Być drugą i macochą

Czegoś tu nie rozumiem:..."Ex M w stosunku do ich starszego syna ma odebrane przez sąd prawo do współdecydowania o kształceniu dziecka, o czym wychowawczyni jest poinformowana. Do M dzwoniła pedagog informując go, iż szkoła zorganizowała konfrontacje z obojgiem rodziców".  Skoro Ex ma odebrane prawa i nie może decydować o kształceniu dziecka,  to dlaczego szkoła wychodzi przed szereg i organizuje konfrontacje rodziców??? Poinformowaliście Wychowawczynię  o ograniczonych prawach Ex. Może trzeba złożyć oficjalne pismo do Dyrekcji, z załączonym wyrokiem Sądu o ograniczonych prawach Ex i jednocześnie złożyć skargę na działania Pani pedagog?

Co do zachęcenia nastolatka do nauki i zmiany Jego olewczego stosunku, to się nie wypowiem. Nie mam jeszcze doświadczenia ze zbuntowanymi nastolatkami. Chociaż wydaje mi się, że i w "normalnych" rodzinach takie problemy się zdarzają. I w pełnych rodzinach zdarzy się dzieciak , który mówi, że się nie będzie uczył i koniec. Tylko w tej sytuacji oczywiście Ex wykorzystuje ten problem do walki z M :-( Smutne to, bo jakby naprawdę zależało Jej na dzieciaku, to spróbowałaby znaleźć razem z M rozwiązanie: np.: poszukać psychologa dla dzieciaka, albo pomyśleć nad korepetycjami. Ale nie!!! Najlepiej dokopać :-(

Czy szkoła może udzielić jakichkolwiek informacji o dziecku matce, która ma odebrane przez sąd prawo do współdecydowania o kształceniu dziecka, pojęcia zielonego nie mam? Pewnie gdy jakiś ojciec był w takiej sytuacji i starał się dowiedzieć czegoś od szkoły to by Go wygonili ze szkoły na kopach.... Ale jak faktycznie dyrekcja może postępować to nie wiem :-(. Może któraś z Pań z forum była w podobnej sytuacji i przerabiała to z adwokatem??

Osoba ,która ma pozbawione prawa rodzicielskie w razie ochoty na skontaktowanie się z dzieckiem  MUSI mieć zgodę od PRAWNEO opiekuna dziecka ( w tej sytuacji ojca) bez jego zgody  nie ma takiej możliwości. To pełnoprawny rodzic odpowiada za własne dziecko  z kim się spotyka, gdzie przebywa, z kim ma do czynienia.
Człowiek który nie ma żadnych praw wychowawczych do dziecka nie ma absolutnego prawa bez decyzji i zgody prawnego rodzica  kontaktować się z dzieckiem

Pozbawienie praw dotyczy tylko kształcenia. Nie jest łatwo pozbawić praw, nawet najgorszą matkę, poza tym dzieciak rośnie i sam za chwilę będzie decydować o sobie, więc nie widzę sensu się szarpać w sądach. Co do podejmowania decyzji o szkole to było konieczne, gdyż teraz wymagają zgody 2 rodziców na wszystko, właśnie ze względu na rozwody, a matka wciąż robi problemy. Niestety nie udało mi się nigdzie uzyskać odpowiedzi na moje pytanie, co do udzielania informacji przez szkołę pozbawionemu w prawach do decydowaniu o kształceniu dziecka rodzica. W każdym razie dzięki za zainteresowanie.

Witaj Raspberry,
dzięki, że podzieliłaś się swoją historią. Nic nie pisałaś o tym jak długo twój były jest po rozwodzie i ile trwał wasz związek. Jednak rozumiem, że mając do czynienia tak często z ex M miałaś prawo być rozchwiana emocjonalnie. Nienawidzę jeździć z M po dziecko w rejony, gdzie mieszka jego ex i pomimo, że się z nią w ogóle nie widujemy czuję w tedy ucisk w żołądku. Unikam tych okolic jak ognia, jednak czasem ulegam, gdy M prosi mnie bym mu towarzyszyła, sam jest w tedy bardzo spięty. Może kiedyś się to zmieni.
Uważam, że twój facet powinien to zrozumieć i postarać się zapewnić ci komfort życia i spokój. Rozumiem, że chciał mieć nieograniczony kontakt z córką, jednak uważam, że powinien to pogodzić. W każdej chwili mała mogła do was przyjść i zmienić wasze plany, co też nie jest komfortowe dla macochy.
Sam fakt, iż zostawił cię już drugi raz ?dla dobra dziecka? świadczy o tym, iż nie jest ciebie wart. Dziecko będzie radosne, gdy widzi ,że jego ojciec jest szczęśliwy i uśmiechnięty, a nie np. samotny.
Poza tym nie jest tajemnicą, iż dla faceta bardzo ważny jest seks, w ten sposób wyraża swoje uczucia i jeśli jest mu dobrze to dla swojej kobiety zrobi wszystko. To pożądanie jest znacznie silniejsze od uczuć ojcowskich. Dlatego pewnie tak nas nienawidzą nasze exsiunie
Zbyt dobre relacje z ex małżonkami też nie są dobre, gdyż wprowadzają zamieszanie, dają nadzieję dzieciom, że rodzice się pogodzą. Konwersacje na tematy nie związane z dziećmi, czy wspólnie spędzanie np. świąt "dla dobra dzieci" nie są dobrym pomysłem i muszą być powodem waśni nowych partnerów.
Życzę ci Raspberry lepszego partnera, bez bagażu. Facet obciążający kobietę swoją przeszłością powinien rekompensować jej to w inny sposób.

