Być drugą i macochą

zazrosnaprzypomnij sobie jak walczyłam o swoje prawa i jak bardzo drażniły mnie dzieci męża. Teraz wszystko się zmieniło - pasierbowie studiują dalego od domu, gdy przyjeżdżają dużo pomagają. Tyle dają z siebie, że uwierz, z przyjemnością upiekę lub ugotuję coś aby sprawić im przyjemność.
Dzieci to moja roadość. A Twoja nie?
Ja mam dzieci już dorosłe, sami są już rodzicami. Kontakt z nimi jest ograniczony do telefonu i skype. Kiedy udaje im się wygospodarować czas a przecież praca obojga małżonków, szkoła ich dzieci... i chcą mnie odwiedzić, to są to dla mnie najmilsze dnia. Najeździłam się już i jeszcze najeżdżę np w paździeniku... . Nie wyobrażam sobie powiedzieć synowi którego widuję raz w roku i dzieli mnie od niego ponad 1500km żeby przełoży swój przyjazd bo ja wyjeżdżam. Mają 3 dzieci i ogarnięcie takiej wyprawy to też pewien wyczyn. Mój mąż w ubiegłym roku odwołał rezerwację hotelu bo moja synowa postanowiłą nas odwiedzić.
I jeszcze jedno - mój mąż robił przy swoich dzieciach wszystko. Nie miał dziadków do których mógłby podrzucić maluchów. Wadą (błędem)  mojego męża bylo, że wolał sam zrobić niż chłopców prosić i młodzi byli przez to rozwydrzeni. Jednak kilka samodzielnych wyjazdów a potem akademik zdziałały cuda....
Nawet jak jest u nas mój wnuk to mąż zajmuje się nim (przewijał niemowlaka, karmił, usypaił a ze starszym jasrekuje, chodzi na rower, do piaskownicy, buduje z klocków...).

piggy - twój mąż nie zdaje sobie sprawy, że fundując dzieciom wyjazd na wakacje w trakcie roku szkolnego uczy ich lekceważenia obowiązków. Spróbuj tak mu to przedstawić.

Pomysł podzielenia urlopu tak aby część spędzić razem a część tylko ze swoimi dziećmi jest bardzo dobry. Ja bardzo często sama jeździłam i nadal jeżdżę do swoich dzieci sama. Natomias z dziećmi męża musieliśmy być zawsze bo ich matka nie miała dla nich czasu. Ale po tem zawsze znajdywaliśmy zarówo czas jak i pieniądze aby wyskoczyć sami, tylko we dwoje na 3-4 dni.

U nas z wyjazdami na wczasy, czy urlop to jak pisałam nie raz, często sobie z mężem sam na sam gdzies jedziemy/lecimy bez  dziecia, a nie raz tez bierzemy ją ze sobą, choć ona akurat z tych co ma w naturze niezależność i wysoką potrzebę prywaty, nie jest uczepiona do nogi ,żeby nie spuszczać ojca z oczu, nie  odstawia scen zazdrości  kiedy z nami gdzieś nie jedzie , bo wie ze stratna również nie będzie . Lubi z nami podróżować, lecz tez lubi w swoje osobne  strony sama się gdzieś wybrać bez całodobowego towarzystwa starych ramoli.  Odpocząć od siebie tez trzeba i super , ze ona tak do tego podchodzi, bez przylepności nieustającej .
Typ powsinogi, nawet na wczasach ile razy stracha nam napędzała, bo gdzieś się oddaliła ponieważ nie czula potrzeby chodzenia z nami krok w krok i sama sobie zwiedzała Pani Włóczykij 
Zawsze tak było, ze jak gdzieś bez niej wylatujemy ,to aby nie była poszkodowana również ma zafundowany  fajny wyjazd gdzie sobie zechce, z kim zechce jeśli ma kaprys kogoś ze sobą wziąć, a mąż akurat nie patrzy na koszty ,on na nią nie zaluje nigdy wiec hojnie i opłacalnie (opłacalnie w sensie korzyści ,a nie portfela)to wszystko przebiega

Czasami we 3  gdzie się teleportujemy ,a  nie raz, nie dwa tylko we 2 ( sam na sam z mężem) choć powiem ze maż z córką tez sobie sporadycznie gdzieś wyskoczy, aby nadrobić zaległości ,tym bardziej jeśli jest okres kiedy mało co się widują ,z racji spraw zawodowych męża , ja wtedy robię krok w tył i macham życząc szerokiej drogi . Myślę ze w takim układzie nikt nie jest poszkodowany, każdy z nas ma czas dla siebie
Ja potomstwa  nie posiadam , tak wiec męża pacholęcie jest  tym jednym ,który czasami z nami się gdzie zabierze , a nie raz  już potrzebę odpoczynku od siebie  da się wyczuć i dzieć uwalnia się od tetryków , a ramole od progenitury . Na zdrowie to każdemu wychodzi

Dziwnie, ale ja bym napewno nie poszła. No bo po co? Po to żeby składać życzenia wszystkiego najlepszego komuś kogo się nie lubi, albo może jeszcze wręczać prezent? Nie wiem, może jeżeli się ludzie przyjaźnią to co innego. Ja za bardzo w przyjaźń z exami nie wierzę.

Żeby przetrwać to wszystko i mimo wszystko scalić wszystkich i zrobić z nich RODZINĘ, potrzeba wiele miłości i cierpliwości. Albo być Aniołem Ewarg. :-) Dzięki Ci za to podsumowanie. Trochę mnie to pokrzepiło (że jednak można) ale i zasmuciło (bo ja Aniołem nie jestem) :-(

Naprawdę miło czyta się taką sielankę. Przypomnij tylko proszę czy to ty wprowadziłaś się do męża czy odwrotnie?

