Być drugą i macochą

Część dziewczęta! Długo się nie odzywałam, chyba z pół roku prawie. Poczytałam trochę co piszecie, szczególnie zwróciłam uwagę na historię FM i właśnie do Ciebie droga Fracuzeczko chciałam napisać kilka swoich refleksji.

Szczególnie ta kwestia braku miejsca i własnego kąta zwróciła moją uwagę, bo byłam w podobnej sytuacji, może nadal jestem, ale zmieniłam swoje nastawienie i jest lepiej.
Ja myślę, że jednak dużo zależy od Ciebie. Nazywasz  dziewczyny księżniczkami i myślę, że już na samym wstępie popełniasz błąd. W ten sposób sama je wywyższasz w swojej podświadomości i jednocześnie stawiasz siebie w swojej głowie na niższej pozycji. Może wymyśl dla nich jakąs inna nazwę ;-)Kolejna sprawa to to, że  niepotrzebnie się do nich porównujesz, ja wiem, że to trudne do przeskoczenia, sama popełniałam kiedyś ten błąd, ale dotarło to do mnie i zmieniłam to. 

Myślę, że czujesz się niedowartościowana przez tą całą sytuacje i ja to w pełni rozumiem po przeczytaniu Twojej historii. Pomyśl jednak o tym, że nikt Ciebie bardziej nie dowartościuje i nie doceni jak tylko Ty sama możesz to zrobić. Musisz zmienić stosunek do samej siebie, zacznij od siebie, zrób taki eksperyment, potraktuj to jako zabawę, test, nie masz nic do stracenia. Spróbuj przez jakiś czas patrzeć życzliwie na dziewczyny, nie czepiaj się. Zastanów się nad taką opcją: zabierz swojemu facetowi siebie w takim sensie, że jeśli Ci tam źle, to nie rób wyrzutów nikomu, tylko (o ile masz taką możliwość) nie przyjeżdząj tam do nich do Francji przez jakiś czas, tylko do Polski. Jeśli zaczniesz unikać tych weekendów, kiedy one są, to myślę, że wtedy do niego dotrze, że musi coś zmienić, inaczej Cię straci. Nie ma innej metody. Ja zastosowałam taką metodę i to działa. Po prostu jeśli nie miałam ochoty być z nimi, bo mi sie nie podobały jakieś sprawy, to wracałam do siebie, do swojego mieszkania, zajmowałam się sobą. Mój facet zauważył to wreszcie i naprawdę dużo się zmieniło na lepsze przez te pół roku.
Ja wprawdzie mam ten komfort, że nie mamy dziecka (on ma córkę) i dotarło do niego, że w każdej chwili moge odejść bo nic mnie nie wiąże. Facet musi czuć, że może Cię stracić. Mój teraz już to wie.

Muszę teraz kończyć, mam jeszcze dużo do napisania, ale to następnym razem.

Oj, temu wpisowi do "porządnego" to jeszcze troche brakuje
Ale stanowisko profesora nieco bardziej mi się podoba

Dzieki Kochana, wiem to delikatne sprawy, bylam w Polsce tydzien i jest miedzy nami lepiej, ja tez sie uspokoilam, i wyciszylam, zobaczymy....

Hej Zyfika, ja nie mialam dzieci kiedy sie zwiazalismy, kiedy pojawilo sie wspolne dziecko, moj m zaczal jeszcze bardziej 'chronic' swoje corki, zeby one nie czuly sie pokrzywdzone, czyli jeszcze bardziej skupia na nich uwage i zabiega. Jednoczesnie jest dobrym ojcem dla naszego synka, nie moge powiedziec ze traktuje go gorzej, nawet mam poczucie ze kocha go duzo bardziej niz dziewczyny, ale boi sie tego okazac...

Wydaje mi się, że każde dziecko kocha się równie mocno, może tylko inaczej,bo też każdy jest inny i inaczej sie z nim czujemy. Nie chciałabym zeby mój M kochał nasze wspólne dziecko bardziej niż to z poprzedniego związku. Każde dziecko jest tak samo ważne, tak samo pragnie bezwarunkowej miłości i pewności ze ma swoje miejsce w sercu rodzica.
FM, czasem mam wrażenie, że wciąż próbujesz rywalizować z księżniczkami...i po co? Wyluzuj.

