Być drugą i macochą

Dziękuję Dusia :* Jeszcze nikt nigdy nie powiedział, że JA też nie mam łatwo - zewsząd słyszę, żeby się wziąć w garść i przestać narzekać, bo jestem dorosła i "widziały gały, co brały", a prawdziwą ofiarę ponosi porozwodowe dziecko i ono powinno być najważniejsze.

Chyba masz rację, że powinnam porozmawiać z mężem, aby sami spędzali więcej czasu, gdy mała jest u nas, a ja w tym czasie zajmę się sobą. Bo pomimo ogromnej sympatii do córeczki, naprawdę mam poczucie zmarnowanej soboty, gdy muszę jechać na drugi koniec Polski, oglądać turniej taneczny małych dzieci. Mój M. uważa, że tak jest dobrze, że tworzymy taką namiastkę rodziny, którą mała straciła, ale ja się męczę niemiłosiernie. Bez szczerej rozmowy ani rusz - muszę się wreszcie przyznać, że czasem wolę, aby sami gdzieś poszli, dla dobra wszystkich

Albo zacznę studia prawnicze, aby mieć spokój

Czuję, że im więcej serca wkładam w życie małej, im bardziej się nią zajmuję i przejmuję, im bardziej angażuję, tym ciężej znoszę późniejsze 4 tygodnie kompletnej samotności. Jak sobie bardziej odpuszczam, to jest łatwiej znieść pusty dom, ale z kolei zżerają mnie wyrzuty sumienia, że mała i tak ma ciężko, musząc tak zmieniać dom co tydzień, więc zasługuje na więcej uwagi.

a ja wyszlam za wdowca z 2 doroslych dzieci (juz zalozyly rodziny) Z synem nie bylo konfliktow (choc mieszkalismy jakis czas razem) , natomiast jego corka byla bardzo zazdrosna . Wtrącała się w nasze życie. Gdy mąż ją odwiedzał -zdawal jej sprawozdanie z naszego życia, a ona nastawiala go przeciwko mnie. Gdy przychodzila do nas (a mieszkala bardzo blisko) to nie byla wizyta , A WIZYTACJA : a czemu to tuja dalas , a czemu to usunęłas... Mam podstawy, ze zaglądała mi do szaf. Gdy chcialam ,by mąż mnie zameldowal w mieszkaniu (komunalne) to ją pytal o zdanie !!! Corka nie wyrazila zgody (jest zameldowana u tesciowej) ,bo chce się kiedys wprowadzic do tego mieszkania i traktuje jak swoje. Gdy mąż robil remont, to nie ze mna tylko z nią... Nie chcialam być traktowana jak gosposia, ktora tylko robi zakupy, sprzata , gotuje , pilnuje finansow a nic z tego nie ma -powiedzialam mężowi ,ze jak sie ta sytuacja nie zmieni , to ja sie wyprowadzę (bylam u kresu wytrzymalosci) Powiedzial ,ze mogę się wyniesc. Nie wiedzial ,ze mam odlozone pieniadze za ktore kupilam sobie mieszkanie I JESTEM PRZESZCZĘSLIWA ! JESTEM U SIEBIE I ROBIĘTO ,NA CO MAM OCHOTĘ. Mąz zrozumial swoj błąd i chce ,żebym wrocila, ale dwra razy w g.... nie wchodzę ! Tym bardziej ,ze i on mi dawal do zrozumienia, że mieszkam u niego i mam sie dostosowac do jego zasad (on mial swoj pokoj ,a ja zajmowalam "goscinny" ) TERAZ JESTEM SPOKOJNA I SZCZESLIWA , a on zniszczyl nasze malzenstwo i milosc (juz go nie kocham)

Dalia 45 to co piszesz to jest jakaś patologia. Co innego są klopoty z malym dzieckiem a fochy dorosłej osoby. Przeszlas naprawdę bardzo duzo współczuję. Moje relacje z zona taty nie są zbyt dobre, ale cieszę się ze nie jest sam. Tak jak cieszę sie ze mama tez kogos ma. Życzę Ci duzo szczescia.

dziękuję marza Po prostu jego corka jest BARDZO samolubna i do celu po trupach. Nawet poswięcila szczescie swojego ojca dla swoich celow. A zeby w pelni ukazac tą osobe ,to napiszę ,ze po 7 latach oddala (niosac na wlasnych rękach ) swojego psa do schroniska, bo jej sie znudzil. Kiedys moze tak zrobic z ojcem...

dalia45
ciotka mojej przyjaciółki mając lat około 40 wyszła za wdowca - pana po 50-tce, a odchowanymi dzieciakami. Okazało się, że dwoje z jego dzieci zaakceptowała "macochę" a dwója nie... Ta kobieta doczekała się z mężem dziecka, którego dwójka z rodzeństwa nie raczyła nigdy obdarować nawet drobiazgiem, a było między nimi ponad 20 lat różnicy. Mocno to przeżywała, ze względu na syna, ale zaciskała zęby. Teraz ona ma lat 70 a jej mąż 80, ich syn jako jedyny zdobył solidne wykształcenie (jest lekarzem) i dopiero niedawno, kiedy jej mąż zachorował poważnie a ona również ze względów zdrowotnych nie mogła się nim zajmować, ta dwójka, która ją przez 30 lat szykanowała, doceniła to że opiekuje się ich ojcem - że facet ma jedzenie podane, czystą bieliznę, jest obdobiony i zdrowy. Bez niej by szczezł 20 lat temu....

Ciocia-Ola i Dusia
ja byłam też i chyba nadal jestem "zaangażowaną macochą", ale mam coraz większy luz. Mój M dzisiaj przychodzi ze spotkania z wychowawczynią młodszej pasierbicy (8 lat), która w ogóle nie czyta książek (nie lubi) i sadzi takie błędy ortograficzne, że czasem nie wiem co to za wyraz napisała. To uczennica 2 klasy szkoły podstawowej... w każdym razie jej mama, żeby sobie zaoszczędzić kłopotu z ortografią, próbuje załatwić jej papiery na dysgrafię. Nauczycielka mówi M, że to nieporozumienie, bo dziecko nie ma czasu się uczyć i jest po tym względem zaniedbane. M przychodzi do domu i przeżywa... a po mnie to coraz bardziej spływa... No cóż - ma do wyboru albo sam uczyć dziecko, albo pogadać z matką... ja nie będę trenowała ortografii pasierbicy, bo nie mam na to czasu bo mam niemowlaka przy piersi. Czy mnie to denerwuje? coraz mniej, bo mam swoje dziecko, za które jestem odpowiedzialna. Dziewczynki mają na szczęście ojca i matkę, nie są pół sierotami, czy sierotami całkowitymi, więc niech ich problemy rozwiązują rodzice. Niech również rozwiązują problemy między sobą, o ile nie muszę, nie chcę się angażować w nic co związane z eks emocjonalnie.
A to, że mnie wkurza, że mój M czasami nie zachowuje się jak ojciec tylko jak baran? No cóż - powoli też zaczynam się przyzwyczajać garderoba pasierbic się nie zamyka, mają po 40 spódnic, a on kupił im 3 jeansowe w weekend. Powiedziałam, że moje zdanie zna, ale jak ma ochotę kupować kolejną szmatę, której one nie będą szanować to ok. Jak podrosną, to zrobię tak, że zaangażuję je w pranie i prasowanie swoich ciuchów, bo nie za bardzo mam czas i wolę prać tony ich ciuchów po tym jak weekend mają paradę mody i przebierają się co godzinę (naprawdę!!!).... Będą sobie te rzeczy segregowały, wrzucały do pralki, rozwieszały i przyniosę im z domu turystyczne żelazko ze szczerą zachętą do prasowania.... albo niech on sam to robi, bo widać ma frajdę... ja nie mam
i normalnie bym była o to zła, przekonywała go, że nie powinien chować córki na pustaki, które się non stop przebierają, ale ... mam teraz to gdzieś. Moje zdanie ma, a ponieważ moje zdanie to zdanie odrębne w sprawie (on uważa, że dobrze robi), to niech robi jak chce. Dodam jeszcze, że zamierzam mu powiedzieć, że niektóre z ciuchów, które kupuje córkom są wyzywające i wyglądają w nich jak lolitki. Nie są to skromne ubrania w które np. ja bym ubierała córkę. Jeżeli zatem kiedyś będą jakieś problemy z tym związane, to nabawią się ich na własną prośbę - eks bo chowa córki na puste niunie dla których ważna jest kasa, zero przy tym wartości jakichkolwiek, M bo je rozpuszcza. Taki udany tandem mój M i eks, który w dodatku nie potrafi się dogadać w niczym....
ale ... co mnie to obchodzi? Ja mam się za nich dogadywać? Ja o swoje dziecko bym walczyła, o to żeby było normalne, miało dobre wzorce itd. Jeżeli oni mają inny pomysł na chowanie dzieci, to cóż mnie to... Ponieważ się nie znamy, powiem że nie jestem żadną patologią, ale coraz mniej we mnie pragnienia zbawiania świata, tam gdzie nikt ode mnie tego nie chce. Oj... chce - bo matce wygodnie, że to ja im wykonywałam wianki na występ, breloczki na prace ręczne itd., a mojemu M wygodne, że im piorę i prasuję, że gotuję itd. Po prostu - niania i sprzątaczka bez etatu, bez "Bóg zapłać" (no ... może w tym drugim życiu)