Pełen szacunek i wyrazy uznania.

kjim - zrzeczenie się dziedziczenia to nic innego jak nie przyjęcie spadku.
To znaczy, że podpisaliśmy notarialnie oświadczenia, że jeżeli jedno z nas umrze to drugie nie dziedziczy po nim. Chodziło nam aby moje np. mieszkanie po mojej śmieci odziedziczyły tylko moje dzieci. Normalnie po śmierci jednego małżonka dziedziczy drugi małżonek oraz dzieci zmarłego. My wykluczyliśmy siebie i żadne dzieci nie mogą dać się zmanipulować, że wzięliśmy ślub bo któreś z nas chciało dobrać się do pieniędzy drugiego.
Gdybyśmy ograniczyli się tylko do rozdzielczości majątkowej to mielibyśmy tylko majątek który nabyliśmy będąc małżeństwem oddzielny. Po śmierci dziedziczenie jest ustawowe.
A tak wszystko co należy do jednego, po jego śmieci należy do jego dzieci.
Kiedy braliśmy ślub, nasze dzieci były już spore. Była żona już dobrze mieszała w głowach dzieciom. Jednym ruchem zamknęliśmy jej usta. Męża dzieci teraz mają czarno na białym, że nie o pieniądze mi chodziło.
A teraz, po latach mamy już spokój i nikt nie wie jak gospodarzymy, kto ile daje i w ogóle...
Choć męża dzieci wiedzą, że sama finansuję swoje dzieci (prezenty, wyjazdy do nich).

Kiedy pisałam tego posta, średni syn był już na studiach. W domu mieliśmy już tylko najmłodszego. Dlatego do wspólnej kasy dawał na niego.

Wycofuję pytanie. Znalazłam odpowiedź w archiwalnych postach tego forum. I to też dzięki Ewarg. Dziękuję Ci bardzo.

Może dlatego mój M też jest , powiedziałaby "ostrożny" w inwestowanie w moje mieszkanie. I chyba Go w tym zakresie rozumiem. Z tego samego powodu ja mam wątpliwości co do wspólnej budowy domu. Zwyczajnie i po ludzku boje się, że kiedyś moje dzieci mogą być z tego domu wyrzucone i w dodatku stracę finansowe zabezpieczenie , które teraz mam ja i dzieci.

No właśnie. Z jednej strony wiem , że taka wspólna inicjatywa byłaby świetna (oboje lubimy tego typu działania i napewno byśmy sie swietnie w tym realizowali. ALE.... zawsze zostanie ten niepokój, że kiedyś , ktoś perfidny i przebiegły wyrzuci mnie z mojego zrealizowanego marzenia. Nie wiem czy ten strach pozwoliłby mi się cieszyć z tego naszego wspólnego dzieła.

Nigdy nie dopuszczę do tego, żebym cokolwiek spłacała za Panią EX. Ona ma tak samo jak ja dwie ręce i dwie nogi, więc do roboty ułomna nie jest. Ja mam tak samo jak Ona dzieci na utrzymaniu i wychowaniu i nie rozumiem czemu miałabym w jakiś sposób ją wspierać w Jej egzystowaniu. Tak jak kiedyś pisała Ewarg - nie rozumiem kobiet, które całe życie liczą na łaskę męża lub ex męża. Ja musiałam stanąć sama na nogi po rozwodzie, nikt mi w tym nie pomagał finansowo. Też na początku narobiłam sobie długów, bo mąż zostawił mnie z debetem na koncie i bez pracy. Stanęłam na nogi dzięki własnej pracy i zaciskania paska sobie i dzieciom. Ale wiem , że można. I nigdy,nie zrozumiem biadolących pijawek. Właśnie ze względu na brak honoru Pani Ex, brak kręgosłupa moralnego i ze względu na to, że wiem do czego jest zdolna, boję się realizować nasze wspólne z M marzenia.

No właśnie nie chroni to jednak mnie i moich dzieci, że w przypadku (przedwczesnej) śmierci M, jego Była (jako osoba zarządzająca majątkiem Ich niepełnoletnich dzieci) zechce się wprowadzić do domu, który po części będzie wtedy należał do Ich dzieci. I sorry , ale nawet gdybym miała zapewnioną dożywotnią możliwość mieszkania w tym domu, to nie zniosłabym mieszkania z Nią pod jednym dachem. Konsekwencja tego mogłaby być taka, że tupeciara została by w moim domu, a ja bym się z niego wyprowadziła - pytanie dokąd w tedy pójść?

Szczerze mówiąc to mnie też by męczyła. M tez miał taką sytuację, że spłacał sam jakieś zobowiązania zaciągnięte w czasie Ich małżeństwa. Tylko , że po 1. były to nie duże zobowiązania, z którymi już się uporał ( jeśli miałoby to się ciągnąc kolejnych 10 lat pewnie by mnie szlag trafił, bo Ona nie dołożyła do tego ani złotówki), po 2. spłacał te długi, ale nie odbijało się to jakoś szczególnie w nasz budżet, bo ani ja się nie wtrącam w jego kasę , ani On w moją. 

Wytłumacz mu, że to nie jest kwestia braku zaufania a raczej instynkt samozachowawczy. Dlaczego niby masz ładować pieniądze w mieszkanie, który nigdy nie będzie Twoje? Masz kogo utrzymywać i w kogo inwestować - masz swoje dzieci.

A tego to nie rozumiem, albo nie jestem czegoś do końca świadoma. O co chodzi z tymi alimentami , których mogłaby zażądać Exia od Ciebie?

No tak, jeśli chodzi o alimenty na dziecko to o tym wiem. Myślałam , że masz na myśli alimenty na byłego małżonka a nie na dziecko.
W sytuacji, którą przedstawiasz faktycznie może się zdarzyć tak, że od 16 do 18 roku życia Twój M będzie miał zasądzone alimenty na drugiego syna. Ale rozumiem, że sytuacja, w której Sąd czy Komornik mogą się dobrać do Twoich dochodów może nastąpić tylko i wyłącznie w chwili, gdy M będzie się od tych alimentów uchylał. Faktycznie Ex może wykorzystać tę sytuację, co oczywiście nie umniejszy waszej roli w finansowym wspieraniu 18-latka, który może przez jakiś czas pozostawać bez pracy. Zanim pójdzie na swoje, to pewnie jeszcze potrwa. A może dorośnie i postanowi jednak naukę gdzieś kontynuować?