Wiesz co..przeczytałam Twój post i właśnie dzięki Tobie uświadomiłam sobie coś...popełniasz ten sam błąd, co ja. Mianowicie piszesz:
"bez dyskusji ruszylam tylek i sie przenioslam do Francji, zostawiajac wszystko"

albo to:
"wszystko mam byc podporzadkowane ich planom i zachciankom, ale niby dlaczego ? Plan  wciagu weekendu zmienia sie co godzine, ja chce kurcze troche normalnosci i oddechu"...

No właśnie nie ma być podporządkowany ich zachciankom, ale żeby tak nie było to Ty musisz zacząć planować i się konsekwentnie trzymać planu. Kto obecnie  planuje i decyduje o tym co będziecie robić? Z tego co piszesz to wnioskuję, że nie Ty...zapewne plany próbuje układać ich ojciec lub one...być może oni po prostu nie potrafią planować i dobrze organizować, a Ty przecież jesteś specjalistką od tego, dobrym managerem, prawda?...zatem zmień to! Zacznij narzucać im swoje plany. Zacznij po prostu zarządzać waszym życiem - zacznij od drobnyc spraw i zmieniaj po kolei na więcej..

Ja robiłam ten sam błąd wcześniej, córka partnera przychodziła do nas, robiła bałagan w całym mieszkaniu, nie sprzatała po sobie, ja nie miałam sie gdzie podziać, wszędzie bałagan, nie czułam sie jak u siebie, miałam jedną szafkę dla siebie, jego córka miała i nadal ma swój pokój tylko dla siebie ( a mieszkanie ma tylko dwa pokoje) mimo, że nie mieszka u nas tylko z matką  i czułam się okropnie (jak teraz o tym pomyślę to śmiać mi się chce z siebie).... ale małymi kroczkami zaczęłam wiele rzeczy  zmieniać - po prostu zaczęłam sie inaczej zachowywać,zrobiłam reorganizacje w mieszkaniu, zaczęłam robić tak, żebym to ja była zadowolona. Zaczęłam robić wiele nowych rzeczy konsekwentnie, a mój partner widząc, że ja nie narzekam, nie gadam tylko robię , zaczął sie dostossowywać, malo tego, spodobało mu się kilka rzeczy i zaczął mnie naśladować.  Bo widział, że ja naprawdę jestem konsekwentna i zdeterminowana i to nie sa żadne fochy czy wyrzuty bo przestałam o tym mówić wogóle i zaczęłam po prostu działać-   widział, że faktycznie wprowadzam zmiany i mu to chyba nawet zaimponowało i sie spodobało.

Robiłam to wszystko instynktownie, ale teraz dzięki Tobie zdałam sobie z tego sprawę, że dzięki temu wszystko się zmieniło. Teraz czuję, że kieruję  - oni się dostosowują do mnie. Właśnie poczułam to, gdy przeczytałam Twoj post i bardzo Ci za niego dziękuję, bo zdałam sobie sprawę, w którym kierunku mam iść żeby było jeszcze lepiej i jak postępować dalej, teraz już calkowicie świadomie.

zreszta moj m ma takie zalozenie, ze skoro zyje ze mna, weekendy kiedy one sa, sa po prostu dla nich i odbiera moje pytania o plany na weekedn jako wtracanie sie, jako probe ingerencji, nigdy nie zapytal co ja chce robic w taki weekend, on uwaza ze taki weekend jest dla niego i jego corek, a ja sobie moge robic co chce... a najlepiej zebym biegala wokol jego corek jak on sam i mu pomagala wtedy jest szczesliwy...

Hej Zyfika, widac ze jestes twarda Laska i swoje osiagasz, gratuluje i dziekuje za inspiracje, nie dajesz sie tez wiklac tylko robisz swoje. Mysle nad tym jak uprzyjemnic sobie czas, i jak robic swoje w tych warunkach jakie mam..... dzieki, bardzo zdroworozsadkowy post napisalas i naprawde jets pomocny...

Wiesz, zanim mielismy dziecko, i wspolne zycie, duzo rozmawialismy, poznalismy sie kiedy obydwoje bylismy w zwiazkach, on sam jak sie poznalismy mowil mi duzo o swojej rodzinie, mowil ze ze starsza ma duza wiez, duzo sie nia opiekowal i zajmowal, kiedy sie urodzila mlodsza, on  zmienil prace, duzo wyjezdzal i ta gleboka wiez sie nie narodzila, bo on sam zajmowal sie praca, nie ukladalo sie mu z partnerka wiec mial tez romans, zajmowal sie innymi sprawami. Jestem pewna ze mlodsza tez kocha, ale to inna milosc.