Raspberry85 to takie skomplikowane o czym piszesz. Chyba nawet samej ci się trudnow  tym  wszystkim połapać, no bo przecież mala cie bardzo lubiła, miałyście ze sobą super relacje ,a mimo tego twój eks postanowił zakończyć związek i skupić się na dziecku, przecież ty go nie odciagalas od malej.. Nie rozumiem zachowania faceta , a ze nie pałałaś sympatią do byłej jego, hmm a czy miałaś taki obowiązek ją lubiec? absolutnie nie

A tak poza tym macie już prezenty na Mikołaja dla dzieciaków? u mnie rózga mur beton będzie jak co roku, z prezentem to jeszcze biorę ją na przetrzymanie w niepewności ,że jak będzie nadal niegrzeczna to będzie tylko sama rózga bez prezentów, więc nich się pilnuje i trzyma jęzor  za zebolami. I tak jutro po sklepach musze się przemaszerować

Tak mortisha, trudno mi się samej w tym połapać, nie potrafię tego zrozumieć i pogodzić się z tym, że tak się stało. Tym bardziej, że oprócz tego problemu świetnie się dogadywaliśmy. Są gorsze sytuacje w życiu, ludzie je pokonują, walczą o swoje związki i się wspierają.
Tym bardziej, że uważam iż naprawdę miał super sytuację, że ex mu nie utrudniała kontaktów, nie nastawiała Małej przeciwko mnie, Mała mnie polubiła i akceptowała, a to - jak patrzę na historie niektórych z Was - nie każdemu się zdarza. Nie zawsze dziecko akceptuje nowego partnera swojego Taty czy Mamy.
Czasem zastanawiam się jaką krzywdę mu zrobiłam, żeby tak ze mnie zrezygnował. Może nie byłam idealna, ale starałam się to wszystko ogarnąć, tą całą sytuację i byłam przy Nim mimo wszystko. I jedyny wniosek jaki mi się nasuwa to taki, że po prostu nie dojrzał. Niby dorosły i odpowiedzialny facet, który ma dziecko - a jednak nie potrafił się pogodzić, że już nie ma córki przy sobie tak na co dzień. Nie mam dzieci i może to przykre co napiszę.. ale nie on pierwszy i nie ostatni, a tylu facetów jakoś ułożyło sobie nowe życie z nową żoną i dziećmi, i dalej mają kontakty z dziećmi z poprzednich związków.
Osobiście znam kilka takich par i im się udało. A eksie są naprawdę różne. Dlatego tym bardziej mi przykro.
I naprawdę - może to głupie - ale zazdroszczę niektórym z Was, że mimo problemów jakie wiążą się z takimi związkami faceci są przy Was i Was wspierają.
Życzę Wam wszystkim, żeby te upierdliwe eksie, które utrudniają Wam życie z czasem przejrzały na oczy, że robią krzywdę nie tylko Wam i Waszym partnerom, ale często też własnym dzieciom.
A tym które mają spokojne eksie swoich Ukochanych, żeby miały siłę wytrwać w tym wszystkim i z czasem znalazły spokój

Dzięki Raspberry
Jesteś mądrą kobietą, gdyż nie narzucasz się facetowi i zachowujesz zdrowy dystans, więc robisz to co jesteś w stanie dla tego związku. Jestem pewna, że jest jeszcze wiele rzeczy które was łączy i jeśli facet będzie chciał to znajdzie pretekst, by się z tobą zobaczyć. Jeśli obawiasz się, że boi się twojej reakcji, to delikatnie daj mu do zrozumienia, że nie żywisz do niego urazy. Na twoim miejscu zaczęła bym się również ?koleżeńsko? z kimś spotykać, gdyż nie ma to jak rywalizacja o której on z pewnością się dowie.
Naturalne jest, że szukasz odpowiedzi dlaczego wam się nie udało. Zawsze są winne dwie strony, jednak po tym co mówisz nie doszukiwała bym się błędu w twoim postępowaniu. Przyjmij, że to nie był ten czas i nie ten facet, może po prostu nie kocha cię wystarczająco, by podporządkować tobie swoje życie. Stwierdził, że zasługujesz na coś lepszego i dobrze, że przekonałaś się teraz o tym, niż po ślubie. Znam przypadki, gdy facet przez lata nie chce się ożenić, aż w końcu  dziewczyna go rzuca i ten w ciągu paru miesięcy bierze ślub z nowo poznaną kobietą. Czy dojrzał emocjonalnie ? Nie sądzę, po prostu nie trafił na właściwą osobę.
Napisz coś więcej o byłej M, gdyż jestem ciekawa jakie są przyczyny jej poprawnego zachowania. Czy jest w szczęśliwym związku, spełnia się zawodowo lub posiada jakieś zajmujące hobby? Czy to z jej winy się rozeszli?

Co do prezentów to jestem na etapie tego uniwersalnego i najprostszego - kasa

Ja podzielam zdanie Metaxy. Też mi sie zdaje ,że zaslanianie sie dzieckiem to tylko marne i nieudolne usprawiedliwienie ,jakie nie dokońca jest zgodne z prawdą. Facet sam do końca nie dojrzał do stalego ponownego związku , tak więc jeśli on sam okreslic sie nie potrafi, to nikt inny za niego tego nie zrobi, a szkoda tylko twojej osoby robiąc tobie nadzieje a pozniej bye bye .Róznież pozdrawiam i zycze nie natrafiania więcej na takich bujadełek

Dodam tylko, że był taki moment, że przez chwilę mieliśmy dom wystawiony na sprzedaż.
I przyznam, że ja doprowadziłam do tego, że to anulowaliśmy - nie wiem chyba myślałam wtedy, że jednak dam radę, miałam jakiś lepszy moment, rzadziej ją widziałam. Do tego tak strasznie szkoda było mi tego wszystkiego co razem stworzyliśmy, każdy detal, każda rzecz była zrobiona Naszą ręką. I ja wiem jak kocha córkę, nie chciałam go "odciągać". Czasem sobie pluję w brodę, że tak odpuściłam wtedy przez nadzieję, że dam radę. Ale pewne sprawy rozumie się po fakcie i teraz czuję się trochę bardziej dojrzałą osobą i może pewniejszą po tym wszystkim.
Chociaż - czy skoro nie był gotowy na związek ze mną - czy za jakiś czas w innym miejscu "coś" by się nie wydarzyło?
I tak można gdybać, i gdybać...