No cóż, będzie to wyglądało ak untowanie Was,..... i chyba taki mam zamiar.
Akoro waszych partnerów nie stać na dołożenie się w takiej samej kwocie co Was do remontowania, odnawiania Waszych mieszkań to ja nie widze powodu dla którego Wy miałybyście pakować w nie swoje pieniądze.
Ja stosuję zasadę kochajmy się jak braci a, rozliczajmy jak Zydzi .Sorry, ale wolałaby odłożyć pieniądze, zainwestować w coś co jest dla mnie i moich dzieci. Facet, dobry samarytanin, spłaca (pomaga) byłej żonie. Czy wasi byli mężowie też wam pomagają? Dokładają Wam?.
Dostosujcie się do ich możliwości. Dla mnie t nie facet skoro oczekuje, że kobieta będzie go finansowała. Mamy to na co nas stać oboje. W spwoje mieszkanie bym zainwestowała, ale wcąż bym dawała do zrozumienia, że jest u mie, że kożysta z moich pieniędzy. Wpakował się w długi przez byłą żonę (sorry, z stara jestem aby w to uwierzyć).... Mój były mąż też tak rozpowiadał. Pamiętajcie, prawda zawsze leży po środku. Nie ma obcji aby jakikoliek bank dał kredyt jednemu bez zgody drugiego małżonka a tym bardziej hipoteczny. Był szlachetny i po rozwodzie wziął na swoje barki jego spłatę.... To niech w tym wytrwa.
Zazdrosna, dlaczego nie możecie wynająć jego mieszkania? To jest marnotrawstwo pieniędzy. Dlatego, że to Wasza alkowa?
Może jestem wyrachowana, ale życie nie rozpieszczało mnie.

To nie jest patowa sytuacja, to jest bardzo jednoznaczna sytuacja i oznacza, że inwestując kasę w tamto mieszkanie będziesz ładować w mieszkanie dla syna (synów) Twojego M. Jeśli masz taką nadwyżkę kasy to lepiej odłóż na konto i dasz swoim dzieciom na start jak będą tego potrzebowały.  Tym bardziej , że:

Jeżeli kupujecie kanapę dla siebie i dla Jego syna, który ciągle ją okupuje (z tego co mówiłaś wcześniej, nie możesz go wyprosić ze swojego pokoju nawet późnym wieczorem) a Twój Partner nie widzi potrzeby dołożenia się, to ja bym sięgnęła po radykalne środki i rzuciła któregoś wieczora komentarz do Młodego w obecności M, coś w stylu: to nie jest twoja kanapa, więc bardzo proszę idź do "swojego" pokoju. Przy czym słowo "swojego" też nie wiem czy ma tu uzasadnienie? Czy M kupił Młodemu jakieś meble do tegoż pokoju? Czy Młody okupuje łóżko i biurko, które kiedyś było rzeczami Twojego syna? Wiem, że grozi to kolejną kłótnią z M, bo stanie w obronie syna, ale powinnaś wtedy wykorzystać tę sytuacje do przedstawienia swoich argumentów, że skoro razem użytkujemy, czytaj: zużywamy, niszczymy meble to powinniśmy razem o nie dbać i razem inwestować w naprawy lub kupno nowego mebla. Faceci nie zauważają takich rzeczy albo nie chcą zauważać . Jak mu o tym powiesz, na pewno powie, że nie wiedział, że to dla Ciebie jest problem, przecież nic nie mówiłaś , że musi się dołożyć do kanapy. Takie rzeczy trzeba mówić głośno i wyraźnie, że oczekujesz, że tak właśnie będzie. W przeciwnym wypadku Twoje frustracje i niezadowolenie będą narastały i kumulowały się tak jak pisałaś o tym wcześniej, że w końcu wybuchasz, bo za dużo problemów się nawarstwiło.

Ktos tu napisał..że nie warto kłucić się o dzieci..bo one dorosna i odejdą i zostaniemy sami...gdyby mój partner choc trochę o tym pomyślał... ostatnio coraz częściej narasta we mnie taki gniew, złość ...i z tej niemocy chcę uciec jak najdalej...ale..no własnie jest ale...
Jesteśmy razem 5 lat , ja mam nastoletnie dziecko które mieszka z nami , mój partner 8 latka , który mieszka z matką.
Wszystko jest pod dyktando jego syna...wakacje, weekendy, święta...nawet przyjemności...każda ma prawo być wtedy gdy młody jest u nas ...i nie wazne czy dotyczy jego , mojego syna czy mnie ...
ostatnio coraz więcej się o to kłocimy- on twierdzi że ja jestem zadrosna o młodego, i że ograniczam mu kontakty...
a ja tylko prosze i tłumaczę że nie może mnie pomijac w decyzjach zwiazanych z moim urlopem, świętami, wydatkami ....
Ja ciągle szukam winy w sobie ...bo przecież on chce dobrze , ..bo nie ma syna na codzień .... szukam sposobu polepszenia naszych relacji ...ale wytrzymuję kilka dni ... i ciągle czuję że po prostu ja się nie liczę ..że jestem tłem ...ułatwieniem życia...bo zaradna..bo zarabia...wszystko pilnuje .
Poradźcie jak ułożyć te sprawy i nie czuć się na końcu, nie ważną .

"kjim napisał:

zazdrosna13 napisał:

M nie wynajmie mieszkania, bo jest służbowe i ma takie zastrzeżenie w umowie, niestety jest jeszcze mniejsze od mojego, byśmy mogli się tam wszyscy wprowadzić i sytuacja jest patowa.

