Być drugą i macochą

Cześć Macochy. Powiem Wam coś, bo nie wytrzymam.
Pamiętacie ile razy bluzgałam tu na Exową, że Nam w życiu miesza, ze się wtrąca, ze psuje plany itd. Pisałam Wam ile razy oberwałam od M, za to że się czepiam.
ON nigdy nie doświadczył tego i nie rozumiał jak to jest. Zawsze z Exem jakoś się dogadywaliśmy i nie było dotychczas problemów.
Do teraz.
Mój Były właśnie namieszał nam w życiu. I  to sporo. Reakcja M - bezcenna :-) Sama jest wkurzona na Byłego, ale reakcja M na to wszystko mnie rozbawia w tym momencie i jest świetnym pocieszeniem :-))
Bluzga na Niego od rana, psy na Nim wiesza, jest tak wyprowadzony z równowagi jak dawno nie był. Bawi mnie to , bo kiedy ja bluzgałam na Jego Exową to mówił, "co się czepiasz". To moje sprawy., Ciebie nie powinny dotyczyć. A teraz nagle sie okazuje, że sprawy Byłego to nie są tylko MOJE sprawy. To są NASZE sprawy i M się z tym źle czuje i go to wk...wia i tak dalej.....

Nosił wilka razy kilka.... ponieśli i wilka. Teraz może w końcu M zrozumie dlaczego tak bardzo mnie irytowało, kiedy Exowa burzyła naszą sielankę :-)))

bo wszystko w życiu dzieje sie po coś
jak exowa robiła jazdy to głownie cierpiałaś Ty ,bo to w końcu obce problemy ,mnie tez złoscilo wiele spraw kiedyś ,zwlaszcza gdy usilowano podporzedkowac mój plan dnia,czy jakieś święta pod czyjeś ( czytaj exowej a potem jej coruni) widzimisię, z tego co pamiętam to ja sie nie dostosowywałam ,powiem szczerze z czystej przekory ,

u kijm facet przyzwyczajony do braku problemow ze strony exa ,wszedl w sytuacje komfortową,dostosowywać sie nie musial, to raczej wszyscy musieli dostosowywać sie do jego przeszkód a tu   nagle zdziwienie i bardzo dobrze,ma okazje zobaczyć jak to jest z tej drugiej strony

Kjim, bądź dobra, nie gaś faceta to miło, że się stara i walczy w Waszej sprawie

Hh999, czy Ty nie miałaś takiej małej satysfakcji , gdy w czasie świąt młode w obecności rodziny dały taką plamę?
Bo ja miałam Wybacz jestem tylko biernym obserwatorem, czytam Wasze posty i trzymam za Was kciuki, ale gdy przeczytałam Twoją relację z rodzinnych świąt, to zastanawiałam się, czy po za zażenowaniem (mam na myśli M i jego rodziców) spowodowanym zachowaniem dziewczyn, ich ojciec i dziadkowie pokusili się o jakąś refleksję.
Napisałaś, że zapanowało milczenie i konsternacja ale zastanawiam się, czy oni skonstatowali, że to jednak ich zasługa do kompletu z ex?

Czytając to, co napisałaś (święta), nawet trochę zrobiło mi się żal M, ale obawiam się, że gdyby nie obecność Twoich rodziców, wszyscy (po za Tobą), przeszliby nad tym do porządku dziennego.
Masz rację, że należy wykładać dziewczynkom kawę na ławę, co czarne, a co białe. Pociechą jest to, że młode z pewnością nie zrobiły tego z premedytacją, tylko bezmyślnie, kierując się przyzwyczajeniem i złymi nawykami.

Hh999, przede wszystkim, trzymaj się zdrowo, teraz koncentruj się tylko na sobie i dzieciątku.
M poradzi sobie, bo musi. Może dojdzie do wniosku, że w walce o miłość córek (jak smutno to brzmi) warto zagrać kartami ex.
Oprócz prostowania dawnych błędów wychowawczych, konsekwentnej pracy nad dziewczynkami, może trzeba pokazać drugą stronę medalu.
Nie mam na myśli buntowania dzieci przeciwko matce, choć jak widać ex stosując taką "brudną grę" odnosi "sukces". Co prawda to pyrrusowe zwycięstwo, ale widać nienawiść do byłego męża przesłania jej zdrowy rozsądek.
Może w takich okolicznościach M powinien po prostu pokazać córkom czarno na białym ile pieniędzy płaci na nie mamusi, może też zdecydowałby się na powiedzenie im wprost, jak czuje się w sytuacji, gdy córki jasno dają mu do zrozumienia, że kochają go w zamian za prezenty.
Trzymaj się Hh999, za chwilę będziesz mamą, trzymam kciuki

