Być drugą i macochą

Witam Was odważne kobiety.

Mieszkam we Francji. Tutaj Macocha to belle-m?re co znaczy piekna matka. Ciekawe prawda?

To dobrze, kiedy mamy możliwość wyboru:)

W Polsce automatycznie nazwa ta kojarzy się z podłą kobietą, wyrodna matką.
Kiedy mamy doczynienie z taka własnie kobietą mówi się na nią: marâtre.

Matka może popełnić więcej błędów w wychowaniu dzieci niz macocha.
Tej drugiej mniej zostanie wybaczone.
Mniej tez zostaje docenione.

Cieplaki
Monika

Witajcie !! Jesli chodzi o moją sytuacją i Pchłe to jak nie ma szkoly to jest bardziej ugodowe, spokojniejsze i mniej konfliktowe dziecko ,bardziej jest taka ludzka wtedy ,ale  co nie znaczy że rogów nie pokazuje wcale ,pewnie że pokazuje ale juz nie takich naostrzonych W szkole  przed feriami troche awantury narobila z nauczycielką,bylo ostre spiecie , ale mąż postaral sie zalagodfzic sytuacje na rozmowie z kobietką.Dwie przeciągneły strune wm mojej ocenie
Małolata dzisiaj wyleciala do Iatli do dziadków i ciotki  , na poczatku nie chciala ,bo ona ma z nimi takie realcje na dystans , kilka razy w roku się zaledwie widzą ,ale jak juz dziadki postawiliją pod murem i jej bilet wykupili, do tego jeszcze akurat sie trafilo ,że tez do nich leci bliska meza rodzinie osoba , tak  wiec Pc. już machnela na to ręką i spakowala walizki bez protestó poźniej. Przyleci  pod koniec ferii .
Normalnie niemal jak urlop od dziecka mamy

Zazdrosna - ja Ci zaczynam zazdrościć, że mimo ciężkiej sytuacji jeszcze w tym tkwisz. Znosisz kolejne "ciężkie weekendy". My chyba jesteśmy bardziej temperamentni i niestety kolejna "kumulacja" skończyła się tym, że M się wczoraj wyprowadził Zaczynam to traktować jak normę , bo wyprowadza się z domu średnio co 3-4 miesiące, za każdym razem gdy nawarstwią się problemy. Tylko, że za każdym razem zastanawiam się czy wróci Na razie jestem na Niego tak wściekła, że chyba już mi jest wszystko jedno. Jestem wściekła, jestem smutna, jestem zła. Zapowiada się ciężki czas.