To nie jest patowa sytuacja, to jest bardzo jednoznaczna sytuacja i oznacza, że inwestując kasę w tamto mieszkanie będziesz ładować w mieszkanie dla syna (synów) Twojego M. Jeśli masz taką nadwyżkę kasy to lepiej odłóż na konto i dasz swoim dzieciom na start jak będą tego potrzebowały.  Tym bardziej , że:

zazdrosna13 napisał:

Oglądaliśmy ostatnio z M meble, bo chcę wymienić te w salonie. M wydawał się w ogóle nie zainteresowany, kupił tylko parę drobnostek do siebie

Jeżeli kupujecie kanapę dla siebie i dla Jego syna, który ciągle ją okupuje (z tego co mówiłaś wcześniej, nie możesz go wyprosić ze swojego pokoju nawet późnym wieczorem) a Twój Partner nie widzi potrzeby dołożenia się, to ja bym sięgnęła po radykalne środki i rzuciła któregoś wieczora komentarz do Młodego w obecności M, coś w stylu: to nie jest twoja kanapa, więc bardzo proszę idź do "swojego" pokoju. Przy czym słowo "swojego" też nie wiem czy ma tu uzasadnienie? Czy M kupił Młodemu jakieś meble do tegoż pokoju? Czy Młody okupuje łóżko i biurko, które kiedyś było rzeczami Twojego syna? Wiem, że grozi to kolejną kłótnią z M, bo stanie w obronie syna, ale powinnaś wtedy wykorzystać tę sytuacje do przedstawienia swoich argumentów, że skoro razem użytkujemy, czytaj: zużywamy, niszczymy meble to powinniśmy razem o nie dbać i razem inwestować w naprawy lub kupno nowego mebla. Faceci nie zauważają takich rzeczy albo nie chcą zauważać . Jak mu o tym powiesz, na pewno powie, że nie wiedział, że to dla Ciebie jest problem, przecież nic nie mówiłaś , że musi się dołożyć do kanapy. Takie rzeczy trzeba mówić głośno i wyraźnie, że oczekujesz, że tak właśnie będzie. W przeciwnym wypadku Twoje frustracje i niezadowolenie będą narastały i kumulowały się tak jak pisałaś o tym wcześniej, że w końcu wybuchasz, bo za dużo problemów się nawarstwiło.
"
heh...jak u mnie w domu....
choć syn mojego faceta z nami nie mieszka ..to jego pokój był najważniejszym punktem kupna i wyposażania nowego domu...ani nasza sypialnia czy kuchnia nie była tak interesująca...ot po prostu nie miał na to czasu..ale i chęci...
Pokój mojego syna *pomimo że mieszkamy od 2 lat , jeszcze niedawno wygladał jak składzik kartonów- każdy zakup dla niego jest o krok do awantury...mój partner wyszukuje inne niż mój syn chciał rzeczy..tłumacząc mi jakie to by było marnotrastwo kasy gdybyśmy kupili to co chce mój syn.....oczywiście pokój jego syna był gotowy od razu , meble z mojego mieszkania z pokoju mojego syna były jak nowe i super pasowały...tatuś kupił tylko sprzęty..stół do piłkarzyków...komputer, wieżę .. elektroniczkego darta ...i inne takie zabawki...jak młody przyjeźdźa to ma w co się bawić..bo przecież inne zabawki się już nudzą ...
moi znajomi jak nas odwiedzili ..to mysleli że to pokój mojego syna...bo nikt by nie wpadł że jego lokator tu nie mieszka....
ja wiem że zadrość przeze mnie przemawia.... i taka złość na samą siebie że nie miałam odwagi i siły tyle zrobić dla swojego syna...tylko jeszcze pomagałam urządzać pokój młodego....
A teraz co ?? moje myslenie że jak mu pokaże że jego syn jest częścią rodziny to ta jego miłośc dbanie i ważność i mnie też się "dostanie " ..ale teraz widzę że nie...jego wymagania wzrastają ....i skoro nigdy nie musiał sie liczyć z nami wszystkimi , z potrzebami nas wszystkich..to teraz tym bardziej.

Wszystko zależy od podejścia faceta i jeśli przez 5 lat nic się nie zmieniło do nie przewiduję poprawy. Mój M jest bardzo związany z synami i przeszłam z nim prawdziwe katusze, jednak musze powiedzieć, że w ciągu 2 lat, kiedy już opadły emocje związane z rozwodem zmienił się diametralnie. Facet musi chcieć zadowolić partnerkę, być otwartym na zmiany, by wszystko jakoś poukładać. Polecam terapię rodzinną u psychologa, może jakiś autorytet wpłynie na jego postępowania, mi tez to dużo dało.
Ze swojej strony mogę tylko powiedzieć, żebyś doceniła to, że nie msz jego syna na co dzień.

"Facet musi chcieć zadowolić partnerkę, być otwartym na zmiany, by wszystko jakoś poukładać"..
ja myślę że to jest jakby głowny powód mojego..naszych problemów.
Mój M uważa że ja powinnam się dostosować do wszystkiego..bo przeciez jego syn jest biedny bo rodzice nie sa razem...bo on jako ojciec jest biedny że nie ma syna na codzień...i że ja mam jego (narzeczonego ) i swojego syna więc nie wiem jak to jest...
Ja to wszystko rozumiem..ale często mam uczucie że on mi wytrąca argumenty moich potzreb i mojego syna tymi tekstami o biednym synku i biednym tatusiu.... a ja wychodzę w tym na zła wiedźmę ...
najlepiej jest jak dbam o dom, o kasę , nie komentuję drogich zakupów dla młodego... kolejnych prezentów ..i jeszcze miło obsługuję i sprzątam po nich..a mój syn wtedy siedzi zamknięty w swoim pokoju- bo matka dla niego nie ma czasu...a trudno by 17 latek i 8 latek zawsze mieli co robić razem ..

