Być drugą i macochą

Kjim napisalas ze jest to forum dla drugich zon macoch. Podkreslasz czesto ze nie lubisz coreczek swojego meza. Mam nadzieje ze kiedys na tym forum pojawi sie nowa partnerka twojego eks. Ktora opisze jak wielkim problem dla niej sa dzieci jej partnera jak ich nie znosi, jakie sa okropne i wogole. Wiadomo ze nie chcesz tego by partnerka twojego bylego kochala twoje dzieci jak matka. Maja Ciebie, ale nie chcesz na pewno by byly obiektem zlych uczuc.

I znów się mylisz marza. Ale już przestałam się dziwić, bo przecież Ty nie umiesz czytać ze zrozumieniem.
Po pierwsze: M - nie jest moim mężem.
Po drugie: nigdy nie mówiłam , że nie lubię córek M za to nie cierpię byłej zony M, która swoim zachowaniem wpływa na moje życie.
Po trzecie: moje dzieci - bardzo lubią partnerkę mojego byłego męża. Wydaje mi się, że z wzajemnością. Sekret w tym, że ja nigdy nie nastawiałam dzieci przeciwko tej kobiecie ( w przeciwieństwie do byłej żony M, która robił to premedytacją). Zawsze powtarzam swoim dzieciom, że szacunek należy się zarówno ojcu jak i  Jego kobiecie i nie mają prawa źle się do Niej zwracać, ignorować Jej, mają się słuchać również Jej , bo wiem, że podczas nieobecności ojca, to ona sprawuje nad Nimi opiekę. 

Ale oczywiście, że chciałabym żeby pokochała moje dzieci. Niby dlaczego miałabym tego nie chcieć? Mają mnie, mają ojca i mają w swoim otoczeniu kilka innych osób do kochania. Mają M i kobietę ojca. Nie rozumiem Twojego toku myślenia. Wykazujesz się tym samym myśleniem co była żona M: "Matka jest jedna i dzieci nie mają prawa, kochać czy nawet lubić żadnej innej kobiety. Domyślam się, że jest to myślenie zakompleksionych kobiet, które są pełne obaw, że dzieci jakąś obcą kobietę mogą darzyć większym uczuciem niż matkę.

A ja lubiłam i lubię żonę mojego taty. Nie nazwałam jej nigdy macochą - brzmi to jak określenie starej, zrzędliwej baby, czarnego charakteru z bajki
Pani Ania zadbała jednak o nasze relacje. Nie wtrącała się w moje życie, nie wchodziła z butami, mogłam z nią wypić kawę, wyjść do kina, czy posprzątać razem mieszkanie - nie było problemów. Poznałam  ją jak miałam 13 lat, mieszkałam wtedy raz z mamą raz z tatą - takie ustalenia. Nigdy moja mama nie powiedziała o niej złego słowa, przynajmniej w mojej obecności, podobnie ona o mojej mamie, ich relacje są poprawne - na ploteczki się nie umawiają, ale kilka zdań jak się gdzieś widzimy na rodzinnej imprezie - ślubie kogoś z rodziny - zamienią, do gardeł się sobie nie rzucają.

Także nie generalizujcie, nie każda partnerka taty to zołza, tak jak nie każda pierwsza żona to ostatni parch żerujący na byłym mężu do końca swych dni.

kjim - jestem zdania, że tak da się poukładać. Ja razem z siostrą mieszkałyśmy do końca liceum dwa tygodnie z mamą, dwa z tatą - ani z jednym, ani z drugim nie miałam większych konfliktów. Po jakimś czasie nawet do tych przeprowadzek się przyzwyczaiłam. Pewnie przyczyniło się do tego to, że rodzice nie mieli innych dzieci poza nami, ani tata z Panią Anią, ani moja mama. A relacje jeśli się chce mogą być normalne i cywilizowane. Pani Ania ma syna z pierwszego małżeństwa - nawet razem studiowaliśmy w jednym mieście, przez jakiś czas wynajmowaliśmy mieszkanie - do dziś mówi, że moja mama robi najlepszy bigos świata ale pierogi to tylko Pani Ania

Mam nadzieje, że i u Was się poukłada. To, że ludzie się rozwiedli nie znaczy, że mają nagle pałać do siebie szczerą nienawiścią. Moi rodzice sądzę, ze się lubią. A wynika to z szacunku - jednak wiele lat razem spędzili, kolejne łączyły ich dzieci - ale to nie znaczy, ze każdy z nich nie ma prawa ułożyć sobie życia. Nie robili o kosztem nas - pewnie i jednemu i drugiemu było ciężko, ale nie mogę powiedzieć, ze miałam nieudane dzieciństwo. Skończyłam studia, chętnie odwiedzam rodziców, miło było widzieć jak razem tańczą na ślubie siostry, ale i bardzo miło spojrzeć jak tacie dobrze się żyję z Panią Anią.

Więc mam nadzieje, ze wiele z Was porzuci żal i gorycz, bo potem świetnie spojrzeć, ze mimo ze bywało różnie, można zapytać żony taty czy wybrać taki kolor czy taki na sukienkę, albo usłyszeć, że Twoja mama bardzo ładnie ładnie wygląda na tym czy na tym ślubie z ust partnerki ojca. Małe rzeczy, a sprawiają, ze człowiek wie, że o nic i z nikim nie musi rywalizować.

