Być drugą i macochą

Dusia123
witaj w klubie... to co piszesz jest mi bardzo bardzo bliskie. Też chciałabym być dobra, wyrozumiała, otwarta i też czuję frustrację i bezsilność kiedy narasta we mnie irytacja wewnętrzna... Moje pasierbice są "w trudnej" sytuacji (tj. rodzice nie są razem od kiedy jedna miała lat 3,5 druga rok) i ja jako dorosła i macocha "powinnam" się dostosowywać elastycznie, zaciskać zęby itd. I co do zasady udaje mi się, ale są dni kiedy zamykam się w łazience i po cichu klnę. Dziewczynki są w miarę ok, a moja bezsilność wynika głównie z tego, że ja bym je zupełnie inaczej wychowywała, że sposób ich zachowania zupełnie nie odpowiada standardom, które uważam za słuszne i jestem w takim emocjonalnym rozkroku; nie będę ich wychowywała, ale sposób ich zachowania bardzo mnie irytuje. Gdyby to były moje dzieci, doprowadziłabym je do pionu, ale macocha jest "nikim" i praktyka wskazuje, że lepiej się w to nie wtrącać, bo oberwie się tylko rykoszetem (najczęściej od sfrustrowanej eks).
Mój M dzwoni do mnie - odezwała się dziś jego ukochana córka. Zapytał jej czemu nie dzwoniła do niego od końca wakacji i dowiedział się, że był słaby zasięg (w Chałupach na Półwyspie Helskim!!!), a potem jak była w domu nie mogła naładować telefonu (kłamstwo, bo widział ją online na Viberze, sprawdzał to i widziałam, że źle mu z tym, że się do niego nie odzywa).... Żali mi się no i co jako macocha i druga mam powiedzieć? "Daj chłopie luz i olej ją jak ona olewała Ciebie", czy też "wyjaśnij jej, że czekasz na jej telefon i jest Ci przykro, że się z Tobą nie kontaktuje i potem zachowuj się jak gdyby nigdy nic". Mam wrażenie, że "świat" oczekuje, że powiem to drugie, ale ja w odniesieniu do własnego dziecka powiedziałabym o swoim rozczarowaniu tym, że dwa tygodnie się do mnie nie odezwał, podczas gdy oczekuje, że ja będę na każde jego wezwanie.
Czasami jak włącza się w rozmowę marza2, to myślę sobie tak - chciałabym, żeby świat był idealny; dzieciaki miłe i kontaktowe, my zawsze w dobrym humorze, szczęśliwe i otwarte na pasierbów, eks niewtrącające się, konstruktywne i uczciwe.... Po sobie przekonuję się, że czasem mi sił brak i to, że wybuchłam tylko raz to i tak było okupione wieloma sytuacjami, kiedy szlag mnie trafiał, ale nie dawałam po sobie poznać i irytację czasem wyładowywałam na M. I wkurza mnie niekiedy przekonanie, że my jako macochy powinnyśmy być wyrozumiałe, dobre itd. i powinnyśmy rozumieć frustracje wszystkich wokoło i ich "trudną sytuację". Mój M pomimo, że jego stosunek do córek czasem mnie wkurza, jest dla mnie wsparciem i to chyba jest najważniejsze. Olać eks, jakoś wytrwać w relacjach z dzieciakami... A co do M i Twoich wątpliwości. Ja dostałam w którymś momencie do przeczytania orzeczenie i uzasadnienie wyroku rozwodowego. Czułam się z tym źle, bo to tak jakby przy okazji ujawniano przede mną kawałek życia również eks, ale staram się nie patrzeć na nią poprzez perspektywę przeszłości z M. To co przeczytałam nie było miłe w kontekście M, sędzia go dość mocno podsumował, podobnie jak eks. Może powinnaś poprosić o to samo?

Hh999 myślę, że ja nie mialabym czego czytać w uzasadnieniu. M ma wyrok, widziałam go, ale bez uzasadnienia - nie wiem czy o nie nie zawnioskował, nie wziął go do prawnika w każdym razie w domu jest tylko sentencja i porozumienie wychowawcze pod wyrok, dzięki któremu mój M także ma pełną władzę rodzicielską. Ja myślę, że z uzasadnienia niewiele bym się dowiedziała, z tego co wiem rozprawa była formlanością, dogdali się poza podpisując to porozumienie, ustalili co z majatkiem, co ze zobowiązaniami itp. i to podpisali u notariusza, także sędzia sobie przy nich rękawów nie wyrywał. Myślę, że potwierdzili zgodnie to co im prawnicy kazali potwierdzić, żeby sędzia miał co wpisać w uzasadnienie i żeby się nie musieli szarpać w sądzie. Im chyba obojgu specjalnie nie zależało, by to przedłużać, zgodnie przyznali z tego co mówił, że bez orzekania o winie i prania brudów. Chyba wszystko potoczyło się szybko, kilka miesięcy wcześniej byli jeszcze na jakiś wakacjach, a po wakacjach pozew leżał już w sądzie i w listopadzie mieli już rozwód. Dlatego M własciwie nie potrafił podać powodu rozwodu, ona tego chciała, ponoć namawiała go na terapię małżeńską wcześniej, on nie chciał iść, a jak ona zadecydowała o rozwodzie i on zachciał terapii to ona już nie chciała. W zasadzie trudno powiedzieć czy maja wzajemne żale, jakoś tak dziwnie chyba bez więszych emocji i walki o siebie wszytsko się odbyło. Co nie oznacza, ze dziś są w dobrych relacjach, są w poprawnych, nie kłóca się w taki sposób by się wyzywac, każde z nich ma bardzo ambiwalentny stosunek do drugiego, dlatego nie ma scen typu wyzywanie na środku ulicy od makaroniarzy. Ona taka nie jest, zaniedbuje młodego w pewnych kwestiach, co w dużej mierze przysparza obowiązków M, nie daje ubrań, przysyła rachunki w każde wakacje za obozy/kolonie itd. robi nam takie kuku jak brak butów w góry, o czym dowiadujemy sie o 19.30 w niedzielę, mimo iż prosimy o info trzy razy itp. mnie takie olewanie/brak odpowiedzi wkurza bo ja nawet gdybym tych butów nie miała i nie zamierzała kupić, to chociaż napisałabym że nie mam, a ona milczy. Podczas gdy ona jak poprosi by młody z nami zostal pozaplanowo (co w ciągu ostatnich 5 miesięcy miało miejsce 5 razy) dostaje od nas odpowiedź, zawsze pozytywną, a nie milczącą. M twierdzi że ona jest egoistką, dba o własny tyłek i zawsze taka była, że jak jej jest wygodnie na rękę i ma z tego korzyść to coś dla drugiego zrobi, a jak nie to nie. Brak szacnku dla M to norma, dla mnie zresztą też, gdyz miałam juz z nią jedna sytację, że czekałam 25 min, a ona nawet nie miała ochoty powiadomić M że się spóźni, kiedy M sie do niej dodzwonił to laskwie poinformowała M że stoi w korku i że się spóźni. To byl mój pierwszy i ostatni raz kiedy postanowiłam pomóc i jej i M, nigdy więcej, bo później załowałam tego i wyżywałam się na M cały weekend.  Zastanawiam się czy ona jest taka tylko dla nas czy dla wszystkich. W każdym razie czekam na to ze młody będzie większy, że z nim załatwimy takie rzeczy, jak buty w góry od mamy, ktore sobie sam spakuje , a nie proszenie sie czy ona mu je spakuje. Myslę, że pomijanie jej w tych sprawach życia codziennego, pozwoli mi/nam mimo wszytsko trochę od tego konstaktu/braku kontaktu z nią odsapnąć. Nie wiem czy nie odbije jej jak załozymy swoją rodzinę, ale teraz ma M i życie prytwatne M totalnie gdzieś, więc liczę że tak juz będzie zawsze
A co do młodego to także nie podobają mi się niektóre jego zachowania, choć z chłopcami jest chyba łatwiej, na pewno nie ma wymyslania co do ubrań, prania bo nie interesuje go w czym chodzi:) więc jakies dziwczyńskie kaprysy odpadaja, ale z drugiej strony jak może się zachowywać dziecko wychowywane przez taką matkę, która nam okazuje totalny brak szacunku, kultury. Nie będe wybielać M bo kiedy się poznalismy to zwróciłam uwage, że jego relacje z synem polegaja na obsłudze dziecka, czyli piorę, gotuje, sprzątam, odrabiam lekcje i do szkoły i ze szkoły, były jakieś wyjazdy i organizowanie atrakcji w weekedny, ale było jakos tak chłodno - zupełnie inaczej niż w moim dzieciństwie. Myslę, że teraz się zmieniło na lepsze i jeden i drugi potrafią powiedzieć do siebie kocham cię, przytulić się itd. uważam, że to ważne. Jednak młody nie ma potrzeby dzownić do matki/ojca kiedy jest u drugiego rodzica, w tym na urodziny, świeta. Nie rozumiem tego uważam, że każde powinno byc ponadto i zmusic dziecko do tego, by zadzownić do drugiego rodzica, ze względu na dobro dziecka, na pokazanie mu że do rodziców trzeba miec szacunek. W weekend mamy urodziny M i pasierba, zamówiłam fotokubek ze zdjęciami pasierba dla M i kazalam mu jutro zrobić kartkę dla taty z okazji urodzin. Sam na to nie wpadnie... i do tego często musze go zmuszać, bo nie chce mu sie tego zrobić. Zapytałam dziś koleżankę czy jej 5letnia córka też tak ma, że sama nie pomyśli o mamie, tacie w ich święto i Jodpowiedziala, że Zuzia zawsze robi laurke i daje jakąś swoją zabawkę, bez proszenia jej o to. Młody zupełnie nie jest nauczony takich zachowań, ale kto miałby go tego nauczyć, kiedy jedno i drugie maja to gdzieś. Za soba mamy także pierwsze wysłanie pocztówki do matki i do dziadków - nie wiedział co to jest i gdzie sie do skrzynki wrzuca listy. Ja jestem wychowana inaczej, pamiętam, że zawsze wymyślało sie jakis prezent dla mamy i taty, składało życzenia, to była celebra. W tych dzieciach nie ma chyba takich odruchów, względem rodziców, młody jest z nami dwa tygodnie, w ciągu ktorych sam ani razu nie pomyślał żeby zadzownić do matki, a jak M mu kazał oddzwonić to zapytał po co ma do niej oddzwaniac... te dzieci są poszkodowane, ale z drugiej strony, co to oznacza, że my mamy spelniać teraz misję i uzdrawiać swiat ? Chciałabym, by w tym w czym przyszlo nam życia, było jak najbardziej komfortowo i tak jak piszesz, uczciwie, bez zlosliwości, tolerancyjnie, ale albo my mamy takie cechy charakteru, że dobro dziecka liczyło by sie bardziej niż zaszłości z byłym i że faktycznie tak byśmy postępowały albo sobie schlebiamy tak myśląc bo może po rozwodzie ten kontakt z byłym mężem/żoną to naprawdę ciężki orzech do zgryzienia i może trudno wytrwac w zgodzie ?:)

