Być drugą i macochą

Zazdrosna, to nie wróży nic dobrego. Jeśli wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi, On ma się ująć za synem tylko dlatego, że to Jego syn, to tu jest coś nie tak!!! Wytłumacz mu to na przykładzie. Czy jeśli mielibyście wspólne dzieci, to też by podważał Twój autorytet i zawsze obstawał za dzieckiem? Na pewno nie. Razem próbowalibyście spojrzeć obiektywnie na zachowanie (wspólnego) dziecka i wspólnie podejmować jakieś decyzje z nim związane. Dziwne dla mnie jest to , że dla Twojego M, oczywiste jest to, że zajmujesz się Jego dzieckiem (kiedy Jego nie ma), ale jeśli chodzi o wychowanie, trzymanie dyscypliny itp - to Tobie wara od dzieciaka. Nie może być ślepo zapatrzony w dzieciaka, bo Młody w końcu obróci to przeciwko Niemu. Może właśnie Twoje chłodne spojrzenie na zachowanie dziecka powinno dać M do myślenia. Pamiętaj, nie rezygnuj z tego co jest dla Ciebie ważne i jeśli macie pójść na jakiś kompromis, to niech to nie będzie 100% kompromisu z Twojej strony.  Jeśli obojgu Wam zależy na tym związku, to znajdziecie rozwiązanie. Mam nadzieję, że u mnie tez tak będzie. Pozdrawiam.

Sama widzisz , że poszło o pierdołę, ale to efekt wszystkiego co się wcześniej skumulowało. Dajcie sobie trochę czasu i odpocznijcie.

Teściowa łaskawie wręczyła mi klejnot rodowy i oczekuje, że będę nosić... Komedia.

A za nie mam pojęcia. Ale paskudne to to jest. Broszka z różowego złota z czerwonymi i zielonymi kamieniami. Ohyda. Leży w szkatułce i czeka aż jakiś złodziej się skusi.

Mocno podobna do tej. Inny szlif kamieni i są zielone i czerwone. Przy okazji zrobię.

Temu to to wylądowało w pudełku. A S. nawet się nie zdziwił. Też go bierze obrzydzenie jak to widzi.

Minął kolejny długi weekend z dzieciakami M. Moja córa w sobotę rano wyprowadziła się z tego powodu na dwa dni do koleżanki. M latał przy swoich chłopakach jak z pieprzem, a ja czułam się samotna, bo ani mój facet nie był dla mnie, ani nie miałam przy sobie swoich bliskich, gdyż nawet mój syn spasował. Trudne są te wybory.
Do tego M podjął decyzję o ubezpieczeniu się na życie. Ja zostałam upoważniona na równi z jego dziećmi (przynajmniej tak mi powiedział). Jakoś nie jestem tym zachwycona.
Ciągle porównuje się ile dla niego znaczę i przyznam, iż w stosunku do jego dzieci wypadam blado. M już planuje wakacje dla swoich synów, z nami pewnie znów będzie problem by w ogóle wyjechać gdzieś na dłużej. Nie wiem, może to ja przesadzam, ale mam wrażenie, że M nie myśli o naszej przyszłości, a zależy mu tylko na dzieciach.

Kjim, a jak tam u was?

Kjim, świetnie cię rozumiem, do niczego dobrego to jednak nie prowadzi

Ja w tym roku postanowiłam, iż na wakacje nie wybiorę się z dziećmi M. Kazałam mu wysłać chłopaków na kolonie. Jak sobie pomyślę, iż drugi syn M będzie u nas przez cały miesiąc to mam już ochotę uciekać z domu

Ha, ha A czyż to nie uczciwe rozwiązanie? Dzieci na kolonie, a my razem:). Już widzę reakcję M, jak chłopaki się rozryczą, że nie chcą na kolonię, jak było w zeszłym roku.

tak czytam czytam czytam i myslę sobie tak....
to przecież jest tak, jakbyście siedziały na bombie.