Witaj lumturi
Współczuję Ci takiej sytuacji. Tym bardziej, że starałaś się jakoś to wszystko ogarnąć i traktowałaś tego chłopca jak swojego syna.
Czy rozmawiałaś z M o swoich obawach odnośnie wychowania Waszej wspólnej córeczki? Że martwisz się, że ona widzi jak zachowuje się starszy brat i jak na nią to wpłynie? Dziwię się trochę Twojemu M, bo przecież powinien też zadbać o wychowanie również swojej córki. Zresztą czy on nie rozumie, że takim postępowaniem niszczy życie swojemu Synowi? Przecież wyrośnie z niego młody, niezaradny i niedojrzały człowiek, któremu wszystko uchodzi na sucho bo Tatuś przymnie oko...
Nie wiem czy to dobry pomysł - ale może Ty sama porozmawiaj z chłopakiem, tak na spokojnie? Jak on Ciebie traktuje w tym wszystkim? Czy szanuje Ciebie? Może stanowisz dla niego swojego rodzaju autorytet po tym ile mu w dzieciństwie poświęciłaś czasu i serca. Jeśli nie to chyba powinnaś postarać się jakoś wyegzekwować od M - żeby ogarnął swojego syna - jak ? nie wiem niestety skoro on jest wobec niego taki "miękki".
Przyznam też, że nie dziwię Ci się że z czasem odpuściłaś wychowywanie tego chłopca - po tym co usłyszałaś że M sam wychowa swojego syna. Mi osobiście byłoby przykro gdyby mój facet powiedział, że mam się nie wtrącać. A Ty przecież ewidentnie chciałaś jak najlepiej dla pasierba, kiedy był jeszcze małym chłopcem i starałaś się go wychować na "ludzi". M powinien być Ci za to wdzięczny i jeszcze Cię wspierać.
Ja w wychowanie Małej mojego M kompletnie się nie wtrącałam - starałam się być bardziej jako koleżanka, nigdy nie miałam zamiaru jej matkować, bo po prostu nie czułam takiej potrzeby. Oczywiście nie pozwalałam sobie wejść na głowę, ale my bardziej się chichałyśmy, żartowałyśmy - też nie wiem czy to dobra postawa. Szczerze nie wiadomo jaka jest TA dobra postawa
Kiedyś przeczytałam wypowiedź jednej macochy na którymś z forum - poświęciła wiele na wychowanie dzieci swojego faceta, praktycznie je wychowała - a one potem i tak się od niej odwróciły stwierdzając, że przecież nie jest ich matką i nie ma prawa się wtrącać - pamiętam to do dziś. I niestety zawsze taka obawa będzie. Ja o swoją Małą mojego M też się obawiałam, czy kiedyś mnie nie znienawidzi, nie oskarży że to przeze mnie jej rodzice nie są razem - choć poznaliśmy się po ich rozstaniu.
To takie wysokie ryzyko zaangażować się w wychowanie nie swoich dzieci - chociaż własne też często potrafią się odwrócić i dać nieźle popalić (nie mam dzieci - ale oceniam siebie jako córkę w tym "da popalić").
A czemu jeśli mogę spytać jego syn mieszka z Wami a nie z matką? Pytam, bo przeważnie dzieci zostają przy mamie.
Mam nadzieję, że uporasz się z tą sytuacją a M stanie na wysokości zadania jako dorosły, poważny a przede wszystkim odpowiedzialny za swoje dziecko facet.

Witaj Lumturi,
szczerze ci współczuje. Mój pasierb nie chce się uczyć, ale M goni go codziennie do lekcji. Jest to czas zmarnowany, gdyż nicpoń i tak nic nie robi, jednak dopóki nie posiedzi nad książkami to nie ma przyjemności takich jak TV i komputer. Jednak chłopak ma obowiązki w domu i M kładzie na to nacisk. Wyznaje zasadę: nie uczysz się to będziesz pracował. Trudno jest dużo wymagać od nienauczonego niczego 13-latka, ale muszę powiedzieć, że chłopak rwie się np. do pomocy w gotowaniu, jak każdy lubi być chwalony. Poza tym każdy czas spędzony w inny sposób niż nad książkami jest dla niego wybawieniem. Dlatego zupełnie nie rozumiem postępowania twojego faceta.
Chciałam ci zwrócić uwagę na coś innego. Moja córa jest w liceum i może orłem nie jest, to jednak wie kiedy należy przysiąść do nauki i ja jej w ogóle do tego nie gonie. Czasem uczy się do późna w nocy by nadrobić zaległości. Nawiązuje do tego, że ważne jest jakie wartości przekażesz córce, by myślała o przyszłości i realizowała swoje plany i marzenia. Uważam, że każdy na tym świecie ma jakąś misję do spełnienia. Pasierba podawaj jako przykład niezaradnego i egoistycznego człowieka, tylko nie radzę tak mówić przy M.
Fakt, gdy moja młoda ma mało czasu, a ja wymagam od niej dopełnienia swoich obowiązków to wkurza się, że młody się tylko obija i mógłby ją odciążyć.
Co do podziału obowiązków pomiędzy dzieci też czasem kłócimy się z M. Moja córa np. uwielbia gotować i piec ciasta, jak tylko ma trochę czasu to coś pichci. Cieszymy się i korzystamy z tego wszyscy. Jednak co do sprzątania w kuchni to już jest problem, bo M twierdzi, że to nie on nabrudził i to nie jego sprawa. Jego młody sam jeszcze nic nie potrafi zrobić, a sprzątać poza wyznaczonymi obowiązkami też nie chce. Ja też nie widzę problemu, żeby pomóc, ale czasem padam z sił i w tedy powstaje problem. Podobnie jest ze zwierzakami w domu, wszyscy się z nimi bawią i głaskają jednak sprzątamy tylko my z córą, bo przecież należą one do nas. Wychodzi na to że moja córa wraca późno ze szkoły, wyręcza mnie z obowiązków w domu, a obibok tylko podwórko, gierki, internet i bajki. No ale przecież każdy powinien sprzątać po sobie i szlak mnie trafia.

Dziękuję za zrozumienie.
  Mój M to bardzo dobry człowiek .Chce ,żeby synowi żyło się łatwo i przyjemnie .Sam nie ma dobrych wspomnień z dzieciństwa i myśle ,że za wszelką cenę chce być dobrym ojcem. Jednak  uważam ,że na dłuższą metę robi krzywdę młodemu. Tylko jak mu wytłumaczyć ,że ma mu to "kolorowe "życie odebrać ,żeby w przyszłości coś z niego było? -jeśli on sam tego nie rozumie.
  Ja już nie wiem jak z nim rozmawiać ,kiedy zaczynam mam wrażenie ,że jestem- świnia zazdrosna i nie mogę pozbyć sie myslenia -a co jakby to było moje dziecko ,czy nie chciałabym mu wszystkiego przychylic ,cóż ,że obibok i abnegat...???
  Potem myślę ,że od córki przecież wymagam i to dużo,nie mam oporów przed daniem zjebki jak zasłuży a jeśli chodzi o szkołę i obowiązki to nie ma zmiłuj.
  Jesli chodzi o mamę mojego pasierba to było to tak: przy rozwodzie zdecydowali ,że jeden syn (starszy -teraz 20 lat) zostanie przy niej a drugi przy M. Nie wiem jak to sobie wydumali ale cóż. Nie mogłam patrzeć jak ona zaniedbuje tego syna ,który został z nią .Na początku większość czasu spędzał on u rodziców mojego M,a ona latała jak panienka. Wtedy zaproponowałam ,żeby go wziąć do nas bo się chłopak zmarnuje,ale M stwierdził,że Exsia na to nie pójdzie ,a on nie chce znia walczyć bo się boi ,że ona mu zabierze po złości tego syna ,który jest z nim,a wiadomo jak sądy w Polsce podchodzą do ojców. Mówiłam ,że nie wygląda mi na to żeby miała mieć coś przeciwko ,wręcz przeciwnie,a on na to ,że ja jej jeszcze nie znam i czy mu mogę zagwarantować ,że ona mu dziecka nie odbierze!!!!
  Ten chłopak przy niej też nie skończył szkoly ale jestem pewna ,że gdyby miał warunki jak ten nasz napewno by do tego nie doszło .Ona go olewała całe życie a jak skończył 18 lat to powiedziała ,że przykro jej ,ale ona pasozyta nie będzie trzymac i ma iść do pracy.No to poszedł.Po pół roku ona się zabrała do nowego męża zagranicę i zostawiła chłopaka bez mieszkania i żadnego wsparcia u... rodziców mojego M.Pózniej on do niej pojechał ,ale sam się utrzymuje (pracuje na budowie).

