Być drugą i macochą

Raz mieliśmy taki weekend gdzie mała wpadała w płacz jak widziała, ze się przytulamy lub łapiemy za rękę było to w tym czasie kiedy powiedziała mi , że nie będę jej kochała jak urodzę swojego dzidziusia....oczywiście ze lzami w oczach wyjaśniłam jej, że nic takiego się nie stanie bo kocham ja bardzo a jak się pojawi dzidzia to będzie jej bratem albo siostrzyczką a przecież rodzeństwo trzeba kochać tak samo.
Nigdy wiecej nie było kłopotu,jak się tulimy to się tulimy, rano mała wpełza między nas do łózka i wtedy są duże pieszczochy.

Dobre podsumowanie Mortisha i Marianna :-)
Ja wam powiem, ze już się nie mogę doczekać jak mała przyjedzie ( w tym roku jest u nas dłużej bo weekend jest nasz i świeta są nasze) uwielbiam świeta z nią.W zeszłym roku u nas była niezapowiedziana ( bo tamte świeta miała spędzić z mamą - wyszło inaczej jak zawsze).
Wiecie co ostatnio czuje jakieś kłucie w sercu, że jej mama nie chce spędzać z nią świąt...boli mnie to - macoche...

Metaksa nasza mamusia kupiła małej konika zabawkę za 499...nasza ma prawie 5 lat :-)
Jak się nie umie okazać to się stara kupic uczucia...Nie martw się ja wychodzę z załozenia, że ex sama sobie plecie bat na tylek.Juz wam kiedyś opowiadałam jak mi mała zrobiła scenę w sklepie bo ona coś tam chce a ja wtedy naprawdę nie miałam kasy...i wtopa, co tu zrobić, kupilam i wyszłam ze sklepu mokra ale od tamtego czasu zaczęłam swoją "resocjalizację".Od tamtego czasu mała wie, że prezenty ( zabawki lub inne ) dostaje od taty i cioci " z okazji" ewentualnie jak sa pieniążki to jakaś gazetka lub mały gifcik.Nie mamy z nia problemu.Tłumaczcie swojemu berbeciowi a na pewno nie będzie źle za kilka lat...bo jak wiadomo w miarę jedzenia apetyt rośnie no i mama będzie probowała coraz to droższych prezentów :-) a jak się kedyś kaska skonczy to dziecko nie bedzie rozumiała ale wymagało..

To już nawet nie chodzi o naukę. Tak wychowany człowiek ma zupełnie inne priorytety, bardzo płytkie. Wierzy w  to, że liczy się przede wszystkim kasa, gadżety, że twoja wartość jest mierzona w tym ile i co masz a nie kim jesteś...Fajnie jest dostać prezent ale bez przesady

Bez przesady z tym telefonem.Ok ,jesli trzeba to niech ma komorke ,no ale kurde ,zdaje mi sie ,ze ona chyba jeszcze jest w  podstawowce co nie?sama mam BlackBerry i to jest smartfon dla ludzi doorslych, są tam aplikacje biurowe,biznesowe,ktore w zadnym razie nie przydfadzą sie takiemu dziecku.Zwłaszca,ze  dziecko jak dziecko,upadnie jej nakraweznik, wyleci z kieszeni,gdzies go niechcący zgniecie,  i taki kosztowny telefon pojdzie sie rypac
Idąc takim tempem dziecko za jaksi czas nic nie zadowoli, nic doslownie nic bo bedzie miala juz wszystko az bedzie jej to uszami wychodzic.
Mąż osiągnie  efekt wiecznie niezadowolonego dziecka, bo ona nie bedzie potrafila docenic i cieszyc sie z niczego...tak sie rozbestwi.Przyjdzie co do czego np prezenty od innych trzecich osob i nic jej sie nie bedzie podobac bo  nabierze nawyk  dostawania czegos ponad stan i jej  wiek
Na 18 to zapewne sobie zazyczy wycieczke na Malediwy z jakims wynajetym latynosem dla szpanu 
Absolutnie nie jestem zwolennikiem tak rozpieszczania dzieci w kwestiach finansowych czy prezentow ponad jej wiek.Takie dzieci pozniej nabierają postawy roszczeniowej i są wyrahowane.
Gdy bedzie miec te 13-14 lat to osiagnie sie efekt małolaty w depresji bo nic ją już nie bedzie cieszyć,i nawet gwiazdka z nieba bedzie  ta "beee"

Ja też jestem macochą. Przez 6 lat mały mieszkał z nami, ale rok temu wyjechał do matki do Anglii.
Mały ma teraz 11 lat.
Odezwałam się bo u nas sytuacja wyglądała i wygląda podobnie. Matka małemu kupowała zawsze wszystko i dalej to robi. W domu ma Nintendo Wii, PlayStation 2, Xboxa, PSP 2 (tą małą gierkę), trzy smartfony, a teraz stwierdził, że nie ma jeszcze PlayStation 3.
Więc tak na prawdę to on już właściwie wszystko ma. To wiecie co wczoraj wymyślił? Że on na swięta chce kolczyk w lewym uchu. Na szczęście ex była na nie, ale mały napisał, że mama się zgadza pod warunkiem, że tata się zgodzi. Moje pierwsze słowa to było "k....a".