Kiedys sam z siebie bez pytania powiedzil do mnie kiedy bylam w ciazy, a byl szalenie dumny i szczesliwy, wiesz to prawda ze ja mam juz dzieci, ale to jest cos zupelnie inne przezycie kiedy ma sie dziecko z kims kogo sie gleboko kocha.

Moim zdaniem kazde dziecko ma miejsce w sercu rodzica, to pewne i kazdy rodzic pragnie wszystkiego dobrego dla swojego dziecka, ale mysle ze to poprawnosc polityczna, mowienie ze dzieci kocha sie rowno i tak samo. Moim zdaniem kocha sie zupelnie inaczej a kazda wiez jets po prostu inna....

Co do mnie, czasami jak jestem wkurzona czy zmeczona na pewno jestem zablokowana emocjonalnie na dziewczyny, sa tez momenty dobre, smiechu z malego, wspolnej kolacji, zabawy, wspolnego kapania mojego synka, czy urodzin...

jakby z zalozenia mowimy tu o rzeczach trudnych i bolesnych, ale to tze nie oznacza ze dobrych momentow nie ma....

Dziewczyny zostałam wróżką - jeśli któraś chce posłuchać jaka będzie jej przyszłość to zapraszam :-) Oczywiście ŻARTOWAŁAM!! Choć nie bez przyczyny...Moje słowa kolejny raz się po prostu sprawdziły..Nowy Pan nowy teatr....Najpierw dziecko = moja wielka miłość, jestem cudowną matką...teraz kolejny akt dziecko = nie mam na nie czasu, drogi tatusiu zajmij się nim.
Tak jak kiedyś pisałam ten teatr odgrywaliśmy wiele razy.
Mała była u nas od piątku do wtorku rano,jednak Pani zabrała poniedziałki a dziś co?? a dziś Pani pyta czy jednak szanowny tata nie chciałby żeby dziecko było u niego od czwartku do wtorku....bilety wstępu za darmo.Zapraszam.

tak nadal mysle o tym co napisalas, duzo podrozuje i czesto rozmawiam z tak roznymi ludzmi o ich losach, sprawach, dzieciach. Ostatnio jedna pedicukrzystka opowiadala mi o swoich corkach, nad starsza mowila z takim zachwytem, ze az tchu jej brakowalo, duma ja rozpierala, a tawrz jasniala, cala promieniala, prawie podskakiwala na krzesle, o mlodszej ledwie wspomniala, no tez fajna i w ogole, ale to tak troche od niechcenia, no i zeby nie bylo...

Kurcze nie ma sprawiedliwosci na tym swiecie... przypomina mi sie w sumie wiele spotkan i rozmow, ktore odbylam z przypadkowymi ludzmi, w pociagu, samolocie czy taksowce...

Np oczywiscie ja kocham mojego syna, ale wie Pani MOJA CORKA TO.... i tu nastepuje litania

jako dziecko tego nie odczuwalam, czy mama kocha mnie mniej czy bardziej od mojego brata jakos czulam ze bardzo NAS kocha, czulam wspolnote, ale rodzice nie kochaja rowno....

amen

Kochana...chciałabym mieć teraz twoje problemy:) Żarcik.
U nas dramatyczna walka o dziecko. Matka-wszystkie chwyty dozwolone. Wyszarpywanie młodego z samochodu, zabranianie kontaktu, przetrzymywanie małego w domu (nawet nie poszedł do szkoły zeby go ojciec nie odebrał). Dziecko jest zdołowane, boli go brzuch odkąd pojechał na weekend do matki. Jest poddawane indoktrynacji...:(

Macoszko, zbieramy, zbieramy...Dziś mały wył w ramionach ojca i błagał matkę aby pozwoliła mu pójść do ojca. M próbował kilka razy z dzieckiem przejsc do samochodu ale mamusia rzucała sie na nich jak harpia i na siłę wydzierała małego. Rozdarła by go na pół bez mrugnięcia okiem. Chłopiec jest załamany i bardzo tęskni...Nagrywamy, zbbiramy wszystko co się da. Serce boli, co to dziecko musi przechodzić

dzięki za dobre słowo,macoszko:)
A tak propo toksycznych rodziców..Znalazłam ostatnio ciekawy blog. Laska dobrze pisze i opisuje wiele mechanizmów ze swojego życia. Jak bardzo wiele w tym odnajduje swoich emocji...