Dziewczyny szczerze mówiąc kiedy tak czytam Wasze posty dopiero dochodzi do mnie, jakie żona taty mogła mieć rozterki. Jest to mocno pouczające, pozwala spojrzeć na nią jeszcze życzliwszym okiem.

Co prawda u mnie wyglądało to odrobinę inaczej, bo mieszkałam na wymianę z mamą i z tatą, a później z tatą i jego żoną. Co nie zmienia faktu, że przyznam, że jeśli chciałam przenocować w domu - mam tu na myśli mieszkanie taty - to po prostu pisałam, że po szkole idę i już nie zastanawiałam się nawet czy będąc w tygodniu, gdzie teoretycznie winnam nocować u mamy - ja jednak chce zatrzymać się u taty.

Chociaż Wasi partnerzy mają młodsze dzieci i z nimi nie mieszkają, więc pojawienie się ich w domu - pewnie jest czymś hmmm...wybijającym z codziennego rytmu.
Takie oto rozważania po lekturze Waszych postów.

potwierdzam na tysiące procent... ostatnio miałam wrażenie że udało mi się .. nam poukładać sprawy .. że mamy życie i młody jest jego częścią..wtedy kiedy jest ...ale nie!!!
remont domu jest też uzależniony od niego! bo najważniejsze kryterium to to żeby młody nie czuł się wykluczony...bo ja chce zainstalować dużą szafę w pokoju który jest "jego "... czyli w pokoju który stoi pusty 95 % w ciągu roku... nie mówimy o wyrzuceniu jego rzeczy tylko o wykorzystaniu przestrzeni 12 metrów dla mieszkańców!! płakać mi się chce z bezsilności .. i z myśli które mnie ogarniają ,,, mam życie układać pod  gościa który jest 1-2 razy w miesiącu...
wiecie co jest w tym naj... wkurwiajace??? M chce dziecka....pytam co jeśli się pojawi ??? gdzie będzie miało pokój ??? czy wtedy jego syn nie będzie czuł się pomijany ? ON  NIE CHCE O TYM ROZMAWIAĆ!!
1wszystko musi być pod dyktando biednego synka bo mu się rodzice rozwiedli... moja rada dla M i dla wszystkich biednych tatusiów i dziadków/babć- niech synek (tatuś ) wróci i siebie zmusi do życia pod dyktando synka i ex...a nie swojej nowej rodziny !! to nie my dokonywałyśmy ich wyborów?!!!!!!!!!! niech sami ponoszą konsekwencje swoich decyzji ! a nie każą nam je  znosić!!
byli egoistami ??? chcieli dobrze dla siebie??? gdzie wtedy była ich big love do syna/córki ???
skoro tak chcą im wszystko dać/ układać ??? droga wolna !!!!

u nas tez podobnie, jak zrobiliśmy pokój dla dziecka, to zaczęło się.. Nie mamy dużego mieszkania, wiec jest to pokoik a nie pokój, gdzie jeszcze został dorzucony w gratisie pasierb. Od razu było pytanie z jego strony czy to tez jego pokój? wcześniej była tam nasza sypialnia, i nie rozumiem skąd stwierdzenie ze to tez jego pokój i naszego syna. Mój M oczywiście, już chciał przytaknąć, ale spojrzał na mnie i wymijająco odpowiedział pokoik dziecięcy. Próżniej żeśmy się kłócili tyle razy, w końcu zostało, że to pokój naszego syna, a on gościnnie w nim zamieszkuje. Pokój to on ma swój u mamy, i powiedziałam M, że to niesprawiedliwe. Bo pasierb nagle ma dwa pokoje a nasz syn ani jednego swojego. No i w efekcie na takie pytania, M odpowiada : jak zamieszkasz kiedyś z nami to będzie twój pokój teraz to jest pokój S. No i jest trochę spokoju, ale to trwało, jak chciałam zdjęcia powiesić nasze ślubne, i naszego syna w JEGO pokoju, to M,ze pasierbowi będzie przykro. A co mnie to obchodzi? przecież nie mieszka z nami.. dużo tego pisać.. Ja tam czasem myślę o rozwodzie, ale ostatnio ktoś mi uświadomił, że to poddanie się. Z tego powodu i wielu innych:-p będę walczyć o nasz spokój:-) żeby moje dziecko miało pełną rodzinę, bo to ma duże znaczenie. Teraz na przykład w domu jest hardcore, i tylko słyszę jak M opiernicza pasierba.. A zaczęło się o mega egoizmu z mojej strony. Mamy na naszym osiedlu plagę robali (obrzeżki) , chodzą i gryzą w nocy. Prosiłam M, ze nie zabierał dzieciaka na wakacje, bo nie mamy warunków. Ja śpię w pokoju dziecięcym, bo mam uczulenie na ugryzienia i jad tego świństwa. M i tak pojechał po dziecko, pomińmy że ja jako matka, nie oddałabym dziecka do takich warunków ale cóż jej to nie przeszkadza - bo robi na złość M i mi. Przez dwa tygodnie spałam w pokoju gdzie nie wiadomo czemu się pojawiają. Pomińmy, ze byłam nie wyspana i nie miałam siły zajmować się moim dzieckiem, dodatkowo miałam mega doły. A pasierb spal na moim łóżeczku:-( gdy mnie pogryzło, stwierdziłam dość! znowu leki doustnie a ja karmie! skoro wszyscy mają w d.. tego dzieciaka to czemu mi zależy..? I powiedziałam do męża, że ja wracam na swoje łózko, bo ja musze mieć siłę zająć się moim dzieckiem. Teraz pewnie wszyscy mnie ocenią, jak mogłam itp.. A mogłam, bo mało nie doszło do tragedii!  No i pasierb teraz jest zły i nie wyspany, M ma go dość a ja sobie siedzę w drugim pokoju, ale mam spokój! No i lepiej śpi z tym brudasem w łóżku, codziennie ma histerie z jakiegoś powodu, codziennie mu tłumaczy, że on pracuje po pracy... Korci mnie żeby wyjzec z drugiego pokoju i powiedzieć, że właśnie dlatego, ze tata pracuje podczas urlopu ma pieniądze a mama nie. Zobaczymy gdy anielska cierpliwość M się skończy. To trzeba było zrobić dawno temu. Jeszcze pasierb się rozchorował i trzeba mu usługiwać, ja mam to gdzieś i  nie pomagam, niech M sobie jakoś radzi. I tak ma dobrze, bo w większości ja się zajmuje drugim dzieckiem.

Zdecydowaliśmy się jednak na pomoc psychologa i on jak mantrę powtarza nam:

Zdrowa rodzina:
1. Ma rozwinięty subsystem rodziców i dzieci To rodzice kierują rodziną i są za nią odpowiedzialni
2. W subsystemie rodziców najważniejszymi osobami są rodzice. Dla męża żona a dla żony mąż jest osobą najważniejszą a nie dzieci, które z domu odejdą, jeśli są dobrze wychowane i mają odpowiednie wzorce. W rodzinach rozbitych - matka sama w subsystemie rodziców jest osobą najważniejszą - ona, a nie dzieci!
3. Są jasno określone granice dla każdego członka rodziny.  Są granice, których nie wolno przekraczać. Nie znaczy to, że nikt tego nie będzie próbował. W rodzinie jest walka o terytorium i władzę.

Głównym elementem systemu rodzinnego jest związek małżeński. Fundamentem rodziny, podkreśla J. Bradshaw, jest relacja Mamy ze sobą, relacja Taty ze sobą oraz wzajemne relacje pomiędzy nimi. W takim ujęciu, mąż i żona są architektami rodziny. 


Bez zrozumienia powyższego tworzy się rodzinę dysfunkcyjną.

Niestety nasz psycholog na północy.

A tu u nas wisi na lodówce:

Apel dziecka do dorosłych – prośba dziecka. (znane też jako Apel Twojego Dziecka według Janusza Korczaka)

Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.

Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.

Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.

Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuje postawę głupio dorosłą.

Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.

Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.

Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.

Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ty jesteś moim wrogiem, lecz twoja miażdżąca przewaga.

Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę.

Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed tobą bronić i robię się głuchy.

Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.

Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To, dlatego nie zawsze się rozumiemy.

Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.

Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w ciebie.

Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.

Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.

Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet ci się nie śniło.

Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.

Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało.

Nie bój się miłości. Nigdy.

Sprawa jest dość śmieszna, bo poszłam sama ze sobą (czyli aby uzyskać pomoc, jak się przestawiać psychicznie między trybem "ja sama" -> “ja tylko z moim M." -> “ja z M. i jego córeczką"), a po 3 spotkaniach wyszło zupełnie coś innego.

