Być drugą i macochą

a ja już sama nie wiem co jest lepsze...czy ex która nie chce widzieć gęby byłego czy taka która jednego dnia napisze "spier..." a następnego dnia na konie wspólnie zaprasza....tak przynajmniej człowiek wie na czym stoi....

Witam Drogie Panie,

jak miło, że jeszcze mnie pamiętacie czytam od czasu do czasu nowinki na forum i och... ciężkie to wszystko...
Emocje raz na górze raz na dole i tak w kółko.
Ex nie udało się pozbyć - o szczegółach pisała nie będę, ale jeszcze długa walka przed nami. Zastanawiam się czy mam do tego siłę...
Ogólnie rozterki życia codziennego przytłaczają. Próbujemy sobie jakoś radzić, ale często też między nami dochodzi do spięć, z tytułu ciągłego, nieprzerwanego stresu
Dzieciaków nadal szkoda. Nie wiem i nie rozumiem co taka matka ma w głowie. Jak można dzieciom robić taką krzywdę! Co to za matka jest w ogóle?
Zdaje sobie sprawę, że to wszystko kwestia czasu - oni w końcu rosną i mają swoje oczy... Ale czy wytrwamy?
Ta kobieta sama robi sobie krzywdę i będzie za to surowo płaciła. M i jego postępowanie w końcu odniesie sukcesy, tylko to "w końcu" to może jeszcze kilka lat trwać.

Apropo komunii - ja to przeszłam bez udziału w niej. Na szczęście jako tako się dogadali i była ona wspólna z rodziną z obu stron. Dziwna atmosfera, ale młody był w miarę zadowolony. Jednak nie potrafię pojąć jak te baby mogą tak ranić uczucia swoich pociech.

Zazdrość - pojawia się do dziś a już trochę minęło. Na szczęście mój facet ma do mnie cierpliwość pod tym względem i tłumaczy mi odpowiednio wiele swoich przemyśleń czy odczuć. Najbardziej podobało mi się, że on chce mieć prawdziwy związek i kochającą kobietę i rodzinę a nie substytut rodziny - co już miał.

Dziękuję za pozdrowienia i również mocno was ściskam!

Tak, poznałam. My jesteśmy oficjalnie razem i dzieci mnie znają i o mnie wiedzą. Co prawda przez mamuśkę mają co innego do głowy kładzione, ale jakoś dają radę. Sami się przekonują co i jak.

U mnie jest tak samo jak u zazdrosnej - starszy jest za ojcem, młodszy idzie na ślepo za mamusią. Tato zły i wszystko co złe to przez niego, a mamusia biedna ofiara, która strasznie cierpi i jest pokrzywdzona, w związku z czym nadaje na tatę równo i oczernia go jak może, próbując robić wszystko by dzieci czuły to samo co ona, by nie chciały do niech wychodzić, by nie dzwoniły, nie chwaliły się swoimi sukcesami... gorzej jak w lekcjach są problemy, bo mamusia średnio wykształcona... Ogólnie jak coś nie idzie i mamusia pomóc nie umie to wtedy o tatusiu się pamięta. No i kiedy widzą się ze mną to jest dramat - ogólnie koniec świata, bo ja fajna i miła jestem.

Duuużo cierpliwości trzeba na to wszystko, a moje nerwy są na skrawku wyczerpania.

Pytanie odnośnie rodziców - tak wiedzą i wiedzieli od początku i mówili że to ciężki i trudne i będzie trwało latami... ale jednocześnie widzieli, jak fajnie nam razem, jak się kochamy, jak jesteśmy szczęśliwi... to że nie wyszło mu, nie znaczy że już nie może ułożyć sobie życia. A ja w końcu dorosła jestem, więc decyduje sama i to moje życie i moje problemy...
Oczywiście nie raz przejdzie mi przez myśl :mamo, miałaś rację - nie daje już rady. Bo na początku wszystko miało iść zgodnie z moimi wyobrażeniami, a im bardziej w środku się jest, tym bardziej ma się dość i zastanawiasz się czy on jest tego wart... czasami chciałabym, żeby ich nie było, żeby zniknęli; czasami żeby to już nabrało jakiejś ogłady i stabilności; jeszcze innym razem by ich po prostu zabrać i próbować jakoś to sobie układać bez walniętej czarownicy; a czasami sama chciałabym zniknąć
Gigantyczne emocje, często sprzeczne ze sobą - a ten mój jakoś wytrzymuje

W moim przypadku ten rok to jakiś dramat - porażka jedna za drugą, ciągle coś się komplikuje, nie wychodzi, przeistacza... normalnie nic zgodnie z planami i założeniami - no nic. Więc przestałam planować... Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Co ma być to będzie! A jak przez kolejne kilka miesięcy nie zacznie się coś zmieniać to chyba wrzucę na luz, bo ileż można... Jesteś silna, ale powoli przestaję mieć siłę na bycie silną.