Dzieci? Jeszcze nie wiem. Sytuacja powtarza się któryś raz z rzędu, do tej pory nie były to długie okresy. Po tygodniu lub 10 dniach wracał, mówiąc, że przemyślał wszystko, że wie, że nie powinno tak to wyglądać i że nie potrafi bez nas żyć. Te krótkie chwile Jego nieobecności byłam w stanie jakoś dzieciom wytłumaczyć. Teraz też im powiedziałam, że zbliżają się ferie, że M będzie miał przez tydzień swoje dzieci i że u nas nie bardzo są do tego warunki, więc na jakiś czas M i Jego dzieci pomieszkają u dziadków (rodziców M). Łyknęły to i na razie nie zadają pytań. Wiedzą, że M czasem znika, potem się pojawia, ale jeśli ma być to wyprowadzka na "forever", to nie wiem jak im to wytłumaczę :-(. Cztery lata temu przeżywały strasznie to, że Ich tata przestał z nami mieszkać. Do tej pory raz na jakiś czas powraca pytanie, czy nie mógł by z nami znowu mieszkać. Ale mimo tych pytań wiem, że uwielbiają M, tęsknią za Nim jak Go nie ma i wiem, że przeżyją to potwornie jak się okaże, że On jednak nie wróci, wyjdzie na to, że On też Ich zawiedzie. Za każdym razem kiedy M wracał i godziłam się na jakiś kompromis, to robiłam to między innymi dlatego , żeby nie narażać moich dzieci na ponowną stratę. Ale kompromis ze strony M jest chwilowy. Po jakimś czasie On "wraca na swoje tory" i robi wciąż to samo. A chodzi oczywiście i głównie o Jego Ex i to w jaki sposób postępuje wobec Niej a w jaki sposób wobec mnie. Dochodzą oczywiście inne kwestie, o których Ty piszesz, miedzy innymi, kwestia wspólnych finansów i braku zaufania do siebie w tej kwestii. Wiem że Pijawka-Ex, ssie z Niego co tylko może po za alimentami, a mnie krew zalała kiedy mi powiedział, że nie ma za co zapłacić zakupów związanych z wyposażeniem mieszkania (mieszkanie jest moje) i żebym zwróciła mu kwotę, którą wydał na coś tam wcześniej. Wyczułam niechęć do finansowania z Jego strony czegokolwiek co się tyczy mojego mieszkania mimo, że mieszkamy i gospodarujemy w tym mieszkaniu razem. Ale to jestem w stanie przełknąć. Wiem czym grożą później podziały majątku i co się z tym wiążę, więc jeśli chodzi o tą kwestię to Go rozumiem i nie potępiam. Jeśli zaś chodzi o Jego Ex - to wiem, że bardzo przeżył Jej odejście, wiem, że próbował walczyć o związek, wiem, że do tej pory jak Ex kiwnie paluszkiem i  przez chwile będzie miła, to On jest w stanie poświęcić nasze plany i iść Jej na rękę, mimo, że twierdzi, że robi to "dla świętego spokoju, bo nam potem żyć nie da". A to oczywiście boli mnie jako kobietę. Jeśli chodzi o mnie - nie ustępuje mi, tylko ze mną walczy, jeśli o Nią chodzi- ustępuje Jej, jak twierdzi "dla świętego spokoju". A mnie wtedy krew zalewa. Jako matka moich dzieci - walczyłam o mój związek z Ich ojcem przez długi czas właśnie dla Nich. Nie chciałam rozwalać małżeństwa, bo wiedziałam jakie negatywne skutki będzie to miało dla moich dzieci. Walczyłam. Poświęciłam siebie, zrezygnowałam ze swoich potrzeb, robiłam wszystko, żeby mąż miał dobrze, żeby był zadowolony,  żeby realizował swoje pasje i hobby, pomagałam i kryłam Go jak nawalał robotę i nie wywiązywał się ze zleceń. Starałam się godzić pracę zawodową, wychowanie dzieci, obowiązki gospodyni domowej, kochanki, przyjaciółki, wspólnika aż w końcu pękłam. Mąż urósł w piórka i traktował mnie jak murzyna do odwalania całej roboty. I kiedy już zatraciłam siebie w tym wszystkim i obudziłam się ze świadomością, że stałam się murzynem, okazało się, że jest już za późno żeby cokolwiek zmienić. Wpadłam w dół, z którego ciężko było wyjść. Ale początkiem wyjścia z dołu było złożenie pozwu rozwodowego i odcięcie się od Pana i Króla. Kiedy zdecydowałam się na nowy związek powiedziałam sobie i M (któremu opowiedziałam moją historię), że nigdy więcej nie dopuszczę do tego, żeby zrezygnować z czegoś co jest dla mnie ważne. Że nie zatracę się drugi raz dla mężczyzny, nie zrezygnuje z siebie. A teraz się okazuje, że to nawet nie ten mężczyzna wyznacza mi jak mam żyć, tylko Jego Ex. To mnie przerasta. I chociaż wiem , że moje dzieci bardzo ciężko zniosą taką stratę, to nie pozwolę na to, żeby drugi raz wykopać sobie pod sobą dół.             
Sory, że się rozpisałam, ale chyba musiałam się wygadać.

Z czym się tu nie zgadzasz?

Piękne, tylko co z tego, jak przy okazji następnych konfliktów, kolejny raz się wyprowadza. Nie daje to poczucia bezpieczeństwa i co raz bardziej zaczynam wątpić w szczerość tych słów :-(