Otóż okazało się, że podświadomie moim problemem jest dokładnie to, co macie Wy wszystkie, czyli sposób wychowywania córki przez M, który stoi w sprzeczności z moim wyobrażeniem wychowywania dzieci oraz z tym, co wyniosłam z domu rodzinnego. Dlatego ciężko jest mi się przestawić - ponieważ podświadomie nie zgadzam się z podejściem M. do dziecka, co wpływa na moje samopoczucie w czasie, gdy jesteśmy wszyscy razem. Po trafnym zdiagnozowaniu problemu, psycholog każe nam chodzić razem, bo jak to ujął “to nie Pani potrzebuje porady, tylko Pan ma problem z wyznaczeniem granic”.

Przykłady tego, co mnie raziło, gdy byliśmy w trójkę:
- zero obowiązków dziecka, gdy jest u nas, ponieważ jak to M. określił “jest u nas gościem, więc nie chcę dręczyć (sic!)”,
- spełnianie każdej zachcianki córeczki - lody, zakupy, ciuszki, słodycze, konie, kino - zawsze i wszędzie,
- rekompensowanie rozwodu poprzez bycie 24 h na dobę do dyspozycji dziecka, układając nasz plan dnia pod dziewczynkę, jej kurs tańca, szkołę, zawożenie do koleżanek i przywożenie etc. (wtedy się irytowałam, że muszę w tym wszystkim uczestniczyć)
- brak umiejętności odmowy dziecku czegokolwiek, o co poprosi,
- wyręczanie dziewczynki we wszystkim, tworząc tym samym sierotkę niezdolną do życia.

Ale co jest najważniejsze w tym wszystkim, to fakt, że mój M. ROBIŁ TO WSZYSTKO SAM, z własnej inicjatywy. Córeczka jest mega grzeczna, nie jest wyrachowana, nie żąda niczego odgórnie, nie robi scen, jest naprawdę bardzo porządnym i dobrym dzieckiem. Ona tylko korzysta z tego, co tata jest daje sam z siebie. Nie robi scen o nic, bo dostanie zanim poprosi. Nie musi prosić o ciuszki, bo to M. sam jej pokazuje, co można by kupić. I to jest właśnie kuriozalne - że to on popełnia błąd za błędem, przyzwyczajając dziecko do otrzymywania wszystkiego, co sobie zamarzy, podczas gdy dziecko absolutnie nie jest roszczeniowe w tej kwestii.  Ja się dotychczas obawiałam wtrącać, bo przecież to nie moje dziecko i to ojciec decyduje, jak wychowa swoje potomstwo, ale psycholog stwierdził, że jego błędy są przyczyną mojej psychicznej frustracji. I jeżeli M. nie zmieni sam z siebie swojego podejścia, nasz związek się prędzej czy później rozpadnie bo:

a) ja nie wytrzymam tkwienia w czymś, co jest niegodne z moimi wartościami życiowymi, a co musze znosić na co dzień,
b) dziewczynka wejdzie w okres buntu, a przyzwyczajona do dostawania odgórnie tego, czego chce, urządzi tacie piekło, gdy pewnego razu przestanie to dostawać.

Podczas terapii mój M. uczy się odmawiać, nie wychodzić z propozycjami ciągłego kupowania prezentów i organizowania wyjazdów, nie być do dyspozycji dziecka 24/7, a co najważniejsze - zacząć wprowadzać obowiązki. I to nie dla mojego lepszego samopoczucia psychicznego, ale dla dobra dziewczynki - aby wyrosła na fajną, dojrzałą emocjonalnie kobietę, która będzie miała poczucie obowiązku i właściwe proporcje 'co daje' vs. 'co dostaje' w życiu. Bo dotychczas była uczona, że porażki nie istnieją - wszystko przychodzi gładko, bez problemów, nie trzeba nic z siebie dać, aby dostać, nic poswięcić, aby zyskać.

Na szczęście jest wyjątkowo grzecznym i nieroszczeniowym dzieckiem i dobrze znosi pierwsze nieśmiałe odmowy czy ograniczenia w wykonaniu M. Jest zdziwiona, czasem się obrazi na 5 minut, ale poprzez właściwe wyjaśnienie, rozmowę lub nawet humorystyczne pokazanie listy z lodówki pomaga przełknąć obowiązek w postaci wyniesienia śmieci (chyba pierwszy raz w życiu).

Czyli jak się okazało - nie my, nie dzieci, nie pasierby i nie pasierbice są prawdziwym problemem, tylko rodzice, którzy nie potrafią stawiać granic, żyjąc w poczuciu konieczności ciągłego wynagradzania dzieciom rozwodu. A na pierwszym spotkaniu M. usłyszał “NIE MA NA ŚWIECIE TAKIEJ RZECZY, KTÓRA JEST W STANIE WYNAGRODZIĆ DZIECKU ROZWÓD. Od rozwodu dziecko ma dwa osobne światy i nic nigdy tego mu nie zrekompensuje. Trzeba tylko teraz starać się zapewnić, aby oba były normalne, tak jak w zwyczajnej rodzinie - z zakazami, obowiązkami, wyjściem na lody, ale i awanturami o niepościelone łóżko czy nieodrobione lekcje”. Bo żadni rodzice w “normalnej” rodzinie nie cackają się z dzieckiem, starając wychować je na porządnego człowieka, który poradzi sobie w życiu. Wiec dlaczego w tych dwóch utworzonych po rozwodzie światach-rodzinach ma być inaczej?

Tak więc moje psychozy były de facto wynikiem braku “szkolenia” dla ojca po rozwodzie

Ciocia-ola dawno nie było tu tak jasnego opisu naszych problemów. Nie chcę się przez to w jakikolwiek sposób usprawiedliwiać, bo być może jestem zbyt egoistyczna, zbyt mało we mnie cierpliwości aby zaakceptować M w pakiecie z Ich dziećmi. Gdyby to były dzieci z sąsiedztwa, albo jacyś koledzy moich dzieci, to opinię o nich miałabym tę samą: że to niegrzeczne, niewychowane, roszczeniowe dzieciaki bez skrupułów sięgające po to lub żądające tego, co według nich Im się należy.
Gdyby to były dzieciaki z sąsiedztwa, mogłabym mieć to zwyczajnie w d..pie, oby nie robiły moim dzieciom krzywdy. Jednak szlag jasny mnie trafia, bo to nie są "tylko" dzieciaki z sąsiedztwa. Te dzieciaki to nieodłączny element mojego partnera i niestety nie wielki mam wpływ na to, by cokolwiek w Nim lub tych dzieciach zmienić. W moim przypadku , żeby "nie robić krzywdy" tym dzieciom, do psychologa z północy powinni trafić wszyscy z otoczenia tych dzieci. Ja, M, Exowa, rodzice M i rodzice Exowej.  Może wtedy udało by się coś zmienić. Ja najwyraźniej nie pasuję do tego towarzystwa. Mój system wartości mocno się mija z Ich systemem wartości, o czym rodzice M dają mi często znać .

Dla mnie ten psycholog to zbawienie

Sytuacja z jednego spotkania:

Psych: Proszę, aby Pan podszedł teraz do okna.
M. wstaje z kanapy (kozetki ) podchodzi grzecznie.
Psych: Widzi Pan tego chłopca na boisku w niebieskiej kurtce?
M: Widzę.
Psych: To od dzisiaj on będzie mieszkał z Wami. Będzie Pan z nim dzielił mieszkanie, łazienkę, stół, posiłki, życie, będzie Pan się nim opiekował, sprzątał po nim, zawoził tam gdzie chce i kiedy chce, będzie Pan mu kupował rzeczy, o które poprosi, będzie mu robił posiłki, pranie, odrabiał z nim lekcje. Chłopiec może nie będzie chciał jeść, sprzątać po sobie, będzie płakał, gdy nie dostanie wymarzonego telefonu, będzie miał swoje napady, wymagania, charakter, oczekiwania, pragnienia, fochy, ale tez potrzeby uczucia i miłości od Pana. Od jutra musi się Pan nim zająć i musi Pan być wyrozumiały, nie zwracać mu uwagi, nie krzyczeć na niego, nie wymagać pomocy, nie dawać obowiązków, być tylko dla niego całą dobę.
M: Tak się nie da, przecież ja go nie znam.
Psych:
Ja:

Wysłałam to mojemu M:) dzięki Ciocia - Ola za ten wpis.:)