U mnie jest identycznie, tylko jak przetrwać weekendy, ferie i wakacje.. mam się z domu wyprowadzać? jak to u was wygląda? u mnie M chce rozszerzać kontakty, a mi już jest ciężko tak jak jest. To rozszerzenia kontaktów to takie dawanie jeszcze większej władzy tej matce. Bo u nas to działa tak, im częściej młody jest w domu tym więcej awantur jest.  Albo fochy strzela, czy pyskuje i źle się zachowuje do domowników i już każdy ma zły humor.. Albo odgrzebuje historie rodziców i pyta czy nie mogą być razem, znowu? i mi wtedy jest smutno, ale M wszystko dzielnie tłumaczy.. Ale chyba po kilku latach ma już dość.. Fakt, matka robi sieczkę z mózgu dzieciakowi, kłamie na temat ojca. Ten się wścieka i wyjaśnia bo boi się że straci dziecko jak zostawi to "bez komentarza". I tak minęło już kilka lat a oni cały czas wałkują przeszłość..

Nie chcę być postrzegana jako ta zła. Dzieci wiele przeszły. Matka odeszła do kochanka, wrzuca na FB zdjęcia półnagie z facetem, do którego odeszła. To są naprawdę fajne dziewczyny. Ale wczoraj sama siebie nie poznałam. Może chciałam go mieć poprostu na chwilę tylko dla siebie. Przytulić się, pobyć razem. Kocham go ale nie wyobrażam sobie, że mam się męczyć.

Witam Kjim
Wczoraj już tego nie wytrzymałam psychicznie. Spakowałam jego rzeczy w ciągu 5 minut w kartony i nakleiłam u góry fioletową kokardkę. Wywiozłam to na komisariat. Gdy przyszedł na noc do pracy ... chyba się zdziwił. Ale to już nie moja broszka.
Pojawiły się sms ... "że się nie obraził". Kłamie! Pod dupą mu się pali.
"czy to koniec"? i "że rozumie mój wybór i to szanuje".
To tak w telegraficznym skrócie.
Nie odpisałam na ani jeden. Mam to w nosie. Nie mam zamiaru wracać. Nie wie jak ja sie czułam przez ten czas.
Dzisiejsza noc dosyć ciężka. Śnił mi się w nocy. Do tego kilka razy się budziłam. Męczy mnie ból głowy.
Ale patrze na siebie ... bo sama dla siebie jestem najważniejsza

Napisał mi wczoraj czy to znaczy, że jest koniec. Po godzinie, że wie że jest mi ciężko, rozumie i szanują moją decyzję.
Nie odpisałam. Mam to w nosie. Niech sobie robi co chce.
To, że nie będzie walczył było więcej niż pewne.
Dlaczego fioletowa kokardka? bo innej nie miałam
A kokardka to premedytacja

Hh999 podziwiam Cię za podejście - luzackie mimo wszystko, bo gdybym miała tak jak masz Ty chyba bym zwariowała. Bez dystansu się nie obejdzie.... Może to i szczęście, ze tutaj jest chłopak, odpada mi pranie stosu ciuchów, bo jemu jest raczej wszystko jedno w czym chodzi - co mu się podsunie, w tym chodzi, a najlepiej w dresach. Dziś przed nami dzień dziecka z dziadkami, będzie się działo, bo wiem że masa prezentów przygotowana !!! Także mam zdanie na ten temat i je już wyłożyłam M, ale mama (moja przyszła teściowa) go tak męczyła o rękawice bramkarskie (mimo, tego, że w drodze są korki do grania w nogę, strój jakiegoś tam zawodnika i coś tam jeszcze), że nie opanował się - wczoraj zostały zakupione po drodze z pracy do domu.  A miały być motywacją do tego, by się oduczał moczyć w łóżko, no i po motywacji, a ja będę upierać zesikaną pościel, jak ją upieram po stokroć obecnie. Szkoda słów, widzę, jak można dziecko rozpuszczać, jak uczyć braku szacunku do tego co się dostaje, do osoby, która daje prezent przez wybrzydzanie, ze nie taki, że owaki, zamiast słowa dziękuję. Przesyt po prostu i rekompensowanie niełatwego dzieciństwa i brak zrozumienia, że z mamą i tatą i ich wsparciem i pomocą przez całe życie się nie idzie, że trzeba samodzielności i czasami zaciśniętych zębów, bo obecnie nie jest łatwo w różnych sferach życia i łatwiej już nigdy nie będzie. Szkoda słów. Przede mną wakacje - długich 5 tyg. Już je zorganizowałam, by mieć w miarę komfort psychiczny, to dużo czasu, biorąc pod uwagę, że nie jest to mój syn i że ma odpały, które trzeba tolerować i znosić cały czas, nie tylko w co drugi weekend i w środę. Mam nadzieję, że będzie mi trochę lżej niż roku temu. Hh999 życzę Ci powodzenia w wychowywaniu synka, myślę, że po naooglądaniu się takich wychowawczych obrazków, my same zyskujemy, na tym, by negatywnych wzorców wychowania jednak nie powielać w stosunku do własnych dzieci. Pozdrowienia dla Ciebie i wszystkiego dobrego dla Twojego synka, a i pasierbic z okazji Dnia Dziecka. Szkoda, że nie ma Dnia Macochy, Dnia Partnerki taty z dzieckiem itp. Wtedy my byśmy oczekiwały prezentów i życzeń za cierpliwość, tolerancję, akceptację, zaciskanie zębów czasami i odwagę !

supremacjazla przeczytałam klika Twoich wcześniejszych postów i dochodzę do wniosku, ze Twoja postawa, umiejętność okazywania wdzięczności, używania słowa dziękuję wynika w głównej mierze z tego w jakich okolicznościach rozstali się Twoi rodzice - wydaje się, że nie było kłótni, złości i żalu, że postawili Twoje dobro przed konieczność udowadniania sobie nawzaje czegokolwiek - myślę, że to trudne, ale biorąc pod uwagę, że dzieci wychowuje się nie dla siebie, ale po to by kiedyś same potrafiły odnaleźć swoje szczęście, założyć rodzinę, mieć przyjaciół i nie mieć obciążeń z dzieciństwa. Ja nie mam dużych problemów z ex, jednak nie jestem zwolenniczką snobistycznego sposobu wychowywania dziecka, wysyłania go do najlepszych przedszkoli i szkół w mieście, gdzie tym dzieciom wmawia się wyjątkowość, w stosunku do dzieci ze szkół publicznych, pobłaża i wchodzi w tyłek na każdym kroku. Super jak są pieniądze, jak się dziecku potrafi zapewnić dostatnie życie i zawód, by mogło wieść je na wysokim poziomie, gorzej jak się nie jest dziedzicem fortuny rodzinnej, a o pieniądze i dobry start trzeba się wystarać własnymi rączkami - moim zdaniem takie wychowanie mimo wszytsko do niczego dobrego nie prowadzi w swiecie, w którym trzeba przepychać się łokciami. No ale cóż.
Nie wiem czy kiedykolwiek od młodego usłyszę bezinteresowne dziękuję za całokształt, fajnie zapewne byłoby to usłyszeć, jednak nie ma co liczyć na takie słowa i podejście do drugich żon i partnerek, co pokazują posty na tym forum. Lepiej być realistą, a w takich relacjach, także odrobinę egoistą - nie zapominać o sobie i swoich potrzebach.

