Być drugą i macochą

Witam ..allle dawno mnie nie było ;( wpadłam zobaczyć co tam się dzieje w temacie ex, M, pasierby trzymam kciuki za wszystkie macoszki lekko nie mamy  ;( ciekawa jestem co tam u francuzeczkiMili, Alutki i metaksy???
U mni oki, chociaż wojna trwa 9lat kawał czasu ale końc nie widać ;( zastanawiam sie czasami czy warto ?! Ale jak jestem w ramionach M to oddala się pytanie o sen ;(
Pozdrawiam gorąco ...
Toksyczni rodzice nie przeczytani do końca ... Nie dał rady ;(

Powoli kulam do przodu, mniej się przejmuję, zdrowsza jestem:) Dzięki:)
Moonscape, wyraź jasno swoje zdanie, bez ogródek i zastanówcie się wspólnie, co można zrobić...Inaczej cinko będzie moim zdaniem.

Nie wiem czy zauwazylas ,ze liczyc sie ma On .W dalszej hierarhi dopioero Ty .Nie wiem czy jest z czego sie cieszyc .Tak czy owak jestes na kolejnym miejscu

Przytykow nie robie .Owszem jestem mityczna ,zla byla zona  ale z doroslymi dziecmi.Nic juz nie łacza mnie  z ex .ani alimenty ,ani odwiedziny w sprawie dzieci ,bo dzieci dorosle .Same decyduja ,kiedy i jakie maja byc ich kontakty z ojcem.Moze juz nauczylam sie egoizmu .Ale to moj partner i jego zona odpowiadaja za dzieci .Ja wychowalam swoje  .Dlatego wychowanie ich dzieci ,pozostawiam im . Moge pomoc ,poradzic ,ale nie przejme wychowania .To nie moja rola .I naprawde nie obchodzi czy sie nie umyje jedno z drugim Smrod moge wytrzymac W koncu to tylko dwa dni co dwa tygodnie

Nie, za stara jestem .I nawet nie jestem nexsia .Ot partnerka ,zeby nie mowic brzydko ( zaznaczam dla mnie) konkubina .
Zycie nauczylo mnie zyc egoistycznie (maslo maslane ).Jezeli chodzi o zycie uczuciowe .Bo normalnie to na codzien opiekuje sie moja matka .Ktorej osobiscie nie cierpie .Aplauz za szczerosc Ale to juz w innym watku rozwine

Uwielbiam je... normalnie jak je wymawiam to znikła złość jaką żywiłam do niego tj. dużo mniejsza
wyluzowałam, nie interesuje mnie czy umyje zęby czy zje, że je w nocy hehe
nie że jestem taka wredna, ale po prostu chciałam dobrze a odbierane było jak bym się ciągle czepała ... no i wedle "docenisz jak stracisz" tak zrobiłam.
I więcej - są efekty mój M więcej zauważa  ciąganie nóg, mlaskanie przy śniadaniu, jedzenie palcami...

wyluzowałam się do tego stopnia, że na śniadanko jajka, wędlina, biały serek z rzodkieweczką, ogórki pomidorki .... a pasierb na talerzu dostaje ode mnie 2 PARÓWKI!!!
i wszyscy są zadowoleni!!!

Teraz są wakacje więc pasierb już od tygodnia u nas ... miał założyć czyste spodnie do kościoła i .... okazuje się że nie ma w torbie sajgon wszystko brudne, majtki brudne z czystymi katastrofa... (dodam, że szafeczka pusta ....) nie interesuje się, nie denerwuje się jestem dużo zdrowsza - polecam.