Kjim jak chcesz wiedziec to na poczatku malzenstwa taty z Da myslalam i chcialam by nasze relacje byly poprawne, przyjacielskie. To zona taty dawala nam odczuc ze zawalamy jej z siostra. Nie raz dala nam odczuc ze jestesmy kulo u nogi jej nowej rodziny. Jej pierwszy maz zmarl, chciala by moj tata adoptowal jej corke. Wspolnie maja dwoje dzieci. Z ojczymem mialam i mam dobre relacje, bardzo sie lubimy, tak jak moja mama z dziecmi ojczyma. Fakt moze w tym przypadku bylo latwiej z siostra mialysmy 18 lat a dzieci ojczym 17 i 23 jak nasi rodzice sie pobrali. Ps zona szwagra urodzila dzis dziewczynke.

marza2 - czy Ty nie informowałaś taty o tym, jak się czujesz? To on jest osobą, która wzięła na siebie ciężar Twojego wychowania i winien zapewnić Ci poczucie bezpieczeństwa i dbać, abyś dobrze czuła się w swoim domu.

Trudno winić obca osobę - a taką jest partnerka/żona ojca - odpowiedzialność ponosi rodzic. To on winien być między Wami mediatorem, ustalić pewne zasady współżycia skoro mieszkaliście pod jednym dachem.

Nie można zmusić obcej osoby do sympatii, nie chce mieć z kimś dobrych relacji - nie ma, tylko i wyłącznie jej decyzja i ona ponosi konsekwencję. Natomiast Twój tata jako rodzic był zobligowany zadbać o Ciebie - wysłuchać, starać się zrozumieć - nie jego żona.

Uważam, że od rodzica można oczekiwać bardzo wiele, ale od obcej osoby - wszystko zależy od jej woli i nastawienia.
Jak wybierałam kierunek studiów pytałam mamy i taty o ich zdanie, nie ich ówczesnych partnerów. Jak miałam jakieś problemy, scysje, a wiadomo, że się pojawiały, to brałam tatę i Panią Anię i otwarcie mówiłam to i to uważam, za nieodpowiednie. Tato, nie podobało mi się to, mówię to przy Pani Ani, bo nie chce, aby czuła, że wyrażam się o niej nieprzychylnie za plecami - tak zostałam wychowana. Zgłaszałam problem i zostawiałam tacie czy mamie do weryfikacji i zastanowienia się nad nim - a nie szukałam winnych w obcych ludziach.

marza2 w takim razie jest mi bardzo przykro. Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji. Skoro Twój tata widział jak jesteście traktowane, to czemu nie reagował mocnej? Skoro dziecku dzieje się coś złego każdy rodzic reaguje - tupnie nogą. Dla mnie to niepojęte. Dziecko nie jest produktem ubocznym związku i nie powinno się tak czuć, niezależnie czy rodzice są razem czy nie.

Mnie nigdy żona taty nie potraktowała w taki sposób, żeby dała mi odczuć, że nie jestem we własnym domu, czy że nie mam do czegoś prawa ect. Jasne, że nie zawsze się zgadzałyśmy, ale nie wyobrażam sobie, żeby mój tata widział, że ktoś mnie źle traktuje i taka sytuację tolerował - jest to wręcz nieprawdopodobne co mówisz, brzmi jak w matrixie

No chyba, że uważasz, że wybaczcie wyrażenie zasłużony opieprz jest złym traktowaniem, u mnie też się zdarzyło, że wróciliśmy całą trójką, ja, siostra i syn Pani Ani z imprezy narobiliśmy rumoru w mieszkaniu mamy to rano opieprz od niej, a potem nie mniejsza reprymenda od Pani Ani - bo tata był w delegacji, ale mama zdała mu relacje jak pociechy z 18-nastki Filipa - syna Pani Ani wróciły. I co miło nie było, ale racji i mamie i Pani Ani odmówić nie można było. Trudno, żeby w takiej sytuacji tata nas bronił, czy mama czy Pani Ania miały wzajemne pretensje, że opieprzyły nieswoje dzieci.

Ja tu też widzę sprzeczność, skoro miała dobry kontakt, skoro uważa, że ma cudownych rodziców to jak jej tata mógł nie zareagować? Jego żona była czarownicą i poczęstowała go miksturą tajemną powodującą zaćmę i niedowład intelektualny? Twój tata był od niej uzależniony mieszkaniowo albo finansowo?

Mialysmy 16 lat gdy tata sie ozenil, 5 miesięcy pozniej urodzil sie moj brat. Bylysmy prawie dorosle tata nie o wszystkim wiedzial. Rozmowa taty z DA dawala skutek tymczasowy. Nie byl zalezny finansowo i mieszkaniowo. Mieszkaja w domu ktory nalezal do mamy taty. Moi rodzice nie rozstali sie po przyjacielsku. Wyszla na jaw tajemnica ktora mama ukrywala przed tatą. Ich rozwod to byl koszmar. Normalnie udalo im sie ze sobą rozmawiac jak siostra zachorowala. Rozmawial z żoną wiele razy, ze powinna akceptowac ze ma dzieci z poprzedniego związku. Mowila ze się poprawi, chwilę bylo lepiej a potem wszystko wracalo do punktu wyjścia. Nie rozumiem tego ze, macocha nie mogla zniesc faktu naszego istnienia, a chciala by tata trakrowal jej corke jak swoje dziecko. Co za hipokryzja.