U mnie każdy mój przejaw samowoli -tzn. ja zaczełam mieć podejście że skoro on nie uzgadniał ze mna planów...ba ..nawet bym się nie dowiedziała gdybym nie zadawała serii pytań....to znaczy że mnie w nich nie uwzględniał...
I jakby się nie stosuję do zaleceń pana:)Ignoruję wyjścia ...kiedys pytałam, tłumaczyłam...prosiłam..płakałam..ale resztki dumy mi dłużej nie pozwalaja skomleć o uwagę .
Ale te bunty mnie kosztuja olbrzymie nerwy..i najczęściej ciche dni ..ignorancja z jego strony..zachowania że niby z kimś gada potajemnie, na ogród wychodzi...zaczyna biegać .... taki cyrk...
Dziewczyny..jak teraz czytam to co sama piszę to mi wstyd ...... ale się dałam zrobić ......
Dlaczego wybieram takich typów ......dlaczego nie możemy być z facetami partnerami- dlaczego nie ma szczerości i wzajemności w związku - tylko trzeba jak nie krzykiem, to prośbami i grośbami wszystko dobitnie wyjaśniać..

Oczywiście, że tak, bez dwóch zdań! To dorośli wspólnie ustalają plany. Powtarzam, to przede wszystkim twój dom i twojego syna.

Od jakiegoś czasu mocno mi dokuczają te wszystkie sytuacje ...tyle razy tłumaczyłam, prosiłam , pokazywałam...ale bez rezultatów.
Wakacji aż się boję ..do tej pory prawie wszystkie wakacyjne urlopy spędzaliśmy z synem M i jego rodzicami...a mój syn był u moich rodziców i u swojego ojca....Prosiłam M. abyśmy choć tydzień spędzili sami bez dzieci ...ale on nie...bo on woli z synem ..oczywiście ja tez mogę być ..i jeszcze najlepiej u jego rodziców żeby dziadkowie się nacieszyli wnuczkiem...Ale ja nie chcę tak.
Mam dość opieki nad jego synem i jeszcze obsługi jego rodziny...chciałabym po prostu nic nie robić , leżeć na plaży i mieć prawdziwy urlop...Wim że jak będę stawiać na swoim to będzie awantura na całego.... już opowiada że ja jego syna nie chcę w naszym domu...ciężkie to wszystko .

Dałam sobie wejść na głowę jak nic....tłumaczyłam to dobrocią i wielką miłością m do syna, że powinnam się tylko cieszyć że tak traktuje swoje dziecko i dba o nie ...że pomimo rozwodu chce dać mu namiastkę domu..ale widzę że on dba tylko o siebie i swojego syna ...a ja cóż ...naiwna kobieta z sercem na dłoni co myślała że tej miłości dla mnie i mojego dziecka starczy ...a fakty są takie że on stworzył dom dla swojego syna a my się musimy dostosowywać do jego zasad i reguł...
jakoś czarno to widzę ...Weszłam na to forum z chęcią znalezienia pomocy dla mnie ,,,żebym takich emocji nie miała w związku z nimi...żebym mogła inaczej reagować...I co teraz ?

Zdarza się, że w ludzie się rozwodzą. Ale czy syn jest biedy. No nie sądzę. Ma co jeść, gdzie spać, rodzice go kochają. A utwierdzanie go w przekonaniu, że taka z niego ofiara go krzywdzi. Krzywi charakter, bo cokolwiek w życiu mu się nie uda to, będzie miał gotową wymówkę. Mamusia i tatuś się rozwiedli, a jak taki biedniutki jestem.

Nie pozwól się sprowadzić do pozycji służącej w swoim domu.  2 dorosłych facetów może, a nawet powinno być w stanie ci pomóc. Nie masz obowiązku non stop skakać wokół nich i spełniać ich zachcianki. Weź czasem swoje dziecko i idź z nim np. do kina, na lody, basen itp. A panowie niech sobie sami radzą.

finansowo ? zarabiam lepiej niż mój facet , syn ma od ojca dość wysokie alimenty... ale to wszystko szło na dom, kredyt , alimenty m, zajęcia dodatkowe jego syna , i ogólnie na życie ...ostatnio zaczęłam blokować alimenty mojego syna - nie chcę ich wydawać na nasze życie ...bo wystarczająco zarabiam ..
Syn ma 17 lat , juz mówi o studiach...bardzo dobrze sie uczy ...jest bardzo ambitny... M zarabia jakieś 70 % mojego wynagrodzenia i z tego jeszcze opłaca alimenty , dodatkowe zajęcia , wakacje, ferie , kupuje młodemu zabawki, ubrania - bo matka daje go w tym co stoi
Nowy dom - wiadomo dużo wydatków - ostatnio było tez kilka kłótni o to - ja ostrzegałam m że już nie ruszam alimentów syna , ze je odkładam - i ze moja i jego pensja jest na nasze wydatki...więc zaczęło brakować kasy na niektóre rzeczy ...i dostało mi się bo poprosiłam żeby ograniczył wydatki na syna swojego typu kolejne lego ...gra ..jakieś pierdoły które możne nie kosztują jakieś kokosy..ale gdy na weekend kilka takich pierdół kupił to się robiła kwota spora...np. 200-300 zł ...więc mi zaczął wyliczać że kupiłam synowi buty drogie , takie specjalistyczne do gry w koszykówkę ...bo ćwiczy ...a jego synkowi to on nie może sprawić radości..każde moje prośby odbija w moją i mojego syna stronę.
Poza psychiką i głupim sercem nie jestem od niego zależna - mam mieszkanie które kupiłam po rozwodzie jak byłam sama....dobrze że mnie rodzicie odwiedli od pomysłu sprzedaży i inwestycji w nasz wspólny dom....heh ...bynajmniej jest po równo - mieliśmy podobną kasę na początek  i na resztę  kredyt wzięliśmy ... teraz m wspomina że jakbyśmy sprzedali moje mieszkanie  i spłacili kredyt to by nam się super żyło - ale ja już się nie spieszę do tego...bo jak tu przeczytałam na forum.....to ja zapierdzielam najbardziej na majątek m i jego syna...bo mnie i mojemu dziecku już by i to co bez kredytu mamy , wystarczyło ... Dla mnie kasa nigdy nie miała dużego znaczenia , w sensie nie patrzyłam na to tak jak tu teraz napisałam...ale ostatnie wydarzenia trochę mnie zabolały ..wiem jak to wygląda wszystko - facet znalazł sobie naiwną z niezłą kasą laskę z dzieckiem, co myślała że w 4 stworzą rodzinę ...ciągle wierzyła że kiedyś on zobaczy ile dla niego robi,,,,jaka jest wspaniała ...że jego syn ma dom u nich i będą wszyscy żyli długo i wspaniale.....a finał jest taki że lasce różowe okulary spadły z nosa i coraz więcej zaczyna jest przeszkadzać....ale pan nie chce jej słuchać.... twierdzi że szuka dziury....że powinno być jak do tej pory...bo podobno wszyscy byli zadowoleni....