Ja z moją matką mam raczej chłodne relacje...ale o dziwo jakoś dosyć łatwo przyjęła fakt istnienia syna mojego M. W sumie to nawet chyba go lubi i jest dla niego miła.
A wiecie...z tymi ex....to porażka. Ja już sama nie wiem jak to nazwać. O co tym kobietom chodzi? O zemstę? Chęć kontroli? I tak cierpi dziecko...Najgorsze, że mozna sobie gardło zedrzeć tlumacząc, pertraktując, odnosząc się do wyższych wartości i NIC. Wiem ze nie ma lekko. My, macochy jesteśmy w to uwikłane chcąc nie chcąc i często jeszcze na nas się skupia ogromna część impetu z jakim uderza ex. To chyba wręcz zoologiczna niechęc do drugiej samicy, do tej, która zajęła jej terytorium. A najśmieszniejsze, ze często nie ma to nic wspólnego z miłoscią. Mojego M ex nie kocha od lat a może nawet nigdy nie kochała. Od samego początku miała postawę roszczeniową a dziecko stanowiło jej własność i było zabezpieczeniem statusu materialnego. Aż tu nagle sługa się wymknął spod kontroli i w dodatku próbuje dochodzić swoich praw w sądzie. Ba, śmie twierdzić, że ma prawo opiekować się synem na równi z matką! Kto by pomyślał. Należy więc niszczyć ich więź, okłamywac kogo się da, plątać, motać, snuć intrygi...
Czasami też się zastanawiam w co ja się wpakowałam:) Nie jest lekko, nie raz mam serdecznie dosyć, ale jednocześnie bardzo mi zależy na mojej rodzinie, no i pojawi sie nasz wspólny bobas, wiec staram sie nie dręczyć czarnymi myślami.
Bardziej się martwie o M. Rozwód sam w sobie jest dla niego stresujący, ale najbardziej boli go próba odunięcia go od syna. Wcześniej często nie udawało mu sie dodzwonić do młodego, teraz z kolei ex wymyśliła nową perfidię: tzw. tworzenie pokus. Ponieważ w obecności pani psycholog zobowiązała sie umożliwić ich kontakt telefoniczny(wcześniej twierdziła, że to jej niesamowicie dezorganizuje życie) więc młody faktycznie odbiera tel. o umówionej godzinie, ale zawsze o dziwo jest zajęty czymś bardzo atrakcyjnym. A to akurat pozwoliła mu oglądać bajkę, albo grać na kompie, a to wychodzi do kolegi a to z kolei musi jeść kolację ( to mniej atrakcyjne ale ciężko się raczej wtedy rozmawia). Oczywiście nie musze tłumaczyć jak trudno jest dziecku zrezygnować z bajki nawet na rzecz pogadania z ukochanym tatą (szczególnie ejśli nie pozwalano mu na to cały dzień). Próbuje wiec maluch rozbić uwagę na dwoje,ale oczywiście jest przywieszony na TV i M rezygnuje.O tym aby mógł zadzwonić np 30 min później, gdy chłopiec skończy już swoje zajęcie nie ma mowy. Jej odpowiedz: "chciałes na tę godzinę, to się trzymajmy ustaleń. Widocznie on nie ma ochoty z tobą rozmawiać." Smutne, lecz prawdziwe.
Tak wiec pomimo pełni praw rodzicielskich i braku ustalenia kontaktów przez sąd (bóg jaśnisty raczy wiedzieć kiedy sąd ruszy szacowną dupę w tym temacie) ojciec nie może w tygodniu zabierać syna na noc ("to bardzo szkodliwe dla dziecka, dziecko musi mieć jedno GNIAZDO") a jedynie na kilka godz po szkole 2 razy w tygodniu i co drugi weekend. Nie może również uczestniczyć w ważnych wydarzeniach w życiu syna ("Nie zamierzam oglądać Twojej gęby"), nie wolno mu odwiedzać syna pod szkołą, jeśli to nie jest akurat dzień M ("nie życze sobie żeby syn sądził, że przyszedłeś po niego bo MA IŚĆ ZE MNĄ"), nie wolno mu również interesować się zdrowiem syna ("nie twoja sprawa czy byliśmy u lekarza").
W momencie gdy M się sprzeciwia to wychodzi na pieniacza, nikt jakoś nie rozumie dlaczego sie tak złości, przecież ma kontakt  z synkiem a tak w ogóle to najlepiej nich sobie da spokój,przecież będzie miał "nowe dziecko". A ex surowo karze za sprzeciw...awantura, szarpanie, agresja, wyzwiska, plucie jadem no i przede wszystkim tresowanie dziecka. Więc M kładzie uszy po sobie i się boi zrobić ruch aby syn nie oberwał. Bo przecież wiadomo, że ona raniąc dziecko rani w ten sposób M. Cel osiągnięty...a że kosztem własnego syna? "Chłopak jest zmanipulowany przez ojca, dlatego tęskni". Taaaa....

och, skąd ja to znam. u nas jest dokładnie tak samo jak u Marianny.
Nie będę pisała co sąd postanowił, bo to niedorzeczne, ale jeszcze za pewne minimum rok lub więcej walki...
Odnośnie ex - jak wiatr zawieje. Raz cudowna mamusia pozwalająca na wszystko i ciesząca się, że dzieci z tatusiem się widziały i fajnie spędziły czas, a za chwilę: oni nie wyjdą i darcie mordy.
Generalnie masakra jakaś. Jak tata ma przyjść to trzeba pozwolić grać na kompie, to syn umówiony z kolegą, to ma korepetycje i tak w kółko... Robi wszystko by oni nie mieli ochoty i by nie chcieli widzieć się z ojcem. A jak są u tatusia to co chwila telefony i kontrola, co by przypadkiem mnie nie bylo w pobliżu. Już się nauczyli mówić: nie, nie ma albo sami jesteśmy...
Głupia baba nie rozumie, że sama strzela sobie w kolano. W końcu oni rosną i w końcu będą mieli swoje zdanie, mają swoje oczy i widzą co się dzieje.
Teraz jest czas na kompletne ignorowanie ex - a niech po ścianach chodzi. Mojego szlag trafia i musi się trzymać na baczności, ale nie ma wyjścia... Musi jej utrzeć nosa i pokazać, że ma ją gdzieś.
M uważa, że w końcu jej minie i jakoś się uspokoi, ale ja czytając te wasze doświadczenia bardzo nie fajne, jakoś mam wątpliwości.
Czasami to mam tak ogromną ochotę ją upodlić i dać jej w kość i mieć z tego satysfakcję, ale mój zawsze stawia mnie do pionu i pyta - ale co to ma mieć na celu? Wtedy ma rację, bo moja odpowiedź nie jest racjonalna

Cześć kobietki, czytam to forum od jakiegoś czasu i nie mogę wyjść z podziwu, jak identyczna sytuacja może być u tak wielu z Nas jednocześnie. Ja również jestem macochą i tą drugą... historia oczywiście jest długa i strasznie pokręcona więc przy następnym wpisie ją opiszę, ale mam do Was pytanie. Jak wyglądało Wasze pierwsze spotkanie z Ex Waszego partnera, bo mnie niedługo to czeka, i z jednej strony cieszę się, że ją poznam, tyle się w końcu nasłuchałam(od rodziny mojego P., znajomych) ale z drugiej boję się że dopiero rozpęta się prawdziwe piekło i to co było teraz to była po prostu cisza przed burzą. Nie wiem też jak mam się zachować, to takie głupie problemy ale np czy uśmiechnąć się na powitanie i po prostu być miła, czy zachować obojętność?

.

Macoszko, jak ja Ci zazdroszczę tej jednej rozprawy:) niestety, nasza ex jednak jest nieco rozsądniejsza, co wcale nie znaczy, że mniej szurnięta. Po prostu lepiej się z tym kryje, no i konsekwencji nikt jej nie odmów, nienawidzi nas twardo i zacięcie. Również świetnie potrafi grać, ale w jej przypadku to całkiem skuteczna taktyka. Wszystkim wkoło ukazuje sie jako w miare ogarnięta, może nieco zagubiona, ale na pewni nie walnięta osoba. Ale, niech tylko się wkurzy, niech no tylko znajdzie sie w tym wkurwie z dala od kamer, ludzi postronnych a wtedy zobaczycie jej prawdziwą twarz. To jest kobieta baaardzo wulgarna, prosta, używąjaca wręcz rynsztokowego słownictwa. Ton jej wypowiedzi w takich momentach oscyluje na granicy totalnej żenady, pogardliwy, prostacki, gburowaty. Ma trudności z prawidłową polszczyzną, a jej sposób argumentacji również pozostawia wiele do życzenia. Czasami się zastanawiam jak mój M mógł popełnić taki mezalians intelektualny cóż...młodość ma swoje prawa:), przynajmniej się pojawił na świecie fajny syn. Widze, że u ciebie Macoszko, podobnie jak i u mnie , dziecko tej kobity ucieka pod twoje ochronne skrzydła. Młody ma bardzo zbliżone zachowania, potrafi matkę odepchnąć i i sie do mnie przytulić. No i o czym to świadczy?
Moonscape, ja poznałam moją ex w neutralnych okolicznościach, po prostu była żoną mojego szefa (trochę banalnie to brzmi, co) od samego początku nie była szczęsliwa z mojego pojawienia się w firmie. Ja oczywiscie byłam wtedy niewinna, z regułu nie biorę się za żonatych, zresztą byłam w zwiazku. Dopiero potem się okazało jak wygląda ich fikcyjne małżeństwo...oj dostało mi sie, dostało. Oczywiscie jak tylko ex przuważyła, że M mnie bardzo lubi zaczęła węszyć. Myśmy wtedy faktycznie sie widywali czasem po pracy, ale była to relacja przyjacielska. On potrzebował sie wygadać, był strasznie przybity, męczył sie z nią dla syna ale już nie dawał rady psychicznie. Długo mu tłumaczyłam, ze warto walczyć, że może jednak sie doagadają itp...Ale z czasem ona zrobiłamu kilka takich awantur przy mnie że w zaczęłam rozumieć jego pragnienie uwolnienia się. Z tak apodyktycznym, nieznoszącym sprzeciwu człowiek nie da sie żyć. Mentalna kastracja, oto co mu robiła.
Podczas tych miesięcy ona próbowała mnie nawet zwolnić, hehe. Szybko przestaął przede mną udwać miłą, bo strasznie wkurzał ją sposób w jaki z nią rozmawiam, spokojny, rzeczowy. No i przede wszystkim że sie jej nie bałam. Pewnie uważała, że jestem bezczelna:). Potem wyrzuciła M z domu i on już nigdy tam nie wrócił. Stalismy sie parą. Ex oczywiscie twierdzi, że jestem zwykłą szmatą i ze odbiłam jej męża. tych wielu lat gehenny jakoś nie zauważa, twierdzi, że wcześniej byli całkiem udanym małżeństwem (!).
Moja rada jest podobna jak Macochy, jeśli nie musisz to sobie daruj te spotkanie. Ale domyślam sie ze i ciebie gryzie ciekawość. Uważaj jednak, bo możesz zastać sytuację, która cie zaszokuje. Kobiety są naprawdę nieobliczalne:)