Ja też po każdej takiej kłótni, zastanawiam się,czy to naprawdę ja jestem ta zła? Czy ja naprawdę tak dużo oczekuję? Czy ja oby napewno nie przesadzam? Może nie powinnam być taka uparta i się czepiać? Ale zaraz potem myślę o moim zakończonym małżeństwie..... i wiem, że nie mogę się ugiąć, bo jeśli to zrobię, to  znowu zatracę siebie. Wiem, że jestem w stanie poświęcić wiele dla mężczyzny, wiem że potrafię zrezygnować ze wszystkiego na czym mi zależy, żeby mężczyzna był zadowolony i szczęśliwy. Ale czy o to chodzi w związku? Obie strony powinny się starać, jedno i drugie dawać coś od siebie. I po analizie wiem, że skoro ja poświęcam sporo to M, to jedno dla mnie mógłby zrobić. Jedno. Nie być uległym wobec Pani EX. Chcę czuć, że bierze moje zdanie pod uwagę, że jestem ważniejsza od Niej. I On mówi, że mnie rozumie , tylko że niewiele to zmienia. Dlatego w momencie kiedy On stawia sprawę na ostrzu noża i mówi: "albo zaakceptujesz moje zachowanie (w stosunku do Ex), albo się wyprowadzam", ja odpowiedziałam mu: "albo to zachowanie zmienisz, albo pakuj się, bo ja tego nigdy nie zaakceptuję". Zżera mnie to od środka, niszczy mnie i nie poradzę sobie z tym. No i wybrał :-(

A co do Walentynek, to.... właśnie przeczytałam w necie, że większość par rozchodzi się właśnie w Walentynki.  Wolałabym jednak, żeby ten dzień był pełen pozytywnych emocji, czego i Wam życzę.

Może do wieczora trochę ochłoniesz, emocje opadną. Staraj się spędzić ten wieczór z Nim, nie myśląc o całym pakiecie, który jest z Nim na co dzień. Jeśli macie go spędzić tylko we dwoje, to bądźcie we dwoje i ciesz się tą chwilą (takich jest mało).

Jako kobieta - romantyczka, nie marzę w tej chwili o niczym innym. Ale coś mi się wydaje, że dostanę kolejny raz wiadro zimnej wody na łeb.

Ułatwiło decyzję. Nie zjawił się. Za to usłyszałam słowa, których nie chciałaby usłyszeć żadna osoba od kogoś kogo kocha: "jesteś młodą, ładną, mądrą kobietą zasługujesz na kogoś lepszego niż ja...Kochamy się, ale to jest za duży mur do przeskoczenia" . I?.... chyba przyznaję mu rację. Nie przeskoczymy tego :-(

Właśnie przestałam być macochą dla kogokolwiek i przestałam być drugą. Jeszcze nie wiem czy będę się z tego cieszyć. Na razie cholernie boli.

Ważne że oboje widzicie , że jest problem, ale i oboje chcecie go rozwiązać. Nie pakujecie się i każde nie idzie w swoją stronę...Najwyraźniej obojgu Wam zależy na tym związku. Trzymam kciuki. I oczywiście będę tu do Was zaglądać.

Cześć. Jestem tu nowa. Nie mam zaufania do forów internetowych, ale liczę, że znajdę u Was wsparcie i zrozumienie.

Czuję, że coś się we mnie złamało. Oddałam dziecku mojego męża całe serce. Całą cierpliwość. Nigdy na niego nie krzyczałam, chociaż jest często nieznośny. Nigdy nie nastawiałam dziecka przeciwko jego matce (chociaż ona oczywiście nastawia). I znów po raz kolejny po weekendzie dziecka u nas... dostałam listę zarzutów co zrobiłam źle. Dlaczego ja wszystko robię źle?

Witajcie dziewczyny.
Zastanawiam się czy wypowiadają się tuta w wątku macochy pół-sierot?
Zastanawiam się jak sobie z tym radzić jak nie ma się uczuć do dziecka (to powoduje wyrzuty sumienia), którym z początku miało się tylko zajmować, pomagać w opiece, a tu się okazuje, że dziecko sobie próbuje znaleźć rodzica. Bo prawdziwy nie żyje albo jest nim tylko z nazwy.
Jak się zmusić do pokochania cudzego dziecka albo jak się nauczyć udawać.

Hej,
jeśli zajmujesz się wychowywaniem nieswoich dzieci to jesteś macochą, ślub nie ma tu nic do rzeczy

Często młoda wyjeżdża do dziadków? Staracie jakoś wpłynąć na ich zachowanie w stosunku do małej? Mnie też szlak trafia jak młody M jest u dziadków, gdzie wszystko wolno. Nawet odezwać się przy nich nie można wymagając czegoś od młodego, bo ten unosi się rykiem (13 lat!) a dziadki wyjeżdżają na M, że się czepia. Chodzi o błahostki jak np. umycie rąk do posiłku.