Hh999 powodzenia mam nadzieje ze ty i maly bedziecie zdrowi.

cześć dziewczyny
jestem w szpitalu nadal, rozpisana do cc na poniedziałek. Jaś miał jakieś zaburzenia tętna i taką decyzję podjęli lekarze. Mi to ganc ganc pomada, a najbardziej się cieszę, że w poniedziałek będę miała synka koło siebie

Myślę, że dzieckiem powinien porozmawiać przede wszystkim ojciec, bo to on wprowadza nową osobę do ich życia (do życia dziecka także). Dobrze, gdyby matka dziecka zaakceptowała tę sytuację i nie nastawiała negatywnie dziecka do ojca i jego nowej partnerki. Jeśli mają z tym problem, mogliby udać się wspólnie (rodzice) do psychologa po poradę, jak rozmawiać z dzieckiem w tej sytuacji.
Niepokojący jest jednak stosunek nowej partnerki do dziecka. Ona może mieć stosunek obojętny, jednak nie uniknie kontaktu, jeżeli już to robi, to faktycznie nie wróży dobrze (moim zdaniem). Czy ona w ogóle poznała dziecko, czy zawsze wyjeżdża w czasie gdy ono odwiedza ojca?
Jeśli się pobiorą, to najprawdopodobniej będą mieli wspólne dzieci, czyli rodzeństwo przyrodnie dziecka z pierwszego małżeństwa. Nie wyobrażam sobie sytuacji, żeby pierwsze dziecko było izolowane od nowej rodziny ojca, bo partnerka ma obojętny stosunek, czy wręcz nie akceptuje, ignoruje i unika.
Myślę, że przede wszystkim ojciec dziecka powinien ustalić pewne sprawy z nową kobietą, nie godzić się na rugowanie swojego dziecka z nowego związku, a raczej rodziny, a dopiero potem dogadać się z dzieckiem i byłą żoną.

Nie sugerowałam, żeby ojca wysyłać do psychologa, ale raczej obydwoje rodziców w trosce o dziecko, ale jak widać sytuacja jest napięta, co niestety odbija się na dziecku. Czy matka nie może w tej sytuacji poinformować dziecka, że ojciec będzie miał nową żonę?
Jeśli chodzi o choroby na które dziecko zapada będąc u ojca, przyczyną może być stres, który dziecko odczuwa.

Hej, a kim Ty jesteś ze boisz się o to dziecko ?
Skoro ojciec nie tłumaczy synowi..to powinna matka jeżeli jej zależy szczerze na synu a nie na toczeniu walki z ojcem.
Co do zachowania dziecka - agresji - może to być wynik ogólnej sytuacji w jakiej pozostawiają go oboje rodzice.
To że ojciec czegoś tam nie robi według Ciebie czy opinii matki, nie czyni z niej anioła ...jak dla mnie to największą krzywdę wyrządza swojemu dziecku właśnie ona. Zachowanie exa nie zobowiązuje ją do solidarności z nim" on nie mówi to ja też nie będę ".. w Twoich postach czuć (widać ukrywaną)  niechęć do narzeczonej tego faceta.
Jak pisała Tendre- to ojciec jest odpowiedzialny za wychowanie i opiekę .
Może ona usuwa się z domu na prośbę tego faceta ? a może dziecko źle reaguje na jej obecność ???  z pewnością matka bardziej interesuje się exem i jego narzeczoną niż własnym dzieckiem.. Co do psychologa - aby mógł zdiagnozować prawdziwe powody zachowania dziecka musi mieć ogromne doświadczenie i poznać całokształt otoczenia dziecka... Tu jasno wskazujesz że to wina ojca .

Mam wrażenie że to Ty sama jesteś tą matką. .. ślub nie da Ci spokoju jeśli sama o niego nie zadbasz. To nie inni nas niepokoją "przez 5 lat"..to my sami sobie robimy,  pozwalając by słowa czy czyny innych rządziły naszym życiem, emocjami ...