http://poradzesobie.wordpress.com

Ja z za Buga nie jestem ale takie mam myśli czasem....że gdyby myśli były karalne siedziałabym na 8 krotnym dożywociu...
U nas znowu awantury i przepychanki ale M stanął na wysokości zadania, zamknął szczekającą jadaczkę jednym zdaniem i się rozłączył....Jednak nowy Pan nie zaspakaja potrzeb Pani i chyba odbija to się na nas...A ja??? Ja już w jej opinii ( tak, tak bo ona swoją opinię na mój temat wiele razy wypowiadała) już nie jestem Pięknym Blond Aniołem a Blond Niunią :-) Od dziś pod tym nickiem występuję moje koleżanki :-)

Alutka ile u was to trwa,ze dopiero macie etap "jestem samotna matka -jestem ofiara" czy u was jest tak jak u nas?czyli teatr " zycie" a w nim ciagle powracajace akty?

Cholerka...no u nas to samo....Tu chodzi o odegranie sie i żądzę władzy. Uczucia innych w ogóle się nie liczą a dziecko jest tylko własnością takiej matki. Często słysze argument: ale to przecież mama tego dziecka, na pewno je kocha, może się czasem zdenerwuje ale przecież chce dobrze dla swojego potomka.
Czy aby na pewno? Czy miłośc do dziecka wyraża się poprzez szarpanie go, szantaż emocjonalny, oczernianie ukochanego ojca, odcinanie dziecka od tego co dla niego ważne, potrzebne. Młody, odkąd sąd wydał to badziewne orzeczenie o zabezpieczeniu miejsca pobytu u matki jest nieustannie zmuszany do różnych rzeczy. musi kłamać na komendę (ale robi to tylko przy niej, potem i tak nam mówi prawdę), nie może rozmawiać z tatą dłużej niż 10 min przez tel. Ostatnio ex nie zgadza sie na nocowanie młodego u nas, możemy go brać tylko czasem po szkole. Dostał od nas maskotkę do przytulania, bo musi sam zasypiać, przcież poczytać dziecku książkę przed snem to bardzo ciężko i te 15 min można poswięcieć na ciekawsze zajęcia. Ma tę maskotkę od kliku dni zaledwie i już raz się "zgubiła" w dziwnych okolicznościach, ale udało się znaleść. Młody nawet plecaka który od nas dostał nie może nosić do szkoły...Ale ksiazki to i owszem (ex przecież nie kupi drugiego kompletu za 300zł). Mały jest bardzo nieszczęscliwy w tej sytuacji. Stał się płaczliwy, wychowawczyni mówi ze jest gorzej przygotowany do lekcji, chodzi zamyślony...nieobecny. Ciągle powtarza, ze chce mieszkać z nami, że tu jest jego prawdziwy dom. A ta suka, (tak napisze tak włąsnie bo moje myśli również nadają się do kroniki kryminalnej)robi nawet awanturę o to, że ojciec zajdzie pod szkołe żeby synka uściskać! To się w głowie nie miści jaką ona krzywdę dziecku robi. I gdzie tu jest miłość sie pytam? No gdzie? To tylko puste słowo, licza się czyny...Jeżeli ona nie jest w stanie dla własnego dziecka spuścić z tonu, spróbowac się dogadać to jakie to jest uczucie?
Jak tak sobie czytam o waszych ex, to mam wrażenie ze ten typ kobiet funkcjonuje na podobnych mechanizmach. Są tak tendencyjne w swoich działaniach, tak podobne w zagrywkach że to aż zadziwia. Ten teatrzyk pt : "jestem taką skrzywdzoną samotną matką" rozgrywa się na naszych oczach nazbyt często...Te udawane łzy, usprawiedliwianie swoich bezmyślnych i okrutnych czynów ciężką sytuacją, bo przecież jej wolno wszystko, bo ona taka rozbita, nerwowa przez tego skurwysyna i tę jego dziwkę jest. To nasz wina, ze ona nie ma dobrej relacji z dzieckiem, to nasza wina, że ona ma długi, to nasza wina, że ona nie może spokojnie żyć...Najlepiej to żeby ojciec dziecka przestał sie wpieprzać, ma płacić porządne alimenty, tak z 700zł no i jeszcze z 500zł na nią (już zapowiedziała,że będzie sie starała o alimenty na siebie od M. Naprwdę, trzeba nie mieć za grosz godności...) i ma się nie interesować czy syn je obiady, czy lekcje odrabia, z kim nocami zostaje (a często i sam) i dlaczego jak jest chory to nie odpoczywa w swoim łózku tylko go matka autobusem albo rowerem(!) na drugi koniec miasta ciągnie do swojej koleżaneczki.
Gdyby moje myśli zabijały...ech....to byłoby pięknie:)

