz. Facet jest nie dojrzały i nie odpowiedzialny. Pytanie czy przypadkiem nie z tych samych powodów rozpadło się Jego pierwsze małżeństwo?? Być może nie szanował żony, nie przejmował się codziennymi obowiązkami, kozaczył a jak przyszło co do czego, to zawalał ważne sprawy, terminy. To nie daje poczucia stabilności i bezpieczeństwa, których kobieta oczekuje od związku. Być może to właśnie rozwaliło Jego poprzedni związek. A teraz powtarza te same błędy? A w stosunku do Byłej przyjął postawę - zobacz co straciłaś, zobacz jaki jestem dobry, ugodowy, zaangażowany w opiekę nad synem.... (czyli nadal kozaczy). Jej pokazuje się z tej dobrej strony, a w stosunku do Ciebie nadal popełnia "błędy z przeszłości". Rozumiem Cię ze potrzebujesz czuć się bezpieczna ale przy tym facecie to może być trudne, jeśli On szybko nie zrozumie, że swoim zachowaniem za chwilę może stracić również Ciebie, to marnie to widzę 

Dziś zaczełam czytać ...jak się rozstać , żeby przejść to z jak najmniejszymi stratami psychicznymi....
Zastanawiam się , czy nie wynając mieszkania i wyprowadzić się .. bo nie chcę żyć patrząc na niego i koniec tego wszystkiego na czym mnie tak bardzo zależało... Czego oczy nie widzą ...
...taki oto wpis dał mi dużo do myslenia..bo uwazam że to prawda , bynajmniej jak u nas :
"Gdyby ten cholerny socjopata nie wkradl sie w moje zycie ponownie, pewnie bylabym teraz zupelnie gdzies indziej. Do dzisiaj nie moge sobie wybaczyc tego, ze do niego wrocilam. Z doswiadczenia mojego i moich znajomych wiem, ze faceci i tak swoje wiedza i jak maja cos w dupie to i terapia nie pomoze, bo wg coponiektorych to ty jestes walnieta i chora, oni sa spoko. Decyzja nalezy do ciebie. Samotnosc nie jest zla, trzeba tylko skonfrontowac sie ze swoim bolem samemu, dac sobie czas, wydobrzec, nabrac dystansu. Bo jezeli jestes juz takim stanie, ze nie mozesz sie na niego patrzec, wywalasz go na zbity ryj z domu to zapytaj sama siebie? Czy ja na serio kocham tego goscia, czy po prostu boje sie byc sama? Bo jezeli to drugie, to bez fachowego wsparcia z tego nie wyjdziesz, ugrzezniesz znowu w bagnie. Kobieto obudz sie, zrob cos dla siebie, ratuj siebie. Popros o pomoc...ale dla siebie, nie licz na to, """""""""ze ktos sie zmienie. Ja na to liczylam, wysylalam mojego do terapeuty, rozmawialam, tlumaczylam, w koncu chodzilam juz tak sfrustrowana, ze wszystko dookola latalo. I wiesz co? ...to ja wyszlam na wariatke """""''  chrzanic takich wampirow emocjonalnych, wyssa Cie, zgnoja i zrobia z ciebie wariata.""
... to wyróżnione zdanie jest o mnie ...

Jutro mamy iśc do banku dowiedzieć się jak wyglada sprzedaż domu i spłata wcześniejsza kredytu, jakie koszty...
trzeba oszacować kwotę zobowiązań i czy uda się to pokryć sprzedażą domu...

Musze konsekwentnie iść w obranym kierunku.
Rozmawiałam wczoraj z psychologiem-  powiedział to samo .."nie licz na to że ktoś się zmieni "...chyba że sam będzie widział w tym rozwiązanie swoich/naszych problemów.

Syn wyjeżdża za kilka dni , nie będzie go do końca lipca , muszę zrobić wszystko by nasze zycie było spokojne..szczęście przyjdzie z czasem.