Dzięki dziewczyny za rady już się przyznam że w necie szukałam troche:P ale wychodzi na to że nie ma żadnego facebook'a, naszej-klasy albo innego cuda, moze i dobrze bo bym pewnie z ciekawości zaglądała co jakiś czas i się tylko nie potrzebnie dołowała.
Powiem Wam że ciekawi mnie jak wygląda i jaką osobą jest ex, bow końcu P, wziął ją sobie za żone, i miałam nadzieję, że może jak się poznamy to ona zrozumie, że nasz związek jest w 1000% poważny i nie jestem tylko "wywłoką, która pcha się tam gdzie nie ma dla niej miejsca"to są jej słowa,ale chyba Was posłucham i na razie sobie daruję to urocze spotkanko...

Ale do rzeczy Czas na moją historię , poznaliśmy się z moim P. dwa lata temu nad morzem, on był na wakacjach ze swoją córką(teraz już 8 lat). Niestety poznaliśmy się przedostatniego dnia jego pobytu, no ale i tak spędziliśmy ten ostatni wieczór razem, ja przyszłam do ich domku, kiedy mała już spała,usiedliśmy sobie na tarasie, wypiliśmy wino i juz wtedy cos zaiskrzylo.

Na codzień dzieli nas różnica setek kilometrów, ponieważ ja mieszkam w Toruniu, on we Wrocławiu, i tu zaczynają się kolejne schody.
P. rozwiódł się ze swoją Ex 4 lata temu, ale z racji tego, że oboje nie zarabiali kokosów zdecydowali że "są dorosłymi ludźmi więc mogą bez problemu jeszcze troche pomieszkać dopóki ktoś z nich nie znajdzie sobie innego lokum".
Wg mnie jedno z nich mogło po prostu wrócić do rodziców, ale oni uważają to za kompletną porażkę kiedy wraca się do swojego domu rodzinnego więc wolą mieszkać po rozwodzie razem, eh... O tej sytuacji dowiedziałam się po dwóch tygodniach od poznania
kiedy przyjechałam do P. do Wrocławia, oczywiście nie mogliśmy mieszkać u nich w domu, więc pomieszkiwaliśmy kątem u jego przyjaciela.
Wtedy było powiedziane, że jeszcze tylko 2-3 miesiące bo juz podobno nowy facet Ex kupił jakies mieszkanie(to był listopad),
potem przedłużyło się to do wakacji, żeby mała nie przenosiła się w trakcie szkoły, teraz przeciągnęło się to znowu do Świat Bożego Narodzenia, bo dopiero wtedy wraca nowy facet Ex z Anglii już na stałe(tam do tej pory pracował).
Dzięki Bogu, że ja w Toruniu wynajmuję mieszkanie, przynajmniej mamy jakiś kąt w którym zawsze możemy się zaszyć. Nie obawiam się, że P mnie oszukuje, zdradza czy coś w tym stylu,bo poznałam całą jego rodzinę, przyjaciół, z córką też mam w miare dobry kontakt(pomimo, że jest rozpusczona jak ruski bicz).

Szczerze Wam powiem, że już nie mam siły ani ochoty czekać aż Ex wyprowadzi się z mieszkania (notabene jest to mieszkanie P., ale o tym innym razem), a jeśli coś po raz kolejny się przedłuży już chyba podziekuję za taki układ...
Dla wielu z Was może się wydawać, że on się tylko mną bawi, ale kocham go i ufam, wiem że z jego strony wygląda to tak samo.Ex wie o moim istnieniu jak jestem we Wroclawiu to zawsze
spotykamy się z mała, ja wtedy czekam gdzieś na nich a on idzie po małą do nich do mieszkania, byliśmy w razem na wakacjach, cały czas wierzę że to tylko kwestia czasu ale zaczyna mi czasami brakowac tej wiary...

Kilka szczególów pominęłam, ale gdybym chciała opisać wszystko dokładnie to czytałybyście to co najmniej ze 3 godziny, więc pytajcie jeśli chcecie:)
Aaa no i ja nie mogę się na chwilę obecną przeprowadzic do Wrocławia, bo muszę tu skończyć studia a poza tym mam pracę, ale mam nadzieję ze w lipcu 2013roku zrobie najazd na Wrocław i zostanę tam na dłużej

i współczuje Wam, że jesteście w trakcie tej gehenny rozwodowej, ja cieszę się, że chociaż to mnie ominęło..
Pozdrawiam wszystkie kobitki

Zazdrosna, rozumiem Twoje stanowisko, tym bardziej ze niejako doświadczyłaś tej drugiej strony...czyli bycia żoną. Niemniej nie czuję się w żadnym stopniu winna temu co sie stało. Powiem nawet więcej, uważam,że byłat o relacja bardzo toksyczna a dziecko cierpiało niesamowicie widząc codzienne awantury. Oni praktycznie mieszkali w odzielnych pokojach i jedyne co ich łączyło to awantury no i syn. Zresztą młody nie tak dawno powiedział, że cieszy sie ze rodzice nie mieszkają już razem, bo tak jest dużo lepiej i spokojniej. I powiem ci, że mam przyjaciół, którzy przeżyli rozwód rodziców a teraz jako dorośli ludzie wspominają, że kiedy ustały wieczne kłótnie w domu odetchnęli z ulgą. Czasami naprawdę nie ma co zbierać...Cóż, każda historia jest nieco inna.
Oczywisćie, że moglibyśmy czekać az M dostanie rozwód,tylko nie wiadomo czy to nie potrwa kilka lat. Sam papierek rozwdowy jest już tylko przypieczętowaniem formalnego końca związku. On przecież nie istnieje,nie ma małżeństwa, nie ma MY jest ona i on. Oddzielnie. Jeśli czytałaś uważnie, zauważyłaś pewnie,że to ex wyrzuciła go z domu,ponad to zaczęliśmy się spotykać jako para dopiero po tym fakcie. No, nie czekaliśmy do orzeczenia sądu...aż tak cierpliwi to nie jesteśmy.