U każdej z nas powtarza się ten sam schemat. Kłótnie między nami a partnerami głównie z powodu różnych poglądów na WYCHOWYWANIE/nie wychowywanie dzieci. Domy, z których pochodzimy różnią się diametralnie. Styl życia rodziny, w której wychował się M, jest bardzo różny od tego, w którym wychowałam się ja. Oczywistym jest , że każde z nas powiela to co wyniosło z domu rodzinnego. Ja - "dyscyplina, obowiązki". M - "hulaj dusza,piekła nie ma". Co dziwne: M twierdzi, że bardzo podoba Mu się to jak wychowuję własne dzieci. Podoba Mu się , że dzieci są grzeczne, potrafią okazywać uczucia, potrafią same z siebie podejść spytać czy można nam w czymś pomóc.  Czasem jak każde dzieci zawalą jakieś swoje obowiązki, ale wystarczy spojrzenie z mojej strony lub jeden gest żeby potrafiły się zreflektować. Dotychczas M deklarował jednak, że nie będzie niczego wymagał od swoich dzieci bo nie jest w stanie ich wychować ( tak jak ja swoje dzieci) bo nie przeskoczy wszystkich dookoła (czyli Exowej i babć).
A teraz niusy ostatnich dni. Od pewnego czasu M znów zaczął widywać się z rodzicami. Kilka przypadkowych sytuacji ( mam jednak wrażenie, że zaaranżowanych przez teściową), które tak się ułożyły, że musiał bywać u rodziców. Jak się okazuje dzieci przebywają aktualnie u babci (czyli mamy M) , bo przecież wakacje. I jak co roku schemat się powtarza. Kilka wizyt u mamusi i M wyskakuje wczoraj z tekstem: "chciałbym jednak żeby moje dzieci mogły przyjeżdżać do nas, bym mógł je zabierać na noc (choćby na dwie noce w miesiącu)". Ocho, myślę sobie, mamusia znów Mu ryła beret. No to się go pytam grzecznie: czy zapewnił dzieciom, warunki no to by mogły u nas bywać? (Mieszkanie, które kupiłam jest wystarczające dla 4 osób , ale pokoi dla 6 osób w Nim się nie da zrobić). M nie robi nic w kierunku poprawienia warunków lokalowych, temat wspólnego większego mieszkania/domu upadł śmiercią naturalną po tym jak powiedziałam, że wspólny dom owszem ale najpierw uregulowanie sytuacji formalnej naszego związku i podpisanie rozdzielności majątkowej. M widział w tym zbyt dużo komplikacji i pomysł na powiększenie lokalu umarł. Ostatnio (nie dalej jak dwa tygodnie temu) przy okazji podsumowywania wspólnego budżetu mieliśmy ciężką rozmowę, bo okazuje się , że pieniądze, ktore wrzucamy na wspólne konto (umówiona wcześniej składka) zwyczajnie nie starcza nam do końca miesiąca któryś miesiąc z rzędu kończymy z debetem na koncie. Zasugerowałam M, że będę dokładać się więcej do domowego budżetu (ze swoich oszczędności) jednak On twierdził, że nie stać Go na wpłacanie większej kwoty do wspólnego budżetu, bo go zwyczajnie nie stać i już, kropka. To się Go teraz pytam , czy zabierając dzieci do nas liczy się z tym, że nasze koszty utrzymania wzrosną (dodatkowa pościel dla dziewczyn, kolejne kupowanie ciuchów, bo Lady Ex nigdy ubrań na zmianę nie daje), więc siłą rzeczy na jeden weekend w miesiącu potrzeba będzie ciągłe dokupować ubrania, bo to w czym przyjadą w lipcu na pewno nie założą np we wrześniu, kiedy będzie już chłodniej, kolejny przyjazd (jak twierdzi jeden weekend w miesiącu) w październiku lub listopadzie będzie się wiązał z koniecznością kupienia ciepłych kurtek i butów ( bo znając Exową wystawi dziewczyny przed dom w sandałach). Co do zasad obowiązujących w domu stwierdził, że jest już gotowy zacząć dziewczyny wychowywać i sytuacje , które miały miejsce wcześniej na pewno się już nie powtórzą. To MU mówię,  że oczywiście wierze, że będziesz próbował wychowywać córki, nie będziesz Im pozwalał na ignorowanie mnie w tym domu i może nawet będą miały narzucone przez Ciebie obowiązki (typu odwieś ręcznik na miejsce), ale nie wierzę w zmianę postępowania Pani Exowej ani Twoich rodziców. Nie wierzę , że przestanie nastawiać dzieci przeciwko mnie (bo jest zakompleksioną alkoholiczką) i nie wierzę , żeby nagle zaczęła współpracować. Więc zanim podejmiesz jakiekolwiek decyzje przemyśl czy jesteś w stanie zapewnić dzieciom godne warunki i czy stać Cię na to? Na moją sugestię, że przecież ma swoje mieszkanie i jeśli tak bardzo potrzebuje tego kontaktu z dziećmi to niech zabiera dzieci na ten 1 weekend w miesiącu do siebie, Będą tylko sami dla siebie, będą mogli się sobą nacieszyć, nasycić, nikt Im w tym nie będzie przeszkadzał. Odpowiedział , że nie chce tego robić, bo doszłyby do tego jeszcze koszty utrzymania dodatkowego mieszkania, które się teraz wynajmuje. Ale jak się okazuje On chce zabierać dzieci do nas, ale o tym wszystkich innych rzeczach z tym związanych nie myślał....... No rzesz.... czy tylko jak tak mam , że zanim podejmę jakąkolwiek decyzję, to wszystko najpierw muszę przeanalizować, przemyśleć, przyszykować plan B w razie awarii? Mam wrażenie, że On zachowuje się jak te właśnie Jego córki: "bo ja to chcę i to ma być". Zanim przeanalizował cokolwiek, zarzucił mi , że oczywiście jestem na nie, że jeszcze nie przyjechały a ja już robię problem. Tak kurde, robię problem teraz, bo chcę Go zmusić do myślenia o konsekwencjach decyzji. Jeśli chce zabierać córki do nas, to niech najpierw zadba o to, żeby były ku temu warunki. Ale skoro Go nie stać na dorzucanie się do wspólnego budżetu , ale na wizyty dzieci znajdzie jakąś dodatkową kasę to, czuję się oszukana przez Niego i nie zamierzam partycypować w kosztach tych wizyt. Niech znajduje takie rozwiązania, które zaspokoją wszystkich - a nie tylko Jego i ...... Jego mamusię.

Przepraszam za chaos, musiałam to z siebie wyrzucić.

Dobrze było, póki mamusia nie miała pola do manewrów. Kilka wizyt u rodziców i M nagle zmienia front i wywala z takimi decyzjami, czy dobrze myślę , że teściowa suszy Mu głowę? Znów wzięła na siebie obowiązek niańczenia dzieci w wakacje, a teraz pretensje, że to On się powinien dziećmi zajmować a nie Ona? Co Wy  o tym myślicie? I zastanawia mnie regularność tych zmian. Co roku w porze wakacji i ferii powtarza nam się ten sam repertuar.

kjim
nie dziwię się Twojej irytacji... Napisałam dość długiego posta, ale go wyrzuciłam po przeczytaniu. Nie dziwię się, że stawiasz tak sprawę i nie godzisz się na wizyty u siebie w domu, jeżeli Twój M nie ogarnia się z kwestiami, o których napisałaś. W świetle finansowej indolencji M i jego braku myślenia w szerszej perspektywie w kontekście przyszłości (mieszkanie itp), to dlaczego masz "odbierać" własnym dzieciom i narażać je na niewygody, a siebie na nieprzyjemności... Z drugiej strony chyba też bym nie zdzierżyła, gdyby mi eks dała dzieci bez ubrań na zmianę (naszej eks to się zdarza, ale nie w tak drastycznej formie)... Żal mi dzieci, które cierpią, bo mają durnych rodziców (a na to wygląda, że Twoje pasierbice mają niegodziwą matkę). Zastanawia mnie też, co w takich sytuacjach robi babcia (tj. Twoja teściowa), bo rozumiem, że eks też wysyła do niej dzieci nieprzygotowane, bez stosownego ekwipunku... Poza tym babcia chyba też gra przeciw Tobie, bo każda "normalna" babcia w takiej sytuacji byłaby przeszczęśliwa, że ma dzieci u siebie i dla siebie, a ona czuję, że chce Ci podrzucić pasierbice jak kukułcze jaja....

Wyrzuciłaś posta , bo?.....
Nie godzę się na wizyty Ich dzieci w moim domu z różnych powodów nie tylko z przyczyn lokalowo-finasowych. Szereg zdarzeń z przeszłości doprowadził mnie do takich wniosków i nie pozwolę by to wróciło dla dobra wszystkich, również dla dobra Ich dzieci. Matka jest dla dzieci najważniejsza i choćbym na rzęsach stawała nie dogodzę. Jeśli M chce, niech się widuje z dziećmi na swoim terenie. Ale rzecz w tym , że On nie koniecznie chce i każda taka zmiana opcji w jego zachowaniu to..... efekt pogadanki z mamusią i chęć polepszenia tych relacji. Czyli żeby mieć w miarę poprawny kontakt z rodziną, M czuje się zobowiązany do częstszych spotkań z dziećmi. Nie wypływa to z serca i duchowych potrzeb, tylko jest spowodowane czystą kalkulacją z Jego strony. Chce kupić sobie święty spokój tym, że będzie dzieci przechowywał pod moim dachem przez kilka dni w miesiącu. Uważam to za wielce nieuczciwe nie tylko w stosunku do mnie, ale również w stosunku do Jego rodziny a przede wszystkim w stosunku do dzieci. 

A co chce osiągnąć swoim zachowaniem "teściowa" ? (piszę w cudzysłowie, bo oficjalną teściową przecież nie jest)
Otóż jak to Ona twierdzi dla dobra dzieci chce na siłę zobowiązać ojca do większej nad Nimi opieki - to jest Jej wersja oficjalna. Moim zdaniem, bierze na siebie duży obowiązek, bo w Jej wieku opieka nad dziewczynami, które są jak kataklizm, tornado i trąba powietrzna jest dla Niej wysiłkiem ponad Jej siły. Stąd moje wnioski, że afery wychodzą zawsze wtedy, kiedy "teściowa" bierze na siebie obowiązki (chcąc odciążyć patologiczną mamusię) a potem nie jest w stanie tym obowiązkom podołać i próbuje na siłę angażować w to ojca. Moim zdaniem jak sobie patologiczna mamusia wychowała tornado, to teraz te tornado powinna ogarniać a nie podrzucać raz do jednej babci, raz do drugiej. Co do tego czy mamusia przygotowuje dzieci na wizyty u babci..... hmmm, byłam tam wczoraj . Dziewczyny właśnie ubierały kolejne ciuchy z metkami. Babcia postarała się żeby nie wyglądały jak siedem nieszczęść i sama dba o to, żeby dziewczyny miały stosowną garderobę.  W domu rozpiździaj, kupa porozwalanych rzeczy , szczotka z włosami w kuchni, spinki , gumki w salonie na stole, zabawki wszędzie, kredki wszędzie, conajmniej po sześć par Ich butów w przedpokoju na podłodze. Ubranka porozrzucane po całym domu. Nie dziwi mnie , że "teściowa" tego nie ogarnia i woła o pomstę do nieba. Ja tego bałaganu ogarniać nie zamierzam.Jak sobie dzieci wychowali tak teraz niech po nich sprzątają.