Ty kjim piszesz, że uwielbiasz swoje dzieci - i zupełnie zrozumiałe jest dla vciebie to, że spędzenie wakacji z tamtymi dziećmi to katorga, męczennictwo i koszmar.no ale tamte są starsze niż twoje małe smyki -więc dlaczego są takie niesamodzielne i absorbujące?

zazdrosna - a ty odkładasz kolejny wybuch - pt. planowanie wakacji.

dziewczyny a może jest tak, że jak nie potraficie zaakceptować tych dzieciaków... to może nie potraficie zaakceptować tez tych facetów?
przecież - patrzę na to z boku - to jest nienormalne

owszem, wy chcecie tych facetów - ale bez ogonków, na własnych warunkach, tylko z waszymi dziećmi

a czy przychodzi wam do głowy, że oni moga mieć taki sam stosunek do waszych dzieci? kjim - może twoje maluchy tylko irytują twojego partnera?
zazdrosna - może twój partner jest obojętny i zdystansowany do twoich i w zasadzie wolałby, żeby nie istniały?

założyłyście apriori, że faceci akceptują was i wasze dzieci - ale akceptować ich i ich dzieci nie potrafie

nie - ja rozumiem, rozumiem, że te dziaciaki są wredne, rozwydrzone, niesamodzielne, niewychowane i z deficytami.. ja wszystko rozumiem

Ale to ojcostwo ich ojców jest tego przyczyną
abstrahując od byłych...

przecież - te nieudaczne dzieci - to ich nieudaczni rodzice
to wasi partnerzy- niezaradni, niekonsekwentni, zagubieni i na dodatek oczekujący, że chociaż oni się nie angazują w wychowanie waszych dzieci, to wy - tylko0 dlatego, bo wam nic między nogami nie dynda - jsteście predysponowane do tego, by wychowawywac wszystkie dzieci - ich dzieci też
i w zasadzie powinniście być szczęsliwe, nie wymagać i nie być roszczeniowe - bo wszystkie dzieci nasze są - a naturalny, wrodzony i imperatywny instykt kokochy powoduje, że przygarnięcie każdego dzieciaka....
\
czy problemem nie jest w ogóle relacja z tymi facetami?
czy oni sa gotowi do relacji "patchworkowej"?
bo od was się tego oczekuje, nie?

zazdrosna? jak tam twój i twoje dzieci?
kjim? a jak jest u ciebie?

i dlatego one takie są: absorbujące, wymuszające, nieposłuszne, przekorne itp. Nie mamy do nich serca, ani cierpliwości.
Aż mnie korci, kiedy młody M, ten który mieszka u nas pojedzie do matki i w tedy zaproponuję M wypad z moimi dziećmi. Nie mogę się doczekać jego reakcji

M może i się hamuje ze swoimi odczuciami, ale młody M wręcz cieszy się jak mojej córki nie ma w domu, co z resztą doprowadza mnie do szału.

End_aluzja, obawiam się , że masz niestety rację. Sama czuję, że siedzę na tykającej bombie. Sama też dostrzegam, o czym napisałam wcześniej, że nie potrafię nawet już spojrzeć obiektywnie na dzieci M, bo cały czas patrzę na nie, przez pryzmat naszych kłótni. I jak pisałam wcześniej wiem, że nie One są winne całej tej sytuacji. Wiem, że nie One są winne temu, że nie potrafią się zachować tak jak ja bym chciała żeby się zachowywały, bo nie ja przecież je wychowywałam i nie ja wychowuję. Nie mam żadnego wpływu na te dzieci , bo główny autorytet dla Nich to Ich Matka. Niby oczywiste. Rozumiem to, dotarło już to do mnie, że nigdy nie będę miała na nie wpływu, ale będę musiała tolerować ich zachowanie, psocenie i to jakie cudeńka nakładzie Im do głowy Ich mamusia. I póki M nie weźmie się za wychowanie tych maluchów, póki On nie weźmie spraw w swoje ręce i nie będzie chciał być tatą-autorytetem to ciężko to widzę. I w tym widzę jakąś szansę na poprawę tego co jest miedzy M i mną. Wiem, że te dzieci (ogonki - jak je nazwałaś) nie znikną z Jego życia. Ale ON ma ogromny wpływ na to, jakie te dzieci będą!!! To wiemy już oboje, On mówi że rozumie, ale czy naprawdę będzie wstanie wziąć na klatę trud związany z WYCHOWYWANIEM swoich dzieci??? Powoli dociera do mnie, że nie i tak jak napisałam wcześniej, co raz mniej mam serca do tego. Co raz mniej optymistycznie patrzę w przyszłość.