Ale to jego związek. Może jest w nim szczęśliwy. Nie zawsze z zewnątrz jesteś w stanie to ocenić. Chociaż z twoich słów przebija satysfakcja i przekonanie, że pewnie jego obecna jest zazdrośnicą i jest mu gorzej. I twoje przekonanie, że problemem ojca jest jego nowa partnerka. Koniecznie szukasz potwierdzenia, że jest problemem.

Abstrahując od tego... spotkanie z psychologiem i udział jego przyszłej żony, a obecnej partnerki jest jej dobrą wolą. Oczywistym jest, że dla matki i ojca dziecko jest dobrem. Ale nie mieszaj do tego jego przyszłej żony - będzie chciała to pójdzie, zaproponować można, ale jej odmowa także powinna być uszanowana.

Twoje słowa brzmią trochę jak prowokacja. Dorośli muszą...

poszukiwaczek

po pierwsze nie wiemy kim jestes dla tego dziecka,twoje podejście do tematu sugeruje ze wlasnie matka tego dziecka,satysfakcja z jaka wypowiadasz sie o nieudanym życiu faceta i jego niefajnym zwiazku jednoznacznie na to wskazuje
moze zamiast tego zajelabys sie uświadomieniem dziecku nowej sytuacji,przecież jego dobro jest dla ciebie nadrzędne...chyba....

co za problem wyjasnic mu to ze w życiu ojca pojawi sie nowa zona,nie wymaga to chyba od ciebie aż takiego poswiecenia
osobna sprawa to twoje wymagania wobec tej kobiety,w razie chorob twego dziecka nie ma ona wobec niego żadnych obowiązków,twój byly chyba jest na tyle gramotny żeby podać leki czy zawieść dzieciaka do lekarza,no bo jeśli nawet to go przerasta to zwyczajnie trzeba wnieść o ograniczenie wladzy rodzicielskiej i widzenia w twojej obecności,skoro uwazasz ze przebywanie w domu stanowi zagrożenie dla zdrowia dziecka
skoro dziecko dotąd spokojne przejawia agresywne zachowania to rob z tym cos Ty a nie oglądaj sie na ojca ,skoro taki beznadziejny

chyba za bardzo skupiasz sie na rozkładaniu na czynniki pierwsze nowego zwiazku exa ,zamiast dbać o dobro dziecka,rozumiem ze im jemu gorzej tym tobie lżej

HH9999 , Jasiowi życzę dużo zdrowia, Tobie również, ale przede wszystkim wytrwałości.

Trochę potrwa zanim dojdziesz do siebie. Teraz jeszcze masz prawo być rozdrażniona, przewrażliwiona, bardziej na wszystko wyczulona. Hormony i instynkt macierzyński robią swoje :-)))
Zachowanie pasierbic będzie się zmieniać i to mówiłyśmy Ci wcześniej. Zazdrość najmłodszej i strach, że już nie będzie najmłodszym oczkiem w głowie będzie powodować u Niej różne, skrajne zachowania. "Przyklejanie się" do tatusia jest teraz, bo jest ogłupiona sytuacją, ale przewiduję również skrajność w drugą stronę (łącznie z tupaniem nóżkami i wyzwiskami w stronę taty, w celu zwrócenia na siebie uwagi). O takie reakcje na pewno "zadba" mamusia.    Starsza,sądzę przejdzie to łagodniej , bo Ona jest wciąż najstarszą siostrą tego towarzystwa i tego nikt Jej nie zabierze :-). Ale Ty też się zmienisz. Wszystkie relacje trzeba będzie poukładać na nowo. Póki co, ciesz się maleństwem i odpoczywaj :-*

Gratuluję   jesteś teraz mamą, Wasze dzieciątko jest maleńkie, Ty zmęczona i M powinien dbać o to, żeby odciążać Cię od problemów związanych z jego córkami.
Dużo zdrowia Wam życzę.

dzięki dziewczyny... na razie wszystko odłożone na bok, zajmuję się, a właściwie "uczę się" Jasia

Gratuluje Kjim ze eks dala wam spokoj. Mam pytanie a co z dziecmi twojego partnera? One tez sie od was odczepily w koncu do tego dazylas. Nie rozumiem dzisiejszych facetow ktorzy pozwalaja na to by dzieci partnerki byly wazniejsze niz jego wlasne dzieci.