Podjeliśmy decyzję ? ..nie rozmawiamy , M robi wszystko by mi dokuczyć ... przyjął postawę "mam Cię w du..pie"...
ja wracam z pracy on wychodzi..lub go nie ma .... chodzi gwiżdże ...podśpiewuje sobie.... odebrał mi telefon który dał mi w prezencie rok temu... wczoraj zażądał kodu do niego....w pierwszej chwili odmówiłam...że nie jestem na jego rozkazy..po czym dałam mu to hasło.. ciągle sobie powtarzam że nie mogę dac się wciągnąć w walkę ...
W pierwszym momencie jak nie chciałam mu dac tego hasła...nazwał mnie złośliwą małpą ....
nie zasłużyłam na takie traktowanie....za długo pozwalałam się źle traktować....

Jak zaczełam tu na tym forum ....jakiś miesiąc temu... powiedziałam jemu i sobie że daje nam 2 miesiace na konkretne decyzje i działanie by coś zmienić.... albo sprzedajemy dam i się żegnamy..albo idziemy po pomoc i konsekwentnie działamy......
Teraz widzę ze jego deklaracja " idźmy na terapię "..była po to żeby załagodzić atmosferę w domu bo jego syn miał być.....juz w niedzielę jak byliśmy z synem na koncercie powiedział znojomym , którzy znają naszą sytucją ..ze nie idziemy do żadnego psychologa..bo on nie ma takiej potrzeby....a ja jeszcze o tym nie wiedziałam.

Kjim...nie chcę uwierzyć ...tak trudno się pogodzić z prawdą...boli

Synowi nie chcę nic mowić, wyjeżdza na początku przyszłego tygodnia, nie będzie go miesiąc... nie chcę żeby się o mnie martwił i miał zepsute wakacje.... ale wiem że musze ten czas wykorzystać żeby zrobić porządek z moim/naszym życiem ..co by to nie oznaczało.

Boję się , że nie dam rady i znów dam sobie wmówić ...że będę chciała żeby było jak dawniej... bo to bynajmniej znam....
lepiej zaakceptować zło...bo je znamy..niż wyzwolić się .. bo to krok w nieznane...być może przepaść

czytam na forum o rozstaniu .. to nie o mnie ..ale jak czytam co przezyła autorka..to jakbym widziała siebie ...ona szarpała się ponad 20 lat....

"Chciałabym Tobie pokazać, jak ja widzę Twoją historię po przeczytaniu wątku.

Wygląda na to, że Ty i Twój mąż na tym etapie życia (a może i wcześniej) macie zupełnie inne oczekiwania głównie odnoszące się do współmałżonka, ale także Waszej wzajemnej relacji.

Ty chciałabyś aby on był dla Ciebie partnerem, mimo że przez wiele lat Waszego małżeństwa wcale nie było ono partnerskie. Jesteś dotychczasowym układem zmęczona. Ewidentnie, czujesz się stroną bardziej starającą się oraz bardziej efektywną w swoich staraniach. Chciałbyś aby teraz dla odmiany mąż zajął się Tobą, zadbał o Ciebie i Wasze otoczenie.  Ale nie z musu, lecz dlatego, że jesteś dla niego Ty oraz Twój komfort  i samopoczucie ważne. Bo to się Tobie należy za lata starań. Tego potrzebujesz i oczekujesz.

Zatem Ty CHCESZ ZMIANY w Waszej dotychczasowej relacji, w Waszym życiu. Potrzebujesz tej zmiany.

Nie wiem, może zawsze liczyłaś na to, że za Twoje starania otrzymasz kiedyś zapłatę.
Liczyłaś, że on doceni Twój wkład w jakość Waszego związku i Waszego życia.
Sądziłaś, że przyjdzie taki czas, gdy on dla odmiany skoncentruje się na Tobie.
A może dopiero teraz do Ciebie dotarło, jak niewspółmiernie mało otrzymałaś za to, co przez lata dawałaś.

Za to jemu ten układ, który był dotychczas, odpowiadał i odpowiada.
Bo to wygodne, bo się przyzwyczaił, bo to dla niego naturalne środowisko.

Zatem on NIE CHCE ZMIANY w Waszej dotychczasowej relacji, w Waszym wspólnym życiu.