Acha - i jedno sprostowanie. Moje dzieci są starsze, Jego młodsze. Niby różnica nie duża, ale jeszcze w tym wieku dwa lata różnicy to jakby dwa lata świetlne.
Pytałam M wielokrotnie, czy to, że moje dzieci są z nami na co dzień, czy to, że w zasadzie zawsze są obecne, że poświęcam im swój czas (np przy lekcjach) czy On przez to czuje się w jakiś sposób pominięty, mniej ważny w naszym związku? Otóż twierdzi, że nie. Ale moje dzieci nie "wchodzą mu w drogę". Nie powierzam mu Ich w opiekę, nie każe mu się Nimi zajmować i odrabiać z Nimi lekcji. Nie zostawiam dzieci Jemu , bo np muszę iść do pracy. Organizuję wszystko tak, jak było do tej pory kiedy Go z nami nie było.  Np dogaduję się z dziadkami czy nie zechcieli by zająć się wnukami. Mam to ogromne szczęście, że mogę na Nich liczyć. To nie znaczy oczywiście, że M nie zająłby się moimi dziećmi. Ależ zająłby się, gdyby musiał, ale ja od Niego tego nie wymagam. On natomiast uznał za OCZYWISTE, że kiedy Jego dzieci są u nas, to opiekujemy się nimi oboje, czyli np jak On idzie do pracy, to ja opiekuję się Jego dziećmi. Dlatego piszę , że masz dużo racji. Masz bardzo dużo racji.

ale jesli ma to działać i ma byc uczciwie kjim - to musi działac w dwie strony
jesli ty nie obarczasz partnera opieką nad swoimi dziećmi - to oznacza, że tak naprawdę TAKIE same oczekiwania masz wobec niego
rozumiesz?
takie ustawienie opieki nad dziećmi i fakt zorganizowania wszystkiego tak, żeby jego w to nie angazować, oznacza, że ty oczekujesz od niego takiej sameju postawy
a on wrzucił dzieci do "jednego worka"
a ty ich nie chcesz w jego worku
bo wyraźnie rozgraniczasz moje dzieci- twoje dzieci
podkreślam -MOJE dzieci...
to, czy on chce swoje dzieci zrobić waszymi dziećmi z powodu tego, że chce z tobą wszystko dzielić, czy z powodu tego, że jest wygodny i korzysta z okazji - to zupełnie inna sprawa...

ale nie ma w was zgody co do tego - w jaki sposób wasze dzieci mają prawo uczestniczyć w waszym zyciu
ale tez nie ma zgody, co do tego, w jaki sposób wasze dzieci mają prawo uczestniczyć w zyciu KAŻDEGO Z WAS...

i tu - jak sądzę, jest pies pogrzebany

poniewaz kjim
twoja postawa-mówiąca - to nie moje dzieci, i ja ich nie wychowywałam i nie wychowuję - jest nieprawdziwa w każdej sytuacji - gdy zajmujecie wspólną przestrzeń
bo tak naprawdę wychowujesz, socjalizujesz, uczysz
relacjami, zwyczajami w twoim domu, regułami

ale ty podnosisz ręce w górę i mówisz- TO NIE MOJE DZIECI NIE MOJA SPRAWA

ale to jest jak najbardziej twoja sprawa - zobacz co czujesz, jak się czujesz... to jest twoja sprawa