Lily ... to nie tak proste . Poza sprawami jakie trzebaby załatwić, pozamykać są jeszcze uczucia - muszę dojrzeć do takiej decyzji i się do niej przygotować.
M nie jest zły , czasami coś pomoże w domu , czasami nawet obiad zrobi , coś tam robi na ogrodzie .... ja  widzę jak zyją koleżanki ...wcale gorzej czy lepiej nie mam...może tylko ta sytuacja z jego synem jest inna..
M napewno nie będzie współpracował np, przy sprzedaży domu ....I przez pryzmat kasy też nie ma co patrzeć - że niby ja sponsor - bo i odwrotnie często bywa , że kobieta zarabia mniej .... Patrząc realnie na jego argumenty - że chce synowi dać gwiazdkę z nieba bo tęskni za nim, że robi wszystko żeby tylko syn się uśmiechał - czyż to nie typowe dla kochających rodziców?
Jedni mają wiedzę i siłę dawać ale i uczyć , wymagać...inni jak mój m idą najprostszą drogą - okupowania prezentami miłości ..jemu się wydaje ze to jest jedyna metoda- bo jak coś wymaga od syna--choćby pół godziny nauki - to ten płacze prawie - a ja da komputer to banan na buzi- chłop prosto reaguje , i rzadnych rad nie słucha - prezent -tak, wymagania - nie .
Ja sobie powtarzam że to przeciez nie mój syn, nie moja sprawa ...i próbuje udawać że nie widzę ..albo uciekam żeby nie widzieć ....ale ostatnio zabiło mnie ..że przeciez jego młody dorośnie ...i będzie rzadził w moim domu , nie szanując mnie ...bo ojciec taki daje mu przekaz....zabawa....przyjemności..i ignorowanie ludzi którzy coś od ciebie wymagają

Już uruchomił się u ciebie mechanizm obronny, sama przeczysz własnym słowom. Jeśli zgłębisz trochę wiedzę, przestaniesz zachowywać się jak ofiara i staniesz się odporna na złe traktowanie partnera.  W tej chwili są to wyłącznie uczucia negatywne, przykrywane poczuciem krzywdy i winy, które mylnie interpretujesz jako miłość, czy troskę. Zatrzymaj i przerwij ten kamienny krąg, wymaga to jednak zmierzenia się z problemem, stąd twoja obawa i lęk przed nieznanym. Grozi ci tylko tyle, że powrócisz do relacji na nowych, zdrowych zasadach.

Wiem ze macie rację ...ale ja nie chcę ciągłych awantur , ciągłego tłumaczenia mu - nie chce mi się z nim gadać już ...bo nienawidzę tej baby jaką się staję ...ciągle prosze tłumaczę ...tak jak napisałaś KJIM- żebrzę o uwagę dla swoich potrzeb....... nie lubię siebie wtedy...najczęściej w duchu sobie mówię ...daj spokój..przeciez to ciebie nie zabije .....a kolejne marudzenie niczego nie zmieni tylko kwasy będą.....
Tylko ja mam wrażenie że my drugie  i macochy zawsze będziemy gorzej traktowane...w sensie..że zawsze to jego  dziecko i ewentualnie jego była więcej mają do powiedzenia co do wakacji (no bo tatuś zrobi tak jak mama synka chce no bo przeciez ona tez potrzebuje odpowcząc ) .... i wiadomo że cały urlop chce spędzić z synem..bo go nie ma na co dzień...
A jak Wy sobie radzicie z takimi sytuacjami...gdy macie poczucie że ktoś Wam włazi w zycie ....zawsze stawiacie na swoim ?