Nasza Pani prowadzi bloga chciałabym go kiedyś wam pokazać...oczywiście jest to nie realne bo wiadomo świat jest mały ale...jakie tam cuda wypisuje :-)czasem aż nie wiem czy się śmiać czy płakać :-)

Macocha, te etapy się u nas powtarzają. Na początku była deprecha i rozbicie kompletne, bo ona bidna,sama, z niczym nie daje rady. Po awanturach trochę się ogarnęła. Potem zwolniła się z pracy, siedziała w domu, co nieco przemyślała, znalazła pracę i była euforia. Przez miesiąc, bo potem praca przestała się jej podobać, więc się zwolniła. I znowu krzyki. I znowu do pracy, na kolejne dwa miesiące, potem w domu,bo coś tam. Trwało pół roku, nawet jakoś szło. Trzy mce temu znalazła pracę, ponoć rewelacyjną i och,ach, w ogóle. tydzień temu przestała się komunikować, o coś tam była awantura a wczoraj znajomy powiedział nam, że właściwie to już jest na wypowiedzeniu. No i masz, pracę rewelacyjną...No i teraz etap biduli.
Zazdrosna, rozmawiaj i stawiaj granice. Pomaga:)

macoszka, przyślij mi link do bloga na maila,jeżeli możesz. Ciekawa jestem jak to z jej strony wygląda.
poczytam incognito:)

Alutka, z ust (a raczej spod palców) mi to wyjęłaś:P Możemy przecież cichutko jak myszki sobie looknąć jak to wygląda od tej drugiej strony. Jesli możesz przyślij linka, droga macoszko:)

Chętnie bym wam wysłała ale świat jest tak mały...a my mamy z nią wystarczająco dużo kłopotów...niech się okaże , że ma tu "swoich" ludzi.Ona lubi afery i wszelkie takie sytuacje...

To jest pytanie! Jestem zszokowana jak te dzieci się do mnie garną i chcą zostawać na noc. Szczerze to chciałabym ten etap mieć już za sobą. Sama wcześnie zostałam matką, znam to poświęcenie, i wydaje mi się, że jest inaczej jak to są nasze dzieci. Nawet czytając Wasze posty mam wątpliwości. Z drugiej strony czego się nie robi dla kochanej osoby. Pomału przechodzi mi złość, jestem Wam naprawdę wdzięczna, to forum jest super.

No i jakby były u was to alimenty odpadają:P Żarcik...wiem ze dzieci kosztują kupe kasy. Warto jednak na nie spojrzec łaskawym okiem. Nie chodzi tylko o to, że to dzieci twojego faceta...to przede wszystkim mali ludzie, którzy jak widać nie mieli łatwego życia i potrzebują miłości. Rozumiem ze czasem ciezko jest pokochac czyjes dzieci, ale warto choćby je polubić. Może onie nie chcą zabierać ic jego czas a po prostu naprawde potrzebują ojca. Jeżeli matka sie nad nimi znęcała to na pewno są zagubione i mają problem z poczuciem bezpieczeństwa. Postaw sie w ich sytuacji, W takiej chwili mają tylko ojca po swojej stronie. On jest ich ratunkiem i odskocznią od wrednej matki. To chyba oczywiste ze oczekuja jego uwagi i troski. Pokaz im ze nie zamierzasz was rozdzielac, okaż im serce...Może sie okazac ze zyskasz wiele na takiej relacji. Bądźmy kochane macoszki dobrymi ludzmi dla tych dzieciaków.
Macoszko, rozumiem twoją ostrożność:) Niech wiec tak pozostanie...