jesli do mojego syna przychodza obce dzieciaki - to te obce dzieciaki MUSZĄ dostosowac się do moich zasad.
jesli przyjeżdżają do nas znajomi z rozwydrzonymi dzieciakami - ja te dzieciaki dyscyplinuję- mówię np. w tym domu, w trakcie posiłku - nie bawimy się telefonami. jeżeli masz ochotę się teraz bawić - to nie możesz siedzieć przy stole - ale możesz zjeść i wtedy wrócić do zabawy

kiedy dzieciaki wybrzydzają i marudzą - mówię - to jest obiad. jesli tobnie nie odpowiada, kiedy wszyscy zjemy, mogę dac ci kawałek chleba z masłem..

a dwa lata - to lata świetlne.. wiem

Tak, zgadza się. Tłumaczyłam Mu, że to co dla Niego jest "oczywiste" (że opiekujemy się dziećmi razem), dla mnie takie oczywiste nie jest. Od samego początku mu tłumaczyłam , że nie szukam ojca dla moich dzieci, bo ojca już mają. Uczę dzieci szacunku do M, wymagam od Nich żeby były posłuszne również Jemu, że jest członkiem naszej rodziny, ale nie jest Ich Ojcem.

On tak. I uwierz , że ja też próbowałam traktować wszystkie dzieci równo. Ale jest jedno wielkie ALE. Pani EX nie uważa tak jak MY. Wpaja dzieciom do głów, że nie mogą mnie kochać, nie  mogą się do mnie przytulać, nie muszą się mnie słuchać. Słowa Matki dla dzieci w tym wieku są święte. I cokolwiek ja im nie będę tłumaczyć, cokolwiek M nie będzie tłumaczył to... Matka i tak ma rację. To tak jak w historii Zazdrosnej , która opowiadała, że Dzieciak wielbi Matkę , bo ta mu dała czekoladę. Nie ważne, że to Zazdrosna dba o dzieciaka na co dzień. Ważne, że "mamusia" dała czekoladę.

Obawiam się jednak, że to drugie i jasno wyraziłam Mu moje zdanie na ten temat. Nie chcę zrobić z Niego Ojca moich dzieci i nie zamierzam być Matką dla Jego dzieci, dlatego, że dzieci mają już swoich rodziców. I choćbym stawała na głowie i klaskała stopami najważniejsza w Ich życiu będzie Ich Matka i to co Ona Im powie. Oczekuję jedynia szacunku do siebie i poszanowania zasad i granic, które obowiązują w naszym domu.

Wiem o tym. Od samego początku uczyłam dzieci jakie zasady obowiązują w naszym domu. Że sprzątamy po skończonej zabawie, że myjemy ręce przed jedzeniem, że odstawiamy naczynia po jedzeniu, że nie wyrzucamy przeżutej gumy za kaloryfer itd. To są obowiązki na miarę wieku dzieci ale i tak napotykamy ciągle na opór. Wiem, że w ten sposób przykładam rękę do Ich wychowania. Nie podnoszę rąk do góry. Ale wymagam od M, żeby również przykładał do tego rękę. Jeśli nie pasuje Mu/Im system kar i nagród obowiązujący w tym domu, to Niech dzieci tu nie przywozi. On również ma wybór (wiem że trudny), ale nie może być tak, że Jego dzieci będą traktowane bardziej pobłażliwie niż moje dzieci. Jeśli "wrzucił dzieci do jednego worka"i razem się nimi opiekujemy, to Niech będzie konsekwentny i wszystkie traktuje równo. Wymagać, nagradzać i karać też będziemy po równo. Ale skoro Pani Ex buntuje dzieci przeciwko mnie (a być może również przeciwko M), to Jego w tym głowa, żeby z tym walczył. Niech siada i tłumaczy, tłumaczy, tłumaczy albo się nigdy nie dogadamy. 