Mój na konkubenta nie reaguje:d

U nas jak szkoly ni ma ,to nie ma az tyle powododów do zlego nastroju, a co za tym idzie dawania wiwatu.
Wakacje są okresem ,ze sporo sie wyjezdza (zaleznie od ilosc dni urlopowych), dziecię bez nas, my bez dziecia,a tez i wspolnie .
Od czasu wakacji kilka razy porządnie podkurzyla,ale to  doslownie tylko  pare razy,więc nie jest źle,bo jesli mam porownywac z rokiem szkolnym,gdzie kilka razy w  tyg. takie zagrywki odstawiała, to i tak jest lepiej, jak to zwykle bywa kiedy szkoly nie ma,bardziej pogodna,wesola,rezolutna,niz nerwowa,dokuczliwa i rozdrazniona
Jak sie zacznie rok szkolny to juz mam przed oczami powtorkę z rozrywki,kłótnie dąsy,protesty o wszystko.Stresuje sie przed tym okresem, bo sporo zawsze nas to kosztuje

Przez wakacje duzo jej nie ma bo biwaki, obozy harcerskie, z trenerami na szkoly przetrwania jezdzi ,a tam intensywne i katorżnicze treningi ma, tak więc zasiedziala w domu to nie jest.
Jeszcze poleciec i pojechac ma do dziadkow i do 2 " ciotek",z  pomyslem o dziadkach mine ma nietegą i nie widze u niej przekonania,raczej niechęc i dystans,na mysl o swoich "ciociach"  ,ze je odwiedzi ,jest bardzo  zadowolona

zazdrosna13- masz swoje prawa, swoje oczekiwania w stosunku do samej siebie, masz tez prawo do egoizmu ,jesli cos jest ponad twoje chęci ,czy wbrew przekonaniom.Nic na sile i tyle

Hmm..A propos konkubinatu, jeżeli chodzi o mnie, to sama nie wiem, ale chwilami mi czegoś brakuje. W sumie to nie chciałam wychodzić drugi raz za mąż, żeby się przypadkiem, twu twu znowu nie rozchodzić, ale gdyby się mój oświadczył zgodziłabym się ochoczo zapewne. Nie prostuję, jak ktoś mówi o nim do mnie "mąż", za dużo gadania, za to on się marszczy, jak się mówi o mnie "żona". I też mi przykro z tego powodu, a mój twierdzi że ma kiepskie wspomnienia z małżeństwa. W sumie to ja też mam...A poważnie, to nie piłuję o legalizację związku, nie zależy mi, ale jednego czego się boję, to tych cholernych kwestii prawnych, czyli krótko mówiąc tego, że w świetle prawa jest to dla mnie obcy człowiek. A najbardziej to się boję, że jakby mu się co stało, to jak nie nakłamię w szpitalu to mi nic nie powiedzą, obca baba jestem dla niego.
A w sumie to uważam, że obrączka na palcu powagi dodaje;)

Ja nawiążę do wczesniejszego watku spędzania wspólnego czasu na wakacjach. Otóż raz pojechałam na wspólne wakacje z dzieckiem partnera i jednego mnie to nauczyło NIGDY WIĘCEJ!!! W ogóle nie odpoczęłam, wróciłam nabuzowana, zmęczona i zniechęcona do tego dziecka. W tym roku jak partner zaczął mówić, że chciałby gdzieś zabrać dziecko na weekend, zapytałam czy chcą z noclegiem. Zdziwiony pyta mnie "A Ty z nami nie jedziesz?" Odpowiedziałam "Nie, bo nie lubię z Wami jeździć" i wszystko na ten temat! Poczułam jakby mi spadł kamień z serca. Przecież za jakie grzechy ja mam się meczyć z kimś kto nie jest moim dzieckiem i posiada cechy, które bardzo mnie denerwują również u innych ludzi. Dlaczego? Za co? Jeszcze bardziej mam się zniechęcać? POLECAM ZDROWY EGOIZM!

właśnie jestem na wspólnych wakacjach i póki co się modlę aby siwa nie wrócić:d

Fajny artykuł, dobrze jest dowiedzieć się, że nie muszę kochać dzieci M ! A nawet więcej - jasno wyrazić, że nie mam ochoty spędzać z nimi czasu. Też ostatnio jestem rozdrażniona na tym punkcie i brak mi cierpliwości. Z drugiej strony wolę wyjeżdzać ze swoimi dziećmi razem z M, czego on z kolei unika

zazdrosna.
ja mam własne dziecko, z włąsnym mężem - i mamy kompletnie rózne podejścia i róznie działąmy
gdyby mojgo bolała rączka.. mój by latał z nim po lekarzach... na sto procent

tylko, że ja bym nie reagowała. uznałabym, że jesli ma ochotę polatać z dzieciakiem- jego sprawa. ale ja się w to nie zaangazuje, bo mam inne podejście i zastosowałabym inna metodę "radzenia sobie z bólem" - np. okład z acetonu....