Trzymaj się,kochana... Wiem,że boli. Ale nic nie dzieje się bez przyczyny...
Nowy rozdział przed Tobą....:) Tego jestem pewna.

Mam wnerwa na maxa. Cały tydzień bez dzieci M, błogi spokój i chwile pełne szczęścia. Wystarczył jeden dzień powrotu do rzeczywistości i rozchwiałam się nerwowo.
Poszło o oglądanie filmu M z synem, który skończył się po godzinie 23. Telewizor jest w pokoju w którym śpimy z M. Nie muszę chyba wspominać o braku prywatności o tak później porze, gdy na drugi dzień wszyscy musimy wstać wcześnie. Wymagam, aby młody do godz. 22 był u siebie w pokoju. Jestem tak niewyspana i wściekła, że nie mam ochoty dziś wracać do domu. Jak tu wytrzymać do końca tygodnia? W piątek na weekend przyjeżdża do nas drugi syn M, a ja mam ochotę uciekać.
Te cudowne chwile spędzone sam na sam można policzyć na palcach jednej ręki w ciągu całego roku. Pozostały okres to użeranie się ze smarkaczami, chyba jestem już na to za stara i za wygodna. M coraz bardziej odpłaca się za mój brak cierpliwości i tolerancji do jego synów.  Kurcze, nie nazywam się Matka Teresa i też mam prawo do własnego szczęścia.

Lily89 życzę ci z całego serca wszystkiego dobrego, ale bądź ostrożna, jeśli w końcu pojedziesz do Rosji. Utrzymaj niezależność finansową i mniej otwartą furtkę na możliwość powrotu. Te rzeczy są ważne dla każdego związku, jednak za granicą nie będziesz miała, aż takiego wsparcia rodziny i będziesz narażona na ataki pani ex. Regularne kontakty z dziećmi faceta też mogą spowodować, że będziesz się z nimi gorzej dogadywać. Obym się myliła kochana, jednak mam już trochę doświadczenia w tej kwestii. Ja też kiedyś świetnie się bawiłam, głównie na wyjazdach, kiedy M zabierał sporadycznie do nas swoje dzieci, czułam, że tworzymy rodzinę. Na początku znajomości wszyscy chcemy pokazać się z dobrej strony i jesteśmy w stosunku do siebie bardziej wyrozumiali. No chyba, że ty masz tolerancje Matki Teresy, której mi brakuje

Po prostu ostrzegam, ja sama kiedyś dałabym wiele za uświadomienie mnie o możliwych konsekwencjach związku z facetem z dziećmi, ale ty już chyba jesteś zdecydowana, zatem powodzenia

taka jesteś młodziutka lily..
ja rozumiem, że wiesz, jak to jest być nastolatką
ale powinnas tez wiedzieć, jak ciężko wypracować sobie AUTORYTET u nastolatków...

M musi wyjechać służbowo zagranice na ponad tydzień. Powiedziałam mu, że nie ma sprawy pod warunkiem, iż jego młody będzie w tedy pod opieką matki lub dziadków np. w czerwcu. Okazuje się, że wyjazd jest w przyszłym miesiącu. Dziadkowie mieszkają w innym mieście, wiec problem z dojazdem do szkoły, a matka z pewnością go nie weźmie na ten czas do siebie po złości.
Nie wiem co robić. Z jednej strony jest to dobry moment, by się jakoś z nim dogadać, a z drugiej boję się, że mi puszczą nerwy. Ostatnio nasze stosunki są bardzo napięte i nie czuję się na siłach. M ma możliwość dużego zarobku. Któreś z was były w takiej sytuacji? Jak przetrwałyście?

Jesteś bardzo młodą osobą (jeśli te 89 to rok urodzenia). Jeśli tak, to jesteś młodsza od moich synów.
Jako doświadczona życiowo kobieta jedno co mogę powiedzieć ZASTANÓW SIĘ DWA RAZY.

Trzecia żona?!, pasierbowie niewiele młodsi!
Mnie ta trzecia dała by do myślenia najwięcej.