yyhh , tyle sie napisalam o komp mi sie zrestartowal, psior o kabelek zahaczył i ladowarka wyleciala z lapka,a juz mialam brac wyslanie waidomosc 

To jeszcze raz tak napisze w skrocie. Nie mam wlasnych dzieci ,ale wiem że jesli bym miala to napewno bym takie same met. wych i wymogi stosowala do moich potencjalnych jak do Pchły. Jedna linia wychowawczy bylaby na mur beton do kazdego ,bez podzialu na moje i twoje. Napewno nie tolerowalabym takiego przebiegu sprawy,że to moje i jemu wolno to i tamto,przymykaloby sie oko na jego zuchwalcwto i cwaniactwo, a drugie musialoby stosowac sie do wymogow,zakazów . Nie może tak być, że od ktoregos sie wymaga a do pozostalych macha ręką bez komentarza
Jesli ktores wykazywaloby totalną olewke, czy tez przeskrobalo cos to zrypa sie nalezy bez wzgledu kogo to dziecię, jesli ktores zasluzyloby na pochwale to nie widze powodow, aby nie wyglosic komplementu do kogokolwiek. Sprawiedliwosc musi byc zachowana bez podziału.
To jest zdrowe podejscie, jesli wymagacie czegos od swojego dziecka (przykladania sie do porządkow domowych, lekcje, kultura, szacunek) to samo powinno tyczyc sie partnera/męza dziecka .Zadna ze stron zwolniona z tego nie powinna być
Jeden dom, te same zasady i wymogi to podstawa, przynajmniej takie jest moje zdanie .W przeciwnym razie wytwarza sie dezorganizacja, brak harmoni ,ładu i skladu.Zupelny kociol
Ja widze po sobie ,że do mojej Pc.  mam wymogi takie i takie i tak samo podchodze do innych dzieciakow przybylych w gosciach ,bez roznicy i forów.To jest sprawiedliwe.

Obejrzałam i powiem wam, że u nas nie ma takich problemów i chyba pocieszyłam się, że może być gorzej
Uważam, że w tych przypadkach w większości winne są kobiety i ich lekceważące podejście do mężów. Poza ojcem, który faworyzuje "księżniczkę" ponad żonę, wyzwisk i bicia też nie uznaje.
Kobiety biorą na swoje barki wychowywanie dzieci, nie stawiają im żadnych wymagań i rozpieszczają je, a o niepowodzenia winią ojczyma który widzi, że dziecku potrzebna jest dyscyplina, ale sam traktowany jak intruz i nie ma żadnego autorytetu. Nic dziwnego, że dzieci obrastają w piórka i sprawiają problemy. W rodzinie pierwsze role grają ojciec i matka, a dzieci muszą się podporządkować, w tedy jest harmonia. Dzieci muszą być traktowane jednakowo i z szacunkiem oraz konieczne jest ustalenie jasnych zasad.

Tak przesłałam ten odcinek, bo pamiętam ,że jeszcze przed nagraniem jego dostałam na maila propozycja wystąpienia w tym odcinku z mężem ,ale ze nie jestem za tym aby w takich programach tv się obnażać na całą Polskę, wiec  nie skorzystałam z oferty. Po jakimś czasie postanowiłam ten odcinek obejrzeć i cóż... jednakże z tego co widzę inni tez mają niezłe urwanie głowy, czasami nawet ostro ,zbyt ostro .
W naszym domu nigdy do przemocy, wulgarnych wyzwisk ,agresji nie dochodziło ,to już ewidentne przegięcie, do czego ŻADNA ze stron nie miała i nie ma prawa się posunąć ( ani dorosły ,ani dziecko/nastolatek)

Izabelunia11 - to jeszcze pochwal się jakimi metodami osiągnęłaś taką zmianę u Twojego M ? :-) Oj... musiało Go coś zaboleć ... :-)