Nie rozumiem tego. Twoj partner musi znosic twoje dzieci codziennie. Ty nie mozesz z jego dziecmi przebywac nawet 1 weekend w miesiacu. Traktujesz je jak zlo ktore zaplatalo sie w waszym zyciu. Dziwie sie twojemu partnerowi ze sie z toba nie rozstal lub nie zazadal by twoje dzieci zniknely z waszego domu. Ty chyba serca nie masz ze tak zle myslisz o pasierbach. Wiem zostane za chwile zlinczowana przez twoje przyjaciolki z forum. Pisalas ze jego dzieci sa takie niegrzeczne wierzyc mi sie nie chce ze sa takie zle. Partnerka twojego bylego tez tak zle mysli o twoich dzieciach.

Kto powiedział, ze musi znosić moje dzieci codziennie?

Mogę. Ale nie chcę.

To nie moje dzieci, wiec traktuje Je jak każde inne dzieci.

To jest mój dom, a mój Partner przebywa w Nim z własnej woli. Jak Mu coś nie pasuje to się wyprowadza (robił tak już nie raz). Ale widać jakaś magiczna moc ściąga Go spowrotem i wraca.

Mam serce, co nie przeszkadza mi w trzeźwej ocenie sytuacji, w której się znalazłam i w racjonalnym postępowaniu. Skoro dzieci są niegrzeczne i nikt nie dba o to, by były dobrze wychowane, to przecież ja tego robić nie będę, bo Ich rodzicem nie jestem. Ale to nie znaczy też, że mam pozwalać na niesubordynację, ignorancję i brak poszanowania zasad panujących w moim domu i tolerować brak dobrych manier oraz arogancje ze stronych tych dzieci. Jak Ty kogoś nie lubisz to zapraszasz go do własnego domu, czy starasz się unikać kontaktów z taką osobą? Jak ten ktoś obrażałby Cię w Twoim domu, ignorował i robił coś, co by Ci się nie podobało, to nadal byś tę osobę chciała gościć w swoim domu? Bo ja nie. I kropka.

Nie wiem czy komuś jeszcze będzie się chciało z Tobą dyskutować :-)

Nie musisz wierzyć we wszystko. Twoja sprawa w co wierzysz.

Nie wiem . Nigdy z Nią nie rozmawiałam.

Z doświadczenia. Z 4 letniego doświadczenia.

Jak ktos jest dla Ciebie nie miły, opryskliwy, wredny to zapraszasz go do własnego domu, czy starasz się unikać kontaktów z taką osobą? Jak ten ktoś obrażałby Cię w Twoim domu, ignorował i robił coś, co by Ci się nie podobało, to nadal byś tę osobę chciała gościć w swoim domu?

Jako największa zołza tego wątku musze napisać kilka zdan
nie rozumiem czemu macocha MUSI chciec przebywać z pasierbami,chciec poświęcać swój czas,energie,finanse cudzym dzieciom,wreszcie musi te cudze dzieci lubić mimo wszystko,nie ma mieć prawa do własnego zdania,do własnej wygody,do dysponowania,własnym czasem tylko dlatego ze jej obecny maz czy partner kiedyś dokonał durnego wyboru i z jakiegoś zwiazku ma dzieci,ok ma te dzieci wiec niech się z nimi spotyka ,niech im poswieca czas ,energie ,finanse ale niech mnie nie wciąga w to szczęście ,ja mężowi nie bronilam kontaktow,zaangażowania itp ale po tym co zgotowala mi jego corka ani myślę mieć jakikolwiek kontakt z nią,przecież nie musze,jest tyle fajnych rzeczy które mogę robić w wolnym czasie,nie mam zamiaru umartwiac sie i robić cos wbrew sobie, nikt i nic mnie do tego nie zmusi

To nie moja sprawa czy planujesz potomstwo czy nie. Nikogo nie powinno to obchodzic, ale tak sie nie zarzekaj mloda jestes wszystko moze sie zdarzyc jeszcze

Zacial mi sie telefon i wyslalam wiadomosc kilka razy przepraszam. Od jutra do wtorku bedzie u mnie siostrzenica. W sie uspokoila dala malej spokoj zav2\3 tygodnie rodzi. Mam nadzieje ze po porodzie nie zmieni sie na gorsze. Nie moge na nia patrzec jak cieszy sie z tego ze za chwile urodzi. Ja przez nia stracilam swoje dziecko.