Myśleliśmy, że nic nas już nie zaskoczy, teraz czekamy kiedy wyskoczy np. z tatuażem. No bo przecież jesli chodzi o przedmioty to ma wszystko.

Szczerze? Teraz odżyłam, bo w końcu uświadomiłam sobie że świata nie zbawię,

U nas sytuacja była ciężka. Ex wyjechała jak mały miał 4 lata. Na dwa lata zniknęła. Potem zaczęła się odzywać raz  na jakiś czas, oczywiście przywożąc tony zabawek, ale ogólnie nie było źle. Przed pierwszą klasą był nawet na wakacje na miesiąc. 3 m-ce później go porwała pod pretekstem wyjazdu na narty. No i się zaczęło. Sprawa za sprawą. odwiedziliśmy nawet Sąd Najwyższy w Anglii. Suma sumarum po pół roku był z nami z powrotem. Mówił, że było mu źle, że woli być z nami i takie tam. Węc sprawy o odebranie praw rodzicielskich i zakaz styczności. Badanie przez psychiatrów: stwierdzenie, że matka jest niedorozwinięta emocjonalnie, a ojciec ma negatywny stosunek do matki.
Wiadomo jak u nas sprawy się ciągną......
Niestety w między czasie mały tak się zmienił, że niestety żadne metody wychowawcze nie skutkowały. Ostatecznie okazało się, że on miał kontakt z mamą. Kiedyś przy kolejnej awanturze kazaliśmy mu się spakować (tak, żeby nim potrząsnąć) i ku naszemu rozczarowaniu przez tydzień nie chciał się rozpakować. Masakra.
Straszył nas policją, tym, że pójdzie do Sądu i powie, że kłamał, że nie chce się widzieć z mamą, że to my mu tak kazaliśmy mówić (oczywiście kłamstwa) itd. To, że nie jestem jego matką było na porządku dziennym. Powiedział, że się uczyć nie będzie i się nie uczył. Zaczął wagarować (w 3 klasie). Nie sprzątał, a jak mu się rozkazało, to awantura na cały wieczór, zresztą próby skłonienia do nauki to samo. Psycholog nic nie pomagał.
Kupiliśmy mu tel. komórkowy (najzwyklejszy) to była obraza majestatu, bo mama to by mu dała lepszy.
Raz musieliśmy po niego w środku nocy jechać, bo tak pokłócił się z dziadkami, że ich zwyzywał i krzyczał. Oj a potrafił krzyczeć bez przerwy przez kilka godzin.
Przy każdej kłótni mówił, że skończy 13 lat to pojedzie do mamy.

Po dwóch latach tej przepychanki doszło do takiego momentu, że powiedziałam dość, nie mam siły. Dość sądów, uważania na każde słowo, każdy czyn. Chciałam odejść.

Rozmawialiśmy dużo i stwierdziliśmy, że skoro chce mieć kontakt z matką to proszę bardzo. Miał kontakt. W między czasie się okazało że ex tez trochę zrozumiała i przynajmniej przestała mieć zawsze inne zdanie, a w lutym stwierdziliśmy wspólnie, że jak chce to niech jedzie. No i pojechał. Zaraz będzie rok jak tam jest i się nie skarży. Wręcz przeciwnie. Non stop podkreśla jak mu dobrze i co mu mama nie kupiła.
Co tydzień zmienia zajęcia dodatkowe, a mama oczywiście cały sprzęt kupuje.
Do nas mało kiedy sam się odzywa.
Ostatnio szok, zadzwonił do taty, ale po co? A no powiedzieć jaki chce prezent (grę play station).

Może się nie sprawdziłam w roli macochy, ale przez 6 lat próbowaliśmy go nauczyć zasad: kultury, posłuszeństwa, szacunku. Niestety nie wszystko da się zmienić. Wychowanie wychowaniem, a charakter charakterem.

Naprawde nie jest moja checia zdolowanie Was .Ale jakich fecetow Wy macie ,ze martwicie sie o wszystko ?
Nie Wasza rola .To Rodzice maja ustawiac wlasne dzieci .Nawet jak Wam sie to niepodoba .Ich problem .Zbawiacie swiat na siłe .Przekonujecie do własnych schematow .Po co ? Trywialnie mowiac .Nie Wasz cyrk ,nie Wasze małpy .
Rozumiem ze kiedy mieszka z Wami ( pasierb ,pasierbowie )  to co innego .Ale jezeli widujecie tylko raz na jakis czas to zostawcie to .
Dajcie innym zyc .Nie wszystkie exsie sa zle ,nie wszystkie nexsie  sa zle .Zostawcie czasowi czas .Wszystko pouklada sie .Z czasem .I tego trzeba sie trzymac .Trudno ? A kto powiedzial ze zycie bedzie latwe ?

Obwarzanek a czego ty tu chcesz bo nic konstruktywnego nie odczytałam...???