Suzi82 gdyby była taka opcja kliknęłabym "Lubię to" Trzymam kciuki i powodzenia na nowej drodze życia

Kochane
Bardzo Wam dziękuję za słowa wsparcia.
Ja dodatkowo jestem w psychoterapii, ponieważ leczę nie tylko depresję ale i syndrom DDA. Ja naprawdę potrzebuje spokoju.
W środę miałam pierwszą godzinę jazd. Po tej akcji z kartonami (wtorek) nie potrafiłam się na jazdach skupić. Dzisiaj było o niebo lepiej. Sama siebie nie poznałam. Szłam i wracałam z uśmiechem na twarzy Nawet wyjechałam na ulicę!!! Wiecie jak się cieszę
Gdy wróciłam ten kretyn zostawił na messsenger wiadomość. Jakiś debilny filmik, którym stara baba leci z torbami z zakupów w chuście na głowie. Napisał, że widział mnie na zakupach a na dowód przesyła nagranie.
W pierwszym momencie się popłakałam ale potem sobie myślę ... Ty stary kretynie. Facet 43 lata a zachowanie poniżej krytyki. Olałam bo tak najlepiej. Teraz czekam na fajną kumpelę. Zrobimy sobie babski wieczór
Dziewczyny nie bójcie się walczyć o swoje szczęście i komfort psychiczny. Ja kocham tego starego kretyna ale nie pozwolę, aby ktoś mnie w ten sposób traktował.
Piekłam mu codziennie ciasta do pracy. Skakałam jak walnięta, żeby tylko mu było dobrze. Teraz mam podziękowanie.
Ale nie żałuję, że to dla niego robiłam. Bo ja nie mam sobie nic do zarzucenia. W przeciwieństwie do niego i tego się trzymam.

Nie dajcie się. Pamiętajcie, że powinnyście być w życiu szczęśliwe. Dbajcie o siebie

Marza2 nie znając córek nie wyglaszalabym tak śmiałych hipotez. Myślę że to całokształt sytuacji i % byłego suzi i zachowanie córek, które może mógłby być lepsze gdyby osoba dorosła czyli ich ojciec wziął  za to odpowiedzialność. W tego typu relacjach trzeba od razu wyznaczać granicę, egzekwować jasny podział czasu i zadań. U mnie tak jest, ale to dlatego że mój M potrafi to zrobić. W ostatnich dniach przeczytałam posty do str 120 i po przemyśleniu uznałam, że wielu destrukcyjnych zachowań w swoim związku nie widzę (co do zasady brak odpalow ex, młody jak dziecko, bywa męczący ale w sumie dobrze razem funkcjonujemy, mój M chyba jednak nie jest typem tatusia wynagradzacza rozwodu, bo w sumie poza tym że stara się jakimiś atrakcjami zapewnić czas, wyjazdami na wakacje, wyprawieniem urodzin, i prezentami na konkretne okazje, nie spełnia życzeń młodego na skiwniecie palcem. Nie biega po sklepach z zabawkami, ubrania to raczej ja mu kupuje albo babcia bo m to taki typ że idzie ze mną na zakupy bo gustu mu raczej brakuje. Dobrze zajmuje się młodym, uwzględnia moje zdanie, nie podważa go, wręcz mówi że ma zrobić to co powiedziałam czyli w tej chwili umyć zęby mimo problemów dnia codziennego, kłótni o pierdoly, to chyba powinnam się cieszyć, że żyje w dość zdrowym na tego typu rodzinę w układzie.  Po przeczytaniu wielu historii tutaj, uświadomiłam sobie, jakiego typu problemy mogą dotyczyć rodzin patchwork, tzw. Rekonstruowanych, związków z osobami rozwiwdzionymi, o których nie miałam pojęcia. Chociaż moje dylematy w stylu ze on się zastanawial czy w kościele podczas Komunii usiąść na miejscu dla rodziców (czyli obok byłej)  są nie do pomyślenia /nie do przejścia dla moich koleżanek w związkach z wolnymi facetami. Dziś zdaje sobie sprawę, że i nas jakoś mimochodem dzięki opanowaniu i właściwie nie wiem czego M jest dobrze, jest zdrowo, nie dotyczą mnie problemy wielu z Was. Uświadomiłam sobie ze to ja mam problem, którego nie miałam prze pierwszy rok związku i żyło mi się bardzo dobrze: była M. A słowo klucz to moja zazdrość, o to że była pierwsza, że byli razem ponad 10 lat, że razem zwiedzili Rzym, Berlin, mają za sobą podróże z 2latkiem po Grecji, Turcji, weekendowe wypady rodzinne, piersi urodziny dziecka, chrzest, roczek itd. O jej życie, że doskonale radzi sobie zawodowo, jeździ super furami służbowymi, stać ja na kilka wyjazdów zagranicznych do roku. Porównywanie się do niej, jest a raczej było męczące, Wygarnianie M przeszłości też. Chyba sama w pewnym momencie miałam siebie dosyć i tej wiecznej złości na M o to, że ma za sobą tyle doświadczeń, nie ze mną. Jestem świadoma ze to mój problem, że może wynikać z jakiegoś niedowartosciowania, chociaż sama nie wiem dlaczego się tak katuje, mam 29 lat, długo, długo się uczyłam a teraz jestem prawnikiem w jednym z największych banków w Polsce, w sumie nie mogę narzekać , dość dobrze zarabiam, ale po każdym sukcesie już mi mało, zaczynam się nudzić i chce więcej i więcej. Nas tym muszę zapanować, bo się troszkę wykanczam głupimi myślami. Druga sprawa to zbyt duże angażowania się. Byłam najstarsza z trójki rodzeństwa, przypadło mi względem niego trochę obowiązków, więc teraz mam coś takiego, że jestem nadgorliwa i nadopiekuncza nawet jeśli tego nikt ode mnie wymaga. Suzi myślę że twój problem polega na tym, że jesteś DDA, osoby z tą przypadłościa szybko wchodzą w rolę uslugiwacza, poświęcając siebie, swoje plany, na rzecz innych. Znam jedna dziewczynę która po zdradzie przez męża, po dwóch kolejnych nieudanych relacjach, nie potrafi stworzyć zdrowej. W każdej przyjmuje rolę ofiary, poświęca się, załatwia za partnera dla partnera, zamiast niego, do tego rezygnuje ze swojego życia do tego stopnia że rzuca pracę, nie ma swojego życia, znajomych, wszystko dla związku.. Ma silne, wręcz desperackie zamierzenie stworzenia rodziny, ma córkę i mimo, że ma tatę z którym się spotka, to wkłada tych facetów kolejno w rolę przyszywanych ojców. Jest DDA więc stąd zapewne taki bieg w stronę miłości, normalnych rodzinnych więzi, jej to nie było dane, chce tego dla siebie i córki, ale w związku przyjmuje pozycje jakby poza partnerem, domem, jej dzieckiem nic nie istniało. Zero własnego życia, stabilnej pracy, skoro ciągle je zmienia, stając się zależna finansowo od partnerów. Później cierpi, że jej partner nie dziękuję za wszystko co robi, że ona czeka w domu  obiadem, a go szef przed wyjściem z pracy wola na spotkanie przez co kolejny raz wraca godzinę później. Niestety ona moim zdaniem nie rozumie jaki ma problem. Ty jesteś o kilka kroków dalej, zdaje sobie sprawę  suzi że wchodząc w taką relacje będąc DDA trzeba na siebie uważać jeszcze bardziej. Trzymam za Ciebie kciuki, życzę wytrwałości, jestem pewna że dasz radę. Ja trzy lata temu rozstałam się z facetem, z którym byłam 10 lat, wyszłam że związku przerażona, co teraz będzie, przecież ja nawet nie umiałam już chyba randkowac po takim czasie. Powracalismy do siebie przez trzy miesiące po rozstaniu, tak było mi ciężko to rzucić, po nowym roku mi przeszło skutecznie, wiedziałam że to nie ten facet, że nie będę z nim szczęśliwa, że jak wężem ślub, to szybko napisze sobie sama pozew rozwodowy zacisnelam żeby, żeby przetrwać zmianę, duża zmianę, prozaiczne czynność wydawały mi się dziwne, zakupy dla jednej osoby, wolne popołudnia weekendy tyle było tego czasu do zagospodarowania no i po trzech miesiącach (chodziłam na randki w międzyczasie, nie proznowalam) poznałam M, trochę nam zajęło przekonanie się do siebie, ale to naprawdę kochany mężczyzna, niebo a zmienia między tym poprzednim. Mi pomógł nowym związek, ale po wszystkim i po poznaniu M wiedziałam, że to co czułam do poprzedniego to było przyzwyczajenie o strach przed nowym, nie miłość, miłość sobie poszła jakieś trzy lata wcześniej i zapomniała mi powiedzieć, że w związku z tym na mnie też już pora a może to wykrzyczala tylko strach, nie pozwoli mi zamknąć za sobą drzwi. Ty jeśli uważasz, że to co czujesz to miłość, pewnie powinnaś dać sobie więcej czasu, ale jak kurz już opadnie to polecam, ładnie się ubrać, wylądować i dać zaprosić jakiemuś Panu nawet z portalu randkowego na niezobowiazujaca kolejce. To poprawia humor, o ile się nie trafi na palanta, ale wtedy wiesz włączone Żelazko w domu czy tam garnek na gazie i się szybko zmywasz wytrwałości i powodzenia!