Witajcie Dziewczyny jestem w podobnej sytuacji , moze z wlasnego doswiadczenia macie jakis pomysl na to jak maglabym postapic bo braklo mi juz pomyslow .Jestem Ex, od 4 lat nie kontaktujemy sie wogole ,byly maz nie utrzymuje zadnych kontaktow z dziecmi a i dzieci nie chca go widziec wiec dla jego drugiej zony sytuacja komfortowa ,ale nie o to chcialabym Was zapytac . Sprawa dotyczy mojego obecnego zwiazku.Trudno opisac kilka lat i nie zanudzic nikogo ,postaram sie w skrocie . Mamy razem corke ,moj syn mieszka z nami , corka mieszka tam gdzie sie uczy ,od poczatku utrzymywal mnie w takim stanie rzeczy ze jest rozwiedziony ma troje dzieci ,jego corka ma tyle co moja i dwoch synow w tym jeden w tym samym wieku co moj.Z racji tego ze jest Irlandczykiem szczegoly jak poznanie jego rodziny zostaly odlozone na pozniej .Przez dwa lata wszystko bylo ok , urodzilam corke no i zaczelam pytac dlaczego dziedkowie nie chca jej poznac ,rodzenstwo i wogole jakos tak dziwnie mnie niepokoila cisza jesli chodzi o wszystko co z Irlandia zwiazane.Wiem ze to oropne ale zaczelam przegladac komorke po kryjomu , z sms jasno wynikalo ze kontaktuja sie z zona w dalszym ciagu i to dosc czesto ,myslalam ze przeciez maja dzieci to musza ale kobieca intuicja podpowiadala mi ze moj kochany nie mowi calej prawdy.Kiedy zapytalam wprost o co tu chodzi szok nie mial granic . okazalo sie ze od 10 lat nie mieszka z zona ale ta rozwodu mu nie dala a ze wyjechal z kraju nie dopilnowal formalnosci ,klamal bo wiedzial ze z zonatym facetem nie bede chciala miec nic wspolnego a pozniej ze strachu ,tak to jest ze jak sie zaplatamy w klamstwa to nie latwo jest sie wyplatac .Sluchalam co ma do powiedzenia i nie wiezylam ze dalam sie wmanewrowac w taka historie.Ale wybaczylam dla nas dla dzieci dlatego ze bardzo chce utrzymac nasz zwiazek .Zaprosilismy jego dzieci do Polski ,przyjechaly ale nie po to zeby mnie poznac i spedzic wakacje ,bedac w stalym kontakcie z matka "umilaly " mi zycie tak ze po dwuch tygodniach mialam dosc odbijania podkreconych pilek Moj kochany pod pretekstem awarii w firmie ewakulowal sie do pracy a po powrocie zdawali mu relacje jaka jestem zolza.Koniec koncow pojechali a my zostalismy z problemami .Do tego czasu nie mialam problemow z wysylaniem kasy na cokolwiek chcieli(wiekszosc to byly brednie obliczone na wydojenie ile sie da)ale po tym jak dostalam sms od jego corki zebym zgnila w piekle razem ze swoim bachorem powiedzialam dosc . Jesli dwoje doroslych dzieci zakonczylo edukacje w wieku 16 lat a teraz ani uczyc sie ani pracowac nie chce to ja sie nie zgadzam na lozenie na nich i tyle .Przestalismy wysylac i sie zaczela otwarta wojana ;dzieci Jego zona kontra ja i on po srodku .Od poltora roku z niewyobrazalnymi wyzwiskami pod moim adresem probuje przetrwac i utrzymac ten zwiazek ale nie mam juz pomyslow.Doprowadzilam do sprawy rozwodowej miesiac po miesiacu zadreczajac siebie i jego rozmowami papiery sa u adwokata ,teraz batalia w sadzie .Nie nadaje sie do napisania to co uslyszalam pod swoim adresem od jego zony i dzieci , musze dodac tutaj ze dzieci dalej sie nie ucza i nie pracuja ich mama sama zakonczyla edukacje na szkole podstawowej wiec mozecie sobie wyobrazic na jakim poziomie sa te wypowiedzi.Lozymy na najmlodszego syna w dalszym ciagu ,ze strony starszych dzieci jak klamstwa wyszly na jaw to zmienily front teraz we wszystkich wiadomosciach wysylanych do tatay probuja wzbudzic w nim poczucie winy ze ich zostawil ,ze mala coreczka tatusia chcialaby byc znowu tylko ze ja na to nie pozwalam , jak moze dawac jesc moim dzieciom kiedy oni sa glodni itp. dramat jakis .On na granicy wytrzymalosci psychicznej ,za chwile dojda klopoty bo nie jest w stanie pracowac jak trzeba bo telefony dzwonia na okraglo i piora mu mozg , a ze prowadzi duzy projekt za jakies chore pieniadze to odpowiedzialnosc ogromna popelni blad i na zasilek chyba pojdziemy , w domu atmosfera napieta ja baranie j..., nie wiem co mam robic uciekac czy walczyc dalej bo czuje ze u kresu jua jestem o i na dzieciach sie to odbija ,a ze po przejsciach jestesmy juz wiec i psycha nadwyrezona .Jesli jest tu ktos kto spojzy chlodnym okiem na to moze doradzi cos bo ja juz "gupia"jestem pozdrawiam wszystkie macochy bo to trudna sztuka

Dzieki kochana za odpowiedz ;)tez mam takie wrazenie czasami ze to ja sie rzucam a on najchetniej by sie schowal.Wierzylam w kazde slowo wczesniej poprostu nie dopuszczalam takiej mozliwosci ze moglby klamac obojetnie z jakich powodow ,teraz nie wierze w jedno slowo ,nie potrafie , na wszystko biore przymiarke ,zastanawiam sie czy wogole da sie byc z kims bez zaufania , nie mam pojecia jak mam znowu uwierzyc.Z jego strony tak to wyglada ze pracuje , zapewnia nam godziwe utrzymanie ,nie bije mnie nie krzyczy (dwa ostatnie w odniesieniu do poprzedniego zwiazku)wiec robi dla nas wystarczajaco duzo ,oczywiscie zapewnia mnie ze jestem wszystkim dla niego .Chcialabym sie wylaczyc, problem w tym ,ze po kazdym telefonie czy wiadomosci z Irl zachowuje sie jakby sie swiat konczyl nie odzywa sie ,siedzi zamyslony drazliwy ,czasami zamyka sie w pokoju i oglada cos byle z dala od wszystkich .Denerwuje mnie to szczerze bo ich humory i manipulacje przekaladaja sie na nasze zycie . Z synem nie spedza zadnego czasu bo jego syn mu powiedzial ze jego zostawil a z obcym dzieckiem gra w pilke , chlopcy sa w tym samym wieku.Niestety dzieciaki zmanipulowane beznadziejnie przez matke , ktora swoja frustracje przelewa na nich i uzywa ich do pogrywania z nim.Wg niego  powinnam zaakceptowac taki stan rzeczy , wie ze nabroil ale nie moge bez konca mu tego wytykac.Przez rok oplacalismy szkole jego corki po czym okazalo sie ze nie chodzila do zadnej szkoly brala tylko kase ,nie wiem jak uswiadomic mu , ze nie o to chodzi zeby wyzekac sie dzieci bo sa be tak sie nie da ale w takiej sytuacji nie mozna wierzyc we kazda bzdure obliczona na wyciagniecie pieniedzy tylko.Rozumiem ich wscieklosc zanim mnie poznal wysylal1500 euro na miesiac teraz wysylamy tylko 400 dla najmlodszego syna wiec kipi wsciekloscia z tej strony .Na dzien dzisiejszy nie wiem co robic stoje na jakichs rozstajach i cholera wie w ktora srone teraz

Cześć dziewczyny. Jak minęły święta?  Czy Panie EX i Panowie EX dali Wam spokojnie przeżyć święta?

Zazdrosna, a Twoj facet nie ma nic do powiedzenia i musi sie godzic na wszystko co powie mu ex? A gdybyscie mieli inne plany na swieta, sylwestra, jakis wyjazd? To co wtedy? Twoj M zmienilby Wasze plany, czy odmowilby ex wziecia dzieci? (chyba znam odpowiedz...)