Stało się.Jak Boga kocham od dziś mówcie do mnie wróżka Semira czy jakoś tak.
Odkąd Pani rozstała się ze swoim kolejnym Panem jest z nami w wielkiej wojnie, zaczęło się od tego, że cofnęła każdy dodatkowy dzień jaki mała u nas spedzała ( mówię o dniach które nie są zapisane w Planie Roodzicielskim) potem były rozkazy pt kup, zrób itp. wiedziałam, że święta nie przejdą spokojnie i obojętnie na koniec usłyszelismy, że będzie ona będzie robiła to co kazał jej adwokat i dziecko będzie tylko u ojca wtedy kiedy jest to zapisane w planie.
W Planie zapisane jest, że dziecko w lata parzyste Święta Bożego Narodzenia spędza z ojcem a w nieparzyste z matką.W zeszłym roku mała była u nas w wigilie do wieczora bo mamusia jej nie chciała ( odebrała ją od nas wieczorem) a w pierwszy dzień świąt rano już nam ją spowrotem przywiozła.Jak jest w te święta????W niedziele cudownym głosem Pani zadzwoniła i oświadczyła, że dziecko jest chore i czy babcia by się dzieckiem nie zajęła oraz , że wysłała maila dotyczacego świąt.Maila odczytaliśmy.Padła w nim propozycja czy mała nie mogła by 26 spędzić u niej.M odpisał, że oczywiście z największą przyjemnością pozwoliłby na to by mała spędziła ten dzień z mamą i jej rodziną jednak ostatnio ...... ( Pani ) napisała, że działamy tylko i wyłącznie wedle planu ustalonego w sądzie i On w zwiazku z tym nie za bardzo wie jak to rozwiązać...Na co nastąpił atak.Dowiedzieliśmy się, że Wigilia to nie jest święto i cytuję:
" 24 to nie święto, święto jest 25 i 26 , ja w zamian za 26 daję Ci 24 więc 26 .... spędza u mnie"....koniec kropka Pani postanowiła.
Heheh zabawne.Przez 27 lat żyłam w przeświadczeniu, że 24 to święto i to ważne jednak człowiek uczy się przez cale życie :-)

Tak sobie przeczytałam...i powiem szczerze, że kilka rzeczy, które napisałaś nie spodobały mi się...
Matka wyjechała, z dzieckiem zaczęła się kontaktować po jakimś czasie, później go porwała...Ok, na pewno nie postąpiła w porządku zabierając dziecko bez porozumienia z ojcem, jednak jest jego matką...Pewnie była w jakiś sposób zdesperowana, nie wiem. Czy pozwalaliście jej widywać się z dzieckiem? Czy były rozmowy dotyczące przyszłości chłopca? Napisałaś, że ojciec miał negatywny stosunek do matki, wiec mam wrażenie, ze może dawał jej mocno odczuć iż to on jest właścicielem dziecka...

"Węc sprawy o odebranie praw rodzicielskich i zakaz styczności."
Dlaczego zakaz styczności? Mimo wszystko chłopiec miał prawo aby mama uczestniczyła w jego życiu, chcieliście ją tak po prostu wymazać z jego życia? Efektem waszego postępowania były trudności wychowawcze dziecka, któe zostało poddane presji wyrzeknięcia się matki...Moim zdaniem to jawna alienacja rodzicielska...Jego bunt przybierał na sile i w pewnym momencie zaczął idealizować obraz rodzicielki, przecież z całą pewnością tęsknił za nią, nawet jeśli go zawiodła. Waszym zadaniem powinno być wspieranie tej więzi a nie niszczenie jej i odzielanie ich od siebie na zawsze.

"Kiedyś przy kolejnej awanturze kazaliśmy mu się spakować (tak, żeby nim potrząsnąć) i ku naszemu rozczarowaniu przez tydzień nie chciał się rozpakować. Masakra."
Maskarą jest to co zrobiliście temu dziecku...szantaż emocjonalny...Nie dziwię się, że już nie miał ochoty się rozpakować...

"To, że nie jestem jego matką było na porządku dziennym." Bo nie jesteś...próbowałaś go nauczyć zasad, jak sama napisałaś, ale twoje metody nie były w porządku. Sądzę, że powodowały w nim poczucie krzywdy, rozżalenie i chęć odwetu.

" Nie sprzątał, a jak mu się rozkazało"  Ja tez bym nie sprzątała na rozkaz...

"Wychowanie wychowaniem, a charakter charakterem" Tak, tak, złe geny...:/

Owszem, napisałaś co nieco o Twoich, czy też waszych metodach wychowawczych i nie bardzo wydają mi się skuteczne. Rozumiem, że poświęciłaś temu dziecku swój czas, opiekę itd...chciałam ci po prostu uświadomić, że dla niego jednak na pierwszym miejscu będzie mama (nie zawsze tak jest, ale bardzo często). To co dziecko czasem mówi  w złości to jedno a jego miłość do matki to drugie. To, że nie chciał się z ni widywać było bardzo niepokojące, ale ważne są powody. To na nich należało się skupic i pracować nad ich zniwelowaniem a nie fundować im zakaz zbliżania się. Jednym słowem należało dążyć do ich pojednania. dobrze, że z czasem to się unormowało.
Rozumiem, że gdy zabrałą małego w nie znane miejsce ojciec przeżył straszny czas. Nie uważam, że to było w porządku, nie bronię jej bo to matka. Próbuje tylko wczuć się w sytuację dziecka..Myślę, że czuł się rozbity, rozrywany i, że ta wieź z matką jednak nie osłąbła tak bardzo jak wszyscy sądzili.