Czyli miałyście tyle lat (16) co syn M. On miał 15 kiedy zaczęliśmy się spotykać z M . Kiedy się poznaliśmy mieszkał z M w Jego domu. Jednak szybko wyczaił, że wraz ze mną pojawiły się obowiązki i wymagania, więc szybciutko zdezerterował do mamusi. Tak na prawdę nawet nie mieliśmy czasu dobrze się poznać. Ale u mamusi obibok ma nastolatkowy raj na ziemi, więc po co miałby się w ogóle fatygować i próbować choćby mnie poznać.   Z założenia kobieta ojca jest wredna, zła i podła, jakakolwiek by nie była, każda będzie gorsza niż mama. Myślę , że założyłyście z siostrą wspólny front przeciwko D, konflikt rodziców dodatkowo podsycał nienawiść do tej "z założenia zlej kobiety". Próbowałyście za wszelką cenę bronić SWOJEGO miejsca u boku ojca i wkurzało Was , że komuś innemu ojciec też poświęcał czas. Z postów wynika , że nienawidzisz córki D. Dlaczego? Bo miała Twojego ojca na co dzień? Bo Jej również poświęcał czas? Jego kolejnych dzieci , tych wspólnych z D, też tak nie lubisz?  Bo są? Bo pojawiły się na świecie?

Masz rację takie zachowania to patologia, której nie chcę w swoim domu. Ale oczywiście budzę tym obrzydzenie takich osób jak marza2, że nie chcę TAKIEGO pasierba w swoim domu i nie chcę by świadkami takich zachowań były mojej dzieci. Oczywiście , że rolę wychowawczą powinni pełnić rodzice (nie macocha i nie ojczym). Jednak w naszym konkretnym przypadku, od czasu gdy syn zamieszkał z matką, ojciec ma ZEROWY wpływ na jego wychowanie. Kiedy jesteś z dzieckiem/nastolatkiem na co dzień w domu,(lub tak jak to bylo u Was część czasu tu , część tam) możesz rozmawiać, tłumaczyć, wymagać pewnych rzeczy, wyciągać konsekwencje za złe zachowania, odbierać przywileje za niesubordynację. Możesz użyć któryś z w/w narzędzi do wychowania. Jednak w sytuacji kiedy dziecko/nastolatek na co dzień jest z matką, która na wszystko ma zlewkę, weekendowy ojciec nie ma takiego wachlarza możliwości i pozostaje jedynie rozmowa i tłumaczenie, które po synku spływa i nie odnosi żadnego skutku. Syn łże w żywe oczy i śmieje się ojcu w twarz. Póki ojciec jest zobligowany do płacenia alimentów na syna, zarówno matce jaki i synkowi nie znika uśmiech z twarzy. Obawiam się jednak, że jak tak dalej będzie zawalał szkołę to te alimenty szybciutko się skończą. Synek przestanie być dochodowym interesem mamusi, a stanie się uciążliwym utrzymankiem. Ciekawe czy również wtedy uśmiech nie zniknie z ich twarzy.

kjim - Nie rozumiem takiego zachowania. Chłopak w tym wieku doskonale powinien wiedzieć, że są wartości jakich nie da się kupić za żadne pieniądze i rodzina moim zdaniem, niezależnie od tego jak patetycznie to brzmi, jest. A to, czy jesteś partnerką jego ojca, panią ekspedientką w sklepie, sąsiadką z trzeciego piętra należy Ci się szacunek. Nie musi ani Ciebie, ani Twoich dzieci lubić, ale szacunek i kultura osobista to najważniejsza rzecz jaką człowiek z domu wynosi. Przykro mi, że chłopak w tej nieświadomości i zawziętości tak wiele traci, a pewnie straci jeszcze więcej. Sądząc po Twoich wypowiedziach można jednak być pewnym, że zarówno Twoja córka jak i dziewczynki Twojego męża będą inaczej patrzyły na takie schematy zachowania.

A alimenty nie są źródłem utrzymania - czy wreszcie ktoś to pojmie. Dziecko ma dwoje rodziców i oboje winni je utrzymywać. Jak dla mnie prawny obowiązek ich płacenia generuje takie właśnie patologię. Trzeba się zastanowić z kim chce się mieć dziecko, brać odpowiedzialność za swoje ruchy prokreacyjne, a nie później liczyć, ze państwo wpłynie na mój stan materialny dzięki prawnemu obowiązkowi. Dobry ojciec podobnie jak dobra matka będzie miało świadomość, że jest zobowiązane pomóc własnemu dziecku - wspierać je finansowo i żadne instrumenty prawne nie są mu do tego potrzebne. A teraz pewnie będzie lincz

kjim - powiedz mi, jak można być tak zakompleksionym i niepewnym siebie, żeby własnym dzieciom zabraniać lubić kobiety, która też się nimi opiekuje? Nie wiem jak jest u Was, ale jak mieszkałyśmy u taty było oczywiste, ze powiem dziękuje do kobiety, która robiąc swoje pranie, pierze i moje ubrania i mojej siostrze czy poczęstuje mnie obiadem skoro mieszkamy pod jednym dachem?

Mama by mnie chyba ze skóry obdarła, gdybym w tym czasie była niemiła dla żony taty. To normalne, że wraz z ojcem dzielili się obowiązkami. Nie było absurdu, że nasze rzeczy pierze tata, a ona swoje i syna - no bez żartów. A nic tak nie świadczy o rodzicach, jak kultura ich dzieci. I nic tak dobrze nie mówi o moich rodzicach, jak fakt, że mimo młodego wieku umiesz się zachować.