Ciężko jest wychowywać nie swoje dzieci w dodatku przez dwa weekendy w miesiącu, kiedy Matka tych dzieci na co dzień wyznaje zasadę, hulaj dusza piekła nie ma.  Myślę, że M zdaje sobie sprawę, że Ja i Ona zupełnie inaczej wychowujemy dzieci i obawia się również, że za parę lat Jego dzieci będą miały w du..e spędzanie weekendów z Jędzą, która wymaga, która nakłada obowiązki i wyciąga konsekwencje. Wybiorą bezstresowo spędzany czas z dala od Ojca i Jego wymagającej kobiety. Dlatego czuję, że siedzę na tykającej bombie. Zastanawiam się co będzie za rok, dwa, trzy kiedy dzieci Mu powiedzą "nie chcemy do Ciebie jechać, bo nie lubimy tej Jędzy". Co On wtedy zrobi? Zrezygnuje z tego związku, żeby nie stracić kontaktu z własnymi dziećmi? Albo starci ten kontakt i będzie miał w sercu żal do mnie o to, że przeze mnie stracił z nimi kontakt.

Wiesz co End_aluzja, właśnie dlatego, że się miotam, znalazłam się na tym forum. Jakiś czas temu zaczęłam się zastanawiać jak to jest w innych tego typu rodzinach? Czy inne kobiety w podobnej do mojej sytuacji, przeżywają to wszystko podobnie, czy może .... nie mają takich rozterek, bo np Ich Partner nie stawia ich przed takimi wyborami, a może dzieci tychże Partnerów mają normalne Matki, które nie manipulują dziećmi, może nie mają takich rozterek, bo mają inne podejście do tych dzieciaków? Szukam odpowiedzi na moje pytania. 

piszesz, tak: "tak się zastanawiam (...) na ile ich miłośc do was, chęć bycia z wami- jest tak silna - że jeśli postawicie ultimatum w postaci zasad, to oni się zgodza dostosować? bo ja mam wrażenie - że te wasze relacje z nimi to takie balansowanie na linie - ale ciągle to WY robicie coś, żeby się na niej utrzymać.(...)

Myślisz, że stawiając takie ultimatum postępuję nie właściwie? Myślisz, że powinnam ratować ten związek w ten sposób, żeby z pokorą spuścić głowę i pozwalać sobie na Nią wchodzić, Jemu i Jego dzieciom? Żeby On był zadowolony i Jego dzieci, a ja i moje dzieci powinniśmy być dla tej rodziny tylko tłem?

Powiem Ci do jakich wniosków ja powoli dochodzę. W chwilach kryzysowych sobie myślę , że dobry związek powinien się obronić sam. Jeśli trafiasz na tego właściwego partnera, to wszystko powinno ze sobą zagrać!!! Nie powinno być przepychanek, stawiania ultimatum, bolących kompromisów. Ale potem schodzę na ziemię i myślę, że przecież nad każdym związkiem trzeba pracować. W każdym związku trzeba kompromisów. Tylko niestety ja/My nie znaleźliśmy sposobu no to, by wszystko w nim zagrało tak jak trzeba. :-(

kijm tak jak mówisz, jeżeli na początku relacji postawisz jasno swoje oczekiwania i granice. I w trakcie związku lekko je tylko modyfikujesz, nie zmieniach, nie naciagasz, nie pozwalasz sobie wchodzic na głowę, to twój partner nie może mieć pretensji. Na to zgadzał się od początku, w myśl zasady "widziały gały co brały".
Jednakże jak dalej związek sie potoczy, kiedy emocje opadną i związek nie będzie kierował się emocjami - to już nie do przewidzenia.

Ja jestem ciekawa jeżeli możecie odpowiedzieć dziewczyny, czy mieszkacie w swoich mieszkaniach. Oni wprowadzili się do was, czy wy wprowadziłyście się do nich? Czy kupiliście / wynajeliście wspólnie coś własnego?

Ja też próbowałam na początku traktować wszystkie dzieci równo, po czym po pewnym czasie stwierdziłam, że wszystkich zadowolić się nie da, a moje dzieci mają tylko jeden dom i nie mają dokąd pójść. Nie mogę dopuścić do sytuacji kiedy moje dziecko wychodzi z domu bo nie czuje się w nim dobrze. Kiedyś na pewno by mi to wypomniało.

zazdrosna13 dbaj o swoją córkę i jej emocje.