Moonscape - gdzieś tu już pisałam o moich, hehe, "komunijnych doświadczeniach".
Najpierw nie było nawet zaproszenia dla ojca. Potem eksia trochę oprzytomniała i stwierdziła łaskawie, że może przyjść. Sam. Zaczęliśmy dyskutować, nie chciałam się wpraszać, a wiedziałam, że mój sam iść nie chce, a w ogóle to przecież to dziecka dzień jak tu nie iść? M. powiedział byłej, że przyjdzie ale ze mną, na co ona się pyta: a po co ze mną? Więc jej bardzo ładnie wytłumaczył po co, w końcu teraz jesteśmy rodziną, spędzam z małą dużo czasu, więcej czasem niż dziadkowie i dlaczego nie miałabym uczestniczyć w tym ważnym dniu? Więc eksia raz jeszcze przemyślała sprawę i łaskawie wyraziła zgodę. Ale postawiła warunek - żeby tydzień przed komunią wpaść do niej "na kawę". Nie powiem, co przeżyłam przez to zaproszenie, co przeżyłam - moje. Na kawce - pełna kultura, umiałyśmy nawet pogadać. Na przyjęciu komunijnym jedyną osobą, która patrzyła na mnie dziwnie, był eksi ojciec. Usiedliśmy strategicznie, naprzeciwko nas siedzieli rodzice mojego, jej rodzice na drugim końcu stołu, także nikt nie miał szans mnie sięgnąć. Pełna kultura:) Dziecko było szczęśliwe, najważniejsze, potem nawet nam eksia dziękowała za przyjście.
Co nie przeszkodziło jej trzy dni potem urządzić grzmiącą awanturę o jakąś pierdołę...;)

Tak  ,wspierac a nie przejmowac decyzje .Dokladnie tak .Nie angazowac sie ( mowie o tych ktore dzieci meza widza raz na jakis czas  ) .To sa ojcowie ,ktorzy musza wiedziec ,ze czas maja podzielic pomiedzy dziecmi z ex zwiazku i z terazniejszego .I jeszcze  obecna partnerke docenic .

Ja tylko widze ze nastepne kobiety sa manipulowane .Znowu nie Oni , tylko Wy idziecie ,zalatwiacie ,przejmujecie sie .
A gdzie te chlopy ?

Ich dzieci a Wy szaty rozdzieracie .Nie Wasza rola w kreowaniu swiata ich dzieci ,

Ostatni wpis pisze tu .Mozecie sprawdzac ip .Dziekuje i chwale sily wszelakie ,ze moje dzieci sa zbyt dorosle na manipulacje po jednej i po drugiej stronie .
Spokojnych Swiat zycze ,naprawde sczerze

C

hi hi

Może to dlatego że sama mam dziecko wychowujemy je z mężem nie mamy żadnej pomocy od innych przy nim. Ja jestem zmłodym 31 dni w miesiącu. Po żłobku za który grubo bule jestm z nim. Nie posyłam bo babciach, dziadkach, ciotkach, kuzynkach nie mówiąc juz o ex. Więc niby dlaczego ja mam zajmowac się jej dzieckiem kiedy ojciec nie może? Nie sądz eby ex zajeła się z ochota naszym młodym kiedy my nie możemy . Jeśli ojciec nie może niech zajmuje sie dzieckiem matka i odwrotnie w końcu po to są, dziecko maja niech będą za nie odpowiedzialne. A tu odpowiedzialnoś widze rozchodzi po jeszcze innych osobach . Mnie często wydaje się że my macochy robimy poprostu za darmowe opiekunki i tyle.
I ja właśnie po kilku latach gdzi próowałam byc tą dobra macoszka, kolezanka, pomocna, chetno poprostu przestałam. Mama swoje dziecko i jemu wole poświęcić czas, który do tej pory poświęcałam na użernie się. Przynajmniej teraz go nie marnuje.

AAaaa z tym to i ja się zgadzam, decyzje powinni podejmować rodzice, uczyć również itp jednak trudno jest nie zajmować się dzieckiem kiedy jest u nas kilka dni, ja nie mam jeszcze swoich dzieci, M ma troche roboty albo zwyczajnie odpoczywa.

To nasze życie i nasz wybór. Poza tym nie widzę w tym nic złego. Jako matka, cieszę się razem z moim dzieckiem, gdy np. dostanie jakiś prezent od dziewczyny tatusia. Ona mieszka z rodzicami, własnych dzieci i zobowiązań nie ma, więc stać ją na więcej. Jak chce wydawać swoje pieniądze na moje dziecko to super. Jeśli chce poświęcać mu czas to niech to robi. Nie wszystko potrafię i nie we wszystkim jestem idealna. To jednak moje dzieci, do mnie zwracają się gdy mają problem, gdy chcą podzielić się tym co ich cieszy. Na taką więź pracowałam przez wile lat, jestem z niej dumna i relacje moich dzieci z żadną macochą mi nie zagrażają.
Jeśli mieszka się pod jednym dachem z kimś, to jest to normalne, że zaczynamy się angażować w jego sprawy, tym mocniej im dłużej ktoś przebywa w naszym towarzystwie. Jednak zgadzam się z tym, iż decyzje odnośnie dzieci podejmują rodzice, mój M jednak w wielu kwestiach zapyta mnie najpierw o zdanie. Poza tym nie da się patrzeć bez emocji na krzywdę dziecka.