A była żona Twojego partnera - szczyt niedojrzałości. Współczuje, że musisz się użerać z taką jednostką. Pewnie tak trudno zrozumieć, że na plecach byłego męża nie da się przeżyć całego życia. A manipulowanie dziećmi, zamiast uczyć ich rozwiązywania samodzielnego konfliktów - poniżej krytyki. Dużo cierpliwości

Okazuje się, że można.

Podobnie uczę swoje dzieci. O kobiecie mojego byłego męża nikt nigdy nie usłyszał złego słowa. Wiem, że gdyby moje dzieci dostrzegły choćby grymas na mojej twarzy , kiedy opowiadają, że "ciocia" zrobiła pyszną zupę za szparagów (ja kompletnie nie umiem gotować), kiedy dzieci dostrzegłyby, że jest mi przykro z tego powodu, że ONA robi coś lepiej ode mnie....... konsekwencje mogłyby być dwie : albo moje dzieci następnym razem nie powiedzą Jej, że ugotowała pyszną zupę (może nawet odmówią zjedzenia), albo zjedzą, ale mnie niż nic nigdy nie opowiedzą na ten temat, zaczną mieć przede mną tajemnice. W tej sytuacji .... ubawiona powiedziałam, że cieszę się że ciocia dobrze gotuje przynajmniej od czasu do czasu zjedzą coś nie przypalonego :-)

Niestety od dziewczynek M, wiele razy usłyszałam: mama powiedziała , że jak nie chcę, to nie muszę u Ciebie jeść. Ok -  odpowiadałam, będziesz w takim razie siedzieć głodna.

Może dziewczynki jak dorosną inaczej spojrzą na całą te sytuacje. Powiem Ci, ze ja z perspektywy czasu jestem wdzięczna rodzicom, ze tak rozwiązali opiekę nad nami, ale kiedyś bywało, że irytowało mnie to ciągłe przenoszenie z jednego domu do drugiego. Teraz wiem, że dzięki temu miałam codzienny kontakt z obojgiem rodziców. Żona taty nie jest mi osobą obcą, mieszkając z nimi nie czułam się osobą trzecią. A i ona nas poznała i mogła szybciej zaakceptować sytuację, że bywamy w domu - jaki za jakiś czas nazwała mam nadzieje także swoim. (po rozwodzie tata został w mieszkaniu, gdzie się wychowywałyśmy, a mama kupiła inne lokum) - dlatego mieszkanie taty uważam, za swój dom rodzinny.

Jedyną osobą, jakiej nie lubiłam i to bardzo z wzajemnością była teściowa taty, jaka całej sytuacji nie rozumiała. Powiedziała kiedyś coś niemiłego o mojej mamie - że jak to tak porzucić swoje dzieci i pozwolić im mieszkać dwa tygodnie z ojcem - to spowodowało wybuch mojego taty i dość duże zgrzyty na linii tata-teściowie.

Życzę wytrwałości. Może w końcu ex zrozumie, że z życia Twojego męża nie znikną ani dzieci, ani Ty. I chcąc nie chcąc im szybciej się dogadacie tym dla Was wszystkich, i dla niej, i dla dzieciaków - myśle, ze wszystkich - dużo lepiej.
Swoją drogą wspólnie macie już całkiem niezłą gromadkę - pełen podziw.

Nie można nikogo do niczego zmuszać. Na siłę nic nie ma. Mają tatę, on ma być dla nich kimś ważnym w życiu. Partnerka ojca to towarzyszka jego, a niekoniecznie przyjaciółka jego dzieci. To jakie będą między nimi relacje, zależy tylko od nich. A przymuszanie do okazywania pozytywnych emocji przynosi tylko negatywne skutki.

Pewnie, że może. Uważam, że wcale nie musi lubić dzieci swojej partnerki. Wchodząc w związek obliguje się do tego, że będzie je tolerował. A ojca przecież mają. Czy mój tata traktował Filipa inaczej niż nas - tak traktował, tak samo jak Pani Ania inaczej traktowała nas inaczej jego. Czym innym są swoje dzieci, a czym innym dzieci partnera.

I zgoda, jego dzieci jego sprawa jak chce je wychować. Ty robisz to inaczej, masz inną perspektywę - dbasz, aby Twoje dzieci miały inne fundamenty.

marza2 od 178-u stron macochy piszą w tym wątku, co jest nie tak w ich relacjach. Odpowiedzi na swoje pytania znalazłabyś gdybyś przeczytała (ze zrozumieniem) wpisy od strony pierwszej.
Pofatyguj się odrobinę i przestań w końcu używać słów "powinna", powinien", "powinni". Ja też mogłabym odmieniać słowo "powinno się" przez osoby. W szczególności przez osobę Pani Exi. Ona powinna zrozumieć, że swoją postawą niszczy relacje dzieci z ojcem, sprowadza dzieci na złą drogę. Powinna być mądrzejsza, powinna być bardziej zaradna, powinna troszczyć się o swoje dzieci, powinna zacząć współpracować z ojcem dla dobra dzieci. Ale tego nie robi, więc i ja NIC nie powinnam, ani dla Niej, ani dla Jej dzieci.  A Ty masz problem i radzę Ci ( nie ja jedna): POWINNAŚ pogadać od serca ze SWOJĄ Macochą i wyjaśnić co było i jest w WASZYCH relacjach nie tak. Albo idź do psychologa.