powiedzieć, że szlag mnie trafił - to mało.... One były jeszcze w tej fazie chojraczki - szczególnie młodsza AA. Jak tylko wychodziłam z pokoju ona zaczynała pyskować ojcu. Do mnie nie odzywa się tak jak do ojca i nie mam pojęcia z czego to wynika. M jest dość słaby w ciętych ripostach, ale nie ja. Wracałam i odpowiadałam za niego. AA ryczała z wściekłości - moich rund powrotu do awantury było kilkanaście. Byłam w amoku, ale miałam już serdecznie dość - wygarnęłam im to co myślę na temat ich postępowania, zachowania wobec ojca itd. że nie widziałam tak niewdzięcznych i hardych dzieci, które by tak pomiatały ojcem itd... AA powiedziała, że one chcą do mamy. M powiedział - ok, dzwoń zatem do matki, żeby Was zabrała. Potem kłótnia szła w deseń; nie przyjeżdżaj po nas w czwartek, na to M mówi - nie przyjadę jak nie chcecie, ani w czwartek, ani we wtorek, ani w następny nasz weekend. Jak będziecie chciały się ze mną spotkać, to zadzwonicie do mnie i poprosicie. One, że nie zadzwonią, M "no to się spotkamy dopiero jak będziemy jechali na wakacje do Świnoujścia w sierpniu".
W międzyczasie eks napisała sms w stylu, że mam zapanować nad emocjami i przestać po raz kolejny wydzierać się na jej córki. M pokazał mi tego sms, ja już była w furii (mnie ciężko wkurzyć, ale jak coś to idę jak buldożer). Wpadłam do dziewczynek po raz kolejny i pytam MM czy to ona łże matce, że ja na nie krzyczę. MM, że to AA. Zatem ja do AA - ile wg Ciebie razy na Ciebie krzyczałam. Ona, że tylko dzisiaj, na to ja - to dlaczego okłamujesz matkę, że na was krzyczę, a ona na to - bo raz nakrzyczałaś na MM. Mówię - zatem M daj mi numer telefonu do ich matki, dzwonimy i AA ma powiedzieć matce ile razy na nie krzyczałam, eks nie odbierała, na to mówię - ok, wasza mama ma przyjechać o godzinie 13 więc dobrze się składa - wyjaśnimy sobie ile na was krzyczę osobiście. Widziałam przerażenie w ich oczach......... ale dziewczyny, ja byłam w fazie mordu. Jakby eks pojawiła się o tej 13, to bym chyba rzuciła się jej do tchawicy (choć kobita ode mnie jest wyższa prawie o głowę).
Eks powiedziała, że nie przyjedzie po dziewczyny. Jeszcze się stawiały - nie chciały  iść na spacer, ale .......... po godzinie w pokoju "spuchły" i nas przeprosiły......

to nie wszystko - napiszę Wam jeszcze później. Do końca weekendu były jak aniołki. Ja poszłam też po bandzie. Wkur-wiło mnie jak MM przynosi z obrzydzeniem ze swojego pokoju naszą ładowarkę do komputera i rzuca z pogardą na podłogę w naszej sypialni z komentarzem "to nie nasze było U NAS".... ja zeszłam na parter, wzięłam jej okulary przeciwsłoneczne weszłam do ich pokoju i rzuciłam na podłogę z komentarzem - mam po dziurki w nosie chodzenia i zbierania waszych rzeczy, które są porozwalane po NASZYM domu..... Kiedy AA demonstracyjnie robiła taki plakat "moje sekrety" w których pisała "kocham mamę, MM, babcię i kuzynki" (żeby dosrać ojcu, że jego nie kocha), otworzyłam jej szufladę biurka, wyciągnęłam "książeczkę-sekret" którą już kiedyś pisała i napisała mniej więcej "kocham mamę i nie lubię taty" i niby przypadkiem zostawiła w pokoju (ja ją zauważyłam i żeby M nie było przykro schowałam przed nim - serce by mu pękło". W każdym razie wyciągnęłam tą książęczkę-sekret i powiedziałam, żeby nie była śmieszna, bo powtarza stare akcje - z jej sekretami, których jedynym celem jest dotknięcie ojca, już się zapoznaliśmy kilka miesięcy temu. Niech się nie kłopocze, tylko przywiesi książeczkę - zaoszczędzi na materiałach papierniczych, które jej ojciec kupuje.............

wiem, że byłam mega-świnią, ale miara się przebrała. Byłam tak cholernie złośliwa i ripostująca je do poziomu parteru. W każdym razie - przeprosiły i do końca weekendu sielanka .................

zobaczymy dziewczyny co będzie. Bo ja nie wytrzymałam już ich bezczelności......... M mi mówił, że ostatnio słyszał jak MM wydziera się na matkę, tak jak na niego. W trakcie awantury powiedziałam im, że w nosie mam jak są nauczone zwracać się do matki w ich domu. Tu będą się zwracały do dorosłych z szacunkiem, bo tu jest nasz dom i mamy prawo do tego, żeby nasze zdanie dzieci respektowały bo traktujemy je dobrze, zaspokajamy ich potrzeby i ja nie pozwolę, żeby para smarkul pod moim dachem obrażała ojca, który je kocha nad życie.