marza2 patrzysz na problem macocha - pasierb bardzo jednostronnie. Jesteś zacietrzewiona z powodu sytuacji w jakiej znalazła się Twoja siostrzenica.
A przecież każda sytuacja jest inna. Ja także znam z opowiadań historie, gdzie wdowiec z dzieckiem, lub dziećmi ożenił się ponownie i faktycznie jego dzieci trafiały na prawdziwe macochy jak ze złej bajki. Tylko, że w tych przypadkach główną winę ponosił ojciec, który w trosce o własny tyłek i dobre układy z nową żoną pozwalał poniewierać własnymi dziećmi przymykając oko na poczynania swojej żony i samemu je zaniedbując.
Myślę, że w podobnej sytuacji jest Twoja siostrzenica, nie wiem na ile jej ojciec ją zaniedbuje, o ile w ogóle tak jest.
Jeszcze w szkole podstawowej miałam koleżankę, której zmarła matka, gdy ona była mała. Ojciec ponownie się ożenił, mieli jeszcze syna, a moja koleżanka od zawsze nienawidziła swojej macochy, dla zasady. Z innego źródła wiem, że ta kobieta naprawdę się starała. Moja koleżanka, niestety, zatruwała jej życie tak długo dopóki nie wyszła z rodzinnego domu. Nie wiem, może była manipulowana np. przez dziadków, rodziców matki?
Rozumiałabym także niechęć dużych już dzieci do kobiety dla której ojciec porzucił rodzinę (choć chamstwa nie usprawiedliwiam), jednak opisywane wyżej historie nie dotyczą takich sytuacji, chyba nie czytałaś uważnie.
Ludzie po przejściach zakładają nowe rodziny i nic w tym złego. W takiej własnie sytuacji są dziewczyny, które tutaj piszą, nie rozwaliły nikomu rodziny, związały się z wolnymi facetami z dziećmi pozostającymi przy matkach, jak to w Polsce bywa. Wielu z nich chętnie podjęłoby się stałej opieki nad swoim potomstwem.
Dzieci nie są winne rozwodom i cierpią z powodu rozstania rodziców, ale takie jest życie niestety.
Idealną byłaby sytuacja, gdyby rozwiedzeni rodzice, w trosce o psychikę swoich dzieci zakopali topór wojenny i pozwolili pogodzić się im z sytuacją i osobnym życiem.
W opisywanych przypadkach zachowanie dzieci wynika z manipulacji matek, które grają nimi, żeby dowalić ojcu.
Drugie żony "macochy" (właściwie to nie są macochami, bo te dzieci mają swoje matki, prawdziwa macocha to żona wdowca z dziećmi) nie mają żadnego obowiązku troszczyć się o potomstwo męża, a tym bardziej kochać je, te dzieci mają obydwoje rodziców...a jednak to robią, starają się, wyciągają rękę...do czasu.
Gdy jeszcze do tego dodamy spolegliwą postawę tatusia, który oczekuje wręcz poświęcenia czasu, pieniędzy! zaniedbuje obowiązki domowe, nie dotrzymuje słowa, daje sobą manipulować byłej żonie i dzieciom, to trudno się dziwić,  że w końcu następuje zmęczenie materiału i druga żona mówi "dość!"
One nie oczekują, żeby ich drudzy  mężowie kochali i wychowywali ich dzieci, wszystkie są niezależne finansowo i radzą sobie z wychowaniem własnych dzieci, tak jak ich mąż powinien radzić sobie z wychowaniem własnych dzieci. Tylko, że często tacy tatusiowie zapominają, że DZIECI NALEŻY KOCHAĆ MĄDRZE!
Nie jesteś w takiej sytuacji i niestety brakuje Ci wyobraźni. Wbiłaś sobie do głowy, że każde dziecko należy kochać "z urzędu".
Bzdura, moja droga, kompletna bzdura. Bezwzględna, ale mądra miłość do własnych dzieci, dotyczy tylko rodziców.