Hh999 trzymaj sie, wiem ze jesteś berdzo zmęczona.  Ja przez pierwsze 3 miesiace zycia mojej córki chodzilam na rzęsach. W tym czasie nic nie liczylo sie po za nią, M powinien zrozumieć ze maly jest teraz najwazniejszy dla Ciebie. Nie powinien Cię obarczac problemami dziewczynek w tych pierwszych tygodniach. Niech porozmawia o tym,rodzicami,eks,rodzenstwem. Ty nie mozesz  sie zloscic za to ,ze on sie martwi o dziewczynke. Gdyby to byly twoja córka martwilabys się o nia nawet na sali porodowej.Życzę Ci wytrwałości i zdrowia dla Ciebie i Jana.

Marza2
bardzo dziękuję za życzenia trzymamy się z Jasiem dzielnie na razie

kitkaat
a już myślałam, że to tylko moja "eks" wzbija się na wyżyny złośliwości posyłając mi do domu, gdzie jest noworodek zakatarzoną córkę z grypą wirusówką. Na tyle perwersyjna sytuacja, że jeszcze podawałam dwa razy dziennie pasierbicy leki przeciwwirusowe... drżąc co z tego wyniknie dla mojego synka. Na szczęście złapał "tylko" katar, który go trzyma do dziś (czyli około 2 tygodnie z 4 tygodniowego życia), ale poryczałam się kilka razy jak przy karmieniu piersią charczał i dławił się, bo nie miał jak oddychać i jeść. Po tym wydarzeniu ostrzegłam mojego M, że jeżeli któraś z jego córek będzie chora, to ja pojadę do swojego mieszkania na weekend, bo nie będę narażała dziecka na infekcje.

Cześć dziewczyny!
Czytam Was od kilku dni, wreszcie postanowiłam się odezwać. Od ponad dwóch lat jestem w związku z moim EM. Jestem tą drugą, jeszcze nie żoną (ślub mamy w przyszłym roku) i prawie macochą dla 9 - latka mojego EM. Generalnie czytając, ile kosztuje Was użeranie się z byłymi żonami, powinnam być szczęśliwa, bo ex byłego podjęła decyzję o rozwodzie i dziś mimo, iż jest sama, nie miała chyba od rozwodu żadnego faceta, to jednak jest spokojna - nie manipuluje dzieckiem, sama się nie wtrąca. Po prostu cud, miód i orzeszki - w porównaniu do tego, co Wy musicie przechodzić. Jednak sam fakt, że istnieje i że muszę jej pośrednią obecność w naszym życiu znosić, czasami mnie trochę dołuje. Drugą kwestią są  wysokie alimenty i koszty utrzymania młodego - raz się je udało obniżyć (dogadali się, ale była to walka na twarde argumenty z przeszłości), ale stwierdzam, ze mój EM chyba naprawdę miał zaćmienie przy rozwodzie, że godził się na każdy jej kaprys (dla dobra syna).... no cóż dziś się musi z nią użerać, kiedy wydaje na utrzymanie ponad 2 tys miesięcznie, a jak prosi o jakieś ubrania dla młodego, to dostaje odp., że jakby miała mieć ubrania w takiej ilości, żeby dać EM cokolwiek, to musiałaby je dokupić. Dodam, że ona bardzo dobrze zarabiam, obecnie być może nawet lepiej od EM. Ehhhhh, rozumiem, ze samica i dba o młode, chyba każda matka ma taki instynkt, ale dlaczego nie można szczerze powiedzieć, że na to i na to potrzebuję tyle i tyle i po prostu taka kwota wychodzi, w związku z czym nie dostawać mniej na dziecko ... Nie jest to łatwy związek, ale chyba nie aż tak trudny, skoro była EM jest raczej emocjonalnym klocem i niewiele ją rusza, dlatego nie okazje w stosunku do mnie żadnych emocji - nie sądzę, by była o cokolwiek zazdrosna i całe szczęście dla mnie i mojego EM. Dlatego w sumie nie powinnam (oprócz kwestii finansowych) specjalnie narzekać. Młody już do mnie przywykł, mamy dobry kontakt, wypowiada się o naszej trójce w kategorii rodzina, wnioskuję, z jego zachowania, że dobrze czuje się w moim towarzystwie - ale chyba jak każda tutaj macocha, chcąc nie chcąc, tworząc wspólne gospodarstwo z EM uczestniczę w jego wychowaniu i mam związane z tym obowiązki. Czasami dopadają mnie pesymistyczne myśli, czy naprawdę chce mi się mierzyć z problemami, które dotykają rodzin patchwork i czy damy sobie radę z tym, co przed nami? np. wiek dojrzewania młodego + (mam nadzieję, już niedługo) nasze wspólne dziecko. Stany typu, że on miał już dziecko z inną i że przeżywał usg, szkoły rodzenia, pieluchy, wspólne wakacje, spacery, kolki itd. chyba mam za sobą, w każdym razie etap główny mam za sobą, czasem mi się przypomni, ale staram się tym nie przejmować. EM ciągle powtarza mi, że mnie kocha, że przecież nasze dziecko, to będzie nasze pierwsze wspólne dziecko, więc dlaczego miałby się nie cieszyć tak samo, kiedy urodził mu się syn. Staram się wymazać tamtą babę (mimo, iż EM ma z nią kontakt mailowy, smsowy w sprawie syna) z pamięci, nie porównywać się, nie myśleć o tym, co było - EM też mnie o to prosił, jak sam powiedział, to jest skończony etap, zamknięta księga, a ja mam się koncentrować na naszej przyszłości. Zaliczyłam w ciągu dwóch ostatnich dni zjazd, bo w weekend była komunia syna EM i miałam tę babę przed oczyma w kościele łącznie jakieś 2,5 h. Przywitałyśmy się z uśmiechem słowami cześć, tak samo się pożegnałyśmy, było generalnie miło, jeśli można taką sytuacje w ogóle tak określić, przywitałam się także z byłymi teściami EM - też jakoś było, chociaż ta była teściowa generalnie na stałe ma wypisany jakiś okropny grymas na twarzy. Wyszło ok, ja się specjalnie nie stresowałam, poznałam byłą w grudnia 2015 i nie denerwowałam się na to spotkanie, ale chyba po tym weekendzie uwolniły się jakieś uczucia, emocje, które trzymałam w podświadomości. Dobrze, że już po i że przed długim weekendem - to NASZ weekend, więc tym razem wyjeżdżamy sami połazić po górach pozdrawiam Was serdecznie D