Zazdrosna13 a może to jest dobry moment, albo teraz, albo.... kiedy? Jak frustracja sięgnie zenitu i poszarpiesz się z dzieciakiem? Postaw sprawę jasno. Twój M od dawna wie o Twoich uczuciach w stosunku do Młodego, mimo wszystko chce się po prostu zawinąć i zostawić Cię z kłopotem, z żalem, z płaczącym z bólu i bezradności sercem??? Postaw sprawę jasno - dzieciak ma matkę i albo Ona się nim zajmie, albo ojciec. Jeśli tym razem ojciec też ma inne priorytety, to opiekę powinna przejąć Matka Młodego. Jeśli odmówi i M będzie musiał zostać, to niech ma pretensję do Matki dzieciaka, a nie do Ciebie!!! Chociaż znając życie i sądząc po swoim doświadczeniu, to i tak to Ty będziesz tą niedobrą i komplikującą wszystko jędzą. Ale nie pozwalaj sobie na to.

Jeszcze nic nie ustaliliśmy. Rozważam tylko sytuację, gdybym się zgodziła i młody miał zostać pod moją opiekę. Czuję się trochę do tego zobligowana. Na razie M załatwia by chłopaka na ten czas wzięła matka, jednak ona zawsze robi mu po złości. Zwarzywszy, że tydzień wyjazdu przypadłby w weekend kiedy drugi syn M miałby być u nas. A ex M ostatnio ciągle wymusza awanturami na M by brał drugiego syna do nas, więc jestem przekonana, że się nie zgodzi.
Rozumiem, że M też jest w ciężkiej sytuacji, bo i jego ex i ja najchętniej byśmy się pozbyły jego synów.

!!!!
Ale nic nie zmieni tego że to ONA jest MATKĄ a nie Ty i żal i złość o to, że odtrąca chłopaków M może mieć przede wszystkim do ich Matki - taką Zołzę wybrał sobie kiedyś na żonę i matkę swoich dzieci. A skoro ONA teraz wymusza awanturami na M by brał drugiego syna, to może czas najwyższy żeby facet odpłacił tym samym. Już kiedyś Cię o to pytałam Zazdrosna, czy Matka tych chłopców ma określone kontakty z synem, który mieszka u Was? Czemu nie zacząć wymagać od tej Awanturującejsię żeby w końcu zajęła się dziećmi jak Matka a nie jak niedojrzała nastolatka?

Mój mąż nie raz często i bardzo często wyjeżdża na dłużej lub krócej ,czasami jest  to kilka dni, czasami więcej licząc w tygodniach. Ja na twoim miejscu tak czysto teoretycznie nie stresowałabym się tak, nie raz pisałaś ,ze chłopiec jest grzeczny, nie pyskuje, nie awanturuje się z tobą zwłaszcza ,kiedy jesteście we dwoje tylko. Młody już bardziej na łeb wchodzi ojcu, nie tobie i to dało się zauważyć. Nie sądzę ,aby tydzień nieobecności twojego faceta  ( mąż ,czy konkubent?) wywołał piekło w domu miedzy tobą ,a chłopcem .
Jest w tym wieku , ze skakać, niańczyć już nie trzeba i ty tez nie wyręczaj go, nie podtyka mu wszystkiego pod nos. Adekwatną samodzielnością jak na swój wiek  tez się niech wykaże, nie będzie mieć wyjścia

Na dobrą sprawę jak mnie Pchla podkurzyła nie raz to po prostu ignorowałam ją, już więcej nie prosiłam, nie błagałam, nie wojowałam o lekcje i tym podobne sprawy na co dzień. Swoje robiłam to co do mnie należy i to wszystko. No chyba ze bardzo ładnie i grzecznie mnie poproszono pomoc w czymś i do jej zachowania nie miałam zastrzeżeń, wtedy miedzy nami komunikatywność była nienaganna  .
Dodam, ze na początku  był tez jasno przekazany komunikat :Jesteś pod moją opieką, pod moimi wymogami i musisz je  respektować, w przeciwnym razie napotykając opór nie dogadamy się ,a to się wiąże z szeregiem nie miłych konsekwencji, zysków na pewno wtedy nie będzie