Aby Wasze małżeństwo przetrwało potrzebny jest z obu stron  KOMPROMIS. Ty powinnaś zmniejszyć swoje oczekiwania względem niego i Waszego związku. On powinien dostrzec i realizować Twoje potrzeby i oczekiwania oraz zadbać o Waszą relację.  W dobrym związku powinno być miejsce na potrzeby dwóch osób..........."

http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=66710&p=4

Lily ..wiem ze będzie cięzko..już jest .... a przeciez jeszcze nic fizycznego się nie stało...
Szukam porad...ja sobie poradzić.   na co się przygotować..nie chcę odejść..po to by wrócić bo sama nie dam rady....bo się złamię....  nie chcę nikogo szantażować..straszyć...tak jak M to robi...wiem że on testuje kolejną granicę.... i nie wierzy że ja coś zmienię...bo przeciez zawsze miękłam ...

chceuciekac, jestem z Ciebie dumna, tak trzymaj. Nie daj sie juz wiecej wykorzystywac. Nie wiem co z Twoim mieszkaniem, czy wynajmujesz, czy stoi puste, ale po wyjezdzie syna chyba bym sie tam wyprowadzila, przynajmniej na jakis czas, zeby spojrzec na cala sytuacja z boku, na chlodno.

Dziwny ten Twoj chlop. Ale dobrze, niech szuka kolejnej naiwnej. Uwazam, ze zwiazki z dzieciatymi rozwodnikami sa bardzo trudne, ale do ogarniecia. Jednak zwiazki z dzieciatymi rozwodnikami zakochanymi we wlasnych dzieciach sa niemozliwe.

Nie ma jeszcze z czego byc dumnym.... jestem w rozterce...
Na tym forum o rozstaniu..ktos polecił książkę "Charakter na całe życie " ... zamówiłam..w sieci udało mi się znaleźć część tekstu o osobowości "4" z tej pozycji ...zwróciłam na to uwagę gdyż jedna z osób twierdziła  iż autorka wątku In-ka jest takim typem osobowości..."NiezanmSiebie napisała :
"...charakteryzuje się dużą intensywnością emocji...bardzo często człowiek o tym typie postrzegania świata tęskni do głębokich "autentycznych" doznań i intensywnie ich poszukuje, realizując marzenia związane z twóczością, wielkim uczuciem czy rozwojem duchowym.Wie, że byłby naprawdę szczęśliwy, gdyby takie doznania pojawiły się w jego/jej życiu, które w chwili teraźniejszej jest "czegoś" pozbawione.
...zwykle najbardziej cenią to, co straciły albo to, co jest mało osiągalne. Gdy marzenia się ziszczają, ich realność nie wydaje się już taka atrakcyjna. Można by powiedzieć, że w ... tkwi ciągłe, wręcz bolesne uczucie tęsknoty i niedosytu.
...poruszają się między dwoma biegunami aktywności.Niekiedy rozsadza je energia, innym razempopadają w nastrój przygnębienia...
...Szanują tylko wielkie autorytety, przyjaciół...
Kryzyzs u ... objawia się zniechęcenuiem do wszystkiego, tragicznym romantyzmem i przyciąganiem uwagi otoczenia przez uciekanie się do różnych sposobów...
...mają z reguły dobre zdanie o sobie, uznając że są czułe, otwarte, przepełnione najpiękniejszymi uczuciamigłebokiej troski o innych. Otoczenie postrzega je jednak jako nieco samolubne i skoncentrowane głównie na swoich przeżyciach.
Zmaga się w życiu z przeciętnością, której nie potrafi zaakceptować przede wszystkim u siebie.
Potrzeba wyjątkowości bierze się z "rany", którą....noszą w sobie.Poczucie, że coś zostało im odebrane jest z reguły nieuświadomione, ale mozna je dojrzeć w tęsknocie, która u... jest szczególnie silna.Jest to tęsknota za wymarzonym partnerem, ekstatycznym przeżyciem...Bardzo rzadko zdarza się, że...zadowolona jest z tego, co ma w danej chwili.
Osobom obserwującym...wydaje się niezrozumiałe, jak mogą one nie dostrzegać tego, co właśnie mają.A jednak "filtr" przez który patrzą na rzeczywistość nakazuje im tęsknić za tym, co "utracone" lub w inny sposób "nieosiagalne".W skrajnych przypadkach pojawia się u ... mechanizm odpychania tego, co dostępne i przyciągania tego, co niedostępne.Ta koncentracja na nieosiagalnym wynika znieuświadomionej potrzeby przeżywania silnych emocji, które mają źródło właśnie w tęsknocie....
...nastrój melancholii może się przerodzić w egocentryczny lament, polegający się na odcięciu od otoczenia, a następnie wyrzucaniu mu bezduszności i braku zainteresowania.
W związkach partnerskich....także unikają bliskości, chociaż prawie nigdy nie zdają sobie z tego sprawy.Gdy partner próbuje odejść, manipulują nim, grają chore, pogrążone w rozpaczy, nieporadne.Często w związku przyjmują rolę nieznośnego dziecka i są zazdrosne do granic wytrzymałości...
Każda...pogrążona w kryzysie nie włącza się czynnie w życie i nie realizuje planów, wybiera ucieczkę w życie "duchowe""...