kijm jeżeli mogę Ci coś poradzić, to nie bierz ślubu. U nas od razu po naszym ślubie pojawił się pozew o podwyższenie alimentów. Mimo,ze mamy rozdzielność majątkową, M był pytany o moje dochody, a że nie jest źle to podwyżka alimentów o 100% bo mój M ma:
- bardziej stabilną sytuację finansową - czytaj utrzyma go żonka..
- ja mam obowiązek wobec męża utrzymywać go w niedostatku (spowodowanym alimentami....)
Ogólnie zawsze mogło być gorzej, ale ja bardzo żałuję ze wzięłam ślub. BTW nikogo nie interesował gach mamusi, tylko "nowa żona", a jak M powiedział że mamy rozdzielność to się zaczęło..
Co do nagłego zrywu męża, trzeba czasu i temat sam upadnie:-p U mnie podobnie było, tylko ja mu na każdym kroku okazywałam, że chyba trochę go poniosło.. i chyba dotarło na jakiś czas.. Ja na początku tyle chciałam, kupić mieszkanie większe, może działkę ale jak widzę jak to działa to chyba do końca osobne konta będą. Bo ja nie chce się denerwować, że ja zamiast mojemu dziecku coś "dać" oddam tamtemu, bo tak jakoś to się układa do tej pory. Pomagając mężowi, ląduję w dupę jemu synkowi = Ex.

kijm ja tez bym nie poszła na wesele jako "osoba towarzysząca", ale to zależy jeszcze jaka zażyłość jest miedzy wami. BTW mi tez zależało, żeby było"normalnie', ale chyba w tych związkach jesteśmy daleko od normalności:-) ja tak samo chciałam być żoną przez duże Ż. Może jestem po prostu troszkę zawiedziona, ale po głębszym namyśle pewnie miałabym tak jak ty. Ex nazywała mnie "konkubiną", tylko ja z czasem stałam się żoną a jej "narzeczony" - stał się jej przeszłością:-p U mnie zmiany M się wziął za wychowywanie syna, no i są takie awantury.... Nie ma spokoju w tym domu. Powieszę na lodówce  to co ciocia - ola napisala,zeby powtarzał sobie to do znudzenia:-) O dziwo pasierb chyba nawet zadowolony z takiego obrotu sytuacji. Ja zostałam publicznie doceniona odkąd nie ma upranych majtów itp. wiec po krótkim buncie na pokładzie daje im jeszcze szanse. Mój M zrozumiał jak ciężko mi jest, bo jeszcze młodszym się zajmował. A pasierb, zrozumiał że to co ma to moja dobra wola i należy ze mną dobrze żyć. Bo ja dbam o wszystkich domowników w tum domu i zapewniam spokój, kiedy go nie ma przez jednego albo drugiego idiotę :-p szkoda ze "matki roku" nie da się tez zresocjalizować...  Musze nawet pochwalić mojego M, bo nawet coś tam się zmieniło i pasierb naprawdę się "poprawił". Tylko oczywiście jak wróci od nas mamusia przypisze sobie zasługi, a nie ważne że to M z nim rozmowy moralno - dydaktyczne przeprowadzał i nie tylko..  Bo oczywiście on jest rodzic gorszej kategorii, a ona to ma pedagogikę we krwi. Jakby bycie dobrym rodzicem przychodziło razem z cyckami...

edit: przepraszam ze tak chaotycznie, ale jak mamchwile to pisze, bo moje dziecie jest strasznie absorbujące i do tego mało spi:-(

A kto powiedział , że nie możesz?
Być może za jakiś czas sama dojrzejesz do wniosków, że urlop najlepiej spędza Ci się samej z Jasiem. Nie chcę niczego prorokować, ale z perspektywy swoich doświadczeń wiem, że na początku wszystko chciałam robić razem z M, aby jak najwięcej czasu spędzać razem, czułam niedosyt Jego obecności. Tak to jest na początku związku, kiedy próbujesz każdą wspólną minutą nadrobić kilka lat zwalonego wcześniej życia. Niestety jak się później okazało, wspólnie z M znaczy wspólnie z dziećmi, które doprowadzają mnie o wrzody żołądka, więc odpuściłam. Chce spędzić z dziećmi urlop, to proszę bardzo, ja wyjadę na urlop w innym terminie, bo nie po to tyram przez 11 miesięcy w roku , żeby wyczekane 2 tygodnie urlopu spędzić na użeraniu się z dzieciarnią, która ma mnie w du..e.  Urlop to czas na odpoczynek. Urlop to czas, który chcę spędzić ze swoimi dziećmi. One też mnie potrzebują. Jeśli M ma potrzebę spędzenia urlopu z dziećmi i poświęcenia Im się bez reszty, to tym bardziej uzasadnione jest to , by mnie z Nimi nie było. To moje doświadczenia, ale patrząc na Was dziewczyny, to wydaje mi się , że nie mam tyle cierpliwości co Wy. Ja wymiękłam po dwóch latach takiej wspólnej "sielanki". Przez ostatnie dwa lata M miał wolną rękę co do spędzania wakacji/urlopu z dziećmi.  Jednego roku "skorzystał" z tej promocji i zabrał dzieci nad morze (wraz ze swoimi rodzicami, bo jak twierdził : sam przecież ich nie dałby rady ogarnąć). Drugiego roku, to dziadkowie zabrali dzieci nad morze, M łaskawie dojechał do nich na weekend. W tym roku, nawet nie wspomniał o tym, że chciałby gdzieś zabrać dzieci. Póki co, dzieci są u babci.
A ja nauczyłam się robić plany urlopowe w ten sposób, aby mieć plany dla siebie i dzieci bez brania pod uwagę M. Nie uzależniam swoich planów urlopowych od Niego, bo nigdy nie wiem czy będzie ten czas z nami spędzał. Jeśli chce spędzać ten czas z nami, nie jest problemem dopakować Jego rzeczy do naszych. Jeśli nie chce, to też nie problem - po prostu jedziemy sami.

Kjim chcialabym Cie przeprosic za to, ze uwazalam ze odciagasz ojca od swoich dzieci. Jesteś matką i myślisz w pierwszej kolejności o swoch dzieciach to naturalne. Szkoda ze faceci tak nie mają. To co piszesz o swoim M jest przerazajace. Z tego co piszesz to Jemu nie bardzo zalezy na czestszych kontaktach z wlasnymi dziećmi, czy ich dobrym wychowaniu. Chwali twoje dzieci, że są takie grzeczne i pomocne a nie robi nic by jego tez takie były.

Wiem ze nie jestem na waszym miejscu, ale bylam na miejscu waszych pasierbow. Fakt byłyśmy z siostrą nastolatkami jak D pojawiła się w naszym życiu, z ojcem widywalysmy sie 1 lub 2 razy w tygodniu bez nocowania a dla niej i to było za dużo. Wiesz co było dla mnie najgorsze i dlaczego najbardziej to ty mnie zloscisz, to że D chciala by tata traktował jej córkę jak swoje dziecko. Na szczescie mój tata był i jest wspanialym ojcem i nie zerwał z nami kontaktu bo tak chciała jego żona.

Wiem ze twoje dzieci mają ojca i nie potrzebują drugiego. D byla wdową gdy wyszła za tatę, jej córka miała 3 lata gdy straciła ojca. Ojczym nie ma wyboru jeśli chce być z kobietą na której mu zależy, musi oglądać i znosic jej dzieci czy mu sie to podoba czy nie, kobieta moze powiedzieć ze nie chce oglądać dzieci faceta i nikt do niej o to pretensji nie ma. Szkoda ze dzisiejsi mlodzi ojcowie nie potrafią czy nie chcą walczyć o swoje dzieci. Na szczęście mój ojciec był inny.

powinnas sobie co nieco z D - macochą powyjasniac a nie pisać do nas/z nami.

Moja siostrzenica nie jest biedna? Straciła matkę a macocha będąc w ciąży zatruwala jej życie. Teraz jest spokój W do wszystkiego sie przyznała, obiecała poprawę i jak narazie dotrzymuje slowa. Nie czuję nienawiści do córki D. Bylysny prawie pełnoletnie to spotkania 2 razy w tygodniu wcale nie byly rzadkie. Tak D była po stronie swojej córki a tata i babcia po naszej. Moj tata nie mial obowiązku A kochac jak swojej córki, żona taty nie miala obowiazku nas lubic, ale oboje musieli akceptowac istnienie dzieci swoich partnerów, mój tata akceptowal córkę D

marza2 żle podchodzisz do postów, które zobaczysz na forum. Ja tez nie jestem macochą - a dzieckiem, które wychowywało się po rozpadzie ich związku i z mamą i z tata i jego żoną.

Czytajac wypowiedzi dziewczyn - nie staram się porównywać swoich sytuacji do tych o jakich one piszą - każda rodzina jest inna, każdy rozpad relacji jest związany z inną historią, każda ojciec i każda matka - ma swoją własną wizję wychowania i traktowania dzieci - swoich i partnera.

Przeczytaj kilka tych postów raz jeszcze, ale zamiast odwoływać się do swoich odczuć w podobnych sytuacjach, spróbuj tym razem wczuć się w rolę tych dziewczyn, ich problemów, ich odczuć - ja własnie po to obserwuje ten wątek - dzięki temu wiem, co mogła czuć Pani Ania w danej sytuacji, a czego ja absolutnie nie zauważyłam, nawet by mi nie przeszło przez myśl, że taka a taka sytuacja może - oczywiście, nie musi, to zależy od człowieka - ale może wywołać takie a takie emocje.