Apropo dziadków o czym wcześniej pisałaś i się pytałaś, to Młoda rzadko się z nimi widzi, ledwie kilka razy w roku ( oni u nas, my o nich) i tak raczej od niechcenia tam lata, z dziadkami tak na dystans, ale to tym bardziej wtedy każdy jej z drogi złazi i wszystko jest po wnusi myśli, bo tak ma być jak dziecko chce i to jest święte, później dziecko rozżalone ,że nie ma takiego ulegania i ustępowania w domu, czy w szkole .Lecz jak się przestawi na odpowiednie tory to już bardziej do ogarnięcia

Chłopak tak został ukształtowany, brak odpowiedniego wychowania od lat, stąd twoje wymogi dla niego są czymś abstrakcyjnym ( dla niego, choć jestem zdania ze nie wymagasz dużo).
Mnie  też takie wady niebywale irytowałyby , ale jak chłopiec może zachowywać się dojrzale i adekwatnie do swojego wieku  jeśli nie jednokrotnie czytałam, że ojciec także bagatelizuje to o co ty go prosisz, abyście wspólnie konkretnie wymogi stosowali  wobec młodego. Wszystko przecieka wam wtedy prze palce
Obowiązki i zasady jakie ustalicie razem konsekwentnie powinny być wdrążane w życie młodego w waszym domu. Nie ma tak, ze ojciec tobie przytaknie ,podpisze się pod tym , a w praktyce machnie ręka olewając wcześniej ustalone zasady i reguły- niestety chyba tak jest
Młody jest infantylny, jest leserem bo najwyraźniej ani matka nie raczyła cos w tym kierunku zrobić (zresztą matka tez ma nie równo pod sufitem),, ani ojciec z tobą nie trzyma sztamy w kwestii chłopaka i wspólnych zasad w jednym domu ( np.  ( sytuacja  z siedzeniem do pozna w waszym pokoju )

Mnie się zdaje, że gdy ojca nie będzie pasierb będzie bardziej uległy na twoje prośby, w przeciwieństwie kiedy wie ze tato jest w domu i on machnie ręka na to, co ty oczekiwałabyś .

Czy my mamy sielankę, możliwe że z boku tak to wygląda.  A czy znajdzie młodszą być może. Aczkolwiek teściowa wieszczy, że ja sobie znajdę młodszego. Kto nie ryzykuje ten nie ma.

Witajcie.

Po raz pierwszy piszę jako zarejestrowany użytkownik, ale sam temat śledzę od dłuższego czasu. Pozwoliłam sobie przeczytać temat od początku i wypowiedzi niektórych z Was są mi aż do bólu (!) znane.

Wybaczcie, że wyszła mi cała długa historia do czytania jak książka, ale skoro i tak padają potem pytania o wiele rzeczy, to ja może napiszę od razu wszystko ;)

Jestem od ponad roku w związku z mężczyzną. Jest starszy ode mnie 14 lat, dopiero co świętowaliśmy jego 40 urodziny. O jego dziecku dowiedziałam się na samym początku, może nie na pierwszym spotkaniu, ale jednak maksymalnie po trzech tygodniach znajomości. Pierwsze spotkania były jako znajomi i chyba żadna ze stron nie podejrzewała, że to się "przeciągnie".

Sprawa była postawiona jasno (przynajmniej tak to wtedy wyglądało). Facet mieszkał wtedy z tą babką, ale twierdził, że już ze dwa lata ze sobą nie mogą się dogadać, że każde z nich szuka sobie swojego partnera i że w sumie nic, poza dzieckiem, ich nie łączy. Nie mieli ślubu.

Wszystko ładnie, pięknie. Oczywiście do momentu, w którym nie znałam ani tej kobiety, ani dziecka. To chyba taki zwyczajny scenariusz, że zakochany facet zrobi wszystko, ale tylko na samym początku. Sprzątnie, pozmywa naczynia, pocałuje na dzień dobry i na do widzenia. Będzie kochał tęsknił i DOMYŚLI się wszystkiego, nawet niewypowiedzianych pragnień.