:-) w myśl tego co tu napisałaś, mój M ostatnio mi powiedział "przecież wiedziałaś, że mam dzieci i się z Nimi spotykam, że są częścią mojego życia, czyli widziały gały co brały", a ja mu na to, że również On wiedział od początku, że jestem zasadnicza, że WYCHOWUJĘ swoje dzieci, nie pobłażam i nie daję sobie włazić na głowę. Skoro od początku o tym wiedział, to przecież musiał sobie zdawać sprawę z tego, że nie będę tolerowała spazmów, wymuszania, kapryszenia i nieposłuszeństwa Jego dzieci - widziały gały co brały - odpowiedzieć mogę tym samym.

Jestem tego samego zdania. Moje dzieci, są z nami na co dzień. Wychowujemy je, mamy ogromny wpływ na to jakie są , jak się zachowują, jak postępują. Tu jest Ich dom i dla mnie będą zawsze najważniejsze. I wiem, że zaraz zbiorę tu cięgi, że faworyzuję swoje dzieci i nie liczę się z dziećmi Partnera. Ale to nie jest zupełnie tak. Chciałabym żeby były takimi samymi członkami naszej rodziny jak moje dzieci, ale na Boga tamte dzieci mają dom, Matkę u której mieszkają, która wychowuje Je po swojemu, która (teoretycznie) powinna dbać o te dzieci tak jak ja dbam o swoje. Nie będę wywracała swojego życia i moich dzieci do góry nogami, tylko dlatego że co drugi weekend mam gości w domu.

Myślę , że kwestia własności mieszkania jest tu drugorzędna. Mieszkamy razem, razem gospodarujemy, tu dzieci moją swoje miejsce, tu w domu powinny mieć azyl a nie z niego uciekać.

Tendre77 a w jakim wieku jest twoje dziecko? Napisz coś o swojej sytuacji

Dokładnie ,tez podchodzę w bardzo podobny sposób  tak jak to opisałaś. Tez egzekwuje ( staram się jak tylko mogę z rożnym efektem) moje oczekiwania i moje nałożone zasady ,które nie są niczym nie do zrealizowania  przez drugą osobę

Co do marudzenia i wybrzydzania  jedzenia to u nas jest katorga do pochlastania się, ale przyjęliśmy z mężem taką postawe, że w razie czego wie gdzie lodówka.
Generalnie u nas jest wielki problem z jedzeniem czegokolwiek i nawet w minimalnej porcji, dzieciak wychudzony jest przerażająco ,mimo tego strajki trwają w tym temacie i końca nie ma. Na sile nie dajemy rady, po dobroci tez nie, tak więc nie ma sensu się użerać, bo nic się tym nie wskóra

Zgadzam się w 100%. I dlatego nie zamierzam "matkować" żadnym dzieciom, po za moimi własnymi.

Nie jest pozytywnie odbierany przez kogo? Nie potępiam Cię za to.
Ja po 2 letnim doświadczeniu (tak jak napisałaś: zabieranie dzieci na noc, na wyjazdy, wspólne spędzanie czasu, a nawet szorowania zaniedbanych przez dwa tygodnie przez matkę dzieci) powiedziałam pass. Powiedziałam M, że jednak nie dźwignę tego. I zaczęłam stosować zasadę "na dystans, bez zaangażowania w sprawy tamtych dzieci". Nie wiem jeszcze tylko, czy tak potrafię. I czy w takim klimacie jesteśmy w stanie przetrwać na dłuższą metę. Wiele zależy tu od postawy M i czy będzie chciał opiekować się swoimi dziećmi sam, czy zatęskni za kobietą, która będzie Go w tym wspierała. Która nie będzie wytykać Jego dzieciom, że marnują wodę, że pobrudziły brudnymi rekami ściany albo że mają poskładać swoje ubrania.
Tendre77 opowiedz mi jak organizujecie sprawę urlopu? Bo to że weekendy Twój facet spędza ze swoimi dziećmi, to nie jest pewnie trudne do zorganizowania. Ale czy On zabiera dzieci na wakacje/ferie? Czy rezygnujecie ze wspólnego urlopu i spędzacie go każde z osobna?