Mam cudowną mamę i świetnego tatę - wytrzymali razem 10 lat - mimo że byli młodym małżeństwem - bylyśmy my z siostrą - więc chcąc nie chcąc wiązałyśmy ich w jakiś sposób i wiążemy nadal - bo to z powodu naszych urodzin, imienin, ślubów, wesel, odebrania dyplomu, odebrania nowego mieszkania, ciąży, choroby ect są zobligowani do jakieś kooperacji - ba, planowanie wakacji, informację o stanie zdrowia gdy coś się dzieje, edukacja - kontakt ojca z jego matką jest - jasne, ze można go ograniczyć do minimum, ale nie da się go wyeliminować - i teraz spójrz co mają do powiedzenia te dziewczyny - one albo są też matkami ich dzieci, albo nie a żyją z nimi na co dzień - abstrahując od tego, że często decyzje byłych żon, matek dzieci im nie odpowiadaja, czy one same inaczej rozwiązałyby dane kwestie - mają świadomość tego, że przeszłość czy ich czy ich partnera nie znika - te dzieci są, będą sobie rosły, byłe żony się zestarzeją, może same ułożą sobie życie - co nie zmienia faktu, że wzmianki o przeszłości i tak się będą ciągnęły - bo tu ich partner jest chrzestnym ojcem siostrzeńca żony, tu na ślub kogoś w rodzinie i była żona jest zaproszona, tu z kolei na weselu pojawi się teściowa - i z takim obciążeniem trzeba sobie umieć radzić.

Dziewczyny piszą jak one sobie radzą, jakie maja problemy - dzięki temu ja patrząc na swoja sytuację domyślam się jak czasem niekomfortowo czuła się czy Pani Ania czy moja mama, czy tata, który z racji sytuacji starał się doprowadzić obie strony - swoje dzieci i obecną żonę do kompromisu.

Padały tutaj pytania czy sędzia może pytać o dochody partnerki ojca. Odpowiedź nie wynika wprost z przepisów prawa i często trzeba odpowiedzieć na takie pytanie to zależy. Niemniej dla smaczku w tę niedzielny wieczór wrzucę ciekawy przepis kro:
Art. 144 [Powinowaci]
§ 1. Dziecko może żądać świadczeń alimentacyjnych od męża swojej matki, niebędącego jego ojcem, jeżeli odpowiada to zasadom współżycia społecznego. Takie samo uprawnienie przysługuje dziecku w stosunku do żony swego ojca, niebędącej jego matką.
§ 2. Mąż matki dziecka, niebędący jego ojcem, może żądać od dziecka świadczeń alimentacyjnych, jeżeli przyczyniał się do wychowania i utrzymania dziecka, a żądanie jego odpowiada zasadom współżycia społecznego. Takie samo uprawnienie przysługuje żonie ojca dziecka, niebędącej matką dziecka.
§ 3. Do obowiązku świadczeń przewidzianego w poprzedzających paragrafach stosuje się odpowiednio przepisy o obowiązku alimentacyjnym między krewnymi.

Najciekawszy jest oczywiście par. 1., a niżej rozwinięcie tego przepisu:

1. Ustalenie, czy obciążenie ojczyma lub macochy świadczeniami alimentacyjnymi na rzecz pasierba odpowiada zasadom współżycia społecznego, zależy od okoliczności konkretnej sprawy, nie można więc wskazać reguł o charakterze ogólnym. Ocena ta, tak co do samej zasady, jak i rozmiaru świadczeń alimentacyjnych, zależy m.in. od czasu trwania małżeństwa rodzica dziecka z ojczymem lub macochą, wieku dziecka, jego stosunku do ojczyma lub macochy, sytuacji zarobkowej i majątkowej ojczyma lub macochy oraz porównania jej z sytuacją krewnych, których obowiązek alimentacyjny może wchodzić w rachubę, przyczyn rozkładu lub ustania tego małżeństwa itp. Doświadczenia praktyki wskazują na to, że w sytuacjach typowych, gdy pasierb przez dłuższy czas wychowywał się w rodzinie założonej przez małżeństwo jego rodzica z ojczymem lub macochą, jak w normalnej własnej rodzinie, jego żądanie świadczeń alimentacyjnych od ojczyma lub macochy jest z reguły zgodne z zasadami współżycia społecznego, chyba że co innego wynika z całokształtu okoliczności konkretnej sprawy.

2. Obowiązek alimentacyjny ojczyma lub macochy a obowiązek alimentacyjny rodziców dziecka. Nawiązując do wyjaśnień przedstawionych wyżej (Nb 3 i 4), należy wskazać, że zgodnie z wyjaśnieniem zamieszczonym w uchwale SN z 4.4.1968 r. (III CZP 27/68, OSN 1969, Nr 1, poz. 6) obowiązek alimentacyjny ojczyma lub macochy nie może wyprzedzać obowiązku alimentacyjnego rodziców dziecka. W sytuacjach odpowiadających zasadom współżycia społecznego dziecko będzie mogło żądać świadczeń alimentacyjnych od swego ojczyma lub macochy w całości lub w części wtedy, gdy jego rodzice nie mogą spełnić swego obowiązku alimentacyjnego albo gdy ich możliwości zarobkowe i majątkowe nie wystarczają na zaspokojenie wszystkich usprawiedliwionych potrzeb dziecka. Por. też w tej kwestii T. Smyczyński, Obowiązek alimentacyjny, s. 39.

3. Obowiązek innych krewnych dziecka istnieje wprawdzie niezależnie od obowiązku ojczyma lub macochy, jednakże nie będą oni obciążeni świadczeniami alimentacyjnymi względem dziecka w takim zakresie, w jakim zasady współżycia społecznego przemawiają za obciążeniem takimi świadczeniami ojczyma lub macochy.

4. Obowiązek alimentacyjny ojczyma lub macochy. Ogólnie przyjmuje się, że obowiązek alimentacyjny ojczyma lub macochy względem pasierba w zasadzie może istnieć także wtedy, gdy małżeństwo ustało wskutek śmierci rodzica pasierba albo wskutek rozwodu, gdyż, zgodnie z art. 26, powinowactwo trwa nadal pomimo ustania małżeństwa (por. m.in. T. Smyczyński, Obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka a polityka socjalna państwa, Ossolineum 1978, s. 33). Regułę tę należy stosować również do obowiązku alimentacyjnego pasierba względem ojczyma lub macochy.

O tym, że była żona jeśli popadnie w niedostatek (w przypadku, gdy nie orzeczono rozwodu z jej winy) może dochodzić od byłego męża alimentów to zapewne wiecie. Myślę, że dobrze w naszej sytuacji orientować się w przepisach, żeby chociaż mieć świadomość jakie obowiązki narzuca na nas kodeks... a właściwie przypisuje nam matkowanie i łożenie na nie swoje dzieci... myslę, że te przepisy są zbyt daleko idące, ale tego nie zmienimy  niestety

Dusia , dziękuję za te przepisy. Jeśli czytać je wprost, to obowiązek alimentacyjny dotyczy męża/żony, ale nie dotyczy konkubentów . Zatem "bezpiecznie" byłoby pozostać konkubiną :-) Przynajmniej w obliczu prawa.

Hh999 to, że dziewczyny czegoś nie lubią, bądź nie chcą robić, bądź są za małe ograniczało mnie od samego początku. To też był argument wyciągany przez M przy ustalaniu planów na urlop. Na góry też są "za małe". Odpowiedziałam, że One zawsze będą małe lub mniejsze od moich dzieci. Dwa lata temu w góry postanowiłam ruszyć sama z dziećmi (skoro On uważał , że nie da rady ogarnąć tam dziewczyn..... pojechał wtedy z dziećmi i rodzicami nad morze).

W Waszym przypadku tu nawet nie o wiek dzieci chodzi, tylko o ich "widzimisię", bo Im się tam będzie nudziło.... no żesz.... Mówiłam już , że jestem mniej cierpliwa od Was. Mnie by krew zalała na taką argumentację.