chcę ci tylko powiedzieć, że taka róznica zdań i podejśc to norma
do waszych wspólnych podchodzilibyście pewnie podobnie
tylko, że w tej sytuacji nie byłoby argumentu - nie rozumiesz, nie czujesz, bo to nie twoje dziecko...

a jesli ci czegoś nie zrobił - nie czuj się mała, niewazna, powiedz spokojnie
liczyłam na to, że dzisiaj mi pomożesz, zrobisz to i to, rozumiem, że zdenerwowała cię sytuacja z małym, ale czułam, że zapomniałeś o mnie... poczułam się nieistotna, nieobecna, niewazna...nie chcę tak się czuć..

Dzięki End_aluzja, musiałam to z siebie wyrzucić. Masz rację, muszę porozmawiać z M, pewnie uważa mnie za zimną kobietę, która nie znosi jego dzieci, ale nie widzi, że jego zachowanie to potęguje.
Tego o 2 światach nie rozumiem. Gdy z M mamy mało czasu dla siebie, np jedną niedzielę w tygodniu, a muszę wybierać pomiędzy swoim zdrowiem psychicznym z jego dziećmi, a tęsknotą i samotnością nie jest fajnie

Moje Drogie, ja właśnie jestem po wielkiej awanturze poniewaz wytknelam partnerowi, ze zabiera dziecko ma weekend w gory za ostatnie piniadze, bo sie ZIECKU NALEZY. To nic, ze po powrocie nie bedziemy mieli co do garnka wlozyc. Nie spodziewalam sie, ze zareaguje tak emocjonalnie. Wytknal mi wszystko wlacznie z tym, ze jezdze do swoich rodzicow. Powiedzial, ze ma moje podejscie w dupie i ciekawe jakbym postapila gdyby chodzilo o moich bliskich. Zaraz przyjdzie rok szkolny i beda jeszcze wydatki z tym zwiazane. Ja poprostu jestem zestresowana brakiem pieniedzy....

Obawiam sie, ze klotnie na te tematu dopiero sie zaczynają. Jestem tym przerażona

czytam czytam i myslę sobie, że jakaś przyczyna musiała być, że się tym  facetom związki posypały....

na pewno jednym z problemów jest komunikacja, nadinterpretacja wydarzeń i obsesyjne trzymanie się włąsnych wyobrażeń o świecie.

bo jesliby swan była matką dziecka i by zapytała o wyjazd.. to by pewnie usłyszała, że przesadza

ale jak nie jest matką dziecka, to na pewno odmawia wyjazdu dziatkom bo jest zimna, nieczuła i to nie jej rodzina...

i słusznie mortisha....
możesz się zgodzić na te wyprawę
ja bym pewnie wywaliła - pojade z tobą. dlatego, bo rozumiem, że to dla ciebie wazne i potrzebujesz wsparcia. ale chcę ci uświadomić, że jeśli koleny raz zafundujesz taką hustawkę zmian decyzji, fochów i tak dalej- to nie będe w tym więcej uczestniczyć...

mój wyjeżdżał w pon na obóz. ciuchy trzeba było szybko poprać i poprasować
młody oczywiście laba całą sobotę i niedzielę, komp, zerto sensownych planów (16 lat)
ja, czyli super matka wyprałam (bo opierałam całe wakacje całej rodziny) i łaskawie poinformowałam młodego, że "
Synuś, mama powiesiła ci koszulki tak specjalnie, szeroko, żeby łatwo było ci je prasowac na wyjazd...
młody na to - O DZIEKI MATKO....