Tendre77 dzięki za odpowiedź.
Jestem świadoma, że te prymitywne uczucia, które mną targają czasami to tylko i wyłącznie mój problem i sama muszę się z tym uporać.
Absolutnie nie przenoszę tej zazdrości na grunt kontaktów mojego EM z byłą, ani też na ich syna. Nigdy bym nie pozwoliła by mój problem miał stwarzać kolejne pomiędzy EM a jego byłą żoną, a co grosza ich synem. Myślałam nawet kiedyś o tym, że gdybym poznała ją w innych okolicznościach, to mogłaby być spokojnie koleżanką z pracy, ale wiem jednak o niej troszkę za dużo i nie podzielam niektórych zachowań wobec EM mimo, iż on naprawdę jest bardzo spokojny i zrównoważony i właściwie nie wiem dlaczego była EM tak reaguje albo nie reaguje w ogóle, kiedy trzeba jej reakcji.
Ona też właściwie może powiedzieć, że nie odczuwa mojej obecności, nigdy z nią nie rozmawiałam, nie mamy wobec siebie wzajemnie żadnych pretensji. Jeśli ktoś coś słyszy ode mnie (tj. narzekania) to tylko EM. Wiem, że ona nie zniknie i wiem też jak bardzo potrzebuje jej syn EM i dlatego rozmawiając z synem EM, kiedy rozmowa schodzi na temat mamy ( a wiem od młodego duuuużżżżo, bo nawet przechodząc alejką w Rossmanie, słyszę stale: a mama używa tego szamponu tego żelu, ma taki kolor lakieru do paznokci:)) zawsze odpowiadam naturalnie, bez żadnych negatywnych emocji, ale co do ich chwil spędzonych wspólnie to jednak to życzenie ich zakopania głęboko pod ziemią pozostawiam aktualne, mimo iż się tego zrobić nie da Wiem, ze EM bardzo kocha swojego synka i w związku z tym utrzymuje z nią dobry kontakt i w sumie dobrze to o nim świadczy. Mnie wkurza tylko czasami, w jaki sposób była EM się w stosunku  odnosi albo wręcz olewa (tj. nie odpowiada na maile, sms, nie odbiera tel) w bardzo poważnych tematach (jak np. stan uzębienia ich syna, kiedy młody wraca od matki z tygodniowym osadem na zębach, a EM zbiera opieprz u dentysty, że jak można tak niedomyć zębów i że ich tydzień musiał nie szorować), mimo iż EM naprawdę stara się bardzo dbać o syna. Rzutuje to poniekąd na mnie, bo jeśli on się czymś martwi, na coś wkurza albo ma problem i nie pała optymizmem i radością, to naturalnie te emocje pośrednio mi także się udzielają.
Ale co do zasady nie mogę narzekać, myślę że wiele zmieni założenie naszej wspólnej rodziny. Synek EM jest na razie pozytywnie nastawiony do tworzenia naszej rodziny, mam nadzieję że tak pozostanie, chociaż nie łudzę się że żadnych problemów z tym związanych nie będzie.
Oprócz zastrzeżeń w kwestii wychowania syna, które ma do niej EM, to w zakresie naszego związku z EM mam na serio spokój.  Nieczepliwe, spokojne EX też istnieją ! pozdrawiam

Chyba wypowiedziałam te wszystkie dobre słowa nt. ex mojego m w złą godzinę. Może ją jednak coś ruszyło po Komunii, która była w weekend bo odnotowuje dziwne ruchy w jej zachowaniu w tym tygodniu, których to ruchów wcześniej nie było, a ponadto młody zachowuje się nienaturalnie w stosunku do swojego taty, szkoda bo w weekend był kochanym dzieckiem, a nie próbującym imponować mamie małym - dorosłym. Nadal jestem dobrej myśli, że ex poradzi sobie z słabszą formą sprzed komunii i wszytsko wróci do normy. Choć jestem w stanie ją zrozumieć, ma 38 lat i od rozwodu czyli od 5 lat jest sama, ma syna i pracę, której się max. oddaje.
Btw dziewczyny - te które jesteście w podobnej sytuacji tj. tata z dzieckiem w pakiecie:) jak dzieci Waszych partnerów/mężów przyjęły rodzeństwo z Waszych związków? Z jakimi problemami się mierzyłyście/mierzyliście wraz z mężem/partnerem ?