Nie wiem jak będzie dalej - czy dobrze, czy źle..... zobaczymy. Ja w każdym razie, cieszę się z tej awantury. Dosłownie czuję się jak człowiek którego boli brzuch i który w końcu zwróci co mu stało na żołądku....

Hh999, takie katharsis najwidoczniej było potrzebne. I Tobie i dziewczynom. Trzymaj się ciepło. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Lepiej teraz zacząć stawiać wszystkich do pionu, niż za trzy lata obudzić się z ręką w nocniku, kiedy dziewczyny staną się roszczeniowymi, dumnymi i wiecznie obrażalskimi pannicami.

Suzi takie związki są bardzo ciężkie, i jeszcze więcej się ich rozpada niż tych mniej problemowych (czytaj zwykłach ) związków. Ja nie mam syndromu DDA, ani depresji, kiedyś się leczyłam na nerwicę. Jestem wykształcona, mam dobra pracę. I tez każdego dnia się zastanawiam jak ja się w to wpakowałam? Myślę, że był czas gdzie chciałam "odpowiedzialnego" faceta, on był po przejściach wiec niby odpowiedzialny. Wydawał się dojrzały, widziałam jak walczył o tamto dziecko. To założyłam, że będzie dobrym ojcem i mężem. Ale to wszystko trzeba podzielić przez dwa. Bo natamto dziecko "musi" mieć czas, tutaj rodzina się dostosuje. Tamto jest pokrzywdzone, ato przecież jest szczęściarzem. Tam "trzeba" płacić alimenty, a to że tutaj oszczędzamy na wszystkim to żonka zrozumie, że jest ciężka sytuacja( to się skończyło).  Jeśli uda Ci się zamknąć ten temat to dobrze robisz. Czasem miłość nie wystarczy... Ale to tez różnie bywa, bo i w bezproblemowych związkach miłość to za mało:-p

Hh999 kazdy kiedyś pęka i to predzej czy pozniej musialo przydarzyć się Tobie.  Wiem jak czlowiek jest bardzo zly to nie panuje nad sobą swoimi słowami, wiem ze teraz jest Ci ciężko male dziecko które ma kolki. Zastanawiam się tylko jak można powiedziec na dzieci kreatura, nie rozumiem tez jak mogłaś wypomniec dziewczynkom miłość ojca do nich, odrabianie z nimi lekcje. To naturalne ze rodzice sie zajmują dziecmi i dbaja o nie.  Wiadomo Ty nie musisz dla nich nic robic no moze tylko zapewnic im bezpieczenstwo, Tobie mają byc wdzięczne nie jestes ich rodzicem.Co z tego ze twoj partner zajmuje się nimi pomimo ze jest zmeczony opieką nad Janem. Pojawienie sie syna nie sprawiło ze przestal byc ojcem dziewczynek. Nie rozumiem.dlaczego gotujesz pod nie,rob potrawy ktore bys zrobiła jak by ich nie było. Ps czy jak Jan za kilka lat będzie niegrzeczny tez mu wypomnisz ile dla Niego robilas jak byl maly jak nie spalas z powodu jego kolek itp.

Świetny wykład marza. Dzięki Tobie już wiemy jakie obowiązki wobec dzieci mają rodzice i czego nie należy dzieciom wypominać Wobec faktu, że ojciec dziewczynek wykonuje swoje "naturalne" obowiązki  z należytą starannością, Twoim zdaniem może on oczekiwać jakiś "naturalnych" odruchów ze strony własnych dzieci , czy jednak to się ojcu nie należy ?

Dusia 123 traktowano Cie jak intruza w domu rodziców? Mnie tak traktowała zona taty. Nie mam zadnych obciążeń mam złe doswiadczenia z macochami i tyle. Miałyśmy z siostrą 16 lat gdy tata się ożenił drugi raz, nie spędzalysmy juz z tatą całych weekendow, wpadalysmy tam czasami po szkole czy w sobotę. D nawet takie wizyty nie byly w smak. Tak 6 lat temu powiedzialam co o niej myślę, dopiero wtedy bylam niemiła. Jesli bym związała sie z facetem dzieckiem to traktowalabym je tak jak bym chciala zeby moja córka była traktowana przez ojczyma, lub macoche.

Marza2
mam chwilę czasu, bo akurat młody ma drzemkę a ja jem śniadanie i sprawdzam pocztę
1. przykro mi, że miałaś złe doświadczenia z macochami. Ja założyłam, że najbezpieczniej będzie traktować pasierbice jak swoje siostrzenice/bratanice - czyli dobrze, z wyrozumiałością i troską, ale nie wpieprzać się między wódkę i zakąskę, bo rodziców mają
2. co do mnie, ja miałam bardzo szczęśliwe dzieciństwo, między innymi dlatego, że będąc dzieckiem refleksyjnym zauważyłam jak dużo "mam" - tj. że rodzice o mnie dbają (uświadomiła mi to w drugiej klasie koleżanka z klasy, która nigdy nie miała śniadania do szkoły, a kiedyś przyszła do szkoły bez majtek, bo rodzice pijacy jej nie kupili), że mam w domu wszystko czego potrzebuję zarówno od strony emocjonalnej jak i materialnej. Zorientowałam się w tym bardzo szybko obserwując dzieci z rodzin dotkniętych różnymi patologiami lub niedostatkami, których w mojej miejscowości trochę było. Dlatego bardzo wcześnie pojęłam, że trzeba być wdzięcznym i umieć dziękować. Chociaż to może nie forum do tego typu wynurzeń, ale ja jestem przeszczęśliwa z faktu, że mieszkam w Polsce - wcale nie chce mi się do miodem i mlekiem płynącego zachodu, bo jestem wdzięczna, ze jestem w kraju gdzie jak człowiek pracuje, to raczej nie głoduje, że nie mamy w Polsce wojny itd.... Zastanawiałam się kiedyś mocno, dlaczego "tak mam", że zadowalają mnie rzeczy oczywiste i uznałam, że szybko jako dziecko nauczyłam się zauważać, jak za wiele rzeczy powinnam być wdzięczna i jak wiele dostałam. Nie myśl jednak, że moje dzieciństwo to sielanka - moi rodzice byli bardzo surowi, zgodnie z zasadą - wiele otrzymujesz, wiele od ciebie wymagamy. Uważam, że mieli prawo
3. Uważasz, że "wymawiam" dziewczynkom poświęcenie ich ojca i częściowo moje? Można to tak nazwać z pewnej perspektywy, którą określiłabym wąską.... Nie chodziło o to, żeby je skopać, ale im uświadomić, że ojciec ma obowiązki względem nich, przykłada się do nich pomimo tego, że mógłby odpuścić. Bo czy musi uczyć się z córką, która rzuca zeszytami po ścianach, albo drze się na niego, że jej źle tłumaczy ułamki, bo pani w szkole mówiła inaczej i ona nie chce żeby ją ojciec uczył? A on sieci nad nią i nie odpuszcza, dzwoni do nauczycielki z przyrody, że MM się nauczyła i czy pani mogłaby ją zapytać i postawić jej na zachętę dobrą ocenę itd.... To nie chodzi o wypominanie, to chodzi o pokazanie, że ojciec daje z siebie najwięcej ile może - owszem, to jego obowiązek, ale co jest do cholery obowiązkiem dzieci....? Czy nie aby szacunek do rodziców, za ich wysiłki, za ich miłość i poświęcenie??? I to dziewczynom wykrzyczałam, że wszyscy staramy się stworzyć im dom, a one ojca traktują jak pomiotło, zwracają się do niego jak do jakiegoś kundla. Powiedziałam MM, że słyszałam wielokrotnie jak krzyczy do ojca, że go nienawidzi i że jest najgorszym ojcem na świecie i zapytałam jej, czy naprawdę tak uważa, czy naprawdę los ją pokarał ojcem, który ją bije, znęca się nad nią, głodzi, nie łoży na jej utrzymanie, ma w dupie co się z nią dzieje, z jej zdrowiem, czy ojca który leci na każde zawołanie, bo MM zapomniała wianka obiecanego koleżance, więc ten jedzie przez pół miasta, żeby jej zawieźć.
Na marginesie, nie wyobrażam sobie w latach 80tych, żebym powiedziała ojcu, że go nienawidzę i że jest najgorszym ojcem na świecie. A gdyby coś takiego padło, zapewne dostałabym od matki tak w pysk, że pamiętałabym to do emerytury, a milicja obywatelska bynajmniej nie założyłaby za to niebieskiej karty.... Jeżeli mój syn coś takiego powie ojcu, to nie wiem czy zapanuję nad sobą.... ale będę go chowała od maleńkości tak, żeby nigdy nie być w podobnym dylemacie...
4. I zastanawiałam się, że nic się nie bierze z próżni - to że dziewczynki tak się zwracają do ojca jak słyszę, a do matki jak mi o tym powiedziano, wzięło się skądś. I nie będę zgadywać, czy to matka uczy je lekceważącego stosunku do ojca, czy są inne tego przyczyny. Wiem od M, że eks i jej matka nawzajem się wyzywają i krzyczą na siebie, że przekleństwa i agresja to była pewna norma w relacjach eks z jej matką. Zastanawiające jest, że dziewczynki mnie szanują, moje prośby lub nakazy wykonują i mi nie pyskują, a ojcu i owszem. Nie zasługuję bardziej na szacunek niż ich ojciec.....
5. Pewne rzeczy, trzeba zdusić w zarodku........ Nie żałuję tej akcji, bo sądzę że wiedzą, że na gadanie typu "masz swojego Jasia i H" albo "od kiedy jest Jaś jesteś dla nas surowy" nie ma przyzwolenia. Nie chodzi o to, żeby je kneblować, ale po pierwsze to nieprawda, a po drugie trzeba im dać jasny przekaz - DOŚĆ PRZEGINACIE. Gdyby onego czasu ojciec reagował odpowiednio na słowa typu "nienawidzę cię", z dużym prawdopodobieństwem padłyby tylko raz. Jeżeli Jaś kiedyś użyje jakiegokolwiek argumentu typu "kochasz AA i MM bardziej niż mnie" zostanie przeze mnie natychmiast doprowadzony do pionu i uświadomiony, że nie ma akceptacji dla tego typu kłamliwych argumentów...