I Tu wracamy do tego o czym pisała End_Aluzja - wiele w takim związku zależy od Partnera. Czy decydując się na nowy związek ma świadomość, że zakłada NOWĄ RODZINĘ. Że ta rodzina Go potrzebuje. Jego rola w tym wszystkim jest ogromna, bo powinien umieć pogodzić obowiązki względem swoich dzieci i nie zaniedbywać przy tym swojej RODZINY, DOMU który zadecydował się z nami stworzyć.  Ja próbowałam tworzyć nasz nowy dom i układać to wszystko tak, żeby wszyscy byli zadowoleni. Nie dźwignęłam tego.  Ale to po prostu nie jest moja rola. Teraz, tak jak pisałam wcześniej, zaczynamy od początku budować nasz związek. Zobaczymy czy M dźwignie swoją rolę.
Tendre77 - dziękuję za to co napisałaś (na pewno wiesz dlaczego).

Zobacz Zazdrosna:          Można?           Można :-)

Nie wiem jak dokładnie wygląda Wasza sytuacja , ale ja gdybym miała zaproszenie do rodziny M i wiedziałabym, że Ona też ma tam być, to bym nie poszła. Strasznie niezręcznie bym się czuła, myślę, że rodzina również. A tym bardziej jeśli M nie było by ze mną. Żeby siostra nie czuła się urażona, że zbojkotowałam imprezę, szczerze bym Jej powiedziała, że przepraszam ale nie chciałabym nikogo stawiać w niezręcznej sytuacji, więc z prezentem dla dziecka przyjdziemy z M jak wróci z podróży. A tak swoją drogę to dziwne, że wcześniej nie pałały do siebie sympatią a teraz Pani EX zjawia się na imprezie rodzinnej? Może wie, że miałaś na niej być i porostu chce Cię na siłę poznać. Ja bym tego unikała. Taka konfrontacja to nic przyjemnego.

Nie wiem co dokładnie byś chciała wiedzieć o mojej sytuacji, żeby to było bardziej przejrzyste. Może to, że mój pojechał za granicę, żeby jakoś polepszyć naszą przyszłość. Planujemy mieć razem dziecko, rozmawiamy czasem o ślubie, wspólnym zamieszkaniu gdzieś. Jego rodzina traktuje mnie już jako jej część. Rodzice mojego faceta chcieliby mnie na siłę też z nią zapoznać, żeby nie było takich sytuacji, że ona nie pozwala Małej przyjeżdżać. Kiedy siostra mojego faceta mi o tym powiedziała, ze ona będzie to powiedziałam, ze się zastanowię, a ona do mnie: "przestań, powiecie sobie cześć, cześć i na tym się skończy" ja w to szczerze wątpię i mam zamiar jej właśnie powiedzieć, że wpadniemy z prezentem dla Małej na ich nowe mieszkanie kiedy D przyjedzie. Nie wiem czy ona się wprosiła na tą impreze czy siostra mojego ją zaprosiła, ale mimo wszystko jest mi trochę przykro, czuję się trochę jak piąte koło u wozu. Może jak zobaczą, że nie przychodzę to przestaną ją zapraszać?