Udało mi się zmienić najważniejsze. Nie dałam się zgnoić, tak jak by to widział mój teraz już BYŁY mąż. W chwili gdy zaczął mnie szantażować , że zabierze mi dzieci byłam bez pracy i z debetem na koncie (pieniądze z konta wyciągnął mi mąż). Dzięki wsparciu moich rodziców udało mi się wyrwać z toksycznego (teraz to tak oceniam) związku. Złożyłam pozew o rozwód i rozpętałam prawdziwą wojnę. Ale wiedziałam, że walczę o to co mam najważniejsze czyli o dzieci i o siebie. Pokazałam byłemu w końcu, że nie jest pępkiem świata. Stanęłam na nogi.
Teraz jestem w związku z facetem, który tak jak ja, jest po rozwodzie. Tak jak i u Ciebie traktował swoje dzieci jak księżniczki próbując Im wynagrodzić sytuację, w której znalazły w związku z rozwodem. Tłumaczyłam mojemu M od samego początku, że nigdy nie kaleczyłam swoich dzieci zbytnim rozpieszczaniem i nie pozwolę na priorytetowe traktowanie Jego dzieci pod wspólnym dachem. Nigdy już nie pozwolę się zepchnąć na dalszy plan.  Nie pozwolę żeby moim życiem rządził ktokolwiek a  już na pewno nie pozwolę na to, żeby moje/nasze plany były uzależnione od fanaberii Jego Byłej Żony albo od kaprysów Jego dzieci. Owszem idę czasem na kompromis, uginam się i dostosowuję ale wszystko w granicach zdrowego rozsądku. I za wszelką cenę bronię teraz interesów swoich i moich dzieci. Broń Boże nie doradzam Ci radykalnych środków w postaci kolejnego rozwodu. Ale z całego serca Ci radzę zabezpieczać swoje zdrowie psychiczne i interesy Twojego dziecka. Facet to "rzecz" nabyta. Ty i Twój syn jesteście sobie najbliższą rodziną i o te relacje dbaj najbardziej. Ta k jak piszesz "kolejne marudzenie nic nie zmieni, będą tylko kolejne kwasy. Musisz podjąć radykalne kroki żeby zmienić sytuację w której się znalazłaś. Nie musi to byc rozwód. Może po prostu twardo stawiaj na swoim, ogranicz finansowanie Twojego Partnera, daj mu do zrozumienia, że poradzisz sobie bez Niego , ale czy On poradzi sobie bez Ciebie i Twojego wsparcia?

Ciągle są jakieś sytuacje, z którymi ciężko sobie radzić. Poczytaj nasze forum. Co rodzina to inne kłopoty. Oprócz kłopotów z podejściem do dzieci-pasierbów są/bywają jeszcze ogromne kłopoty z Byłymi żonami naszych Partnerów. Ja na początku musiałam przewalczyć z moim M, żeby najpierw wszystko uzgadniał ze mną a dopiero potem rozmawiał z Byłą Żoną. Tez bywało, że dowiadywałam się ostatnia , że Oni sobie coś tam pozamieniali i że zamiast wyjechać na działkę musimy jechać po Jego/Ich dzieci. Tez strajkowałam jak się okazało , że dzieci przyjeżdżały w podartych i brudnych ubraniach a wyjeżdżały od nas w nowych, bo wstyd przecież było oddawać Je w takim stanie. Powiedziałam PASS. Skoro Matce tych dzieci nie jest wstyd puszczać w podartych rajstopach to ja Ich cerować nie będę. M kupował ciągle ubrania a potem w tych nowych ubraniach oddawał dzieci Matce. U nas zostawały te brudne. I co? Ja musiałam je prać , prasować a Mamusia dostawał nówki sztuki i nigdy tych ubrań nie oddawała. Kiedy M powiedział któregoś razu, że nie ma kasy na coś tam, to skończyło się kolejną kłótnią.  Wykorzystałam sytuację i przypomniałam mu te wszystkie ubrania (czytaj pieniądze) które oddaje co weekend Byłej żonie. Powiedziałam, że ja więcej starych ubrań nie będę prać, prasować składać. Bierzesz dzieci - bierz za nie odpowiedzialność. Pierz, sprzątaj po nich (lub naucz żeby w końcu zaczęły to robić same). Nie sprzątam po Nich, ale wymagam żeby bylo czysto. Czy zrobią to One czy M zrobi to za dzieci jest mi wszystko jedno. Przestaje Je wyręczać kiedy widzi, że brakuje mu czas żeby się wys.ać. Wtedy dopiero goni dzieci do tego żeby same po sobie posprzątały. Jeśli przestaniesz usługiwać Twojemu M i Jego synowi to w końcu odejdą od kompa, zejda z kanapy bo zgłodnieją a syf Ich przerośnie.   Chce być dobrym tatusiem to niech tez zaangażuje się w obowiązki z ojcostwem związane.

Prosty przykład. Dochodzi wieczór.
Mówię MOIM dzieciom: sprzątacie zabawki, myjecie się i za 20 minut spotykamy się w pidżamach na kanapie, bo zaczyna się film. I za 20 minut nasza trójka faktycznie siedzi już przed telewizorem bo zaczyna się film.
Mój M mówi do swoich dzieci: sprzątacie zabawki, myjecie się i za 20 minut spotykamy się w pidżamach na kanapie, bo zaczyna się film. I za 20 minut, mimo kilkukrotnych próśb, Jego dzieci nadal rozrabiają/bawią się w pokoju.
Film się zaczyna, On też chciałby usiąść i z nami obejrzeć, ale Jego dzieci nadal biegają po pokoju. Jaki jest skutek. Kolejnym razem nie zwraca Im po 100 razy uwagi tylko bierze za rękę i zaprowadza do pokoju, sprząta z Nimi a potem Ich myje żeby było szybciej.   Bo wie, że ja za Niego tego nie zrobię, a dzieci mają Jego prośby w dupce. A jeśli o godzinie, której miało być posprzątane, zabawki dalej się walają po podłodze lub kanapie (gdzie chcemy oglądać film) biorę i ostentacyjnie wywalam do kosza. A w zasadzie zrobiłam tak raz. Był  płacz i zgrzytanie zębami, teraz już wiedzą, że słowo "sprzątamy" oznacza, że "sprzątamy" a nie bawimy się dalej i udajemy że nie słyszymy. Takimi małymi krokami udało się już przewojować naprawdę wiele zmian :-)