I jeszcze temat dzieci z nowego związku
1. u mnie dziewczynki przyjęły brata pozytywnie - myślę, że gdyby miały siostrę byłyby bardziej zazdrosne, a chłopak to chłopak - jak same powiedziały "Jaś będzie trzymał z tatą, bo to są chłopaki"... przytaknęłam im, że pewnie będą mieli swoje sprawy tak jak gra w piłkę czy ping-pong, tak jak one mają swoje "babskie" sprawy z mamą
2. dość długo pracowaliśmy nad dziewczynkami, aby je oswoić z perspektywą posiadania brata - z ich punktu widzenia trochę się zmieniło, ale to detale - np. rano już nie wygłupiamy się wszyscy w łóżku, bo tam śpi Jaś, zatem one przychodzą i kładą się cicho i czekają aż się obudzi, a potem asystują w jego toalecie. Natomiast nie zadziało się jeszcze nic co by spowodowało zgrzyt
3. coś się zadziało z młodszą pasierbicą. Ona zawsze była młodsza, jej dużo uchodziło na sucho - po prostu mała dzidzia. Jak się urodził jej przyrodni brat straciła przywileje najmłodszego dziecka, poza tym M jej mocno nadskakiwał, aby pozyskać jej względy (ona jest bardziej emocjonalnie związana z matką i ma jakąś formę urazu do M - kiedyś wypaliła, litanię żali do niego na zasadzie "to ty zostawiłeś mamę jak byłyśmy malutkie i nie dajesz mamie pieniędzy" - co jest ćwierć-prawdą przekazaną dziecku przez matkę). Od kiedy jest Jaś ona czuje się trochę zagrożona i wygłupiona i stara się o względy M jak nigdy.... jest dla niego milsza, dąży do kontaktu (na który jeszcze kilka miesięcy temu okazywała, że ma zlew)....
4. ja też odetchnęłam, bo nie muszę grać "dobrej macochy" w każdej sytuacji nawet kiedy nie mam ochoty.... czyli, kiedy któraś z nich ma ochotę na grę planszową, to ja nie muszę zmuszać się do grania (a chętnie wtedy poczytałabym książkę), tylko w majestacie prawa robię smutną minę i mówię "bardzo chętnie bym pograła, ale zaraz muszę przewinąć i nakarmić braciszka, co zajmie około godziny. Ale jak uśnie to chętnie z Tobą pogram" - oczywiście one chcą grać natychmiast, dlatego na szczęście mogę się skutecznie wymówić koniecznością opieki nad dzieckiem

niestety nowe dziecko to jeszcze bardzo świeża sprawa, więc z pewnością przyjdą kolejne problemy z zazdrością, frustracją itd. Na szczęście między nimi jest nie tylko różnica płci, ale duża różnica wieku, więc kiedy mój syn będzie miał lat 10, jego siostry będą miały odpowiednio 20 i 18 lat .... więc dużo kwestii będzie można wyjaśnić "one są od ciebie starsze i mogą więcej" itp.

marza2
Jaś ma miesiąc, a one nie są do końca posłuszne i pomimo, że wiedziały że nie mogą go nosić "chciały Jasia przynieść bo płakał"... ale zapewniam, że gdyby to były moje siostrzenice, kuzynki "krwi" itp., to również nie byłoby pozwolenia na podnoszenie.... tylko że nie mam w rodzinie dzieci w takim wieku i tego nie zweryfikuję

Kjim i Hh999 wiadomo dzieci są nieobliczalne i trzeba uwazac by nie zeobily mniejszemu dziecku krzywdy. Twoj syn byl maly i nie zdawal sobie sprawy jak wielką krzywdę moze zrobic siostrze. Pasierbice Hh999 są juz w takim wieku ze powinny miec "swój rozum". Jest różnica czy to twoje dziecko czy nie, oboje dzieci darzy sie tym samym uczuciem. Pewnie bylas zla na syna jak uderzył siostrę, ale to nie sprawilo ze przestalas go kochac. Dla Hh999 Jan jest numerem 1 i jak czuje, ze malemu cos grozi to budzi się w niej niechęć do pasierbic. Jak pisalam W urodzila dziewczynkę ponad tydzien temu. Rozmawialam z Dorotą mowila mi ze woli trzymac się z dala od siostry by nie wkurzyc macochy.

Wiem ze nie napisala ze czuje do coreczek męża niechęć. Sama na początku byłam przeczulona na punkcie córki z czasem to przechodzi. Wydaje mi sie ze Hh999 w tej sprawie wyolbrzymia swoje lęki, gdyby to byly jej córki jej strach bylby mniejszy ze dziewczynki zrobią coś małemu.

marza2
przemyślałam co napisałaś i niestety zupełnie nie masz racji. Co wzbudza moją frustrację? Otóż konieczność i chęć bycia "dobrą macochą".... Nie mam ochoty na to, żeby 10 letnia dziewczynka prowadziła wózek w lesie, bo robi to niewprawnie i szarpie dzieckiem, a ............ robię to, bo mnie o to prosi M, bo prosi bo "dziewczynki chcą i bardzo Jasia kochają"....... swojemu dziecku powiedziałabym "NIE" i byłoby po krzyku. A tak jak powiem NIE to muszę uzasadniać, bo inaczej wyjdę na "złą macochę". I tak - M zadowolony, pasierbice zadowolone, a ja z odczuciem niesmaku, że zmuszam się do czegoś na co nie mam ochoty.... zupełnie.... i przysięgam Ci, kieruje mną tylko i wyłącznie dobro Jasia, bo nie chcę żeby nim szarpano, ciągle go dotykano po twarzy i główce - potem mam wieczorem dziecko wykończone i tak pobudzone, że nie możemy go uśpić. Dobija mnie, że oczekuje się ode mnie, że jako "dobra macocha" będę wciągała dziewczynki w opiekę nad Jasiem, nie w stopniu w jakim ja uważam za stosowne, a w stopniu jaki wynika z ich potrzeb.
Oczywiście "walczę" o pewne kwestie. W niedzielę o 4 rano, Jaś wisi na piersi, ja rozchełstana w koszuli nocnej, z plamami mokrymi na biuście (z przyczyn wiadomych), wykończona po wieczornym usypianiu go, a tu do sypialni wali starsza dziewczynka położyć się z nami do łóżka.... M chciał ją wziąć, ale ja zaprotestowałam - jest do cholery 4 rano, Jaś się kręci, ja się męczę a tu jeszcze do łóżka pakuje nam się pasierbica, bo akurat się obudziła na siku i ma ochotę z nami spać. Mówię - MM, to 4 rano, przyjdź o 8, my tu mamy środek nocy i opiekujemy się Jasiem.... poszła obrażona...