Nic mi nie mów o zazdrości... szlag mnie trafia jak sobie pomyśle, że on codziennie wraca do ich wspólnego mieszkania, i co z tego, że maja osobne pokoje przecież mijają się w kuchni, w łazience...

No to czas na poważną rozmowe. W końcu nie ma prawa od ciebie oczekiwać, żebyś się tak męczyła...

Tych poważnych rozmów już była niezliczona liczba, P. wciąż mi tłumaczy, że już niedługo, żebym była cierpliwa jeszcze tylko do Świąt i wszystko będzie normalnie. Jest na prawdę kochanym i wspaniałym facetem i kiedy widzimy się wynagradza mi wszystkie krzywdy swoją miłością, chociaż wg mnie za ulgowo traktuje swoją Ex, bo zamiast postawić sprawę jasno do tego i tego dnia się wyprowadzasz to cierpliwie czeka aż łaskawie szanowna Pani zechce się wynieść, zwłaszcza że to już trwa 4 lata! no litości...
Ale powiedziałam już P., że jeśli do świat to się nie skończy to rezygnuję i odchodzę i tego jestem już pewna, no zobaczymy na razie pozostaje mi jeszcze wierzyć w niemożliwe
ale kamień z serca mi spadł, że mogę się tu wygadać

Niestety, te stereotypy są okropne, sama dzięki mojej obecnej sytuacji nauczyłam się nie oceniać nie nikogo póki nie poznam go wystarczająco dobrze,wiadomo, że w głowie zawsze rodzi się jakiś tam zarys tej osoby, budzi się sympatia albo niechęć, ale nie można od razu oskarżać kogoś, że jest taki czy siaki. Takie zasady musimy wpoić naszym dzieciom, to może pokolenie naszych wnuków czy prawnuków będzie pozbawione tej zaściankowości i chorych stereotypów.
A słowa takie jak macocha czy konkubina to już w ogóle kojarzą się z najgorszą wiedźmą i zołzą, która tylko czeka żeby jak najwięcej osób skrzywdzić.

Tak czytałam dokładnie i masz rację, nie jestem na Twoim miejscu, nie znam sprawy i miałaś prawo postąpić jak uznałaś za stosowne. Jednak ja nie mieszam się do niczyjego związku i nie chciałam by inna kobieta tak postąpiła w stosunku do mnie, wiem pobożne życzenie ale wydaje mi się, że tak jest uczciwie.
Poza tym nasi mężczyźni też ubarwiają swoje historie, nie zawsze istnieje możliwość poznania opinii drugiej strony, by wyciągnąć bezstronne wnioski. Kobieta też docenia swojego mężczyznę, gdy czuje, że go traci i wtedy wpada w panikę robiąc głupoty, co jest również naturalnym objawem więzi emocjonalnych.
Dlatego bezpiecznej dla nas jest zaczekać i angażować się w związki z wolnymi facetami.
Powodzenia Kochana ))
Mialam nie skomentować ale jak już wiecie jestem zołza i skomentuje :-)
Miałaś prawo postąpić jak uznałaś za stosowne...miałaś prawo - no właśnie mamy prawo.Tylko co to oznacza mamy prawo? Gazety np. mają prawo opisywać historię Pani W. która zabiła swoją córeczkę, zrobiła z tego spektakl a teraz w ramach kary jeździ konno - no właśnie bo ma prawo.
Piszesz o uczciwości mężczyzny wobec kobiety i odwrotnie..Nasza ex była bardzo uczciwa w stosunku do mojego M.Wracała ze schadzki z kochankiem podchmielona klękała przed nim i dobierała mu się do rozoprka mówiąc " uderz mnie bo jestem dziwką własnie przespałam się z facetem".Uczciwa była nie??A mój M??a to drań nie dość, że po 4 latach takich jazd kazał się wyprowadzić to jeszcze lale sobie znalazł i no i jaka ta lala, że nie zaczekała.Zastanawiam się o jakiej uczciwości piszesz??Miałabym się litować nad ex? Miałabym współczuć jej cyrku z rozwodem?Miałabym czekać aż ona się łaskawie otrząśnie z emocji??Jakich emocji?Tych , ze właśnie zszedł z niej obcy Pan czy tych, że ja mieszkam w mieszkaniu w którym ona sobie uskuteczniała orgie?
Ja miałam okazję poznać ex - pisałam o tym.Byłam na tyle wspaniałomyślna ( i rozsądna zarazem mimo młodego wieku) , że jej wysłuchałam i powiedziałam oficjalnie ,że jeśli jest choć cień szansy na to aby nadal byli rodziną dla dobra dziecka to ja się usunę.Mój M mało fikołka nie zaliczył a ona powiedziała tylko, że nie widzi takiej szansy bo skoro zdradzała go tyle razy to będzie to robiła do końca życia.( choć chwile wcześniej odegrała przy mnie scene, że jej kochanek nie pachnie jak M , nie patrzy jak M  itp).Więc sama widzisz o uczciwości nie ma mowy w takich sytuacjach.Wolny facet...to ciekaw pojęcie.Widzisz mój mimo papierka w urzędzie wolny był od dnia w którym kazał jej się wynieśc z domu.Dawał jej wiele szans, nie skorzystała więc ile miał czekać?rozumiem kiedy ludzie rozchodzą się z klasą.Siadają obok siebie i mówią "zrobiliśmy wszystko aby wyszło - nie wyszło, podzielmy co mamy i idźmy w swoją strone".Tylko, ze takich rozwodów jest 1 na 1000.Wtedy możemy mówić o czasie, o uczciwości i zasadach.Nie w sytuacji kiedy ktoś traktuje Cię jak smiecia, ścierkę do podłogi, emocjonalnie robi z Ciebie szmatę a potem maślanymi oczkami w sądzie mówi tak zgadzam się na rozwód bo on ma już inną.To jest obłuda i fałsz.W taka uczciwość nie gram.Gram w swoją bardziej mi pasuje.

Mam świadomość, że może być różnie, łudzę się jeszcze że wszystko skończy się po mojej myśli, ale tak jak pisałam wcześniej, jeśli do świąt nadal będą mieszkać razem to ja kończę to raz na zawsze bo mi zdrowia i nerwów na taki związek nie starczy. Niech sobie sami w tym tkwią...
Dzięki Metaksa za przestrogę, dzięki temu nie dopuszczę do "ślepej miłości"

Jak znam siebie, trafiłby mnie szlag i taka sytuacja w ogóle nie miałaby prawa mieć miejsca. W życiu bym nie pozwoliła, żeby mój mieszkał z ex. Nie do pomyślenia dla mnie, więc odczucia rozumiem. A może im jest po prostu tak wygodnie...?
Co do spotkania z ex powiem tak. Gdyby nie komunia dziecka, nigdy by mnie wołami nie zaciągnął w jej kierunku. Akurat mi to do czegoś potrzebne. Spotkałyśmy się dwa razy, przed komunią i w jej trakcie - było poprawnie. Wystarczy. Chciała mnie poznać, poznała, teraz ma w nosie i dobrze. O czym niby miałabym z nią rozmawiać..?