Fragment ksiązki, o której Ci wspominałam (a raczej fragmenty, mam nadzieję że dojdziesz co jest czym).
Przytoczyłam, bo czytając Twoje wpisy pomyślałam o czymś.
Pomyślałam, że nawet, gdyby wszystko ułozyło się wedle Twoich planów (których chyba nie potrafisz sprecyzować jeszcze), i tak nie bylabyś szczęśliwa, bo cos w tym "szczęsciu" i tak by zgrzytało.
Tak jak we fragmencie...gonisz za czymś, a gdy już masz, nie wydaje się już tak bardzo atrakcyjne.
Bo Ty tak naprawdę nie wiesz czego chcesz, czego od życia oczekujesz...czy też inaczej...kiedy się pojawia, Ty masz nowy azymut, równie mało sprecyzowany jak poprzedni.
Ale możesz się dowiedzieć , możesz być szczęśliwa i możesz to szczęście widzieć w tym co masz ,  nie w tym za czym biegniesz.

Poczytaj."...
M. twierdzi że jestem zadrosna o jego syna i zaborcza..że wszystko musi być tak ja chcę ..jak ja sobie wyobraże...że mam chorobe psychiczną ...że on mi tyle daje a ja tego nie dostrzegam....ale ja czuję sie nieszczęśliwa...opuszczona ... nie wazna ... wykorzystywana... gubię się..i chyba zaczynam szukać winy w sobie ..by wyciagnąć do niego rękę na zgodę....
Staram sie obiektywnie spojrzeć na siebie..i widze w tym opisie część siebie.......
Ale może to ja jestem winna .....i nie ma tu obiektywizmu....
Tracę rozum..

wybaczcie ..ale będę tu pisac każde bolaczki..
napisał "Mam zrezygnować z Twojego Enel-medu czy będziesz przelewać mi 105 pln"...
czyli podjeliśmy decyzje zaocznie .

łzy mi napłynęły...ale muszę być konsekwentna .
Kjim, zazdrosna- czy korzystałyście z pomocy psychologa ?
ja mam mieszane uczucia ..ale boję się że nie dam rady.... mam taka gonitwę myśli....co minute w inną stronę ..
raz myślę sobie "że on mi to zrobił, to powiedział, okłamał- że to sa fakty i ich trzeba trzymać..że uczucia i emocje nie pomogą mi szczęśliwie żyć  "...a za chwilę myślę...czego ja się czepiam...że to ja jestem zła...bo zazdrosna o dziecko o uwagę ...o brak adoracji... przecież nie bije, czasami coś zrobi, jak poproszę to też, że jest zabawny, że zna dużo filmów...że mówi że mnie kocha..a ja tak chcę żeby to była prawda "...
ale co jest prawdą ???

ja to wszystko wiem ... tylko nie jestem pewna czy ja chcę go zostawić ??!
a może to ja potrzebuje pomocy? przecież wiem jaki on jest, znam go...wystarczy nie mieć wymagań...nie kupuje mi prezentów ..oj tam.... sama sobie mogę kupić co chcę - i tak mam lepiej bo mnie stać!??
nie informuje mnie o "swoich sprawach z synem "..no to widac nie ma to znaczenia większego...ja też przeciez mogę tak ..przecież co to za róznica * ma byc w ten czy inny wekend..wieczorem dziś , czy jutro rano ??? przeciez ja nie miałam i tak planów które mi to pokrzyżuje....a ze ex wie lepiej co będzie z moim weekendem? heh ..no przecież to ze mną mieszka i spi....i do mnie wraca....
tak tez można??????