A potem poznaje się jego dziecko i wielka d**a. Bo przecież dziecko, które kończy podstawówkę może myć się godzinę (bo mamusia się tyle myła, to nie ma przykładu). Może rano wstać i w piżamie przesiedzieć do za dziesięć ósma (bo tatuś zawsze zrobi kanapki, bo przecież to dziecko, bo przecież za nią się wszystko zrobi, sprzątnie - a kto? no chyba w końcu i tak zawsze ja, bo ja nie odwożę dziecka do szkoły). I tak dalej. Dziecko się wita i żegna buziakiem w usta, do mnie można coś krzyknąć zza drzwi. Jak wyjeżdżam, dziecko może spać na moim miejscu pod moją kołdrą i poduszką. No bo przecież ja wydziwiam, że mi to przeszkadza.

Ostatnio usłyszałam, że "to on przecież musiał zrezygnować z większości, o ile nie z całego swojego życia" jak mnie poznał. Aha. Tylko:
-on dalej mieszka w swoim mieszkaniu (niedługo po tym, jak się poznaliśmy, jego była się wyprowadziła, oczywiście dalej jest tu mnóstwo jej rzeczy i dalej ma klucze i wchodzi kiedy chce -BO TU też MIESZKA ICH DZIECKO, więc dla faceta to żaden problem);
- on dalej pracuje tam, gdzie pracował, a ja zrezygnowałam po wspólnych dyskusjach z pracy;
- on ma tu swoich znajomych i tak dalej (ja miałam cały czas swoich minimum 100 km dalej).

Na początku było super. Jak dobrze, jego życie się zmieniło, jak wspaniale, wreszcie normalna kobieta itd. A potem zaczęły mu przeszkadzać rzeczy, które go denerwowały u byłej (tyle, że teraz wkurza go byle co, na przykład jak wstanę pół godziny później od niego). Usłyszałam tekst, że GNIJĘ W ŁÓŻKU.

Albo, jak zrobiłam sobie śniadanie. Pokłóciliśmy się dzień wcześniej i nie miałam nawet ochoty na niego patrzeć. A co dopiero robić mu śniadanie! Nie jadł do południa, taki był obrażony. Chyba na jedzenie się dorośli nie obrażają? Fakt faktem, często robię nam śniadanie, ale bez przesady... Rączki ma, duży już jest.

I tak dalej. Takie pierdoły, które on uważa za normalność, a mnie doprowadzają do szału.

Nagle musiałam wejść w życie, o którym nie miałam pojęcia. Pewnie, że na własne życzenie, ale jednak jest to wielki stres i trudność. Zawodowo tego nie robię... Nie dość, że trzeba się dopasować do drugiej osoby, to jeszcze do dziecka, które przecież fantastycznie wykorzystuje poczucie winy rodziców (wystarczyło, że dziecko "popłakało" miesiąc za nowym telefonem za prawie tysiąc złotych, a już dostało. Co z tego, że rok temu też płakało, tyle, że za innym...).

I tak dalej. Mam dość, mam dość wszystkiego i wszystkich. Warczę dookoła, szlag mnie trafia i tak się to zaczęło kręcić. Mnie wkurza coraz więcej, jego też. Śpimy odwróceni do siebie, pod dwoma kołdrami i każdy pilnuje swojej połowy łóżka. Dosłownie. Wczoraj był problem, jak poprosiłam, żeby się przesunął. Pokazał palcem deseczkę w łóżku, że tu połowa i że wymyślam.

Dobra, koniec! Mogę tak pisać w nieskończoność, znamy się z półtora roku, jesteśmy jakiś rok, a ja zaczynam wariować.

I jak kobietki Dzień Kobiet spędziłyście? Jakiś kwiatek? czekoladka? pomoc w obraniu ziemniaków?
Ja właśnie wróciłam z fajnego długiego spacerku w malowniczych wiosennych terenach i symboliczne % też były

Kwiatki i "Rosyjski język prawniczy w 40 lekcjach" i "Polsko-rosyjski słownik terminologii prawniczej". Jakoś książki bardziej mnie cieszą.

Spotkanie z teściową pierwszego stopnia. Muszę sobie kupić jakiś nervosol.