Marza -nigdy nie dazylam do tego zeby M adoptowal moje dzieci. Pamietaj , ze moje dzieci maja ojca. I najważniejsze o czym zazapominasz: Dzieci M mają mamę! !!!!! Mieszkają ze swoją mamą i nikT nie próbuje im matki zastępować. Nie muszę i nie chcę wchodzić w jej rolę.  Ty mieszkałam z ojcem na codzień i z teco co piszesz wnioskuje , że nie miałaś matki. Nasze sytuacje są inne. Nikt tu nie musi i nie chcę zastępować roli ojca czy matki. Moje dzieci maja mnie i ojca. Dzieci M mają mamę i tatę.  ALE TY NAJWYRAZNIEJ MASZ STRSASZNA TRAUME Z DZIECINSTWA I DLA CIEBIE WSZYSTKIE MACOCHY SA ZLE I WREDNE. I WSZYSTKIE PRZYRODNIE RODZENSTWO ROWNIEZ.

Dziewczyny, proszę Was - nie dyskutujcie z marza2.

Ten wątek jest jedynym w internecie tak obszernym miniporadnikiem o problemach macoch i drugich żon - zobaczcie, że w wyszukiwarce zawsze wyskakuje na pierwszym miejscu i stanowi naprawdę dobry materiał do przemyśleń na temat wejścia w związek z mężczyzną z tzw. przeszłością. Zawiera konkretne sytuacje, opisuje życiowe problemy, daje rady - jesteście bardzo pomocne dla takich kobiet jak ja i inne macochy.

Od kiedy pojawiła się na nim marza2 ze swoją nieprzerobioną traumą z przeszłości, powtarzająca jak zdarta płyta cały czas tą samą opinię (notabene najeżoną błędami ortograficznymi na poziomie podstawówki i bezmyślnie kopiowaną kilka razy), wątek zmienił się w ciągłą dyskusję z nią o tym samym i próbę wyjaśnienia naszego podejścia. Tyle, że ta osoba jest jak beton, nie trafi do niej żaden rzeczowy argument, więc po co marnować potencjał edukacyjny wątku dla kogoś takiego? To jest wątek "BYĆ drugą i macochą" a nie "MIAŁAM macochę, która mnie nie lubiła". Forum ma tysiące wątków, a marza2 pisze tylko w tym, aby atakować macochy - nie założy swojego własnego, gdzie opisze traumy z dzieciństwa, tylko siedzi tutaj i próbuje dopiec wszystkim macochom, a jak to się nie uda, to atakuje każdą imiennie.

Czytam Was, wzoruję się, analizuję, wyciągam wnioski, uczę się - nie marnujmy tego przez jakąs sfrustrowaną osobę, która powinna swoje traumy z dzieciństwa przerobić u psychologa, bo ma poważny problem ze sobą.

marza jeżeli czujesz się w tym wątku obrażana i opluwana (!), to masz poważny problem z oceną rzeczywistości. Być obrażaną, a czuć się obrażaną, to zdecydowanie dwa różne stany. Jak już niejednokrotnie pisałam, popracuj nad swoimi emocjami, bo ewidentnie Tobą "rządzą" i odbierają umiejętność realnej oceny faktów. Wskazane byłoby również, abyś nauczyła się dyskusji na argumenty, czyli rzeczowego przedstawiania swojego punktu widzenia, zamiast publicznego odgrywania niewinnej ofiary, w celu wzbudzenia  u innych współczucia lub też poczucia winy. Jeżeli oczekujesz jakiegoś zadośćuczynienia swoim krzywdom, to zwróć się ze swoimi "pretensjami" do osoby, które je Tobie wyrządziła. Zauważ wreszcie, że tutaj jej nie ma... Twoje kurczowe trzymanie się poglądu, że wszystkie macochy są złe i zepsute, a ich jedynym motorem działania jest jedynie chęć krzywdzenia pasierbów, stało się już naprawdę męczące.

Zombiii przykro mi jak twoje dziecko zostalo potraktowane przez wlasnego ojca. Nie rozumiem tego jak facet moze dac sie omamic jakiejs laace i spychac swoje dziecko na margines swojego zycia.  Nowa zona twojego eks ma dzieci?