a może to ja walnełam mega focha ..i chcę dom sprzedać..żeby mu na złość zrobić??
albo będzie tak jak ja chcę//informacje, ja najwazniejsza...ja pępek świata / albo koniec ..nie będzie pokoju synka...nie bedzie się czym chwalić przezd kolegami...ze dom..ze salon....zostanie kawalerka i to skromna???
przeciez wiem że on sobie gorzej radzi... i może to jest moja zemsta bo nie jest tak jak JA uważam????jak ja chcę ??!!

może ja jestem rzeczywiście zazdrosną małostkową jędzą ?? a jego zachowania..kłamstwa .....te "moje fakty " to reakcja na mnie ????na moje wieczne pretensje....przecież kupił mi kiedyś kwiatki ....niby ok..ale wypomniałam po jakimś czasie ..że z biedronki najtańsze.... Przeciez nie liczy się jakosć...tylko fakt..gest
i co z tego..że to on mi pokazał że ...nie wypada kupić siostrze kwiatków z biedronki..bo ona nie dostaje takiej taniochy...szwagier oryginały tylko żonie daje .........i co z tego że perfum mi nie kupił..... albo że powiedział że droższych niz 100 nie kupi???
a mamusi kupił za 200??? przeciez ja też innym kupuję rózne prezenty......
a że mi powiedział ..że na mnie nie wyda więcej niż 100 ....zły był....a dlaczego był zły ???? no bo ja go zezłościłam ??

Ale przecież są miłe chwile ... dlaczego nie potrafię analizować i pławić się w tych dobrych sprawach... i je tylko widzieć..tak jak widze samo zło ????

bo może ja psychiczna jestem ????

zapętliłam się ....masz rację .
Teraz wymyśliłam kolejny "powód" dowód"..nie wiem czego....że jeśli rzeczywiście przyjdzie do banku....
Zrobił wysiłek ....by się ze mna zacząć rozstawać...a do psychologa nie chce iść ....
emocje walczą z rozumem

Chceuciekacstad,
świetnie cię rozumiem, my też biliśmy kilka razy na pograniczu, jednak zawsze udawało się nam dojść do pojednania i kompromisu z czego bardzo się cieszę. Nie mam zamiaru wpływać na twoją decyzję, bo każda kobieta zasługuje na szacunek i każda potrzebuje dowodów miłości. Ja podobnie jak ty uważam, że facet powinien wyjść z inicjatywą i pokazać, że mu zależy, gdyż ja ze względu na swoją przeszłość jestem bardzo lojalna wobec partnera. M ma natomiast zdrowe podejście do sprawy i widząc, iż ja myślę i dążę do rozstania daje mi to czego ja według niego chce i odpuszcza, co nie znaczy, że mnie nie kocha i nie chce ze mną być. Na twoim miejscu usiadłabym i porozmawiała, nie podejmowałabym w tym chaosie żadnej decyzji. Powiedz, mu ile dla ciebie znaczy, czego ty potrzebujesz, jakim zachowaniem cię rani i zapytaj wprost czy jest w stanie zmienić swoje podejście, by dać ci szczęście? Jeśli powie, że nie to będziesz wiedziała, że zrobiłaś wszystko, co możliwe i podjęłaś słuszną decyzję. Pamiętaj, nie rezygnuj z wartości, które są dla ciebie ważne i walcz o swoje, tylko w ten sposób znajdziesz to czego szukasz i w końcu będziesz naprawdę szczęśliwa. Fachowa pomoc psychologa na pewno dobrze ci zrobi, odnoszę wrażenie, że jesteś DDA/DDD. Jeśli tak, to musisz wiedzieć, że ma to ogromny wpływ na twoje życie i poszukałabym wsparcia kompetentnej osoby w tym zakresie.