He999 w kwestii zachowania dziewczynek to uważam, że M powinien pogadać z psychologiem, tak jak mąż Cioci Oli. Może wtedy zrozumiałby, ze krzywdzi swoje córki, że dziś nie potrafiąc być wobec nich asertywny, uczy je tego samego w przyszłości. Ja także pochodzę z domu, gdzie obowiązywały mnie i moje rodzeństwo zasady, do tego jestem najstarsza i przecierałam wszystkie szlaki siostrom, a to liceum, studia, pierwszy chłopak itd. Czułam też dużą odpowiedzialność za rodzeństwo i dziś mam tak w stosunku do innych. Dlatego wkurzam się na olewcze zachowania byłej względem jej syna, ja walczę o to, by przestał się moczyć, byśmy znaleźli tego przyczynę, żeby mu pomóc, a kiedy M zapytał czy była pójdzie z nim w sierpniu do nefrolog na wizytę (nie była nigdy) to milczy. Sam młody nie jest źle wychowany, oprócz napadów zazdrości i idotycznych zachowań, nie manipuluje nami specjalnie, nawet jak próbuje, to tak ułomnie, że zaraz go gaszę. Mój M też ma dość zdrowe podejście do wychowania tzn. sam nie ma za wiele pomysłów np. związanych ze sprzątaniem po sobie (jak się wprowadziłam to młody nie był nauczony ścielenia łóżka, wynoszenia brudnej odzieży do pralni, czy w ogóle zbierania jej z podłogi po kąpieli - wszytsko robił za niego M mechanicznie), ale jak narzucam pewne zasady albo coś mu sugeruję, że może w atakach zazdrości i przekrzykiwania dorosłych, kiedy rozmawiamy powinien powiedzieć młodemu, że jak skończymy rozmawiać, to on może wtedy powiedzieć, to coc chce, to jak nie zapomni to stara się trzymać tych wskazówek. Młody ma u nas dyscyplinę i sam się jej trzyma, a jak zapomina, to mu przypominam i po jednym zdaniu, że łóżko niepościelone, po 3 min jest pościelone. Najlepiej mi się z nim dogaduje, kiedy jesteśmy sami wtedy jest dzieckiem do rany przyłóż. A co do nudzenia się to tym bardziej nie mogę zrozumieć, ze dzieczynki nudzą się we własnym towarzystwie skoro są dwie to coś sobie mogą wymyślić. My mamy go jednego i często słyszę: Tato, nudzi mi się co teraz będziemy robić. Czasami uda mu się podsunąć książkę albo jakieś kropki do łączenia i jest trochę spokoju, ale często domaga się aktywności, bo sam niczego sobie nie wymyśli i mój M też mu wymyśla zajęcia. Też uważam, że dziecku nie można dostarczać tylu bodźców, żeby te dzieci non stop musiały coś robić, mieć coś nowego - to nie jest zdrowe, dzisiaj, kiedy konsumpcja wyziera z każdej strony a reklamy kreują sztuczne potrzeby posiadania, to chyba trzeba te dzieci uczyć, że nadmiar wszystkiego nie zapewnia szczęścia. Jeśli ten świat dziś jest tak bardzo skoncentrowany na pieniądzach, na gromadzeniu gadżetów i te dzieci wszytsko dostają, to jak one będą funkcjonowały za 20 lat w swoim dorosłym życiu? czy cokolwiek będzie je cieszyć ?
Wczoraj mój M po tym jak kółko od toru formuły jeden na który łącznie z nowymi samochodami wydał 400 zł walało się po podłodze w kuchni, bo dziś tor w częściach zapewnia już rozrywkę tylko kotu (który gryzie te kółka) a nie pasierbowi, że szkoda już kasy na takie prezenty, bo młody i tak się nimi nie bawi. No cóż jakby miał mniej w tyłku to by się pewni bawił, ale pośród chmury prezentów, które dostaje od całej rodziny (ze strony M i osobno ze strony byłej) on już nawet nie wie jakie zabawki, w którym domu ma. Więc teraz ja wymyślam prezenty i wszytsko na razie się sprawdza bo są użyteczne, a młody z nich korzysta, a nie rzuca w kąt po trzech dniach. I tak książki zawsze mile widziane, bo je połyka w ilościach jak na 9latka ogromnych i teraz dostaje książki po 200 str, bo te po 50 -60 były na 2 -3 h i rzeczy związane z aktywnością: na boże narodzenie była hulajnoga, na komunię dostał m.in. dużą bramkę do kopania piłki, a na urodzinki duży basen. Na takie prezenty składamy się wszyscy, M, jego rodzice i siostra M razem z mężem. I dziecko nie ma przesytu, a ja jestem zadowolona, bo wszystkie te sprzęty, zapewniają nam chwilę wolnego, bo albo sobie kopie tę piłkę, albo się latem kąpie a ja mam chwilkę spokoju (sprytnie co ?:) żartuję ta naprawdę wdzię, że zamiast ciskania mu tych zabawek, to takie prezenty sprawiają mu w dłuższym czasie radość, bo z nich korzysta.
He999 jeśli masz wpływ na swojego M, to przewalcz pewne zasady, ustalcie coś razem z dziewczynkami, napiszcie na lodówce i trzymajcie się tego. Może jakiś system nagradzania za dobre zachowania, super pomysłem jest kieszonkowe, chociaż ja nie akceptowałabym lodów albo gofrów trzy razy dziennie, bo mam szajbe na punkcie dbania o zęby wszystkich nas. Wyprowadziliśmy młodego z próchnicy, z dużego zaniedbania i nie pozwolę, by ten stan wrócił, dlatego on wie, że coś słodkiego jest zawsze reglamentowane i np. pyta za każdym razem czy może dwa misie haribo po obiedzie itd. czasami ja mu luzuję, bo też niestety lubię słodkie i robimy sobie mini rozpustę np. po obiedzie kiedy odbieram go ze szkoły, kupujemy sobie lody albo jakieś ciastka.