Witam Was kochane

Jestem nowa na tym forum. Nie znalazłam się tutaj bez przyczyny. Nie potrafię sobie poradzić z pewnymi emocjami.
Od prawie roku jestem w związku z facetem, od którego odeszła żona do kochanka zostawiając Go z dwójką córek. W zasadzie znamy się od około 9 lat, ale sytuacje w moim życiu sprawiły, że zaczęliśmy spędzać coraz więcej czasu. Po nitce do kłębka i zostaliśmy parą.
Początkowo bardzo się tego bałam. Ja w trakcie rozwodu. On jeszcze palcem nie ruszył w stronę swojego. Ale OK. Myślę, pożyjemy zobaczymy. Czas biegł przed siebie a my coraz bardziej zbliżyliśmy się.
Początkowo bardzo polubiłam jego córki. Młodsza ma 13 a starsza 16. Ze starszą mamy super kontakt. Często wychodzimy razem do kina, na lody, sporo gawędzimy. Z młodszą już mam gorzej. Wiem, że to dziecko ale wkurza mnie w niej jej wyniosłość, zakłamanie, manipulacja. Robi wszystko, abym z S. spędzała jak najmniej czasu. Kiedyś  matka powiedziała dziewczynom, że tata się teraz zakocha i je zostawi. A ja wiem, że on by tego nigdy nie zrobił. Naprawdę bardzo dba o dziewczyny. Nie jest mu łatwo. Od pewnego czasu nawet do nich nie jeżdżę. Źle czuję się w tym domu na samą myśl, że jest w nim młodsze dziecko. Bardzo bym chciała, żeby relacje były dobre. Wtedy wszystkim żyłoby się lepiej. Ale ja czuję, że w środku coraz bardziej we mnie buzuje. Zrobiłam się wybuchowa. Nerwy mi puszczają. Chciałabym pogadać o tym ze S. ale on jak zwykle gdy jest problem .... znika. Raz na dwa tygodnie, ostatnio na 3 a teraz nie odzywa się już tydzień.
Mi też nie jest łatwo. Jego rozwód za pasem. Podał mnie za świadka. To mnie też obciąża.
Czytam ten wątek ... ale jeszcze nie cały ogarnęłam. Potrzebuję się komuś wygadać. Wyżalić. Być może mnie zlinczujecie.
Nie wiem czy problem jest we mnie. Ta cała sytuacja jest ciężka dla nas wszystkim. Ja w dodatku cierpię od 1,5 roku na depresję.
Jak poradzić sobie z taką niechęcią do tego dziecka? Ja na prawdę chce normalnych relacji. Nie potrafię iść i się uśmiechać na siłę. Nie znoszę fałszu i taka też nie jestem.

Przepraszam za wypociny ale musiałam to z siebie wywalić

Jeśli Cię to przytłacza, koniecznie Mu o tym powiedz. Jeżeli fakt, że powołał Cię na świadka jest dla Ciebie niewygodny to też Mu o tym powiedz, że źle się z tym czujesz i że nie chcesz żeby swoje sprawy załatwiał między innymi Twoimi rękoma. Powiedz Mu o tym odpowiednio wcześniej, przecież w każdej chwili może odwołać/zrezygnować ze świadka. Jeśli powiesz Mu o tym odpowiednio wcześniej, może zdąży pomyśleć i znaleźć kogoś innego. Nie daj się wmanewrować w sytuacje, które Cię przytłaczają, bo jak piszesz już masz z tym kłopot. Piszesz o depresji (chociaż teraz dużo ludzi "chwilowego doła"  nazywa depresją). Tak czy inaczej, niezależnie od tego czy to "chwilowy dół", czy depresja, powinnaś unikać sytuacji, które powodują u Ciebie niepokój i dyskomfort. Dbajmy o swoje zdrowie psychiczne!!!! Jeśli nie czujesz się komfortowo i bezpiecznie w roli , którą Ci facet narzucił, to się wycofaj. Masz do tego prawo.

I to jest jedyna, słuszna koncepcja :-) Dbaj o siebie i nie daj się wmanewrować w sytuacje niewygodne, takie które potęgują u Ciebie złe samopoczucie. Jeśli facet już teraz przebąkuje, ze musi to przemyśleć i bla bla bla, to tym bardziej powinnaś się wymiksować ze świadkowania na Jego rozprawie. Żebyś potem nie została sama, z poczuciem "wykorzystanej" do celów rozprawy.
Niech sobie siedzi w tym swoim pudełku, Ty zajmij się sobą.
Druga strona to .... może On wcale nie siedzi sam w swoim pudełku?