Witam! Widze że temacik równiez mnie sie tyczy
Swóje spostrzezenia,problemy opisalam w tym temacie:
http://www.netkobiety.pl/t44021.html
Przejrzałam tutaj ostanie kilka stron i widze że rowniez macie sporo na głowie.Ja wychowuje męza corke,od 2 lat i bywają chwile załamania, że jakby nie wsparcie męza to chyba bym całkiem sie poddała.Nawet nie spodziewałam sie ile trudu i wysiłku  bedzie mnie kosztowac wiązanie sie z samotnym ojcem.Dzieki tylko wzajemnej milosci do siebie nawzajem kryzys pokonuje,jaki czasami nachodzi.
Dziecko bywa trudne,ma silny charakter,mimo duzej dyscyplinie jaką wprowadzamy bywa problemowa,ale mąz kocha bardzo dziecko,jak i rowniez mnie, a ja go z wzajemnoscią ,i zyje nam sie dobrze .Są lepsze jak i gorsze dni, ale byle do przodu

Witaj Mortisha:)

Poczytałam sobie Twój wątek i bardzo miło mi sie zrobiło widząc z jaką troską wychowujesz córke Twojego ukochanego. Z Twojego postu można się domyśleć, że stanowicie sympatyczną i wesołą rodzinkę, które wszak swoje kłopoty ma. Myśle ze bardzo wiele dajesz Temu dziecku i na pewno w pewien sposób zstępujesz jej matkę. Czytając o usposobieniu dziewczynki mnie również przyszło do głowy, że mała może mieć ADHD. Rozumiem, że możesz mieć uprzedzenia do takich świstków, ale moim zdaniem czasami warto jednak wybrac sie do poradni z dzieckiem. Może sie okazać, że są jakieś poważniejsze powody takiego zachowania. Przed wszystkim to by pomogło nauczycielom spojrzec na nią łaskawszym okiem. A poza tym istnieją różne techniki, które mogą jej pomóc skupiać uwagę na danej czynności.
Zastanawia mnie również kwestia matki dziewczynki. Napisałaś, że ojciec ma jako jedyny prawa rodzicielskie. Rozumiem więc, że matka nie sprawdziła sie w tej roli. Czy młoda ma z nią kontakt? Jeśli tak to jaki? Nie chcę Cię wypytywać, ale to może być przyczyną jej trudnego chwilami zachowania...

Dzielna z ciebie kobieta, Mortisha:) Gratuluję wspaniałego podejścia do dziecka i ogromnego serducha. Z cała pewnością młoda ma poważny problem na tle odrzucenia przez matkę. Wiem, że jestes dla niej ogromym wsparciem, jednak ta rana będzie się w niej jątrzyła przez całe życie. Stąd brak zaufania do rówieśników, autoagresja itp. Bardzo dobrze, że dostrzegacie problem i reagujecie, dzięki temu może ud się wychować ją na w miarę szczęsliwego człowieka. Czy ona potrafi rozmawiać o swoich uczuciach? Potrafi się otworzyć?
Nie "ryj sobie bani", ze może bywasz zbyt surowa. Wbrew pozorom takie dzieciaki potrzebują twardego podejścia, lecz zawsze opartego na miłości i zrozumieniu. Dzięki temu dajesz jej poczucie bezpieczeństwa,a nawet gdy ją czasem opieprzysz, to ona czuje, że ci na niej zależy. Z jednej strony bardzo jej człowiek współczuje, wiadomo, że to ogromne cierpienie być opuszczonym przez matkę, jednak nie wolno jej pobłażać, bo zacznie swoją sytuację wykorzystywać.
Myślę, że masz dobrą intuicję i ona pomaga ci przebrnąć przez wiele problemów wychowawczych. Nie zapominaj też o sobie:) Odwalasz kawał dobrej roboty, macie z mężem wspólny front i to jest najważniejsze. A co do alimentów, ja bym "krowę" podała. Honor tu ni ma nic do rzeczy. Niech poczuje ból, choćby finansowy, jeśli ją córka w ogóle nie interesuje. A te pieniądze możecie przecież wpłacać na lokatę, przydadzą się w przyszłości:)

Ja też bardzo bym chciała Jestem z dwóch stron

Statwiam na zajeb.....iste zdjęcia ex w roli gwiazdy, przy zachodzie słońca, przy wschodzie, przy promenadzie, w górach ... gdzie tam jeszcze no może ze dwa zdjęcia dzieciaczka??
I jak mam lizaka??