Co do telewizora, to moze przestawic go w jakies ogolno dostepne miejsce?

Wiecie, czasem mam trudnosci w okresleniu, gdzie jest ta granica, gdzie jest norma, a kiedy juz sie czepiam.

Zazdrosna, często tu mówimy o tym, że powinnyśmy myśleć o sobie i że nie powinnyśmy ulegać fanaberiom EX i nie dawać im manipulować naszym życiem. Jeśli Twój M uzgadnia z EX terminy spotkań z synem ( a Ty dowiadujesz się o tym ostatnia ) to zrób mu raz, czy dwa taki psikus i zorganizuj coś dla Was np na najbliższy weekend. Może jak się w piątek wieczorem dowiesz, że na sb i nd przyjeżdża do Was jego drugi syn, bądź zaskoczona i powiedz : "Nic mi o tym nie mówiłeś Kochanie, a na ten weekend zaplanowałam dla nas wyjazd na Mazury. Rezerwacja pokoju była dla Ciebie i dla mnie, ale skoro musisz zaopiekować się chłopakami to ja pojadę z córą".... i jedź!!!  Córa Ci podziękuje za wspólnie spędzony czas, Ty odpoczniesz od małolatów, a M .... niech zadba o chłopaków. Może po którymś razie M dojrzy, że Ty też masz jakieś potrzeby i niech zacznie Wasze życie uzgadniać z Tobą, a nie z EX. Postaw Go kilka razy w takiej sytuacji jak On Ciebie stawia - czyli w ostatniej chwili mu coś zakomunikuj. I powiedz mu jasno - "ja też się tak czuje kiedy w ostatniej chwili dowiaduje się, że miesiąc temu umówiłeś się z EX, że na weekend zabierasz syna". (Z własnego doświadczenia wiem, że póki facet nie poczuje się "ostatni", póty nie będzie wiedział jak Ty się czujesz. U mnie to zadziałało).
A co do okupowania przez Młodego Waszego pokoju i telewizora, to może warto wprowadzić jakieś ograniczenia? Moje dzieci też najchętniej oglądają Pingwiny w porze kiedy my byśmy chcieli obejrzeć Fakty albo Wiadomości, ale pogodziliśmy to w ten sposób, że my się zgadzamy na bajki między 19 a 20 , potem Tv jest dla nas - Oni idą się szykować spać i koniec kropka. Uzgodnij to z M, przedstaw argumenty, a potem doprowadź do wprowadzenia tych ograniczeń w życie. Wieczorem będziecie mieć więcej czasu dla siebie i więcej czasu żeby odpocząć od Małolatów.
Jak sama napisałaś : "mam wrażenie, że najlepsze lata mojego życia uciekają mi na użeraniu się z małolatami". Więc zrób coś, żeby tak nie było!!! Szkoda życia.

Metaksa - też mam czasem wątpliwości co jest normą, a co czepianiem się, ale chyba granica jest tam gdzie ją same postawimy :-) Więc, Zazdrosna - może należałoby przestawić Młodemu granicę oglądania TV z 21 na 20 i za każde jej przekroczenie się czepiać (a najlepiej zabrać pilot i powiedzieć "teraz TV oglądamy My , TY idziesz spać"). W nowym Roku życzę wszystkim DRUGIM nowych sił i mnóstwo cierpliwości. Napewno nam się przyda :-)

W kwestii telewizora i pokoju dla siebie, to przychodzi mi jeszcze jedno rozwiązanie do głowy : może postarajcie się młodemu zorganizować jakiś mały TV do jego pokoju. Ja wiem, że to jest jakiś wydatek , ale można poszukać np. na allegro coś używanego... Kwestia 200-300 zł i masz kupiony spokój na wieczór . Wiem, że to mało wychowawcze, ale.... czasem można i tak :-)

Witam w Nowym Roku. Życzę Wam spełnienia choć jednego marzenia!

zazdrosna zdaję sobie sprawę, że to co napiszę nie pocieszy Cię.
Mam podobną sytuację. Teraz z perspektywy czasu, czytając Wasze historie uśmiecham się. A przecież u mnie tak niedawno było tak samo.
Walka z mężem była ciężka i mało efektowna. Kiedy zaplanowałam nam weekend i powiedziałam w ostatniej chwili i kończyło się tym że jechałam sama to sprawiałam mu tylko frajdę, bo mógł cały czas poświęcić dzieciom bez patrzenia czy znowu coś mi nie pasuje. I cieszył się, że i ja wypoczęłam w spokoju. Tak więc to nie była dla niego kara. A to że na ostatnią chwilę się dowiedział - spoko, on zawsze się dostosuje i nie ma o nic nigdy pretensji. Zawsze powtarzał, że jeszcze niejeden weekend przed nami i zdążymy.