Tendre77 w jakim wieku macie dzieci ??

viksi ja osobiście nie poszłabym na roczek dziecka bez mojego męża i to jeszcze będąc w takiej sytuacji o jakiej piszesz jak to wygląda, kto tam byłby itd.
Nie czułabym się komfortowo a dla mnie komfort  podczas wyjścia do kogoś jest najistotniejszy

A co myślicie nad tym, żeby pogadać z facetem na ten temat, że nie podoba mi się to, że skoro ja mam być w przyszłości jego żoną, bratową i synową to żeby starali się ten kontakt ograniczać tylko do spraw związanych z dzieckiem, a nie robić z niej drugą synową, a w zasadzie pierwszą ( bo była przecież przede mną, ale oni nawet nie planowali brać ślubu i ich związek był kompletnym niewypałem, ale wpadli o zgrozo w XXI w.) Mam wrażenie, że oni jej w tyłek włażą, a ona sobie z nimi pogrywa i ma ich jak laleczki na sznurkach, dyryguje jak chce, bo jeżeli zrobią coś źle to nie da dziecka i koniec.

Nastolatka i przedszkolak

Wiecie dziewczyny Ja zauważyłam jedno. Nie uogólniam broń boże /w wielu przyapadkach pewnie jest inaczej, czekam aż taki spotkam/, ale jednak to większość...  faceci w większości przypadków chcą wychowywać swoje dzieci cudzymi rękoma.
Mam nową kobietę, zabieram dzieci, Ja idę do pracy to oczywiste skoro jesteśmy rodziną, że ona zostaje z dziećmi i nimi się zajmuje niezależnie od swoich planów, bo przecież wiedziała, że mam dzieci i zasądzone spotkania. Partnerka nie może? no to idziemy do mamusi. W końcu przy częstych wizytach atrakcji też nie można naokrągło zapewniać - bo to i kosztuje i wymaga inwencji twórczej. Dziecko małe - no ile można klocki układać, albo na placu zabaw przesiadywać. Dziecko starsze to burza hormonów powoduje, że taki nastolatek od rana jest znudzony i olewa wszystko. Łatwo nie jest.
Wystarczy, że dałam mu wolną rękę. Spotykaj się ile chcesz, organizuj czas, zapewniaj atrakcje. No i... komu sie chce dojeżdzać za często, dzieci też mają plany, kolegów, zajęcia itp...

Jego dzieci to nastolatki. Ma z nimi bardzo dobry kontakt. Lepszy byłby pewnie tylko gdyby był z nimi 24h.
Z rozmów z dziećmi i własnych doświadczeń wiem, że dla dziecka najważniejszy jest kontakt sam na sam. Rzadziej ale bardziej efektywnie. Dlatego uważam, że nie ma co na siłę robić jednej wielkiej happy family. Niech spotka się z dziećmi i poświęci ten czas w 100% im. A ja w tym czasie mam czas dla siebie. Oczywiście częstotliwość tych kontaktów zależy od potrzeb obu stron.
Gorzej jeżeli macie zasądzone widzenia stałe weekendowe. Tylko z waszych słów wnioskuje, że nikogo one nie cieszą, bo młody jest krnąbrny i niezadowolony. Partner jak tylko może ucieka, a ty zostajesz z wychowaniem jego dziecka. Własne też robi ewakuację z domu.

Viksi. I jeszcze jedno. Poznalas go jak Miałas 19 lat. To pewnie twój pierwszy poważny związek. Jesteś pewna ze jesteś gotowa na związek z facetem jego dzieckiem i poniekąd jego była??
Za chwile urodzisz dziecko i będziesz zadała, jak już macie wspólne żeby mała odstawil na boczny tor.. Takie mam niestety wrażenie.

Ale miejmy nadzieje ze jestem niesprawiedliwa i złe cie oceniam. Ze doroslas już do związku padhworkowego.

Uważam, że nie ma co generalizować. Bo ile ludzi tyle sympatii.
Ja też miałam przypadek ,kiedy nikt nie przepadał za synową kiedy byli w związku, a wręcz "przepadali" za nią po rozstaniu, bo bali sie, że ograniczy im kontakty z dzieckiem.
Na twoim miejscu grzecznie tak jak mowiłaś, zaproponowałabym przyjście z prezentem na kawę jak wróci twój partner. Na imprezie możesz nie czuć sie komfortowo. I nie chodzi tu absolutnie o to czy EX jest sympatyczna czy nie.