Święta racja. Popieram w całej rozciągłości. Pomaganie komuś a wyręczanie go to dwa różne bieguny. Pomagam, kiedy mogę, ale wyręczać nikogo nie zamierzam.

Wczoraj wylecialam do Uk w sprawach delegacyjnych i szczerze wam powiem,ze nawet nie che mi sie wracac do kraju,oczywiscie szalenie tesknie za mezem i to jego mi brakuje przy sobie,ale ostatnio PC tak mi nerwy zszragala ze moze to brzydko zabrzmi,ale odpoczywam od tych jej dąsow ktore pokazywala prze ostatnie kilka dni przed moim odlotem i na lotnisko jechalam z ulgą ,że kilka dni bedzie błogiego spokoju a nie uzeranie sie z knąbrna małolata,ktora sobie za wiele pozwoliła.Dodam ze takie sytuacje bywają doprawdy incydentalne ,raz na ruski rok,ale akurat pare dni pod rząd jej brewerie swoje zrobilo
W normalnym dniu do szalu by mnie doprowadzil fakt z lotem że z Poznania musielismy autobusem  z lotniska  do Wroclawia jechac na lotnisko bo jakies problemy techniczne byly w PZ,ale nawet to mnie tak nie wkurzylo i opoznienie z zelaznymi nerwami znioslam.Wracam za kilka dni i nosem na kwinte bo jakos nie mam zamiaru kolejnych dni sie uzerac z kims kto ma psie humory,choc za mezem nawet juz zaczynam tesknic

Dziewczyny!
z okazji nadchodzących Świąt Bozego Narodzenia życzę wam przede wszystkim spokoju, radości, miłości, pokoju w sercu,samych sukcesów na polu zawodowym i prywatnym,pociechy z własnych oraz tych przybranych dzieciaków i oczywiście obfitego Mikołaja.

Przede wszystkim spokoju w tym wyjątkowym dniu, spędzonym w ciepłej atmosferze, u boku bliskiej osoby. Wesołych Świąt i mnóstwa prezentów

No dobra, skoro wszyscy, to babcia też

W takim razie ja Wam też życzę najlepszego na te święta, spokoju i umiarkowania w jedzeniu i piciu

Jakieś postanowienia noworoczne robicie, czy spontan?

Najlepszego w Swieta i Nowym Roku, warto myslec ze jutro jest pierwszy dzien nowego zycia, ucalowania!

M

Witam dziewczyny. Jest to temat dotyczący mnie, więc pomyślałem że się zaloguję i podzielę kilkoma wątpliwościami, nigdzie indziej nie znalazłem tak rozwiniętej dyskusji w temacie, więc pozwoliłem sobie na wstąpienie miedzy was, pomimo że jestem facetem Czuję się tu trochę jakbym wszedł do damskiej toalety, taki swoisty zakazany teren