Kjim, mogę podać ci rękę, mój M się wyprowadził
Przyczepiłam się młodego by przed śniadaniem zjadł wczorajszą kolację, którą sobie zrobił i zostawił w lodówce. Młody kłamał, a M ujął się za nim, doszło do awantury, M pierwszy raz podważył mój autorytet przy swoim synu. Ja też powiedziałam kilka słów za dużo. Oboje wyszli, M później przyjechał po swoje i syna rzeczy. Młody pojechał dziś do matki, mieliśmy mieć z M czas tylko dla siebie, a zostałam sama i przepłakałam pół dnia
Fakt, czepiałam się młodego o różne rzeczy, bo nie mam ochoty po nim sprzątać, więc jestem wredna. Zastanawiam się czy to nie wymówka M, bo po 2 latach mieszkania razem nalegałam abyśmy zalegalizowali nasz związek. M zależało bardziej, aby stworzyć pozory rodziny dla jego dzieci i tu się mijamy. Chce mieć swoje życie, które mogę z kimś dzielić, a nie niańczyć jego chłopaków. Wyjeżdżamy i chodzimy w fajne miejsca tylko z jego dziećmi (czasem z moim synem, bo z racji wieku moje nie bardzo chcą). Gdy z M jesteśmy sami to tylko siedzimy w domu, może jedynie na spacer idziemy. M planuje i odlicza tylko dni, kiedy ma być u nas jego drugi syn. Może to faktycznie nie ma sensu. Podjęłam terapię, aby nauczyć się tolerować młodego M, teraz go wręcz nienawidzę. Na razie świat mi się wali Tak strasznie tęsknie za okresem jak młodego M nie było u nas. Mam ochotę prosić M by wrócił, z drugiej strony zepsuł mi weekend, nie wypocznę i w następny na pewno nie będę w stanie ztolerować jego synów. Może lepiej, że stało się jak stało.

Witaj.

Jak miło, że napisałaś. Zupełnie inaczej patrzę na swoją historię, kiedy pomyślę o sobie, o nas i o nich za kilka, kilkanaście czy 23 lata. Nie wiem, czy zrzucam winę na dzieci partnera. Owszem, to my jesteśmy dorośli, ale przecież do relacji potrzebne są dwie strony. Bez względu na wiek, a może ze względu na wiek mam inne zdanie- Ty poznałaś dziecko, kiedy miało cztery lata, a ja poznałam dwunastoletnią dziewczynkę. Która właśnie wchodzi w okres dojrzewania i z przyjemnością testuje, na ile jej się pozwoli. Mówi do mnie po imieniu. Tak postanowiliśmy z partnerem, zanim ją poznałam. Ale nie wiem, jak mogłaby do mnie mówić inaczej?

Napisałaś o bardzo ważnej rzeczy. Jak pokazać swoje uczucia wobec dziecka? Na ile mu/jej pozwolić, a na ile sobie? Kurczę, to są tak trudne decyzje, w tak delikatnej sferze...

Ja starałam się być miła. Pytać, co tam robi u mamy, bo wydaje mi się, że ma tam jakieś zupełnie inne życie, inne zwyczaje i sposoby spędzania czasu.Niedawno usłyszałam od partnera (w kłótni, ale mam wrażenie, że widocznie skądś się to wzięło), że "nie mam nawet połowy miłości do dziecka, jakie ono ma do mnie". Zdębiałam. Tym bardziej, że dziecko albo reagowało na moje prośby z opóźnieniem maksymalnym (na przykład wieczorem czekałam, aż się wymyje, a zamiast 15 minut, siedzenie w łazience trwało ponad godzinę, woda leciała cały czas i "jeszcze się nie wymyła").

Wcale nie tak łatwo mi było przełknąć, że partner ma wciąż kontakt z mamą dziecka w stopniu, który dla mnie jest nieco za "duży". Niby z nią nie rozmawia, niby skrótowo, a potem wychodzi, że wie jakoś bardzo dużo o jej obecnym życiu. A co do dziecka - co masz na myśli, pisząc, że "Po latach, z wiedzą którą teraz posiadam - inaczej bym to wszystko zrobiła lub bym nigdy się na takie coś nie zdobyła"?

No właśnie. Jedyne, czego chyba w swoim życiu żałowałam, to tego, że za mało stawiałam na swoim, że poddawałam się i nie walczyłam o coś, na czym mi zależało. Niekoniecznie w związku, niekoniecznie teraz. Ale napisałaś tak mądrze, że mnie to poruszyło.

Pozdrawiam!