I wolałabym to wszystko powiedzieć dziewczynom spokojnie, ale niestety wyszło w awanturze. Powiedziałam im również, że mają nie uważać dorosłych za ślepych i głupich idiotów, bo my jako dorośli doskonale widzimy ich kłamstewka, półprawdy i manipulacje, którymi nas karmią. I niech nie myślą, że są takie cwane i kute na cztery kopyta, bo my to dostrzegamy ...

No i mamy przedterminowe wakacje Wczoraj mama młodego poinformowała mojego M że w przyszłym tygodniu ma wyjazd służbowy, w związku z czym młody jest u nas od niedzieli od 12 do piątku, albo i cały kolejny weekend. Chciałam trochę odpocząć przed naszymi wakacjami, ale chyba już nie dam rady... Hh999 w jakim wieku są Twoje pasierbice bo mi gdzieś umknęło ?
ps. ja nadal nie znam innego zastosowania suszarki niż suszenie i układanie włosów i rozpalanie grilla pozdrawiam ! Miłego dnia girls

kjim była M trafiła na prawnika po drugiej str, dlatego dbam o to by takie ustalenia były w mailach, smsach - generalnie na trwałym nośniku, jeśli będzie ich trzeba użyć, to użyjemy. Ogólnie raz jej się zdarzyło napisać, że ona zgodziła się na obniżkę alimentów, żeby M spędzał z młodym więcej czasu, odbierał go ze szkoły w inne dni niż swoje i żeby mimo wszystko partycypował w dodatkowych kosztach -M nie ma możliwości by odbierać młodego w inne niż swoje dni ze szkoły i spędzać z nim czas popołudniami, ale i tak przedłużliśmy weekendy do poniedziałku rana z niedzieli do 18 i odwozimy go w poniedziałek rano do szkoły, więc o ten jeden dzień ma lżej. A na zmniejszenie alimentów nie zgodziła się z takiego powodu, a z powodów darowizny na jej rzecz w dużej kwocie pieniężnej wykonanej przez rodziców M w okresie ich narzeczeństwa (odbiło tym rodzicom wtedy !!!!) i niechęci ex do zwrotu tych pieniędzy teraz. Innych możliwości rozmowy z nią nie było, bo żadnych argumentów ta Pani nie przyjmuje, chyba że chodzi o jej własną dupę. A alimenty miała na 7 latka naprawdę godne, ponad 2 tys zł, przy naszym naprawdę dużym udziale w wychowaniu (kupowaniu mu ubrań, pokrywaniu połowy kosztów obozów i kolonii itp.) Zeszła trochę z tych alimentów, ale nadal ma problemy z tym, żeby dać jakieś ubrania – sami kupujemy, bo ona odpowiada, ze nie ma takiej ilości, żeby dać coś M – chociaż stale się ubraniami wymieniamy, sami wiecie ja to wygląda. Albo młody jest z nią, albo z nami, dlatego zasadności dla utrzymywania podwójnej garderoby w każdym domu naprawdę nie widzę i takie też widziałam orzeczenia sądów, że alimenty są po to, żeby z nich pokrywać koszty bieżącego utrzymania, w  tym garderoby – to są podstawowe sprawy przecież, no ale ex ma inne zdanie na ten temat. Niedawno po tym jak biczowała M w mailach i smsach, że nie robi tego, owego i srego, uświadomiłam jej że alimenty to nie jest pojęcie czysto rozwodowe i z urzędu przypisane ojcu – jak to się w świadomości społeczeństwa utarło, a pojęcie z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zgodnie z którym rodzice (i matka i ojciec) są w  obowiązku łożyć na dziecko tzw. Rentę alimentacyjną tak długo, póki dziecko tego wymaga, bo nie jest w stanie się samodzielnie utrzymać. Zmotywowałam też w międzyczasie trochę M, żeby bardziej angażował się w sprawy szkolne, w leczenie młodego (dentysta, okulista, urolog) i faktycznie ex ma coraz mniej głupawych argumentów. Poza tym, że młody spędza z nami każdą środę i co drugi weekend, mamy też równy podział świąt, wolnego w szkole i długich weekendów,  no a teraz, kiedy rodzice M przeprowadzili się blisko nas, ex regularnie pyta czy pomożemy (w tym roku już chyba z piąty raz) bo a to choroba młodego, ostatnio była służbowo w Londynie, w Wielkanoc, która była jej, zapomniała, ze po św. były jeszcze dwa dni wolnego, więc młody był z nami, konferencja w Wawie. Generalnie od kiedy rodzice M są na miejscu, M powiedział ex, że może pomagać, bo jest mu teraz łatwiej, aniżeli wcześniej kiedy rodzice M mieszkali 200 km stąd – poszli na emeryturę i przeprowadzili się tu ze względu na M, jego siostrę i wnuczęta, którymi teraz mają czas się zajmować. Wcześniej często ex organizowała młodemu jakieś zastępcze opieki, ale albo były to ciocie – różne dziwne ciocie z jej pracy (mam na myśli nawet ciocie homoseksualistki – ja tam nie mam nic przeciwko, ale może jakbym była matką, to w sumie bym się zastanowiła, czy bym chciała by u nich mój 7letni syn nocował ) albo jej brat – 35 letni, nierób socjopata, samotnik mieszkający z rodzicami w dwupokojowym mieszkaniu i utrzymujący się z ich pieniędzy, bo nie ma zamiaru iść do pracy – nigdy nie miał nawet dziewczyny, nie ma też znajomych nie mówiąc o tworzeniu jakichkolwiek nawet przyjacielskich więzi z kimkolwiek  – który ma naprawdę zły wpływ na młodego, przez to jaki jest nieprzystosowany do życia. Więc M woli, żeby młody był z nami w tym czasie, tym bardziej, ze ex nie pozwoliła mieć w takich sytuacjach młodemu tel. kom, więc M czasami nawet nie wiedział gdzie i z kim jest jego syn, bo mógł dzwonić tylko do niej, a ona odrzucała połączenie albo nie odbierał tel, to jego dziecko, w końcu,  więc nie neguję, nie oponuję, a młody zachwycony,  na informacje, że spędza u ojca cały tydzień wykrzyknął genialnie (Euro zaczyna się w niedzielę) więc będę mieć męski tydzień w chacie   W każdym razie ex nie powinna narzekać, M daje radę i stara się jak może, a ona faktycznie ma coraz więcej tych wyjazdów, spotkań, konferencji …. To taki typ karierowiczki ponad wszystko, mocno skoncentrowanej na sobie, przez to mam wrażenie, ze młody ma teraz silniejszą więź z M niż z matką. Ale jak ona woli z koleżankami spędzać czas we Włoszech w długi weekend i oddać dziecko na 5 dni do dziadków, po tym jak ostatni długi weekend młody spędził cały u nas – w sumie z naszą środą prawie tydzień (gdzie my w tym czasie, byliśmy z nim nad morzem, później na kajakach) to się nie ma co dziwić, że jak mają dla siebie dwa weekendy w miesiącu i ledwie klika godzin w niewszytskie popołudnia, to tak się właśnie dzieje… szkoda mi trochę tego dziecka, bo matkę ma typowo nowoczesną, nie kwokę – dobrze to niedobrze, nie można chyba przeginać w żadną ze stron, ale już zarządziłam, że w przyszłym tyg, ok mogę go odbierać ze szkoły, bo mam blisko, ale popołdunia spędza z nim M, ewentualnie dziadkowie, i M codziennie zawozi go do szkoły – muszę dbać o swoją przestrzeń i higienę umysłu, kiedy młody jest u nas, bo już nie raz zuważyłam, ze w takich sytuacjach pomagam, poświęcam się, a później wku*** ze mi źle.