Mojego męża dwóch młodszych synów mieszka z nami od 4 lat. Weszli do mojego domu z dnia na dzień. Nawet nie miałam nic do powiedzenia - a właściwie miałam - rozstanie się z mężem. Ex po porostu spakowała się i wyjechała do faceta zostawiając gimnazjalistów samych, sorry - pod opieką niechodzącej babci i dziadka z alzheimerem.  Kiedy oni wprowadzali się, moi synowie byli już dorośli.
Chłopcy w moim domu byli zagubieni, mąż starał się wynagrodzić im wszystkie krzywdy a więc wolno im było wszystko. Zawsze miał dla nich czas. Migdy niczego nie uzgadniał ze mną tylko z nimi nawet przed ich zamieszkaniem u nas. Wcześniej nie co drugi weekend a każdy byli z ojcem. O jeden wolny od dzieci co kilka miesięcy musiałam toczyć boje. Wracając z pracy dostawałam bólu brzucha. "Uciekałam" z domu byle by ich nie widzieć. Zaczęłam chodzić na zajęcia sportowe, na różne kursy. Wyciszyłam się i znalazłam nowe zainteresowania.
Wróćcie do moich wcześniejszych wypowiedzi. Też ostatnia się dowiadywałam o wszystkim. Było wiele awantur i zawsze słyszałam "zabraniasz mi kontaktów z dziećmi, chcesz się ich pozbyć...". Ręce opadały mi z bezsilności.
Moja znajoma mi wciąż powtarzała "nie warto się kłócić o dzieci - one w końcu dorosną, wyprowadzą się i będziecie mieli siebie dla siebie. Kłócąc się o dzieci stracisz męża." Wzięłam to sobie do serca. Wynajdywałam sobie przeróżne zajęcia aby tylko jak najmniej być we własnym domu. Tak trwało do tego lata, kiedy to najmłodsze dziecię nagle wydoroślało, zaczęło samo z siebie pomagać, interesować się domem. Zapomniał o stawianych kilka miesięcy wcześniej roszczeniach. Byłam w szoku. Obserwowałam i zastanawiałam się co mu się stało.
Potem na jesieni dołączy do brata do akademika i nastała sielanka. Mamy czas na wyjazdy, na kino, basen .... och... jesteśmy wolni, żyjemy tylko dla siebie.
Teraz przyjeżdżają co dwa miesiące i jest jak w raju. Razem z nami pitraszą. Są uśmiechnięci, uprzejmi. Wracam z pracy a obiad stoi na stole. Minęły czasu okupacji telewizora, granie w gry internetowe całymi dniami i nocami. Pytają w czym pomóc. Zawsze wiem co planują, gdzie wychodzą, kiedy jadą do mamy. I właśnie - o to chodzi - o mamę!
Chłopcy zdali sobie sprawę, gdzie jest ich dom, kto troszczy się o nich. Od 6 lat nie spędzili z matką żadnych świąt. Są zawsze z nami. Matkę widują 3-4 razy w roku po 2-3 dni. Jeśli ona przyjeżdża to widują ją po kilka godzin dziennie bo ona musi również odwiedzić koleżanki. Kiedyś wysłałam ich na ferie zimowe do matki w nadziei na wolny tydzień - po trzech dniach przywiozła ich z powrotem.
Wciskała im przeróżne bajki jak bardzo jest zapracowana (tylko, że pieniędzy też nie dawała na nich bo nie miała), jak jej ciężko i ble, ble, ble. Teraz już nie wierzą w jej słowa. Kochają ją bo to matka, ale u nas mają dom.
Najświeższe dane - mają wolne na uczelni od 20 grudnia do 6 stycznia i jadą dopiero dziś po południu do matki na ostatnie trzy dni. Powiedzieli że tyle starczy. Od wczoraj szykują z ojcem jedzenie do akademika.  Zabiorą je zamrożone i w słojach do matki, u niej przechowają w zamrażarce. A co da mama? słowo "kocham was". To wszystko co dostają od matki.
Nawet z najstarszym bratem widzieli się tym razem tylko w jeden wieczór a mieszka on pięć minut drogi od nas - woleli z nami i moimi dziećmi grać w gry planszowe niż iść do brata. (Ja nie utrzymuję z nim kontaktów w ogóle a mąż widuje się z nim sporadycznie, ale robi to tak abym nie odczuła odtrącenia.)

Ze mną pieką pierniki, u mnie ubierają choinkę, spędzają wigilię z moją rodziną, przyjaźnią się z moimi dziećmi, bawią z moimi wnukami. Pomagali przy remoncie, wożą zakupy mojej mamie kiedy ja nie mam czasu. Do nas przyprowadzają swoje dziewczyny.

Cieszę się, że odpuściłam. W końcu dzieciaki nie są winne tego, że matka ich nie chce. Spędzony czas tylko z moimi dziećmi był też bardzo fajny bo mimo iż dorośli to tęsknię za nimi. A ponieważ mieszkają daleko ode mnie to wyjazd do nich na weekend czy urlop to wielka radocha dla mnie.
Znalezienie sobie zajęcia w ciągu tygodnia wyszło mi na zdrowie zarówno psychiczne jak i fizyczne.
Wiem, że nie zawsze się udaje, wiem, że ciężko jest gdy dzieciaki są małolatami. Ale też wiem, że najpiękniejsze lata tak naprawdę są dopiero przed wami.

Zazdrosna jak podpowiadają ci dziewczyny - ze swoim facetem ustal godziny, kiedy młody może przebywać w Waszym pokoju. A co będzie robić w swoim? Niech sobie sam wymyśli zajęcie. Komputer, telewizor i telefon to nie jedyne zajęcia nastolatka. Nawet gdyby miał siedzieć na łóżku i gapić się w okno to niech to robi skoro będzie mu z tym dobrze.
Odpowiedz sobie na pytanie - co robi Twoja córka w tym czasie? Skoro ona potrafi znaleźć sobie zajęcie to i on znajdzie. Albo ok, niech będzie z Wami ale oglądacie to co Ty chcesz. To Ty przejmujesz pilota. Włącz wtedy choćby najgłupszy serial byleby młody sam zrezygnował z pobytu u Was. Zażądaj ustalenia godzin telewizyjnych, i kto kiedy "sprawuje władzę" nad pilotem.
Ja kiedyś miałam już tak serdecznie dość, że powiedziałam mężowi jak chcę aby było i kazałam mu sprawę załatwić z synem. Odwróciłam się na pięcie i wyszłam z domu. Oczywiście nie wszystko się wtedy  zmieniło ale zrobili mały postęp, krok ku poprawie mojego komfortu. Nasze awantury były konsekwencją tego, że nie uzgodniliśmy na samym początku zasad. Było wzajemne się tarcie, przepychanka.

a jak byście się czuły gdyby role były odwrócone? Gdyby Wasi panowie nie zgadzali się na mieszkanie z Waszymi dziećmi? Gdyby nie chcieli spędzać weekendy i urlopy z Waszymi latoroślami? Nam się wydaje, że właśnie tak jest u mamy naszych chłopaków. Bo w głowie mi się nie mieści aby matka nie chciała własnych dzieci.