nie powiedziałam: nie masz żadnych planów, to se sam poprasujesz, nie powiedziałam jesteś leniem, nie mam zamiaru ci prasować, nie powiedziałam - ja biedna matka zarobiona po łokcie to zrób coś sam

ja byłam super dobra i wrażliwa matka, która dzieciakowi pomogła

nawet nie pisnął, poprasował, spakował się....

bo rozumiecie - czy ja mam nie spać po nocach i wykonywac czynności, które już w zasięgu młodego są?/z jakieś racji???
jestem starsza, "sterana zyciem" mam pierwsze zmarszczki - musze o siebie dbać....

dokładnie tez tak myśle ,mam podobny punkt widzenia i taki komunikat przekaże

Pomyslnie i sensownie do tego podeszłaś, fajnie to rozegralas, bez zbędnych sporów i targowania sie o wszystko i o nic
Brawo

Nie bo raz byłam i nie popełnię więcej tego błedu. Gdyby byly pieniadze nawet bym nie pisnela zadowolona, ze mnie do tego nie angazują...ale pieniedzy nie ma. Poza tym ja pozyczam od rodzicow a on sie nawet tym nie zawstydzi jako moj partner tylko mu w to graj, ze reszte kasy moze przefukac na wyjezdzie. Tragedia....a powiem cokolwiek typu: " czy dzielisz sie kosztami szkolnymi na pol z matką dziecka?" to sie prawie gotuje ze zlosci.

Rozumiem cię świetnie, ale on odbiera to jako brak zaufania, że jest w stanie sobie poradzić w utrzymaniu rodziny. Nie znam całej sprawy, ale mam wrażenie że on chce pokazać dziecku, że jest dobrym ojcem, zobaczyć podziw, uśmiech, wdzięczność w jego oczach.. Nie wiem na ile jest odpowiedzialny, ale twój sprzeciw tylko rodzi jego bunt. Jedyne co możesz zrobić to zabezpiecz siebie finansowo, nie dokładaj jemu z własnych pieniędzy. Wyprawka dla dziecka do szkoły nie musi już być godowa na początku września, może da się to trochę przeciągnąć w czasie, a chwile spędzone na wakacjach są bezcenne. Jeśli to tylko możliwe sama zorganizuj sobie wypad z przyjaciółmi. Są sposoby na zredukowanie kosztów przejazdu, a na jedzenie wydasz te same pieniądze, za to odpoczniesz. 

Mojemu M też się coś posypało i doszedł do wniosku, że odpuści sobie ten wyjazd z dziećmi. Za to bardzo się obraził jak powiedziałam, że nie chce z nimi jechać. Też byłoby mi trochę przykro.

Droga Zazdrosna 13, mój partner nie potrafi utrzymać rodziny. Ma tak ogromny dług, który zaciągnął...sama nie wiem na co, bo ani mieszkania ani innych dóbr materialnych nie ma. Do tego dochodzą rachunki za wynajem + inne pierdoły. Jest jeszcze dziecko, które będzie wymagało coraz więcej pieniędzy. Ja nie mówię, że ma chodzić w dziurawych skarpetkach ale niech zacznie powoli wyłazić z tych zadłużeń a nie wiecznie żyć na krechę.

Już się nie czepiam tego wyjazdu. To tylko trzy dni i rodzina ze strony partnera się dołożyła. Pokazało mi to jednak początek góry lodowej i to jak ja reaguję na zbytki jak zaczyna brakować pieniędzy.

Jak dobrze, że są netkobiety...gdybym to wszystko dusiła w sobie to miałabym kolor skóry w odcieniach purpury Dziękuję Wam

Wróciłam, metaksa, siwych włosów nie mam, ale nie sądzę abym się dała namówić raz jeszcze i do tego na dłużej:)