Ciocia –ola nie masz łatwej sytuacji. Ja niestety nie będę dobrym doradcą, mimo iż jestem 2,5 roku w związku od ponad 1,5 roku mieszkam z moim M i w związku z tym co środę i drugi weekend także z jego synem, to brak mi mimo wszystko dystansu, który tak jest potrzebny w takiego typu związkach.
Mam ostatnio chwile zwątpienia czy podołam jako żona, matka naszego wspólnego dziecka w takiej konfiguracji. Uderzyło mnie, ze piszesz o sobie, ze czasami czujesz się jak matka (tzn. w tygodniach kiedy macie córkę męża). Ja niestety także daję się wciągać  w taką rolę choć nie powinnam, a później obrywam. Dbanie o nieswoje dzieci, jest początkiem innych problemów i wkurw…się, że ma matkę i ojca, którzy powinni interesować się że 9-latek ma próchnicę w zębach stałych, że od 4 lat regularnie  3 – 4 razy sika do łóżka, że jest to stres na każdych wakacjach, bo zdarzało się że moczył łóżko hotelowe….
Chciałoby się mieć takie rzeczy w dupie, a jednak kiedy kolejny raz się zmoczy, to czujesz nieprzyjemny zapach z jego pokoju już w holu – nie da się od tego odizolować. Mój M biega po lekarzach, sprawdza nerki, pęcherz, bo mu powiedziałam, że to jest raczej już niepokojące, że od 4 lat nic się nie zmienia (musiałam mu powiedzieć, ze ma umawiać go do lekarzy i kolejno eliminować przyczyny, ale jest zadaniowcem – jak mu powiesz to zrobi wszystko, tylko jak to facetowi trochę ma trudności, żeby sam na takie rzeczy wpaść) za to matka, której powinno tak samo zależeć, ma to w dupie totalnie, miała z nami robić pomiary tego sikania i nic kompletnie zero reakcji, do dentysty z młodym chodzić nie chce, rachunkami za leczenie, które kosztowało 800 zł za 5 wizyt, też się nie chcę dzielić, mimo wysokich alimentów, za to uczy młodego snobizmu, biegając po restauracjach sushi i z najlepszymi owocami morza (słowa 9-latka).
Qurwa mam ją w dupie, nie chcę o niej myśleć, chce spokojnie żyć z moim M mieć, rodzinę, swoje sprawy, psa i normalne, normalne życie. Ale niestety mimo tego, że moja ex nie jest wtrącająca się, to przez weekend doszłam do wniosku, że może lepsza jest wtrącająca się, ale dbająca o dziecko – ta ma sprawy zdrowia, kompletnie w dupie – wszystko zostaje na naszej głowie (czyt. w dużej mierze mojej, bo jako jedyna w tym trójkącie zastanowiło mnie dlaczego młody wciąż się tak moczy i zmotywowałam M żeby poszedł z nim do lekarza). Możecie pisać że się za bardzo przejmuje, ze powinnam olać, ma ojca, niech się ojciec martwi, ale nikt mi nie powie że stękające z bólu zęba dziecko, w piątek o 20, kiedy wspólnie spędzamy wieczór i nagle M rzuca wszystko i obdzwania kolejno wszystkich możliwych dentystów w okolicy, bo na drugi dzień dziecko wyjeżdża na obóz na tydzień, nie ma wpływu na mnie, kiedy jesteśmy akurat w tym czasie razem…. Musiałam się wygadać, na serio mam qur… dość tego układu czasami, marzę o tym by mieć normalny związek, bez takich problemów, a z drugiej str czy mam karać siebie i M , kiedy my się dogadujemy i jest nam razem dobrze, za to że sobie wybrał leniwą i wygodną małżonkę ????
Potrzebuję nabrać spokoju, dystansu, doceniania i cieszenia się z własnego szczęścia i zaakceptowania, ze niestety jeszcze kilka lat ona będzie, będą alimenty na wysokim poziomie, będą dodatkowe koszty i dogadywanie świąt, długich weekendów, rezygnacja z wspólnych planów na rzecz młodego itd. – i może jak to wszystko przejdziemy – to będzie nasze dziecko, rodzina, nasz dom z młodym, ale bardziej samodzielnym, świadomym, dokonującym samodzielnych wyborów, bez ex w tle, bez dogadywania się z nią, ustalania i wkur… się kiedy wymownie, jak zawsze milczy, kiedy chcesz coś ustalić. Jeszcze trochę.
Ufff lepiej mi jak się wygadałam, nawet tak on- line