Ja równiez nie wyobrażam sobie sytuacji w której mój facet mieszka z ex. Nie wierze w takie akcje, jest mu albo im obojgu wygodnie i tyle.

Co do bycia macocha to z góry stracona pozycja i ja złudzeń nie mam. W pewnym wieku dzieci tak bardzo potrzebuja matki, nie wazne czy dobrej czy złej, że będa w stanie dla niej zrobic wszytko i to jest ten moment kiedy większośc matek to wykorzystuje przeciagając dziecko na swoja strone.

My od kilku tygodni mamy totalna jazde. Ostatnio mąz powiedział juz młodej że my doskonale widzimy jak przez ostatani czas jest ona nastawiana przeciwko nam przez matkę. Kiedy młoda ostatnio powiedziała nam w wielkiej tajemnicy "że mama jej powiedziała, że tata zdradzał ją z róznymi paniami w tym ze mna" już wiedzielismy co mamausia próboje zrobić. Oczywiście wspomne żeby nie było, że jak się rozeszli ja nawet sie nie znalismy. Sam fakt, że takie rzeczy opowiada 8 latce. Teraz zaczeła mamić młoda że za dwa lata będa mieli swój dom, a młoda swój własny pokój i specjalny pokój dla swoich zwierzaków . Oczywiście dzieciak w to wierzy i żyje nadzieją że tak będzie. Jak trzeba byc wyrachowanym żeby własne dziecko tak niszczyc psychicznie.  My z tym nie walczymy, tylko robimy swoje i zostaje nam zyc nadzieja że jak młoda będzie starsza to jej się rozjaśni co nieco.

moonscape nie jestem w stanie wyobrazić sobie takiej sytuacji w moim przypadku. W ogóle nie wchodziłoby to w grę. Ja bym tego psychicznie nie wytrzymała.

Nie rozumiem tych kobiet. Jak można się tak zachowywać względem swoich dzieci. Przecież robi się im tylko krzywdę. Nie dość, że przeżywają rozstanie rodziców, to jeszcze matki tak nimi manipulują. Faceta tym bardziej takim zachowaniem nie odzyska, a na złość wtedy najbardziej robi dzieciom, nie facetowi, nie jego kobiecie.  Dzieci w środku w swoich małych główkach muszą mieć niezły chaos i to się pewnie kiedyś na nich obije. Tak samo jak obija się na psychice dzieci zachowanie ojca, który po rozstaniu przestaje się nimi interesować.

Dziewczyny powiedzcie mi czy jest jakaś szansa żeby w sądzie ustalić, że nie tylko ojciec przyjeżdża po dziecko, ale matka również przywozi dziecko do ojca?
Wczoraj zaglądałam w papiery jak zostały ustalone widzenia w takie dni jak święta, ferie, itp. i zupełnie bezsensu zostało to ustalone. W niektórych sytuacjach wręcz jest to niewykonalne.

Zgadzam sie w zupełności, nie trzeba potwierdzenia sądu aby było jasne, że to koniec.

Sphira, witaj w klubie kochanek:0 albo jeszcze lepiej "konkubin". Jak ja nie cierpię tego słowa...Tylko ja się pytam co to za kochanka, co swojemu facetowi pierze przysłowiowe skarpety i troszczy się o jego dziecko?
Bo mi się wydaje, że kochanka to taka pani któa samą śmietankę spija, fajnie ma i zero obowiązków wobec faceta. A my? My sie kurde zajeżdżamy psychicznie żeby wesprzeć i zadbać o rodzinę. Na szczęscie są ludzie, którzy rozumieją takie "drobne niuanse" a jak ktoś nie kuma, to jego problem, nie?
Shedir napisała:
Tu chodzi tylko i wyłącznie o nią. Nie o dziecko, nie o m tylko o nia. Dziecko to narzędzie bo ładnie wygląda przed innymi jak sięmówi dla dobra dziecka, a pod przykrywką tego robi co się chce.
Te kobiety kierują sie tylko i wyłącznie swoimi uczuciami i emocjami i wydaje sie im, że jak one tak czuja to wszyscy na około tez tak powinni, a juz napewno dzicko tez powinno miec takie zdanie jak one i być w stosunku do niej lojalne. Naszej wydaje sie, że zrobi nam na złośc, że popsuje stosunki między nami, nasze malżeństwo itd. Do tego przyznam że do perfekcji ma opanowane własne public relation smile. Potrafi zrobic z siebie taką wspaniałą, idealna, a do tego taka ofiare. W domu lub przy blizszym poznaniu wychodzi jaka jest naprawde. Jeśli posuwa się już do tego, że dziecku opowiada takie bzdury, że tatuś ja zdradzał z ciocia to co musi opowiadac innym. Mało tego, dziecko ma to powiedziane w formie tajemnicy, a młoda wie, że jak powie nam to my tego dalej nie powtórzymy.
Ex jest sfokusowana na własne korzyści tylko i wyłącznie i wykorzystuje do tego młodą bo to najlepsza przepustka do osiagnięcia celu, wiedząc że ojciec ją kocha i nigdy nie zostawi i że rodzina m też młodej nie pozwoli zginąc.
Poza tym nasza ex jest naprawde mocno zaburzona emocjonalnie stąd tez takie jej zachowanie. To tykająca bomba DDA, DDR i niestabilna emocjonalnie.

Dokładnie tak. I niech sobie nie myślą, że nikt tego nie widzi...jeśli się trafi na dobrego psychologa to szybciutko rozpracowuje taką Panią Matkę. No, ale to oczywiście kosztuje...:/

Sęk w tym , ze nie dotknęłaś.Nie czuje się abym wchodziła w ich życie mało tego jeśli czytasz ze zrozumieniem to zauważyłaś, że byłam na tyle dobroduszna, że pomimo tego, że puszczała się jak dziwka na Pigalaku to powiedziałam, ze się usunę jeśli są szanse na szczęśliwy dom dla ich dziecka.
Mój kręgosłup moralny ( pomimo 10 lat różnicy między mną a ex) jest dużo większy.

(1.1) mężczyzna utrzymujący stosunki seksualne z kobietą bez wchodzenia z nią w otwarty związek
zamienić na rodzaj żeński...

Z tego co wiem żadna z nas nie jest w takiej sytuacji...:-)
Ja mimo iż optymistką nie jestem powiedziałabym , że jesteśmy lepszym losem mężczyzn z marnymi doświadczeniami :-)

A ja jestem żoną i kochanką mojego!!! mężą

A tak szczerze dla mnie kochanka/kochanek to osoba ukrywana przez małżonka przez drugim małżonkiem. Osoba z którą nie łaczy nas tylko jeden skok w bok ale z którą regularnie uprawia się seks, łączy bliska relacja psychiczna tylko w tajemnicy przed innymi. A i kochanka/kochaneg godzą się na takie relacje, mają świadomośc że dany odobnik posiada żonę/męża z którym/którą prowadzi normalne życie rodzinne i nie zamierza z niego rezygnowac.