Cześć wszystkim
Nie pisałam długo ale śledzę forum stale i z nieukrywaną ciekawością
Jak mozna sie domyslić znowu jest gorzej Moja mała przybrana córa przechodzi samą siebie. Nie wiem czy to jakas nowa odsłona buntu czy cos innego ale jest strasznie i nie radze sobie z tym...:( Co dziennie jest awantura to o jedzenie , to o kłamanie, to o dręczenie kota , to o pyskowanie i ona na wszytko ma jedną odpowiedz " jestes okropna/ny nie chce was" . Tłumaczenie , rozmawianie, karanie nic nie pomaga. Wczoraj przeszła sama siebie bo nagle sie okazało ze mnie nienawidzi a tate kopneła, wszystko dla tego ze miała zjesc kolacje (po całym dniu zycia energią z kosmosu). Zawsze była niejadkiem ale to co sie dzieje od jakiegos czasu nie miesci sie w głowie-najchetniej nie jadłaby nic:/ Jest tez problem z podpuszczaniem mojej córki. Kaze jej cos zrtobić , cos co wie ze jest zabronione , szantarzując ją ze nie będzie juz jej siostrą np. Moje dzieciątko bardzo sie tym przejmuje i daje sie zmanipulowac. Obrywaja za to obie ale najgorszy jest usmiech na twarzy córki mojego M kiedy krzyczę na Zu...i dogadywanie jaka to tez ona kare powinna dostac. Ja wiem ze to jakas tam rywalizacja ale to juz trwa długo i jest co raz gorzej mimo naszych staran i tłumaczen. Nie wiem juz jak sobie z tym radzić. Trace serce dla tego dziecka. Ni zrozumcie mnie źle ale mam takie poczucie że przez to wszystko cierpi moja relacja z córką bo w sumie nasz czas zlatuje na awanturach Jest jeszcze sprawa byłej M, Mianowicie po naszym tłumaczeniu zeby troszke inaczej, przynajmniej na razie, spedzała czas z dzieckiem a nie zabierała ja do rodziców,ze moze metoda małych kroczków bo widują sie co 4 miesiące i to bardzo rozstraja dziecko ona powiadomiła nas ze złozyła pozew o widzenia z zastrzezeniem miesiąca wakacji i tygodnia ferii z mozliwością wyjazdu do anglii,po 3 latac nagle jej sie przypomniało ze ma dziecko ...czy ma szanse otrzymac to co chce ? to by była tragedia. Chyba bym uciekła na koniec swiata potem Tłmaczylismy ze jak oddaje małą to my potem musimy z nią dochodzic do ładu przez miesiąc a ona na to ze ona nie widzi problemu ...n bo jak ma widziec pytam sie...doradzcie coś kobiety bo oszaleje

Zobaczysz jak się szkoła  zacznie, co to potrafi się dziać ,temat niejadkowania nie będzie tym głównym powodującym emocjonalny rozpizgasz
U nas dzieć jest SKRAJNYM niejadkiem (opinia medykow) z niedowagą, a wulkanem energii czerpiącym z powietrza. Slodyczy w ogóle nie jada, ani się nie domaga, głównych posilkow podstawowych najchętniej tez nie
Była już kiedyś kroplówka ,bo nic nie jadła, zastrzyki, no ale mimo tego nawet i to nie było wstanie ją przekonać ,aby zjadła te MALE  3 główne posiłki.  Wyniki dziecko ma świetne, nie wiadomo nawet skąd ten okaz zdrowia jak Kruszyna, chudzina wiecznie z bojowym i walecznym nastawieniem do wszystkich i wszystkiego .Na treningach żywioł, mimo tego nie je
Z własnego doświadczenia wiem, że z PRAWDZIWYM niejadkiem (nie cwaniaczkiem) NIE wygra się!! Nie ma takiej siły, mocy ,sposobu, metody , aby było tak jak oczekujemy
U nas dziecko w  ogóle nic a nic śniadań nie zje , ani przed szkolą, ani w szkole . Z obiadem to jest prośba, nakaz , żądanie , rozkaz, błaganie, aby choć minimum minimalnej porcji zjadła, przeważnie to jest kilka chlipnięć lyżek (dosłownie kilka) albo kilka widelców ziemniaków i tyle, trzeba napominać aby do tego się zabrała z przeróżnym efektem
Bywa  i tak (częstooo) ,ze jak się zaprze na amen postanawiając ,ze nic nie zje  to na polu bitwy padasz przegranym, nie mając możliwości postawić na swoim , dziecko jest nie do złamania autentycznie
Kolacja podobnie jak obiad co często kończy się fiaskiem ,a gdy zbyt za długo siedzi przy jedzeniu babrząc się z nim  to już głupawki takiej dostaje ,ze im szybciej wygonić ją od stołu tym działa to na każdego korzyść
Postanowiliśmy żadnego balu murzynów nie odpierniczac, nie ma na sile zmuszania, jeśli faktycznie widzimy ,że nie jest wstanie nic przełknąć to walka z wiatrakami. Nie zje ,to nie zje. Trudno, aby chociaż piła ( z piciem tez leser ,ale łatwiej jej przejdzie przez gardło woda niż cos z posiłku)
Dobrze jest dopilnować ,aby główny posiłek choć trochę cos skubnęła, nawet minimum, lecz jak dziecko się zaprze recami i nogami to nic naszych nacisków, szkoda czasu, nerwów, atmosfery...w tym temacie nie widzę zbytniego sensu użerania się, karcenia bo to efektów nie przyniesie na plus, a zazwyczaj na minus