procesowo wiem jak się przygotować, wiem co pisać i jak pisać, żeby w sądzie było łatwiej w razie czego. W swoich sprawach, póki nie urodzi nam się dziecko nie widzę przesłanki do obniżenia alimentów, dlatego daję sobie na razie spokój...., ale pisma, maile, zawsze przydadzą się w sądzie, kiedy z drugiej strony pojawiłoby się roszczenie o podwyższenie. Prawdą jest kochane, że życie swoje, a realia sądowej swoje - w wydziałach rodzinnych 95 % sędziów to kobiety, które mają gorsze i lepsze dni... da się zatem zauważyć tendencje, to stawiania ojca w gorszej roli, choćby nie wiadomo, jakimi dowodami się w sądzie wykazywał i tak u jednego sędziego coś będzie zasadne, a u innego nie. Poza tym procesy rodzinne są napompowane emocjami i koronnym argumentem jest zawsze dobro dziecka, a jak dziecko jest od początku przy matce - jak w większości przypadków to ojciec jest z góry na pozycji "ten weekendowy", niedzielny ojciec i matka, która zawsze ma rację. My mamy do czynienia z twardą, egoistyczną eks, stawiającą na swoim, ale nie wpraszającą się, nie mącącą - to jest dobre. Ale dziwią mnie jej zachowania jako matki np. to że odpuszcza wspólną imprezę komunijną i pozwoliła mojemu M zabrać młodego zaraz po mszy komunijnej na przyjęcie komunijne, które dla niego i rodziny zorganizowaliśmy, a sama poszła ze swoimi rodzicami do domu.. - a chcieliśmy organizować razem to odmówiła. kjim życie życiem, nie wszystko da się osadzić w ramach prawnych, inaczej jak się w sądzie udowadnia, że faktura niezapłacona i jest dług i wynosi tyle i tyle, a tu jest podstawa zapłaty, a inaczej jak idzie o człowiek i emocje, jak udowodnić  osobiste starania w wychowaniu dziecka, co również winno mieć wpływ na wysokość alimentów... Poza tym nasze przepisy w tym zakresie są do bani, nieważne ile zarabiasz, ważne jakie masz możliwości zarobkowe, jeśli masz wykształcenie takie i takie i możesz mieć lepiej płatną pracę to od tego się uzależnia wysokość alimentów.... nie od realiów a od szans/możliwości. Wiadomo, że są patologiczne przypadki, gdzie ojciec nie idzie specjalnie do pracy albo pracuje na czarno, żeby nie płacić, ale nie o patologie mi chodzi, a o wyłudzenia ex - zawyżanie kosztów utrzymania, gdzie na oświadczenia strony sąd łyka wszystko, choćby nie było w tym sensu i logiki. Moim zdaniem powinno być jak w systemie niemieckim, tabela z zarobkami rodzica i wiekiem dziecka (gdzie kalkuluje się jego potrzeby w zależności od wieku) a nie uznaniowość  i kompletne odrealnienie niektórych sędziów powodują, że "nie widzą" rzekomego wyłudzania pieniędzy, a kosmetyki i środki czystości dla zdrowego, siedmioletniego chłopca na 20 dni, których spędza z matką kosztują w Polsce 400 zł... tak samo jak nie rozumiem pokrywania kosztów najmu mieszkania kobiety, która zarabia lepiej od mojego M, a swojego mieszkania nie kupi, bo nie chce ! I dla prawnika są obszary w prawie rodzinnym nieodkryte, o których się nie śniło filozofom. Ale jeśli macie jakieś proceduralne pytania, to spróbuję Wam pomóc, choć zastrzegam, że mogę dzielić się wiedzą, nie będą to porady prawne A ja zapytam czy jest na sali lekarz - najlepiej psycholog ?:)

Hh999 to mój jest pomiędzy, bo w tym roku skończy 9 lat. Teraz to się chyba nawet cieszę, że trafiłam na tatę z chłopcem, bo na początku byłam trochę przerażona (mam trzy siostry, z chłopakami - dziećmi niewiele miałam do czynienia:)) Widać, że jednak nam kobietom od najmłodszych lat udzielają się emocje i to w nadmiarze, bo młody jest raczej opanowany i wyluzowany. No i dość posłuszny, dziś mnie nawet zapytał czy może otworzyć karty z piłkarzami, które dostał od babci chwilę wcześniej, mimo że jego tata był na górze ale tutaj jest chyba duża rola mojego M, że młody słucha się i jego i mnie także. Z chłopakami jest jednak łatwiej stwierdzam, jakby była dziewczyna to pewnie zazdrości i fochów byłoby co niemiara. Ja Cię w pełni Hh999 popieram w Twoim podejściu, uważam, że będzie lepiej i dla Ciebie i dla Twojego M i dla Jasia i dla nich obu jak będą miały jakieś ograniczenia i zasady. W końcu Jaś to ich brat, dobrze byłoby gdyby miał normalne i przychylne mu siostry w przyszłości, jak tak myślę o młodym, że gdybyśmy mieli mieć wspólnie tylko jedno dziecko, to bardzo chciałabym, mimo różnicy wieku, żeby mogli na siebie liczyć kiedy będą dorośli - rodzeństwo to fajna sprawa.