Dziękuję dziewczyny, Ewarg jestem naprawdę wdzięczna że opisałaś swoją historię, bo to jakbym czytała o sobie. 
Faktycznie zauważyłam, że M świetnie wykorzystuje moje wyjazdy, czy zajęcia weekendowe na zabawę z synami i jest uradowany, że nie ma mnie na głowie, więc dałaś mi do myślenia.
Tylko, że ja nawet nie mogę powiedzieć, że dzieci M dają mi w kość, a wręcz przeciwnie są grzeczne i posłuszne w stosunku do mnie, a jeśli nie to ojciec je szybko dyscyplinuje. Młody, który jest z nami wręcz domaga się mojej uwagi i bliskości. Czułości w stosunku do moich dzieci uważam, za normę i sprawiają mi wiele radości, a na młodego M czasem mam wręcz uczulenie i łapię się na tym, że ignoruję jego obecność. Wiem, że problem leży we mnie, nie chcę i nie umiem zastąpić mu matki ani nawet nawiązać z mim jakiejś więzi. Kiedyś było inaczej, ale dzieci z wyłączeniem moich własnych są dla mnie czymś złym, co odbiera mi siły. M w stosunku do moich dzieci jest wręcz bez zarzutu, często im pomaga, robi jedzenie itp. Ja czuję się w tedy jak potwór, czepiający się biednego dziecka. Mam żal, że nikt nie dał mi wyboru i zostałam wrobiona w opiekę nad młodym. Wiem, że M liczy się z moim zdaniem i stara się zachować równowagę w tym czego chcą dzieci i nawet jeśli są u nas oboje to poświęca mi dużo czasu.
Ewarg mylisz się tylko w jednym, dałaś mi nadzieję, że kiedyś się to skończy. Czasem zastanawiam się nad przyszłością i czy może być jeszcze gorzej. Nie umiem się cieszyć ze spędzania czasu z całą naszą gromadką. Wiem, że jest to związane z przemęczeniem nimi i braku czasu na pielęgnację naszego związku. Mam wyrzuty, że stać mnie tylko na tolerancje, ale nie umiem zaakceptować tego dziecka.   
Mój partner, przeciwnie do mnie zanim się zaangażował wiedział, że mieszkam z dziećmi i to była jego decyzja. Jeśli chodzi o spędzenie wakacji, czy wyjazd np. tylko z moją córką to już nie jest tak różowo, pisałam o tym kiedyś.
Jest mi nawet przykro, bo dość często wyjeżdżamy do rodziny M z jego dziećmi, moje nie bardzo maja na to ochotę więc zostają w domu, co jest dla mnie zrozumiałe. Jednak gdy jedziemy do mojej rodziny, z moimi dziećmi to jego syn też jest z nami z racji młodszego wieku.
Tak jak moje dzieci dostaje prezenty od moich rodziców, gdyż im towarzyszy i jest to naturalne. Jednak młody M przywozi do domu od dziadków, wujostwa itp. mnóstwo słodyczy i trudno od niego wymagać, by dzielił się z moją córą, którą niecierpki.
Też uważam, że to kobiety powinny wychowywać własne dzieci, które powinny na stałe u nich mieszkać. Świta byłby prostszy, bo faceci są mniej skomplikowani i wymagający
Witaj, Averna uważam, że dlatego dla własnego dobra nie należy się wiązać z żonatym facetem.

Rozwód to obok śmierci bliskiej osoby, jedna z najbardziej stresujących sytuacji w życiu. Musisz nauczyć chronić się przed złymi emocjami partnera, takimi jak żal, gniew, poczucie winy, złość, ból. Jeśli to tylko możliwe nie wnikać i nie nakręcać się w rzeczy które ciebie nie dotyczą. Na szczęście czas leczy rany.

To jest kosmos. Jego eks chyba nie wierzyła, że on wniesie o rozwód, on ją ostzregał prosił i... zbierał dowody. Teraz nie może znieść tego, że on jest szczęśliwy. Ona chce mu jak najbardziej uprzykrzyć życie. Raty za samochód płacic nie będzie, bo "sąd jej nie kazał", więc bank zabierze im auto. Domu (jeszcze nie wykonczony, nie zdazyli w nim zamieszkac) tez nie chce sprzedać - "niech stoi i niszczeje". Staram się tzrymać z boku tych spraw, co n ajwyżej wyrażam swoje zdanie jak mnie B. poprosi, ale właśnie najgorsze, że nie wiem ile to ma  jeszcze trwać. Teraz firma ma pisać wymówienie dla mojego B i że w ciągu ilus tam dni muszą opuścic mieszkanie. To już jakis krok do przodu. Chće jeszcze B. wysłać do psychologa, dobrze sie tzryma, ale myślę, że cały żal i złość w środku w nim siedzi. Taka wizyta mu nie zaszkodzi a może pomóc.

Ewarg bardzo dziękuję z pewnością się przyda
Twoje słowa bardzo wiele dla mnie znaczą, poczułam ulgę, że w końcu ktoś mnie zrozumiał, aż się wzruszyłam. 
Metaksa,
wyprowadzenie się M z synem też braliśmy pod uwagę w ostateczności. Nie wiem czy byłoby w tedy łatwiej, czy byłby to koniec związku. Nie przeczę, że ja też pilnuję dzieciaka w czasie kiedy ojciec zajmuje się pracą, co dla niego nie jest bez znaczenia.

czesc dziewczyny Witam w Nowym Roku i życzę samych pogodnych dni...... oj powiem wam czytając tą ostatnią stronę to naprwde kobiety są oazami cierpliwości i wybaczania......a co do świat to u mnie bez dzieci.....bo ex kaze w ten spodób tatusia za to że sąd orzekł jej 100% winę za rozpad małżeństwa oczywiście eksunia sie odwoluje....no jak to zwykle bywa dzieci maja pranie mozgu jaki to tatus nie dobry i jego kochanica tez....ah mowie wam szkoda gadac....i tak jak wiele z was tez mam czasami ochotę rzucić to w diabły.......no ale poczekamy zobaczymy .....najważniejsze ze mozemy sie tu troszkę pouzalac nad soba.......Trzymajcie sie dziewczyny

Mój pierwszą rozprawe miał na poczatku kwietnia, a ostatnią w grudniu i to już miał obawy, że ta grudniowa wcale nie będzie ostatnią.

Mój w takiej sytuacji zaproponowałby wzięcie jego dzieci ze sobą. Myślałaś o takim rozwiązaniu? Jeśli to twoja rodzina i dobrze się tam czujesz to nie wykłócałabym się, że zostawi cię na 2 godz. by odwieść dzieci. Jazda ileś tam km to dla faceta nie problem.

Może kompromisem będzie jak dzieci odwiezie o 17 i razem pojedziecie trochę później na imprezę?

Poza tym można spróbować uzgodnić z ex, że dzieci weźmie w inny dzień, a ten spędzi z tobą. Choć to pewnie problem w dogadaniu się

Z doświadczenia wiem, że nie należy stawiać ultimatum dzieci, albo ja, bo stoimy na przegranej pozycji. Sama jestem matką więc to rozumiem.

Czasem mam jednak wrażenie że ex M rządzi moim życiem. Ostatnio młody M podniósł mi ciśnienie stwierdzeniem, że razem z bratem spędzą u nas przyszłe święta, bo tak powiedziała mama. Wkurzyło mnie to, bo z M nawet o tym nie myśleliśmy, a przecież mam prawo do własnych planów. Rozumiem, że dzieciak się cieszy, ale ja też mam chyba coś do powiedzenia.

potwierdzam . Nie wyobrażam sobie aby mi ktoś kazał wybierać. Sama szukałabym rozwiązania tak jak zasugierowała zazdrosna

skąd ja to znam