Oj mortisha jak ja to dobrze znam niestety...ale jakos mnie nie pocieszyłas ;)Ona własnie zaczeła 0-ówke szkolną gdzie siedzi od 7:30 do 16:30 razem ze świetlicą i jak sie łatwo domyslić nie je, ma wykupione obiadki i podobno skubnie coś czasem z czasem sie uda zjeść o (12:00
)a potem w domu juz nie chce nic. jak jej sie zdazy powiedziec ze cos by zjadła to zmienia sie to jak podam objad.Jesli nie jest to kurczaczek lub pomidorowa to jest tragedia łącznie z próbami wymiotowania w talerz..... No nic chyba rzeczywiscie trzeba obrac taktyke zostawienia jej decyzji. Swoją droga ciekawa jestem czy jest w niej jakaś granica niejedzenia i poczuje głód... Jej tato juz troszke nabrał stanowczośći bo jeszcze do niedawna był właśnie z tych slepo wpatrzonych w dziecię bo takie biedne pokrzywdzone przez los... dopiero jak sama sie zbuntowałam i powiedziałam ze od 3 lat ja wychowujemy razem, ma dom , ma kochajacych ludzi w koło, ma spokój względny i ze ona jako 6 latak nie moze pamietac jak było jak miała 2 lata wiec nie wie co straciła i że ja mam powyzej wszystkiego cacania sie z nią bo mamy w domu dwoje dzieci w podobnej sytuacji ale ja mojej córki nie traktuje jak kaleki emocjonalnej i jak widac na zdrowie jej to wychodzi, ona zaczyna tez troszke krytyczniej spoglądac na to co sie dzieje . Chyba dotarło ze takim podejsciem kształtowała potwora który jak pójdzie w świat to sie trasznie zdziwi ze nikt koło niego nie skacze...Chciałabym wiedzieć ze ta walka zaowocuje czyms dobrym, ze trud sie opłaci bo jak narazie to jestem co raz bardziej sfrustrowana i zmęczona.

Fakt, też to zauważyłam. krótko, zwięźle i bez podchodów:) Zanim się obie strony zdążą nakręcić.

łoojaacie... dziecko ma  1.5 roku? autentycznie to nie dla mnie   Szkolne dziecko już z zasady samodzielne pod względem podstawowych czynności przy sobie ,jako tako bardziej kumate ,a taki skrzat  ledwo odstający od podłogi w pełni zależny na każdym kroku ... z humorkami gratis ...bbrrrrr:/

Z zasady nie masz obowiązku kochać nie swoje dziecko, jedynie dobrze byłoby abyś je w miare  tolerowała i dobrze taktowała, no ale wystrzelić z fochem i pretensjami ,że nie darzysz miłością "obce" dziecko to tez nie fer wobec ciebie
A matka skrzata gdzie się podziewa??
W jakim wieku masz swoje dzieci?