Mój M też walczy...łatwo nie będzie ale warto spróbować. Jeżeli dzieci chcą być z nim to mogą to wykazać badania w ośrodku diagnostycznym. Czy możesz napisać w jakim są wieku? Od tego również wiele zależy. A jeśli chodzi o wyroki, to faktycznie matka ma za zwyczaj wielką przewagę, ale to się powoli zmienia. Skoro dzieciarnia sie garnie także do ciebie, tzn ze szuka Twojej akceptacji, chcą być częścią tej nowej rodzinki którą tworzycie. A czy Twoje dzieci mieszkają z wami? Pozdrawiam również:)

Dzieci mają 10 i 12 lat. Młodszy jest bardzo uległy, natomiast starszy bardzo buntuje się wobec matki, nie umieją się dogadać.
Moje natomiast są troszkę starsze, córka mieszka z nami i bywa zazdrosna o ?przybrane rodzeństwo?. Syn wyprowadził się do swojego ojca, trochę dawał nam w kość swoim zachowaniem, ale już chyba się przyzwyczaił. Córka natomiast ma fantastyczne relacje z moim mężczyzną, z czego bardzo się cieszę. On jest bardzo kontaktowy, otwarty i wyrozumiały, czuję że to ja mam problem. Nigdy nie przepadałam za dziećmi, swoje owszem kocham bezgranicznie, ale czy znajdę na tyle cierpliwości i wyrozumiałości, by przygarnąć kolejne. To chore, ale coś mnie zżera jak on ciągle kupuje swoim dzieciom prezenty, zawsze je gdzieś zabiera, ja uważam, że je rozpieszcza, przyznam szczerze, że mnie na to nie stać. Mój A. ma długi, ale jeśli chodzi o dzieci to ich zadowolenie jest najważniejsze. W stosunku do mnie, też tak było. Proponował mi np. kosztowny wyjazd, jednak ja stwierdziłam, że zobowiązania finansowe są ważniejsze. On bardzo chce wszystkich zadowolić, poświęcając się, nie bacząc na swoje potrzeby.
Drogie Macochy poproszę o kilka słów spostrzeżeń, jeśli znajdujecie się w podobnej sytuacji.

Sorry kochana, ale nie bedzie optymistycznie, moim zdaniem Twoj m buduje na uzczesliwianiu innych poczucie wlasnej wartosci, jesli robi rozne gesty wbrew rozsadkowi, to niestety oznacza ze ma male poczucie wlasnej wartosci, jest tak 'glodny' tego, ze robi to w wersji 'autodestruktywnej' no bo dlugi w konsekwecji dalszej graja mocno przeciwko niemu. Wiele osob myli dobroc ze slaboscia. Bardzo Cie przepraszam ale uwazam ze Twoj m jest slaby i robi rozne rzeczy ku zadowoleniu innych... ulega im, nie jest asertywny, dbanie o dobro nie polega na powierzchownych gestach jak drogi wyjazd, prezent...

Zrozum mnie, on zapewne chce dobrze i jest dobrym czlowiekiem, ale to co piszesz swiadczy o jego slabosci charakteru nie dobroci, to sa dwie rozne rzeczy. Moj byly zawsze robil co chcialam i ja zawsze myslalam, jaki on dla mnie dobry, ale po latach doszlo do mnie ze to slaby czlwoiek ktory nigdy nie mial wlasnego zdania i ulegal innym, poddawal sie ze slabosci, braku pomyslu, pewnosci siebie, nie dobroci.... to naprawde wazne zeby to rozroznic, moze w ten sposob jak to zauwazysz oszczedzisz troche czasu w zyciu...

M

Francuzeczko oczywiście, że masz prawo do prywatności, do chwili sam na sam dla siebie ...może spróbujcie iść na kompromis i poszukajcie czegoś innego?jedno poziomowego, z wieloma pokojami na jednym poziomie i z jedną łazienka.Ja kiedyś wynajmowałam mieszkanie - było nas 4 osoby w 3 pokojowym mieszkaniu z jedną łazienką...dalismy radę i wręcz było super :-)moze kochana i wam się uda.