Otóż spotykam się od około pół roku z kobieta która ma dziecko i męża, jestem przysłowiowym kochankiem, może nie do końca bo jeszcze ze sobą nie spaliśmy, odwlekam to jak najdłużej gdyż nie chce robić jej konfliktów moralnych, chociaż jej to już raczej nie przeszkadza, ani sam nie czułbym się jeszcze fair, gdyż mocno się zastanawiam co robić dalej z naszym 'związkiem', a stanęliśmy już w punkcie gdzie praktycznie są dwa wyjścia, albo cała naprzód, albo cała wstecz, innych opcji nie ma. Sytuacja wygląda tak, że jej mąż pracuje w Danii i przyjeżdża czasami na weekendy. Gość jest totalnym psychopatą i socjopatą. Zdarzało się że dochodziło do rękoczynów, facet jest niestabilny emocjonalnie i robi regularne pranie mózgu swojej żonie, która znosi to już ponad 4 lata. Jest wspaniałą kobietą, tylko łatwo poddaje sie wpływom i silniejszym jednostkom, jak np jej mąż. Z tego co zaobserwowałem potrzebuje mieć wyraźny patriarchalny model związku, a w mężczyźnie pewien autorytet. Na codzień pracuje jako terapeutka z autystycznymi dzieciakami i jest w tym świetna. Również ma silnie rozwiniętą potrzebę opiekowania się ludźmi, co bezpośrednio przekłada się na związki. Wszystkie te cechy powodują że wciąż jest ze swoim mężem, oraz myślę że pewien drobny syndrom sztokholmski ma też tu znaczenie. Niemniej jest gotowa od niego odejść. Z mężem ma syna który ma 2,5 roku. Młody bardzo szaleje za mną, bardziej niż za swoim ojcem. Mam z nim świetny kontakt i bardzo lubię z nim przebywać i uczyć go nowych rzeczy. Mam dość dużą teoretyczną wiedzę nt wychowywania dzieci, i potrafię ja skutecznie implementować na dziecku. K z drugiej strony (matka dziecka ) popełnia dość duże błędy wychowawcze kompensując dziecku za brak ojca i wysyłanie go do przedszkola, które dość ciężko znosi. Jestem idealna przeciwwagą do jej matczynego zbyt miękkiego serca i pobłażania, które jestem w stanie zrozumieć, aczkolwiek nie tolerować. Wychowujemy je wspólnie, bez udziału ojca już ok 3 miesięcy i K bardzo dużo się nauczyła, a po młodym widać już zmiany, muszę nadmienić że gra toczy się o przyszłość młodego, gdyż każdy w lini męskiej u jej męża ma socjopatyczne skłonności i jest niestabilny emocjonalnie, jednak w przypadku jej męża osiągnęło to punkt krytyczny, nie będę opisywał przypadków bo są doprawdy żenujące nawet dla mnie , pisząc tu anonimowo. K chce od niego odejść bo jest na skraju wytrzymania, pomimo tego że mąż przyjeżdża raz na kilka tygodni. Nigdy nie planowałem że między nami coś wyjdzie, po prostu chciałem pomóc jej z młodym gdyż ma ciężko jako samotna matka, a jest przyjaciółka mojej bardzo dobrej koleżanki. Niemniej po jakimś czasie, co było pewnie nieuniknione, lawina uczuć i czułości poczęła się toczyć. Ona upatruje wielka szansę na ucieczkę z tego życia w którym teraz tkwi, własnie we mnie. Cały czas czeka aż zaproponuje jej żeby zostawiła męża i wprowadziła się do mnie. Muszę nadmienić że ona ma 29 lat a ja 30. Większość życia mieszkałem sam, praktycznie od 19r życia i mam silne poczucie niezależności, jestem bardzo aktywnym gościem, uprawiam bardzo wiele sportów i mam wiele zainteresowań za którymi podążam. Zastanawiam się jak taka zmiana życia wpłynie na mnie, wiem że powiecie że czas na bardziej odpowiedzialne życie, jednak obawiam się tego trochę, myślę że w jakiś sposób udało by mi się to wszystko ożenić, moje życie i K z dzieckiem, po prostu zmieniłbym priorytety. Problem jednak nie leży tutaj. Jeden z głównych problemów to mąż K, on nas nigdy nie zostawi w spokoju, będzie nas nękał, zrobi wszystko aby uprzykrzyć życie K i moje, będzie manipulował synem, robił wszystko żeby zaspokoić swoje chore obsesje i żądze. Ja się z pewnością nie dam nikomu terroryzować i obawiam że dojdzie do punktu gdzie w obronie nas, zrobię mu krzywdę (jestem eks bokserem) i odbije się to na moim życiu, drugi przypadek, i jest to dość prawdopodobna możliwość, że może zaatakować mnie lub K nożem, co juz mu sie zdarzało, jednak agresja była kierowana bardziej na niego. Będzie nad nami zawsze wisiał taki psychopata, po którym nie wiesz czego można sie spodziewać, i kiedy. Druga sprawa to wychowywanie dziecka, obawiam sie momentu kiedy dziecko powie mi w końcu  'nie jesteś moim ojcem' oraz wszystkich tych spraw które ida z wychowywaniem obcego dziecka, nie wiem czy kiedykolwiek bede je w stanie pokochać, szczególnie że jest mała kopią swojego ojca i już zawsze będzie mi go przypominał. Wiem że to nie wina dziecka ale nie można lekceważyć wpływu takich faktorów jak tu wymieniam. K sama nie odejdzie od męża i będzie jej potrzebna moja pomoc, a jedyna pomoc jaka mogę jej zaoferować i jest realna to wprowadzenie sie do mnie, co praktycznie oznacza że będziemy nową rodziną. Za szybko to się dzieje i nie wiem czy jestem przygotowany. Niemniej nie wyobrażam sobie żebym miał przestać ich widywać.

Hej
Jestem tu nowa postanowiłam się gdzieś zalogować i wygadać bo chyba oszaleję... W sumie w planach mam zapisać się na jakąś terapię do psychologa bo jak tak dalej będzie to rozwalę swój związek...
Od roku spotykam się ze swoja dawną "szczenięcą" miłością. Mój partner rozstał się ze swoją żoną a raczej ona go zostawiła 4 miesiące po ślubie... Złapała frajera na dziecko a po paru miesiącach zostawiła go... Dziecko to ma dzisiaj 3 lata i nie jest tak naprawdę jego biologicznym dzieckiem... Nie potrafię zrozumieć dlaczego on daje się tak wykorzystywać swojej ex tłumacząc się dzieckiem i aż tak bardzo poświęcać się temu dziecku... Kiedyś na początku polubiłam to dziecię ale teraz w sumie od sierpnia to nie potrafię jej zaakceptować. Jak mówi do niego "tato" to aż mnie mdli... Czuję sie jak tyran...

A może monteskiuszu powinieneś jednak postawić z ukochaną wszystko na jedną kartę ? życie jest takie krótkie...