cześć dziewczyny ..otóż opowiem wam jak wygląda moja sytuaacja .....ja jestem po rozwodzie na szczescie z poprzednik partnerem nie miałam dzieci...teraz jestem w związku z facetem który ma dwoje dzieci cały czas się rozwodzi bo żona cały czas coś wymyśl ...widzi swoje dzieci tylko co drugi weekend..i no właśnie pozwala im wtedy na wszystko dosłownie....ja w ten weekend jestem tylko sprzataczka kucharką i czym sie tylko da... na poczatku nic nie mowilam bo wiem ze to zona go zdradzila i wyrzucila z domu i ze bb teskni do dzieci ..ale to juz trwa 2 lata i dzieci sa na piedestale robia co chca i jak chca...a ja wtedy wogole nie istnieje ani dla niego a dla dzieci wogóle...co mam robić nie chce go stracić ale to zaczyna sie robić nie miłe???/

U nas sie dzieje.....:/ "Mama" złożyła pozew o widzenia z córką. Po naszych tłumaczeniach i prośbach, nawet nie udawała że stara sie nas i dziecko zrozumiec tylko poszła do prawnika i zarządała dwóch weekendów pod rząd co dwa miesiące , miesiąca wakacji i świąt parzyście i nieparzyście.... tak ogólnie to ujmuje bo jest to skomplikowane ale nie w tym sęk. Wszystko ok nie mamy nic przeciwko jej kontaktom i nigdy nie mielismy tylko zastrzeżenia były co do formy i skutków... Teraz w środe mój M ma przesłuchanie w sądzie. W piątek z nienacka był u nas kurator sądowy. Myśleliśmy że Jej nie będzie na sprawie bo dostaliśmy jej pełnomocnictwo dla adwokata razem z pozwem ale jednak... i co najśmieszniejsze dowiezieliśmy sie z FB w czwartek dodała posta że leci i że "wish me luck:)..."czekaliśmy az zapuka do naszych drzwi a tu nic. Wczoraj dodała kolejnego , z jakiegś miasta w Polsce jak dobrze sie bawiła z koleżanka i ze bedzie tesknic.. wczoraj dopiero trafiła do swoich rodziców. Do dziecka ani nie przyjechała ani nie zadzwoniła mimo że jest Tu a nie w Angli. Ja naprawde probowałam sie wychłodzic na jej osobę, nie przejmować czymś na co nie mam wpływu jak radziłyście ale nosz normalnie mnie telepie!! Jak ona mogła w pozwie napisac ze jest bardzo mocno związana emocjonalnie z córką skoro lecac do Polski nie przyjechała do Niej tylko do znajomych? Ostatnio widziały się w maju....To jest straszne. Najbardziej obawiamy sie ze w sądzie i tak dostanie wszystko czego chce bo to  "matka"... Najbardziej zależy nam zeby nie mogła , przynajmniej narazie zabierac małej za granice....i ten miesiąc wakacji:( dla kogo dla niej?
dla dziecka? I ciekawe czy jej warunki mieszkaniowe tez kurator sprawdzi? pewnie nie... chociaz ma ograniczone prawa i nic nie wie o dziecku i o byciu rodzicem... po co ona to robi? zrozumiałabym gdybym widziała jej starania,  zaangażowanie... ale ona nie robi NIC bo nie nazwe staraniem dzwonienie raz na tydzien -dwa ,choć moze bardzo wiele wcale z tego nie kożysta... szlag minie trafi . Przepraszam musiałam sie wyżalić bo nie mam komu Mój M sam ma dość tego wszystkiego