Wszyscy mamy tendencję do "wybielania" się. Pozwolę sobie przytoczyć fragment książki DALE CARNAGIE, który mówi sam za siebie.

Emocje związane z największym w historii Nowego Jorku posagiem sięgnęły szczytu 7 maja 1931 roku. Po tygodniach poszukiwań Crowley, rewolwerowiec znany jako ?Pistolet-abstynent", został osaczony przez policję w mieszkaniu swojej przyjaciółki na West End Avenue.
Stu pięćdziesięciu policjantów i detektywów przypuściło atak na jego mieszczącą się na ostatnim piętrze kryjówkę. Wykuli dziury w dachu i usiłowali wykurzyć stamtąd Crowleya, ?postrach policjantów", przy pomocy gazu łzawiącego. Gniazda karabinów maszynowych były ustawione na dachach sąsiednich budynków. Dobrze ponad godzinę w jednej z najelegantszych dzielnic mieszkaniowych Nowego Jorku rozbrzmiewały serie wystrzałów i kanonada z broni maszynowej. Crowley, ukryty za miękkim fotelem, nie przestawał strzelać do policjantów. Bitwie przyglądało się dziesięć tysięcy podnieconych ludzi. Nigdy przedtem nie widziano czegoś podobnego na ulicach Nowego Jorku.
Kiedy Crowley został schwytany, komisarz E. P. Mułrooney oświadczył, że ten uzbrojony desperat jest najniebezpieczniejszym przestępcą w historii Nowego Jorku. ?On zabija zupełnie bez powodu" ? powiedział komisarz.

A jak oceniał siebie sam Pistolet? Kiedy policja pod osłoną ognia przebijała sobie drogę do mieszkania, w którym się zabarykadował, napisał list otwarty. Zamiast podpisu zostawił purpurowe ślady krwi. Crowley pisał: ?Bije we mnie serce znużone, ale delikatne ? serce, które nie wyrządziłoby nikomu żadnej krzywdy."
Nieco wcześniej siedział wraz z dziewczyną w samochodzie na bocznej drodze za Long Island. Nagle do samochodu podszedł policjant i spytał: ?Czy mógłbym zobaczyć pańskie prawo jazdy?"
Crowley bez słowa wyciągnął rewolwer i wystrzelił wszystkie kule z magazynku do policjanta. Kiedy ten upadł. Pistolet wyskoczył z samochodu, chwycił jego rewolwer i oddał jeszcze jeden strzał do leżącego twarzą do ziemi policjanta. I ten właśnie morderca napisał, że bije w nim ?serce znużone, ale delikatne ? serce, które nie wyrządziłoby nikomu żadnej krzywdy".
Crowleya skazano na krzesło elektryczne. Czy wchodząc do celi śmierci w Sing Singu przyznał, że spotyka go kara za zabijanie ludzi? Nie; oto co powiedział: ?Spotyka mnie kara za to, że się broniłem."
Tak więc Crowley-Pistolet nie winił się absolutnie za nic.
Czy to niezwykłe w przypadku przestępców? Jeśli tak sądzisz, to posłuchaj:
?Spędziłem najlepsze lata mojego żyda dostarczając ludziom różnych przyjemności, pomagając im dobrze się bawić, a wszystko, co w zamian dostaję, to obelgi i życie ściganego zwierzęcia."
Tak mówił o sobie Al Capone. Tak, ten najbardziej znany amerykański wróg publiczny, najbardziej złowieszczy gangster, jaki kiedykolwiek pojawił się w Chicago. Capone nie czuł się winny. Uważał się nawet za dobroczyńcę ? nie docenionego i nie rozumianego dobroczyńcę.

O nic Cię nie obwiniam, to Twoja sprawa, Twoje życie, Twoje szczęście. Ludzka psychika jest ciekawa i dobrze jest poznać sprawę dogłębnie z dwóch stron, by wyciągnąć właściwe wnioski. Mnie to ciekawi i dowiedziałam się kilku istotnych rzeczy na tym forum. Z doświadczenia wiem, że sprawy nie zawsze mają się takimi jakimi nam się wydają. Wina z rozpadu związku leży zawsze po środku. Ja tu piszę o sobie i nikogo nie chcę urazić. Nie wypowiadam w kwestiach, których nie znam gruntownie, a już tym bardziej nikogo nie oceniam. Najważniejsze to być szczęśliwym, tego sobie i Wam wszystkie Kobitki życzę

Shedir, całkowicie się z Tobą zgadzam, warto mieć o tym świadomość. Wszyscy jesteśmy ludźmi i popełniamy błędy, grunt to wyciągać właściwe wnioski na przyszłość.

No dobrze moje panie - a jaką klasę wykazujecie Wy - te drugie? Jedziecie jadem na byłe żony. One w Waszej wersji nie kochają dzieci, są wredne itp. a Wy cudowne, dobroduszne, wyrozumiałe.
Nie atakuję Was, ale uważam, że kobiety nie różnią się od siebie tylko stoją po dwóch stronach barykady. Po jednej stoi była żona którą zalewa krew, jest zazdrosna, że były mąż (lub jeszcze obecny) zakachał się i układa sobie życie z inną która jeszcze jest konkurencją w miłości dziecka. A po drugiej stoici, Wy, te teraz kochane, wybranki, które uśmiechami i troską obdarzacie ich dzieci.
Zapewniam Was (jako była i obecna) że jeśli podzielicie los tych byłych wasze zachowanie niewiele będziecie sie różnić od ich obecnego. Bo jak to się mówi "punkt patrzenia zależy od punktu siedzenia". Zresztą czy tak wiele teraz się różnicie? Jedziecie na te byłe równo. Jesteście pierwszy raz w takiej sytuacji, nie macie swoich dzieci ale jesteście majmądrzejsze zarówno w wychowywaniu jak i w pożyciu.
Stara już jestem. Wiele doświadczyłam i nie pochwalam takiego zachowania. Uważam, że ludzie powinni wchodzić w nowe związki dopiero po pozamiataniu po poprzednim, ustabilizować rozchwiane nerwy swoje i dzieci. Jak nastanie stabilizacja to i myśli się  trzeźwo i postępuje racjonalnie. Macocha może matkować dziecku którego matka nieżyje. To dziecko potrzebuje miłości i ciepła od kobiety.
Nie rozumiem, jakim prawem drugie żony a wielokrotnie tylko partnerki angażują się w "walkę" o nie swoje dziecko. Rozumiem, że rozmawiają z partnerem o tym, że wysłuchają ale chodzenie z nim do prawników, bycie obecnym na sprawach w sądzie to już znaczna przesada. Nie WY walczycie i rozwodzicie się tylko wasz partner.