Mam do czynienie z 2 takimi przypadkami, kiedy to facet zajmuje się, łoży na nie swoje dziecko.
Pierwszy jest podobny do Twojego M, bo on jest po rozwodzie i ex, go otwarcie wykorzystuje. Facet jest sierotą, a to dziecko jest jego jedyną ?rodziną? i dlatego daje się tak wyzyskiwać. Szkoda mi go, ale robi to na własne życzenie.
Drugi mężczyzna ma już dzieci dorosłe i opiekuje się biednym, zaniedbanym dzieckiem sąsiadów. Jego kobieta też się wkurzała, jak on poświęcał mu czas i wszędzie zabierał tego chłopaka. W końcu doszli do kompromisu i teraz, albo wyjeżdżają razem, albo tylko on z dzieckiem.
Musisz po prostu zrozumieć, że Twój M ma taką potrzebę i walczyć o kompromisy. To nie łatwe i wymaga wiele wyrozumiałości, ale uważam, że jeżeli M zależy, to będzie się starał pogodzić swoją uwagę na Was dwoje.
Może Twój M jest wybawieniem i ma jedyną możliwość stworzenia namiastki rodziny dla tego dzieciaka, która jest fundamentem każdego człowieka. 
Rozumiem, że jest Ci żal swojego faceta, ja też czasem nie mogę patrzeć jak syn traktuje mojego M, jednak takie są wyrzeczenia rodziców. W tym przypadku Twój M zachował się właściwie do sytuacji, jest porządnym facetem i za to powinnaś być z niego dumna. Co byś o nim pomyślała, gdyby porzucił tego dzieciaka?
Napisz coś więcej. Jak dużo młody spędza czas u Twojego M? Jakie i z kim masz problemy?

U mnie też ostatnio nastały czarne chmury. Mój M jest kochany i cudowny, ale jego dzieciak doprowadza mnie do szału. Bunt przed nauką, przed przestrzeganiem godzin snu, przed myciem zębów, przed jedzeniem. Niepotrzebne dyskusje, obrażanie, płacz i tak kilka razy dziennie. Wydaje mi się, że takie poświęcenie mogą znieść jedynie biologiczni rodzice, ja od kilku dni pasuje, bo nie wytrzymała bym nerwowo i czekam na lepsze dni Jednak mówię M, że jestem już tym zmęczona, a on naprowadza chłopaka, młody przeprasza, a później zabawa zaczyna od nowa...

a więc moja historia jest taka. Po śmierci męża przeprowadziłam się z dziećmi do rodziców robiłam porządki i natknęłam się na pocztówkę od swojego partnera jak mieliśmy po 14 lat. Wtedy na bardzo słynnym portalu społecznościowym postanowiłam go poszukać i znalazłam. Pisaliśmy do siebie był wtedy sam i na jego drodze pojawiła się kobieta w 3 trymestrze ciąży. Przygarnął ja do siebie bo mieszkała w domu samotnej matki... Po urodzeniu dziecka uznał je za swoje po roku wzięli ślub a chwilę po ślubie "ona" oznajmiła mu że już go nie kocha i kazała mu się wyprowadzić zadłużył się na głupie wesel i mieszkanie gdzie dług do dziś spłaca i nie ma z tego nic. Nie maja rozwodu jeszcze mimo że nie są ze sobą prawie 3 lata. W marcu ubiegłego roku spotkałam się z nim na jego prośbę w czysto koleżeńskich relacjach nie myślałam żeby między nami coś było, ale serce nie sługa i spotykamy się do dzisiaj. Na pierwszym spotkaniu opowiadał o sobie o tym co się zmieniło odkąd zerwaliśmy kontakt i że ma nadzieję że do końca 2012 roku się rozwiedzie. Na tych nadziejach się skończyło. Ciągle obiecywał że złoży pozew ale na obiecankach się kończyło. Podobno jego ex na początku grudnia złożyła pozew ciekawe ile w tym prawdy. Szkoda mi tego dziecka bo matka jest za grosz nieodpowiedzialna, może i powinnam byc dumna że ma dobre serce ale ma aż za dobre mój mężczyzna... Gdy ona coś potrzebuje zawsze wydzwania i tłumaczy się dzieckiem a on ojciec Wirgiliusz spełnia te zachcianki. Płaci za przedszkole a nie ma uprawnienia żeby odebrać dziecko z przedszkola, nie zaprasza go na przedstawienia w przedszkolu, widuje dziecko co 2 tydzień na 5 dni tylko wtedy gdy ona jest popołudniu w pracy gdzie nie potrafie tego zaakceptować zamiast poczekać aż matka dziecka wróci z pracy i małą odwieść jedzie z nią po jej matkę i odwozi do domu przy czym zabiera też matki koleżanki. Nie wyobrażam sobie wspólnego mieszkania gdzie będę musiała dzielić oszczędności na siebie swoje dzieci mojego partnera "jego dziecko" i jego ex. Mój samochód to nie taksówka, każdy mi mówi że jestem nienormalna że dobrze że zawozi ex ale ja w tym widzę problem, mój partner też nie widzi w tym problemu tłumaczy się dzieckiem... gdy miał urodziny wzięłam urlop moje dzieci akurat dziadkowie zabrali na wieś więc dzięki wolnemu chciałam zrobić partnerowi niespodziankę upiekłam mu ciasto jego ulubione i torta. A gdy ja miałam urodziny po porostu mnie zlał bo akurat pilnował dziecka i tłumaczył się tym że nie może przyjechać bo ma dziecko i nie da rady ( dzieli nas 22 km) poczułam się jak bym dostała tym dzieckiem w twarz... Od tamtej pory nie potrafię strawić tego dziecka i widzę w tej małej wroga... jest młody ja też on nawet nie chce słyszeć żeby mieć swoje biologiczne dziecko bo ma już dziecko i je kocha... Próbuję zrozumieć jak można aż tak kochać cudze dziecko i poświęcać się dla niego oraz dawać tak wykorzystywać... Gdy rozmawiamy nasze rozmowy to po paru minutach awantura...  Ostatnio nie wytrzymałam i powiedziałam mu że dla mnie to obce dziecko a nie jego...