Mój spokój to całkowita izolacja od Jego dzieci i patologicznych , według mnie, zachowań i dzieci i dorosłych. Jak nie widzę tego o czym piszesz: fochy dzieci, manipulacje dorosłymi, brak jakiegokolwiek posłuchu a to wszystko wynagradzane przez dorosłych kolejnymi prezentami..... to jestem zdrowsza. Czego oczy nie widzą..... itd.
Naprawdę wolę tego nie widzieć, wolę w tym nie uczestniczyć jestem wtedy spokojniejsza.
Oczywiście, że denerwują mnie nawet te szczątkowe informacje, które do mnie docierają, ale te jestem w stanie przetrzymać. Wrogość teściów w stosunku do mnie? Olewam. Staram się nie jeździć tam, bo odnoszę wrażenie, że każde Ich zaproszenie jest tylko i wyłącznie pretekstem do tego, by doprowadzić do kolejnej konfrontacji nas i dzieci. Za każdym razem kiedy rodzice M nas zapraszają do siebie, w ich domu są również wnuczki. Wracam z takich wizyt chora i ograniczam je do niezbędnego minimum. Co do wakacji moje stanowcze veto w tym zakresie również podtrzymuję. Nie dam się więcej wrobić we wspólny urlop , bo urlop jest po to by wszyscy odpoczęli, a nie skakali sobie do oczu.
Swoją konsekwencją doprowadzam teściów do furii, a M do sporych dylematów. I jak co roku przed i w trakcie wakacji spodziewam się wybuchu jakieś bomby, w czasie gdy M nie wytrzyma nacisków z każdej strony i guma w majtach Mu w końcu pęknie. Dlatego nauczona doświadczeniem planuje sobie wakacje z dziećmi (moimi) a M, jak będzie w stanie pojedzie z nami. Jeśli wybuch bomby Mu na to nie pozwoli, pojadę z dziećmi sama. Innej opcji wogóle nie biorę pod uwagę. Nie uzależniam swojego życia od M i Jego dzieci, Jego Ex, Jego rodziców. Robię swoje i przynajmniej nie jestem potem niczym rozczarowana.

Ja odpuściłam wtrącanie się, próby wychowawcze, bo dziewczyny były u nas co drugi weekend. Dwa popołudnia w ciągu tygodnia M, ze względów logistycznych był z dziewczynami u dziadków. A zatem statystycznie rzecz biorąc próby wychowywania tych dzieci były przeze mnie podejmowane przez 4 dni w miesiącu. W pozostałe 26 dni matka robiła dzieciom pranie mózgu, w między czasie dziadkowie rozpuszczali jak mogli, M ignorował każde złe zachowanie swoich dzieci. Przyznałam w końcu rację M, że przez 4 dni w miesiącu nie da się zreformować czegoś, co przez pozostałe 26 dni wszyscy mają w dupie. Odpuściłam ale jednocześnie postawiłam ultimatum M, jeśli również i On nie podejmie walki o wychowanie dzieci, nie życzę sobie, aby te 4 dni zaważały na ciężkiej pracy wychowawczej jaką wkładam na co dzień w relacje ze swoimi dziećmi. W Twoim wypadku , jeśli wizyty są tak częste, a w zasadzie jest to bliskie do opieki naprzemiennej, nie wyobrażam sobie, że Twój facet nadal akceptował złe zachowanie chłopca i przepraszam syna za to żyje. Ty nie chłopca powinnaś reformować tylko swojego faceta. Ktoś Mu musi uświadomić, że swoją postawą i włażeniem chłopcu w d..kę robi Młodemu najgorszą krzywdę . Niech zacznie chłopca dyscyplinować, bo pobłażaniem w kwestiach wychowawczych strzela sobie i Tobie w kolana a Młody wyrośnie na egoistycznego, roszczeniowego bezrobotnego.
Chyba , że Twojemu facetowi nie przeszkadza zachowanie syna i uznaje takie zachowania za właściwe. Być może to co ja lub Ty nazywamy "patologicznym zachowaniem" Twój facet uważa za normalne. Ja z przykrością stwierdzam, że w rodzinie M , zachowanie Jego dzieci nie odbiega od ogólnie przyjętej u nich normy. Normą u nich jest zabawa jedzeniem, kapryszenie i marudzenie przy posiłkach, a na wylewany na biały obrus sok, nikt z dorosłych po prostu nie reaguje. U mnie w rodzinie takie zachowania są niedopuszczalne i o ile w zabawy dzieci (kiedy bawią się między sobą ) nikt z dorosłych się nie wtrąca, to jednak przy wspólnym stole wymaga się od dzieci kulturalnego zachowania.
Porównam Ci dwie sytuacje.
Mam w domu gości. Dzieci bawią się w swoich pokojach. Kiedy goście wychodzą, idę do dzieci i mówię: chodźcie się pożegnać, goście już wychodzą.
Ostatnia wizyta u rodziców M, moich dzieci tam nie było, ale były dzieci z rodziny M i między innymi dzieci M, biegały gdzieś po domu. Wychodzą jacyś goście. I co wtedy mówi mama M? Zwraca się do dorosłych: "a pożegnaliście się z dzieciakami???" I oczywiście dorośli idą , szukają dzieci i się z nimi żegnają. Widzisz różnicę??? Niby drobiazg, ale nawet ten drobiazg podniósł mi ciśnienie. Czy tak to powinno wyglądać? Wg mnie nie. Ale dla nich to norma. O podobnych sytuacjach pisała HHH999. Dla Niej i Jej rodziny mówienie o bąkach przy świątecznym stole to .... niezręczne nieco. Dla rodziny M był to powód do śmiechu. Więc...... wniosek wyciągnij sama. Może to co dla Ciebie jest niedopuszczalne dla Twojego faceta jest normą wyniesioną z domu?

A czemu teraz M chce zmieniĆ wcześniejsze ustalenia? Spytałaś go DLACZEGO?

A za tekst, że sąd zasądził takie alimenty więc on musi się z tego wywiązywać ...... a dla drugiego dziecka to Ty musisz oszczędzać... powiesiłabym faceta za jaja. Skoro tak, zagroziłabym sprawą o alimenty na drugie dziecko ( to Wasze wspólne) argumentując to tym, że obojgu jego dzieciom należy się takie samo wsparcie finansowe!!!!

bo tęskni za synem, bo małolat ma źle u matki i chce mu zapewnić azyl u nas w domu (kosztem naszego spokoju psychicznego). Jak zaproponowałam M, że w takim razie niech się do ans przeprowadzi, lepiej teraz niż jak będzie "dorodnym" facetem i jak mamusia nie będzie sobie dawała  z nim rady(na własne życzenie). Że wygodniej, bo ja chce kupić działkę, wiec on będzie musiał jeździć w niedz. rano po niego i wracać wieczorem. Ze nie może nigdzie wyjechać na weekend. Ale głownie chodzi o to,ze małolat histerie urządza od czasu do czasu że chce z nami mieszkać(gdy jest zły na matkę) potem wszystko wraca do normy i już ie chce. A mój M obrońca uciśnionych, chce dzieciaka wyciągać bo ma w domu piekło.. Po paru awanturach w których zamieszani jesteśmy wszyscy mamusia się poprawia na parę tygodni i jego syn jest wtedy za mamusią znowu. No i tak na zmianę...

W tym wypadku też bym była za tym, żeby Jego dzieci były z nami cały czas. Po pierwsze mielibyśmy ( a na pewno ja) większy wpływ na Ich wychowanie. Po drugie, kiedy dzieci mieszkałyby z nami, M nie musiałby płacić EX alimentów, ich utrzymanie na pewno kosztowałoby mniej niż alimenty i prezenty razem wzięte. I też jestem zdania , że dzieci w tym wieku dałoby sie jeszcze wyprowadzić na ludzi. Za 4, 5 lat to bedą juz zdemoralizowane pannice i skończy sie to tak jak u Lusilju. Jednak mój M jest zbyt wygodny na to, żeby cały ciężar z codzienną opieką wziąć na siebie. Wie, że musiałby sporo spraw z dziećmi związanych ogarniać sam i wie, że poprzeczkę miałby wysoko przeze mnie ustawioną. Więc na pytanie czy nie chciałby walczyć o przejęcie całkowitej opieki nad dziećmi, odpowiada krótko NIE!