Nie dawno rozpisywałyście się o nietaktownej rodzinie partnerów bo w ich domach wystawione są zdjecia z ich byłymi żonami. To co? Jeśłi rodzice dostali od wszystkich dzieci, synowych, zięciów wspólntą pamiątkę - zdjecie rodzinne to mają wyciąć dziurę? Nikomu nie wolno wspominać imprez i zabawnych syuacji w kórych uczestniczyli? Rozumiem, że skoro tak to oczekujecie że wszyscy wymarzą z pamieci te kobiety i tylko patrzeć jak zarządacie tego od ich dzieci. Takim zachowaniem właśnie okazujecie swoją zazdrość że one istniały w życiu waszych facetów. No i to potwierdz, że wy też nie akceptujecie istnienia tych kobiet. Jakie wnioski - one nie akceptują was, wy ich. Obie kobiety jednego mężczyzny zieją ogniem do siebi. Obie temu samemu "susza" głowę, obie żądąją dla siebie większych praw.
Krzywdzicie go tak samo jak one, tyle, że teaz on wam ufa i was kocha dlatego stara sie was uszczęśliwić a nie je. Dlatego wy czujecie się pewniej.
NIgdy nie byłam zazdrosna o zdjećia. Nawet odwrotnie, jak bratowa pokazała mi ich zdjecia ślubne i z chrzcin dzieci widziałam jak mój mąż potrafi kochać.
Nikt nie wmówi mi, że żenił się z rozsądku bo kobieta była w ciąży. Kolejne dzieci przyszły na świat z powietrza? No chyba, ze facet jest przysłowiowa "dupa" i daje sobą manipulować. Ale jak był to i jest..... i każda kolejna robi to samo.

Lepiej byście zrobiły gdybyście wymieniały się doświadczeniami, odczuciami a nie nawzajem nakręcały się.
Co się stało nie odstanie się. Nikt nie zniknie z powierzchni ziemi i waszego życia. Niestety, tak długo jak będziecie z tymi panami tak długo narażone jesteście na jakiś kontakt z ex i rozmowy o nich.

I POWTARZAM, TO NIE ATAK NA KTÓRĄŚ Z WAS.

"Nie atakuję Was, ale uważam, że kobiety nie różnią się od siebie tylko stoją po dwóch stronach barykady."
Uważam, że jednak się różnią...zresztą to jest kwestia charakteru a nie płci.

"Zapewniam Was (jako była i obecna) że jeśli podzielicie los tych byłych wasze zachowanie niewiele będziecie sie różnić od ich obecnego."
NA tyle siebie znamy, na ile nas sprawdzono, to fakt. A jednak miałam już niejednokrotnie okazję w życiu sprawdzić swoją wytrzymałość psychiczną, oraz to, czy jestem mściwa. I okazało sie ze jednak nie jetsem, a uwierz mi, że miałam powody...oraz możliwości dopiec komuś, kto mnie źle potraktował. Więc śmiem twierdzić, że pomimo rozgoryczneiu jakie mogłoby mi towarzyszyć podczas rozwdu nie odstawiałabym takich szopek jakie mają niekiedy miejsce. Może to wynika nawet z tego, że było by mi zwyzajnie glupio tak sie zachowwyac. Albo jetseśmy dorosli albo nie...I nie chodzi o to, że facet był niewinny a ona to wredna jędza. Oczywiście, że oboje ponoszą odpowiedzialność za taki rozpad. A jednak w pewnym momencie lepiej odpuścić i zaprzestać raninia wszystkich wokół siebie (a szczególnie dziecka) z powodu własnego bólu.
Jakoś nie miałam ochoty skakać do gardła ex i w  sumie to żałuję, że nie jest możliwe jakaś bardziej poprawna forma kontaktów.Nie jestem ani na jotę o nią zazdrosna. Forum to stanowi swoisty wentyl bezpieczeństwa dla naszych trudnych emocji i to chyba lepiej że tutaj sie czasem wyzyjemy niz zebyśmy robiły to pod balkonem ex

"Macocha może matkować dziecku którego matka nieżyje. To dziecko potrzebuje miłości i ciepła od kobiety.
Nie rozumiem, jakim prawem drugie żony a wielokrotnie tylko partnerki angażują się w "walkę" o nie swoje dziecko. Rozumiem, że rozmawiają z partnerem o tym, że wysłuchają ale chodzenie z nim do prawników, bycie obecnym na sprawach w sądzie to już znaczna przesada. Nie WY walczycie i rozwodzicie się tylko wasz partner. "
Oczywiście. Matkować, czyli co? No bo jeśli dziecko przebywa u mnie w domu, to mam na nie nie zwracac uwagi? Mam nie nakarmić, nie poczytać tylko dlatego, ze nie wolno mi matkować? A co gdy matka jest chłodna emocjonalnie i nie okazuje dzieku uczuć (naturalnie kcoha je ale jest bardzo zamknięta)? Co jeśli dziecko nie doznało ciepła kobiecego, pomimo że jego matka żyje? Skoro jesteś doświadczona i "stara" to na pewno wiesz, że świat nie jest czarno-biały i są różne, różniste sytuacje. Nie ma co wrzucać wszystkiego do jednego wora.
Tak, pomagam mojemu partnerowi w załatwianiu różnych spraw, na rozprawy z nim nie jeżdże...Pomagam, bo go kocham, bo go wspieram, bo właśnie teraz potrzebna mu pomoc emocjonalna i mało tego będe nawet zeznawała w sądzie jeśli zajdzie taka potrzeba. I co z tego? Jestem przede wszystkim jego przyjaciółką i może na mnie liczyć w tej trudnej sytuacji.

"Obie kobiety jednego mężczyzny zieją ogniem do siebi. Obie temu samemu "susza" głowę, obie żądąją dla siebie większych praw. "
Ex nie jest już jego kobietą, gwoli ścisłości. Każdy człowiek am wolną wolę i ma prawo żyć z kim chce. Jeżeli ludzie się rozstają, to papier jest tylko formalnością. Więc o jakich prawach tu mówimy? Była zona pozostaje matką jego dzieci i to wszystko. Muszą sie dogadac w tej kwestii (i w kwestii majątku) i każdy idzie swoją drogą. Kontaktują sie ze względu na dzieci. Facet ma nowy związek i ta nowa kobieta jest w tym momencie dla niego wazniejsza, to chyba oczywiste?

"Krzywdzicie go tak samo jak one, tyle, że teaz on wam ufa i was kocha dlatego stara sie was uszczęśliwić a nie je. Dlatego wy czujecie się pewniej."
No nie wiem...mój chyba bardziej nie lubi swojej ex, niż ja. Mi tam ona wisi...ot upierdliwa jest i tyle.

"Nikt nie wmówi mi, że żenił się z rozsądku bo kobieta była w ciąży. "
Faktycznie, jakby nie było pełno takich małżeństw...Obecności kolejnych dzieci jest jednak zastanawiająca:)

"No chyba, ze facet jest przysłowiowa "dupa" i daje sobą manipulować. Ale jak był to i jest..... i każda kolejna robi to samo."
Cóż...bardzo wielu ludzi nawet nie wie ze są manipulowani i nie am to nic wspólnego z byciem ciapą...To zależy od baardzo wielu czynników.

Byłam w poważnym związku zdradzona, oszukana a mój były partner odszedł do kochanki i zyje z nią do tej pory. Do głowy by mi nie przyszło aby im mieszacz czy się wtrącac.
Ja i mam swoje dziecko i wychowuje je i wychowuje dziecko mojego męza i żyje w zgodzie z męzem dłużej niż ex więc chyba jednak mądrzejsza w tym pożyciu jestem. Tym się różnimy.