- tak nie ma prawa odebrać dziecka z przedszkola, dziecko uznał za swoje w USC po jego narodzeniu

- on twierdzi że już długi za nią spłaca i ona ma złożyć pozew na swój koszt ale ja wiecznie czekać nie będę i przywarłam go do muru zresztą ona mieszka z innym facetem dziecko ciągle mówi że mama śpi z wujkiem a ona w swoim pokoju...

- samochód mamy wspólny niedawno kupiliśmy wcześniej woził ojca autem ale ojciec powiedział że nie da mu już auta na wożenie jej tyłka... pod koniec roku chcemy kupić mieszkanie i razem zamieszkać...

- twierdzi ze nie będzie w stanie utrzymać moich dzieci "tamtego dziecka" i jeszcze naszego wspólnego bo dzieci kosztują...ja znowu sądzę że on się boi że mogę mu zrobić tak samo jak jego ex...

Widzisz daje mi to czego nie zaznałam w swoim małżeństwie bezpieczeństwo, pomoc i wsparcie w trudnych chwilach, moi synowie bardzo go lubią a on ich. Gdy jest tydzień bez dziecka to spędza go ze mną i moimi dziećmi w dodatku każdy weekend.  Na początku też sądziłam (nie powiem że nie mam nadal takich wątpliwości) że jestem czasoumilaczem ale gdy miałam już dość rozmawiał z moją mamą żeby ze mną porozmawiała bo mu zależy że dopiero przy mnie wie co to znaczy być potrzebny, co to znaczy być mężczyzną i ojcem. Na początku przyjeżdżał z ta małą do mnie ale odkąd widzi z jaką obojętnością do niej podchodzę przestał z nią u nas bywać...

nie ma co dopuszczać. Słusznie zauważyłaś, że jego zachowanie wynika z zagubienia, zwócenia na siebie uwagi i ogólnej frustracji. Dużo z nim rozmawiajcie, okazujcie mu zrozumienie i cierpliowsc ale jednoczesnie trzeba trzymać wspólny front i egzekwować zasady oraz obowiązki. Wyjdzie to chłopakowi tylko na dobre.

Proponuje nie gonic do nauki, ale zaproponować cos, na czym mu zalezy a co bedzie mógł uzyskac w przpadku pozytywnych ocen. Na pewno jest coś takiego...Jęsli nie skorzysta, to jego prawo. Gonienie do lekcji dwunastolatka nie ma sensu, ona sam musi sie nauczyc odpowiedzialności. Jesli zachętna nie pomoże, to po prostu niech sie nie uczy. Nie zda? Trudno...naje sie nieco wstydu, może sobie przemyśli pewne rzeczy. Nie ma nic gorszego niż przświadczenie dziecka, że szkoła jest wazniejsza dla rodziców niż dla niego samego. Oceny nie są sresztą najważnijesze...może warto go czymś zainteresować. Znaleśc mu jakąs pasję, to rozwija i jednocześnie często uczy wielu przydatnych rzeczy. Np jakis sport?  Chłopak sie rozładuje, nauczy sie dyscypliny i może sie okazać, że ma talent...
Na fochy nie reagujcie. Niech się fochuje, w końcu mu przejdzie. Jesli odzywa sie niegrzecznie niech spędzi czas w spim pokoju. Nie ma sensu sie użerać i forsować na siłe. Oczekiwania i komunikaty sa jasne? Jesli je rozumie, to zrozumie tez wkrótce ze lepiej jest postepować fair. On zwraca na siebie uwagę, bo jest rozgoryczony zachowaniem matki. Czuje sie odrzucony i na was wyładowuje swoją frustrację. Ale sądzę, że to w końcu się wyciszy, trzeba czasu...

Zazdrosna, Wasza historia z tym chłopcem całkowicie mnie przeraża. Naprawdę biedny dzieciak i strasznie mu współczuję.
Nie dziwię się, że ciężko do niego dotrzeć. A czy wy chodzicie do psychologa? Jeśli on nie chce i się z nim nie udało, to może warto byście oboje pochodzili jakiś czas i spróbowali innych metod, wskazanych przez psychologa na postępowanie z nim.
Trzeba go jakoś przełamać do was i waszych zasad.
On musi czuć się fatalnie i na pewno jest okropnie rozdarty. Nie wiem co myśli i co tłumi w sobie taki chłopak.
Sama nie wiem co bym czuła na jego miejscu. Porażka.

A o matce to nawet nie będę się wypowiadać, bo same pip bym tu napisała. To nie matka - to horror.
Ciężko powiedzieć jak sąd potraktuje te kartki.
Na sprawie mojego miały nie być dopuszczane dowody wrzucane przez nią minutę przed końcem, jak np. opinia psychologa, za którą zapłaciła i zostało w niej napisane wszystko co najgorsze o ojcu, a potem okazało się, że dzieci biedne i pokrzywdzone i to on jest tym złym. Różnie to bywa, zależy jaki sędzia się trafi. Mało jest takich z otwartą głową i naprawdę sprawiedliwych, biorących pod uwagę wszelkie okoliczności.