Rozumiem Cię niestety... Ja też mam czasem dość bo mała mojego jest "trudna". Jest uparta i niestety potrafi być podstepna(nie wiem czy to dobre słowo) np. podpuszcza moja córke i czeka co będzie. Albo jak sie pokłucą i moja płacze i ją przeprasza to ona siedzi i sobie śpiewa. Taka jest mało empatyczna (?) Najgorsze wtych relacjach jest to że choćbyśmy nie wiem jak sie starały pokochac dziecko całym sercem, być sprawiedliwe, nie faworyzować, to i tak w takich mometach instynktownie stajemy po stronie swojej pociechy. Jak nie mamy swoich dzieci to i tak trudniej nam przed sobą samym usprawiedliwiac zachowania "obcego" dziecka... Smutne ale przekonałam sie przez te 3 lata ze im bardziej sie zmuszm do czegos tym finalnie jest gozej. Na poczatku to było 3 letnie malenstwo i było łatwiej ale ona rosnie , ma 6 lat i naprawde czasem poprostu tak po ludzku jej nie lubie... Zajmuje sie nią, dbam, nie daje jej odczuc niechęci, ale nie toleruje jej niektorych zachowań i spojżeń, nie moge patrzec jak kolejny raz pluje w talerz albo udaje ze jej niechcący kotlet upadł zeby go nie jesc, jak moje dziecko jest na"prrzynieś , wynieś , pozamiataj" bo ona jej tylko wydaje polecenia Nie wiem jak będzie dalej . Mam nadzieje ze czas poprosu to wszytsko jakos znormalizuje.

Właśnie tak bym robiła gdyby mała nie widziała w tym niczego złego, jednak coraz czesciej przychodzi i sie skarzy ze starsza kazała je coś tam zrobic bo inaczej znajdzie sobie inną siostre... To nie jest tak że nie rozumiem mechanizmów Sama mam młodszą siostre, której szczerze nie znosiłam do pewnego momentu przeszło nam w "dorosłym " życiu. Tu jest jednak jeszcze wiele drobnych niuansów które budują całokształt.    Cięzko jest mi być "mamą" a jednocześnie nie móc tak naprawde nic zrobić, nie mieć żadnych przywilejów a jedynie obowiązki. To troche tak jak bym była nianią - zaopiekuj sie , opierz, nakarm ale nie wtrącaj sie do niczego bo to nie Twoje. Nie zrozumcie mnie źle, mój M czasem wręcz wymaga ode mnie podjęcia decyzji czy reagowania na jakieś jej zachowania ale tak na dobrą sprawe nawet jak ja czegos zabronie to on ustępuje....wiec sie z tego wycofałam powoli bo szkoda nerwów Mała, przez to że jestem dość stanowcza (bez skrajności , poprostu nie pobłazam zanadto)w obec dzieci, nie darzy mnie wielką sympatią. Tu zaznaczam ze w obec obu stosuje te same zasady i wymagam po równo. Jednak tu tez da sie zauważyć różnice w ich podejsciu - moje dziecko tupie i krzyczy i sie buntuje jak ma coś zrobić , dziecko M robi ale z miną mordercy i sie na mnie obraza potem Jak coś zbroją to konsekence wyciągam równo i nawet wtedy moje dzicko nie obraza sie na mnie czy nie unika mnie potem, przychodzi i przeprasza a ta druga nie potarfi, i potem tylko tato dla niej istnieje. Mój M ma do mnie czasem żal że jej nie pobłażam ale jak moge to robic kiedy moje dziecko patrzy ? I tak na dobrą sprawe dlaczego? Mowi że powinnam jej odpuścić bo przecież ją znam....ja nie rozumiem takiego nastawienia. Zam jasne ale nie znaczy ze musze sie na wszystko godzić bo jest jak jest. To równiez moj dom i mam chyba prawo wymagac przestrzegania jakiś zasad ? czy sie mylę?moze faktycznie nie tędy droga? może ja obrałam zły scenariusz? jeśli moze mi ktos coś poradzić to nie krępujcie się

No przecież to jest normalne zachowanie człowieka ze się wkurza na takie zachowanie dziecka przy jedzeniu i tego tolerować nie potrafisz. Nie ważne czy to występowałoby u swojego dziecka czy nie swojego biol. Powiedz szczerze ,czy jakby twoje dziecko w pasierbicy wieku tak samo się zachowywało to nie wykurzało by cie to? myślę ze też bardzo denerwowały by się takie sytuacje

U nas młodociana tez potrafi  czasami zachować się tak, że i Ja się zirytuje, powiem wprost ze tego nie akceptuje  i mąż również nie pogłaska po główce .
Tylko z tego co czytam twój partner zbyt wiele bagatelizuje i z ciebie robi tą czepialską