Sama do niedawna rozpisywałaś się na temat ślubu swojego pasierba, aby się nie angażowac w dzieci bo ex i tak zrobi z nimi jak będzie chciała, a teraz unosisz sie i prawisz morały bo mamay swoje zdanie na temat byłych żon i nie pochwalamy ich zachowania. Nadawałaś na matkę pasierba która jednym słowem i zachcianką niszczy to co ustaliliście. Dotkneło cię to bo jesteś byłą żoną?

A na jakiej podstawie nas zapewniasz? Sama tak robiłaś będąc byłą żoną?
Właśnie dlatego że widze jak to niszczy dziecko zapewniam cię, że mojemu synowi nigdy bym takiego piekłą nie urządziłą w życiu. Decydując się na rozwód decyduje się na życie bez mojego męża, na budowaniu go od nowa i ze świadomością, że były maż nie będzie się biczował do końca życia ze nam się nie udało. Rozumiem, ż ewiększośc byłych żon by tak chciałą ale to ich problem i jeśli nie potrafią się z tym uporac i nie chcą by to zniszczyło oom życie radze się udac do psychologa.

Owszem stoimi po dwóch róznych stronach i co z tego?

Myśle że nieakceptujemy się nawzajem.

"Naszą" zazdrośc potępiasz a byłych żon uprawiedliwiasz?
MAm byc wyrozumiałą dla utrudniania mojego życia przez ex bo ją krew zalewa że jej były mąż układa sobie życie?
Jeśli ma z tym problem niech idzie do psychologa i coś zrobi ze swoim życiem a nie manipuluje dzieckiem i zatrówa życie.

Wybacz matka dziecka(8lat) mojego męza opowiad mu że ten miał romans ze mną aby ją nastwic przeciwko. Jak to nazwiesz? Znowu wspomne, ż emojego męza nawet nie znałam jak się rozeszli.  Nie doś że atak na ojca aby nastawic dziecko przeciwko to jeszcze i na mnie, aby myślało, że zabrała mamausi tatusia.
Masz na to jakies racjonalne wytłumaczenie? Czy znowu wytłumaczysz to zazdrością o to że jeje były mąz układa sobie szczęsliwie życie. I jak się kolejny raz pytam, co mnie to obchodzi że ona jest zazdrosna? Mam się biczowac z tego powodu?

Wybacz ale chyba coś ci sie pomyliło. JA jestem kobietą mojego męża, jedną i jedyną przynajmniej na tą chwile. Ex żona był a nią kiedyś po rozwodzie już przestała nią byc. Jak widac byłe żony wciąż mają problem z tym, gdzieś tam w środku zawsze uważacie się za kobietę byłeg męza. A tu nalezy używac czasu przeszłego. Byłaś kobietą swojego męża już kiedyś, teraz kobietą byłego męza jest jego obecna partnerka.

Możesz mi wytłumaczyc jakie prawa do mojego męza ma jego była żona albo jakie może sobie rościc?

Jeszcze do niedawna na innym forum wdałaś się w polemike z byłymi żonami które graja dzieckiem i utrudniaja życie byłemu męzowi i stanowisko miałaś zupełnie inne. Nagle się zmieniło????

No dobrze moje panie - a jaką klasę wykazujecie Wy - te drugie? Jedziecie jadem na byłe żony. One w Waszej wersji nie kochają dzieci, są wredne itp. a Wy cudowne, dobroduszne, wyrozumiałe.

Ty wiesz kobieto masz racje pluje w nią jadem, pluje w nią takim jadem, że czasem żałuję , że zbyt słabym i ona nadal włazi w moje życie.jednak zaraz chwila...aaaa zapomniałam, że mój jad to moje 4 ściany i forum.Nie latam po mieście, nie pisze na FB " mój były mąż skurwysyn", nie próbuje przeciągać dziecka na swoją stronę, nie wysyłam maili w stylu " odpierdol się", nie i nie i nie i tych nie jest mega dużo.Jad??owszem bo ona niszczy MOJEGO mężczyznę , moje szczęście, kogoś przy kim budzę się codziennie rano i wiem po co żyję.Miała swoje 5 minut.Dlaczego nie wtedy nie zagrała pierwszych skrzypiec???a nie przepraszam zagrała a raczej to na niej grali i to nie jeden a kilku.
Nie atakuję Was, ale uważam, że kobiety nie różnią się od siebie tylko stoją po dwóch stronach barykady. Po jednej stoi była żona którą zalewa krew, jest zazdrosna, że były mąż (lub jeszcze obecny) zakachał się i układa sobie życie z inną która jeszcze jest konkurencją w miłości dziecka.

Zadzrosna, że były mąż zakochał się??przeczytaj to zdanie i zastanów się co za bzdety wypisujesz.
Była żona mojego M miała pewną część ciała wiecznie nie zaspokojoną i lepkie rączki.Zazdrosna??Ona nie ma prawa do takiego uczucia.

A po drugiej stoici, Wy, te teraz kochane, wybranki, które uśmiechami i troską obdarzacie ich dzieci.

A co nie należy mi się uśmiech?miłość? czy to ja ja pchalam do łóżka tych facetów??Kurde kobieto zastanów się co Ty piszesz?

Zapewniam Was (jako była i obecna) że jeśli podzielicie los tych byłych wasze zachowanie niewiele będziecie sie różnić od ich obecnego. Bo jak to się mówi "punkt patrzenia zależy od punktu siedzenia". Zresztą czy tak wiele teraz się różnicie? Jedziecie na te byłe równo. Jesteście pierwszy raz w takiej sytuacji, nie macie swoich dzieci ale jesteście majmądrzejsze zarówno w wychowywaniu jak i w pożyciu.
Stara już jestem. Wiele doświadczyłam i nie pochwalam takiego zachowania. Uważam, że ludzie powinni wchodzić w nowe związki dopiero po pozamiataniu po poprzednim, ustabilizować rozchwiane nerwy swoje i dzieci. Jak nastanie stabilizacja to i myśli się  trzeźwo i postępuje racjonalnie. Macocha może matkować dziecku którego matka nieżyje. To dziecko potrzebuje miłości i ciepła od kobiety.

Matkować dziecku którego matka nieżyje.To dziecko potrzebuje miłosci i ciepła od kobiety.Rozumiem.Czyli macocha - ta z kopciuszka była idealna??wspaniała??cudowna??A ja ta co się tym dzieckiem zajmuje, co zapisuje je na zajecia, co kupuje ubrania , co koloruje z nią, bawi się, robi różne rzeczy, uczy liczyć, pisać, zabiera do teatru to jestem zła bo wchodzę w kompetencje mamuni która tego nie robi bo uważa że dziecko 4 letnie powinno grac na kompie.Wybacz ale jak dla mnie to masz chore podejście do sprawy.

Ewarg tak napisałam:

Po dwudziestu latach, jak przetrwamy też pewnie będziemy mówić o tym bez emocji. Na razie przynajmniej dla mnie jest to nowe doświadczenie i liczyłam tutaj na możliwość wygadania się, zrozumienie, wsparcie i pomoc w rozwiązaniu problemów, czym jestem w stanie się odwdzięczyć. Kobiety chyba mają zakodowaną nienawiść do siebie i oraz pierwotny instynkt pozbycia się i eliminację potencjalnej konkurencji.
Miłego dnia Wszystkie ex i next.