dziewczyny..toż to będzie istny przewrót w moim zyciu....
Ja myslałam że tylko ja trafiłam na takiego wspaniałego tatusia co gwiazdki kupuje te najlepsze i najdroższe... no i jak mu odmówić ..kiedy to dla synka... najgorsze że poźniej teściom opowiada że ja znowu mu żałowałam dla młodego... że mam jakieś ale ... Ale widzę że nie tylko u mnie moje dobre intencje i pomoc szły na marne.
Syn m przyjeżdza do nas tak jak pisała któraś dziewczyna- często brudny bo z podwórka , bez bielizny nawet..na weekend ok...ale na wakacje tak samo.
M kupuje mu ciągle nowe rzeczy...które giną ...haha ... kilka razy prosiłam żeby zapytał byłej czy nie ma u niej..podobno nie..choć ja wiem doskonale że nawet nie pyta.... woli mnie okłamać ...Młody ma u nas pełną szfę ciuchów , bo m jak coś widzi co mu się podoba to kupuje...oczywiście niczego nie sznuje- ostatnio po kolejnych prośbach o umycie butów (5-6 par ma młody i wszystkie wyglądają jakby je ktoś w kałuży moczył  ) i nie wstawianie ubłoconych do szafy w przedpokoju ..po prostu sprzatając wyrzuciłam do worka na smieci...bo mnie takie nerwy wzieły - nowe buty kupine i wyglądały jakby je pies poszarpał ...
szafa pełna błota ...ręce opadają ... to m. stwierdził że mam chorobe psychiczną ....ale buty wyjął i wyprał w pralce...heh..sama śię śmieje z tego wszystkiego..żałosne to ...
Kwestia wymagań od dzieci jest ciągłym powodem różnicy zdań- mój syn musi wszystko-pomagać w domu, na ogrodzie , ciągle jakies teksty ..oczywiście tylko do mnie - bo do syna jest miły...chyba odwagi nie ma - mój syn jest wysoki i wysportowany..nie jest agresywny .....ale czasami mam wrażenie że m jakby się go wstydził...nie wiem...na mnie czasami nawrzeszczy (oczywiście m )..ale do mojego syna ma taki dystans... nawet jak czasami mój młody cos tam nie tak zrobi to m. nie powie tego jemu tylko mnie...... teraz mój syn uczy się jeździć samoch...m. go zabrał 2 razy na plac.... to było po kolejnych moich zalach..że nie jesteśmy rodziną tylko jest jego synek i on..i ja z moim gdzieś tam... na końcu.... powiedziałam m. że jeśli nic się nie zmieni to zabiorę syna i odejdę..bo moja krzywde zniosę ..ale jak mi syn mówi że nie może doczekac się studiów ..bo chce wyprowadzić się z domu....to mi serce prawie pękło....a my mieszkamy w mieście w którym on chce studiować....
wracając do nauki jazdy- mój syn był szczęśliwy, rzeczywiście fajnie się im spędziło ten czas - m. nagrywał filmik jak uczy mojego syna jeździć.... super sobie radził..podoba mu się jazda... po tych dwóch lekcjach m. oświadczył że teraz juz nie zaproponuje mojemu synowi kolejnej lekcji...chyba ze ten przyjdzie i go poprosi....nie bardzo rozumiałam o co chodzi...próbowałam się dopytać ..czy coś się stało...m. skwitował że to mojemu synowi powinno zależeć i powinien się prosić m żeby dalej się uczyć....
No i tyle...
Trzymajcie kciuki Kochane , zamówiłam rower dla siebie - będziemy z synem jeździć na wycieczki - on to lubi .
Syn powiedział na wieść o rowerze dla mnie...znowu będzie jazda z m..ze sobie coś kupiłaś bez jego zgody  i aprobaty ..no i najważniejsze że jemu nie .....i ma rację ....no ale cóż ...szkołę życia czas rozpocząc...
Przyznam Wam się że jeszcze jedną rzecz brzydką zrobiłam- przelałam kasę z mojej pensji na moje konto.
On cos tam chyba ma na koncie...bo dostaje jakieś dodatkowe premie których ja nie widzę ...bo wpływają na jego konto...
no zobaczymy czy dziś będzie wojna.... wczoraj zrobiłam pranie - ale bez rzeczy jego i jego syna... to wyprowadził się z sypialni....następnie wyjął kartę polsatu z dekodera(na niego jest umowa) choć płacę ja z wspólnych jak dotąd pieniędzy .....wyłączył jeszcze internet .... bo umowa tez na niego.... ale mój syn wyszedł z pokoju zapytać co z internetem..i ten udał głupka ..że zaraz naprawi....
telewizji nie mam  dalej w sypialni ... jak ja mogłam zyć w takich warunkach.
a rano macie rację ...już zaczełam szukać powodów że to ja cos nie tak zrobiłam... i bagatelizować wszystko..byle poukładać sobie w głowie żeby móc się pogodzić....ale na szczęście ludzie w pracy i Wy moje drogie dodałyście mi trochę do myslenia... jak nie teraz to kiedy zmienią moje życie...nie jestem jeszcze taka ostatnia ...mam 38 lat już..albo dopiero..... to się rozpisałam

Nie pęknę ...muszę tylko unikać rozmów z nim..i macie reację ..nie będę już niczego tłumaczyć... bo te rozmowy wyprowadzają mnie z równowagi... on wtedy spokojnie tłumaczy że źle widzę..źle myślę...że nie jest potworem ...i że o co ta awantura ? że mi nie powiedział czegoś ..... wiecie...nawija mi na uszy......rzuci jakieś słowka jaka to ja ważna jestem..po to by wszystko wróciło do starych zasad..... a ja w stresie myślę tylko żeby te ciche dni się skończyły ...a on ciągle pyta...nie chcesz sie pogodzić...no przecież chce.... i znowu moje sprawy sa spychane .....
ale nie tym razem....
Ciężki okres przede mną ...teraz jest impreza u jego rodziny na którą muszę iść... będzie ciężko udawać że jest ok....jego rodzice przyjeźdzją na jakiś tydzień do jego brata(mieszka niedaleko )....m. ma zwyczaj dzielić się z mamusią zwłaszcza naszymi problemami ...już kiedyś szczękę zgubiłam jak mi rzuciła że przy następnej naszej kłotni żebym do niej zadzwoniła..jakoś to przegadamy w rodzinie........i wierzcie mi że to żadna pomoc z jej strony... kilka razy mówiła m. że ja go źle traktuje..i że najważniejsza jest rodzina czytaj syn ..............