Hh999 u Was dochodzi jeszcze kwestia tego, że dziewczyny cwaniactwa i manipulacji, uczą się od mistrza w tym zakresie - od swojej matki i współczuje Twojemu M, że musi wysłuchiwać od swoich córek, że nie chcą jechać do ojca (bo narzuca im zadania i egzekwuje obowiązki) czemu matka przyklaskuje. Gdyby ta kobieta była normalna to po pierwsze sama dyscyplinowałaby dziewczyny, a po drugie w sytuacji gdy nie chcą jechać/oddzwonić/dzownić do ojca egzekwować, by mimo ich widzi mi się pojechały i by przypomniały sobie o ojcu na wakacjach, ze istnieje i że może warto do niego zadzwonić. Młody tylko raz gęgał, że chce do mamy, ale była to chęć zwrócenia na siebie uwagi bo rozmawialiśmy w aucie z M, a on siedział z tyłu i powtarzał jak mantrę, tak po prostu bez powodu, chcę do mamy, chcę do mamy. Ale to zignorowaliśmy i po 5 min przestał. Co do dzownienia/oddzawania to sam nie dzowni w ogóle, często nie oddzwania albo kiedy jest z nią u jej rodziców, odbiera i mówi: że rozmowa z tatą go nudzi i nie zamierza z nim rozmawiać. Widać, że chce się przypodobać mamie i jej rodzinie, która to rodzina prawdopodobnie afiszuje niechęć w stosunku do M w towarzystwie młodego, a on będąc u nich chce się im przypodobać i dlatego puszcza takie teksty, które ewidentnie nie pasują do tego dziecka. To świadczy o ich poziomie i braku świadomości, że wyrażając jakąś dezaprobatę w stosunku do drugiego rodzica w obecności dziecka, tak naprawdę manipulują nim, a ono pewnie samo już nie wie co ma myśleć, bo kiedy jest z ojcem, to dałby się za niego pokroić, byleby poświęcał mu 100 % czasu. Najgorsze jest to, że w takiej sytuacji nie ma pocieszenia, ze może jak dziewczyny będą większe, bardziej świadome, samodzielne to pewnie same prawidłowo osądzą sytuację. Myślę jednak, że nie osądzą, myślę, że tak dopóki coś, ktoś na nie nie wpłynie, będą grały na uczuciach i manipulowały - w końcu takiego sposobu wywierania wpływu na innych i egzekwowania swoich racji, uczone były od małego. Myślę, że Ty powinnaś skupić się na sobie, Waszym dziecku i Waszym życiu. Wiem, ze łatwo się mówi, gorzej wykonać, bo jednak pojawia się tyle sytuacji, w których nie potrafimy po prostu milczeć, bo wpływają na nasze życie bezpośrednio, że czasami trzeba reagować, a w konsekwencji wkurzyć, zdenerwować, kolejny raz pomyśleć na co mi to było.... Ja już wielokrotnie pisałam, że chciałabym odciąć temat byłej, życzyłabym sobie żeby z roku na rok było jej coraz mniej i mniej, by na pierwszym miejscu była nasza nowa rodzina. Wszystko od nowa, czysta karta. Szkoda, że tak się nie da, jest dziecko to  jest i matka, często złośliwa, samotna, niespełniona, zakompleksiona, emocjonalna. Nie mamy na to wpływu, ale mamy wpływ na nasze podejście do tego - wiem, że czasami się nie da, że chce się na całe miasto wydrzeć, że z czymś się  nie zgadzamy, że nie tego jesteśmy nauczone i że w życiu nie uczyłybyśmy takiego postępowania swoje dzieci, ale lepiej odpuszczać w większości takich sytuacji, angażować się tylko w tematy niezbędne, konieczne. Ja tak zaczęłam od pewnego czasu robić, kiedy nie chcę spędzać wspólnie weekendu – wyjeżdżam do rodziców 180 km dalej, nie wychylam się z pomocą, nie wychodzę przed szereg, pomagam, kiedy M poprosi, bo nie ma wyjścia, bo rodzice nie mogą pomóc, on nie może wyjść wcześniej etc. Sama nie będę się jednak więcej męczyć jak wcześniej, wzięłam na siebie misję wybawiania świata, siły wolę gospodarować inaczej i na własne plany przede wszystkim. Przekonałam się wielokrotnie, że mojemu M wystarczy powiedzieć co ma coś zrobić i to robi, więc po co ja mam prasować młodemu, wystarczy że muszę zrobić obiad w każdą środę. Niech M ogarnia resztę, pranie, prasowanie, odrabianie lekcji – kiedy mnie nie było, radził sobie sam, nie zginęli z głodu i brudu, a byli sami. Nie chcę uczyć M wygodniactwa, bo nie chciałabym, żeby przy naszym wspólnym dziecku odcinał się od obowiązków i mi nie pomagał w dom, nie chcę być później być jedną ze zrujnowanych matek, którym wstyd przyznać, że nie dają sobie rady, bo wszystko ostatecznie spoczywa na ich barkach. W moim myśleniu w ogóle od jakiegoś czasu zaszło dużo zmian, na lepsze - przede wszystkim przeczytałam dokumenty rozwodowe (za Twoja radą He999). To pomogło. Uzasadnienia wyroku nie czytałam, bo go nie ma, zresztą podejrzewa, że nic w nim nie ma ciekawego. Czytałam pozew i odp. na pozew i dowody pod pozew o obniżenie alimentów. Po przeczytaniu tego marnego pozwu wniesionego przez nią, w którym były trzy zdania, że od 4 miesięcy nie ma pożycia między małżonkami, a M nie interesuje się swoją byłą żoną i jej sprawami, to biorąc pod uwagę całokształt - wiedząc po trzech latach jaki jest M, widząc jak była żona postępuje w stosunku do M, jak dba o swoje dziecko, jaki ma czasami beznadziejnie tępy sposób myślenia, jaka potrafi być nieporadna (aż dziw że się rozwiodła, chyba sama nie wiedziała co robi, bo wierzcie mi że czasami nie potrafi sama podjąć tak prostej decyzji, że aż żal bierze i dzwoni do M i pyta co ma zrobić albo miałczy że ona jest sama, że jej nie pomaga sztab ludzi (czyt. JA) jak M, no sorry, wiedziała co oznacza rozwód, walczyła o niego zażarcie to teraz niech spija tego konsekwencje do dna albo niech sobie znajdzie faceta co będzie jej sztabem ludzi do pomocy, żałosna jest użalając się byłemu mężowi, nie sądzicie ??? - zły adres) to wierzę M, kiedy mówi, że on nie wie właściwie dlaczego się rozstali, bo ona chciała i wszystko się potoczyło się szybko, ledwo co byli razem w Rzymie, po czym 5 miesięcy później już się wyprowadziła z domu. Dzięki temu, że to przeczytałam nie mam już obaw co do M, jest mi lżej, myślę, że trafiał na złe kobiety. Jego była żona odpuściła małżeństwo po 7 latach, zapewne kiedy pojawił się pierwszy poważny kryzys, który po 4 miesiącach trwania zamienił się w pozew o rozwód. M mówił mi, kiedy pytałam, czemu się rozwiódł, że była go zdradzała, o czym dowiedział się od kobiety, która była tą zdradzoną. Pewnie była sądziła że trawa u sąsiada bardziej zielona, więc postanowiła się szybko zwinąć z małżeństwa, zgarnąć duże alimenty, a w pozwie napisać, ze wnosi o rozwód bez orzekania o winie, by czasami M jej tej zdrady nie wywlekał, bo konsekwencje byłby takie, że dziś sąd nie na M patrzyłby jak na tego złego ( z założenia, bo ojciec – rozwodnik to samo zło), ale na nią bo  rozwaliła małżeństwo. W każdym razie kiedy to poczytałam, zobaczyłam maile, w których ona pisze, jakie to M ma beznadziejne życie zawodowe i osobiste ŻAL.PL - cytuję a on jej odpisuje, tak spokojnie, na poziomie i rzeczowo na takie emocjonalne bzdety, że ja musiałabym się najpierw najeść tab na uspokojenie, żeby tak odpisać -  to uznałam, że M to mój M taki jak jest teraz, ze nie powinnam spodziewać, że po ślubie wyjdzie z niego tyran i cham i że to on trafił źle, a dzięki temu ja wiem, że ja trafiłam dobrze uspokoiłam się tym, bo gnębiło mnie, co się takiego stało, że ona tak bardzo chciała tego rozwodu, czy on się nad nią znęcał psychicznie, finansowo, był toksyczny, o czym ja się dopiero przekonam. Pewnie po czasie trwa u sąsiada okazała się mniej zielona niż we własnym ogródku , a Pan  Zbigniew, Bogusław lub inny Antoni, z którym zdradzała mojego M wycofał się po tym kiedy postanowiła porzucić małżeństwo dla nowego faceta, spękał i uciekł, a ona od 6 lat jest samotna. Teraz jestem pewna, że z nim wszystko dobrze, on dziś tworzy nową rodzinę, a ona ma syna, pracę i samotność -  kilka razy prosiła o spotkanie z synem w czasie kiedy jest w wakacje z nami (w tym roku to aż 5 tyg). Nie dziwię jej się tęskni, wraca do pustego domu dzień w dzień, nie ma się do kogo odezwać itd.
Napisałam dużo, ale lepiej mi że mogłam to z siebie wyrzucić, tak jak pisałam dużo mi dało zrozumienie wszcześniejszej życiowej sytuacji M, myślę, że będziemy szczęśliwi mimo, iż życie z rozwodnikiem z dzieckiem do najłatwiejszych nie należy. W każdym razie uciekła ze mnie jakakolwiek zazdrość, wrogość, mam spokój  mam nadzieję, ze głupie myśli, już nigdy nie wrócą, że pogodziłam się z sytuacją. Dlatego też byłą M i jej dociny, złośliwości, mam głęboko w poważaniu. Nie odpuszczę jej tych lekarzy, których do ogarniania z młodym mamy trzech i nie mam zamiaru z M latać po tych lekarzach non stop jak robimy to od roku, po to żeby ona te tematy olewała - myślę, ze krótkie pismo do tej Pani załatwi sprawę i zacznie nam pomagać. A fakt że jednak jest w naszym życiu, jeszcze trochę poznoszę, myślę, że to już niedługo, poza tym oprócz konkretnych sytuacji, raczej i tak mamy z nią względny spokój.. to że nam robi problemy z tymi ubraniami, z milczeniem w wielu sprawach, to jest jedyny sposób w jaki sposób, może zrobić na złość M za to, że radzi sobie i układa życie, podczas gdy w jej oczach po rozwodzie miał być skończony. He999, zrób tak by nie przejmować się aż tak bardzo dziewczynami, chociaż rozumiem Cię, że jak M będzie luzował nad morzem w kwestii wydawania kasy, to wydaje tak naprawdę z Waszego wspólnego budżetu, że jak dziewczny będą sobie robiły codziennie paryski wybieg, to nie nadążysz z praniem, ale może zbuntuj się w zakresie niektórych obowiązków, pokaż że nie jesteś od obsługi, a Twoje życie dziś stanowi M i Wasz syn, dziewczynki to drugi plan, na pierwszym planie mają być dla swoich rodziców. W kwestii nowej pracy, mam nadzieję, że zakończycie spór sądowy, nim Twój M zdąży się zatrudnić w nowym miejscu – bo wtedy to jest zmiana okoliczności sprawy i ma wpływ na wysokość alimentów, chociaż liczę że sąd swoje wniosku będzie opierał na uzasadnionych potrzebach dzieci, jeśli są zaspokojone, to nie powinno mieć wpływu podniesienie wynagrodzenia M, chyba że będzie naprawdę duże. A co do Twojego syna, to walcz o to obniżenia na argument, że macie dziecko – przecież M musi teraz pensję dzielić pomiędzy 3 dzieci, nie 2 jak wcześniej. Poza tym alimenty obciążają rodziców, a nie tylko ojca – skoro matka uważa, że jej dzieci po zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych z alimentów płaconych przez nią i ojca, nie żyją na odpowiednio  wysokim poziomie, to niech ona zmieni pracę, w końcu wysokość alimentów zależy także od możliwości zarobkowych rodzica, matki także, jeśli może lepiej zarabiać, to niech zmieni pracę i wyjeżdża na wakacje nawet do Honolulu. A co do kosztów utrzymania to w pozwie, była M określia koszt utrzymania 4letniego dziecka na 4 tys zł  miesięcznie  - sąd przyklasnął, a mój M zgodził się pokrywać ponad 60 % tych kosztów obok utrzymywania dziecka u siebie. A więc widzisz że można, da się ?:) w tym kraju niestety wszystko się da.

Powiem Ci Duska, że gdybym nie widziała swoich dzieci, tydzień, dwa nie daj Boże z miesiąc to po powrocie z obozu mielibyśmy sobie tyle do opowiedzenia, do przegadania i do przytulania, że wykorzystałabym na to każdą sekundę tych 40 minut, które zyskała Pani Ex przez wcześniejszy przyjazd autobusu. A Ona odebrała dzieciaka z autobusu  i odstawiła Tobie?! Żenada. Matka roku po prostu.

Pytanie mam do kobiet, które mają swoje dzieci. Jakie rozwiązanie finansowe przyjęliście ze swoimi partnerami jeśli chodzi o codzienne funkcjonowanie rodziny i o wspólne wyjazdy? Poruszałyśmy już ten temat wcześniej na forum i przyznam , że skorzystałam z rozwiązań podpowiedzianych przez koleżanki (tzn.: zrzuta z partnerem na codzienne rachunki i wydatki). W moim przypadku moja część zrzutki jest większa, bo moje dzieci mieszkają z nami, więc i nasze (moje i dzieci) koszty są większe. Takie rozwiązanie funkcjonuje u nas od dłuższego czasu  i w codziennym życiu się sprawdza. Jednak stoję przed problemem rozwiązania kwestii finansowej związanej ze wspólnym wyjazdem. Jadę ja , partner i moje dzieci. Jak u siebie rozwiązujecie te kwestie? Proszę o przykłady, może u Was jakieś rozwiązania są już sprawdzone???

Wysłałam na priv

Dziewczyny, które próbowały się ze mną kontaktować na prv bardzo, bardzo przepraszam. Nie otrzymałam dotychczas żadnego maila kierowanego przez forum, bo uzupełniając swój profil, swój adres mailowy wpisałam ....... z błędem. Uświadomiła mi to dopiero kitkaat, której bardzo dziękuję.
Wyszłam pewnie na buraka, który nie odpisuje na maile i ignoruje koleżanki z forum. Jeszcze raz przepraszam.

Cześć macoszki, co u Was słuchać taka cisza się nagle na forum zrobiła jak makiem zasiał Jak Wam mijają wspólne wakacje ? ja odpoczywam, jeszcze dwa tygodnie, ale cieszę się z tej ciszy, spokoju. Co prawda zmącono nam urlop, prośbą o zwrot połowy kosztów wymysłu Pani ex, który okazał się zbędnym wydatkiem i nie konsultowanym wcześniej, a chodzi w sumie o niemałą kwotę bo 700 zł. Na razie dyplomatycznie , kulturalnie i grzecznie (i co najważniejsze naszym zdaniem zasadnie) spuściliśmy Panią ex na drzewo, jest cisza, ale nie wiem czy czegoś nie wymyśli, zapewne wypomni przy najbliższym spięciu. Poza tym błogi spokój Wypoczywam przed wrześniem i rozpoczęciem roku szkolnego. Nie chcę być okropna, prefidna itp. ale dobrze mi tak jak ten kontakt jest taki min. i nie ma tylu obowiązków, na szczęście przed nami 4 klasa, później 5 i 6 i będzie tylko lepiej Pozdrowienia dla Was
ps. Hee999 mam nadzieję, że jakoś trzymasz albo trzymałaś się nad morzem i nie miałaś wielu powodów do stresu.