Być drugą i macochą

Przeczytałam ten artykuł. Bardzo życiowy. Najbardziej spodobało mi się ostatnie zdanie: Ten, kto twierdzi, że dyscyplinę należy pozostawić ojcu, nigdy chyba nie był w domu, w którym są pasierbowie, a ojciec akurat wyszedł.

No właśnie. A co w sytuacji gdy ojciec mówi wprost do macochy: "nie chcę żebyś się wtrącała w sprawy moich dzieci, nie chcę żebyś czegokolwiek im zabraniała lub coś nakazywała. Jeśli będą ciągle na cenzurowanym, nie będą chciały do nas przyjeżdżać. Moje dzieci moja sprawa. "????  Wtedy nie pozostaje nic innego, jak pozostawić drzwi otwarte i pozwolić Panu spotykać się z dziećmi po za zasięgiem macochy :-)

Jeśli to , że z braku miejsca (pokoi i łóżek) dziecko śpi na materacu nazywasz traktowaniem dziecka jak intruza, to Ty chyba nigdy gości w domu nie miałaś. Jeżeli zwala mi się do domu dalsza rodzina, tudzież znajomi i zostają na noc, to  rozkładam im materace lub koce na podłodze lub gdzie się da i kimają w śpiworach. Jeśli nie mieszkasz willi z 17-stoma sypialniami i/lub nie masz w obejściu domku gościnnego, to gdzie położysz gości jak nie na materacu???
Nie przesadzaj marza z tą nagonką. Jak przychodzą do mojej córki koleżanki na noc, to mają świetną zabawę, kiedy pompuję Im materac, daję śpiwory i mają cudną zabawę w kamping. To, że córka partnera Agnieszki z artykułu , przyjeżdża raz na jakiś czas, nie znaczy od razu, że trzeba jej dokupić pokój, łóżko i utrzymywać ten pokój jak ołtarzyk na tę rzadką, sporadyczną wizytę Jejmości.

No właśnie marza2 - czasem/często brakuje konstruktywnej postawy ojca... i dlatego my macochy spijamy piwo nawarzone przez eks, często naszych M i ... pasierbów. I nie wyobrazisz sobie z wszystkich aspektów małżeństwa i macochowania dopóki nie wejdziesz do tej rzeki. Dlatego serdecznie życzę Ci, żebyś nie miała takich rozterek jak my

Szczerze - w trakcie wizyt u moich kuzynów ogromną frajdą było spanie na materacu. Wolałam po stokroć mieć "własny" materac niż spać z kuzynką na jednym łóżku. 5-cio latce to na pewno nie przeszkadza, bierze sytuację jaka jest. Z drugiej strony wyobraź sobie frustrację jej przybranej siostry, która musi ją nocować w swoim pokoju - ją też zapewne nikt nie pytał, czy ma na to ochotę...

A jak się ma czuć dziecko, które mieszkało z matką w jej 3 pokojowym mieszkaniu i nagle wprowadza się do domu najpierw ojczym a potem dzieli pokój z innym dzieckiem - ma mu oddać własne łóżko, przestrzeń itd.

Co do pojęć, to marza2 trochę mnie wkurzyłaś. Pod względem prawnym córka Agnieszki i jej pasierbica jest to "przybrane rodzeństwo" i sama zobacz jak deprecjonujesz relacje między nimi, oburzając się, że nazywam je "siostrami". Bo nie wiesz jak mnie wkur---wiła eks, nie tyle nazywaniem mojego syna bękartem, ale tym, że córkom zaczęła mącić, że ich PRZYRODNI BRAT (nie PRZYBRANY tylko PRZYRODNI) nie jest ich bratem. Wtedy mi ciśnienie poszło istotnie do góry, bo to torpedowanie naszego trudu, żeby dziewczynki oswoić z tym, że pojawi się dziecko, co robiliśmy między innymi po to, żeby nie czuły się zagrożone w tym układzie. Ja mówię im i je zapewniam, że jak Jasiu będzie mały i będzie je np. bił czy gryzł, co często robią małe dzieci, to mają mi o tym mówić, bo nie ma akceptacji, żeby rodzeństwo się biło. I jak tylko Jasiu będzie rozumiał o co chodzi, to zostanie skarcony za brzydkie traktowanie sióstr.

Moje stosunki z eks mam oględnie mówiąc w zadzie - nie jest mi do niczego potrzebna, nie interesuje mnie itd., może mi mówić co chce, nazywać mnie jak chce. Jednak w sytuacji, kiedy zaczyna gry dziećmi i sama w swojej frustracji gnoi swoje własne dzieci, niszczy ich relacje z ich "drugą" rodziną co może mieć skutki dla mojego dziecka, to wybacz - ale wychodzi ze mnie lwica i zakres mojej tolerancji właśnie w tym miejscu się kończy. Akurat tak się dzieje, że dziewczynki są póki co pozytywnie nastwione do braciszka, pytają się czy jak "urodzi się w ich weekend" to czy będą mogły iść do szpitala. Staramy się im cierpliwie niektóre rzeczy tłumaczyć - czasem pocieszne. Jednego dnia dałam im do zabawy pieluchy Jasia (kupiłam takie wielorazowe fajne kolorowe pieluszki-kieszonki) i zakładały lalkom, dostały też dość nietrafione śpiochy, które kupiłam "bo tanie" w pepco i były bardzo rozczarowane, jak po zabawie im te pieluchy zabrałam. Oczywiście wyjaśniłam im, że pieluszki są potrzebne dla Jasia, ale jak brat będzie wyrastał z tych najmniejszych rzeczy noworodkowych, to mogą sobie wybrać kilka śpioszków, kaftaników do zabawy dla lalek, ale też nie dużo, tylko kilka, bo chcemy dać ubranka jakiemuś innemu dziecku, którego mama nie może sobie pozwolić na kupienie wyprawki. Dziewuchy na wszystko się zgadzają, MM mówi babci, że będzie chodziła z braciszkiem na spacer itd. i w to wszystko wpiep...rza się eks ze swoimi trzema groszami. I to mnie wkurza i to jak. Nie dość, że babsku nic nie zrobiłam, dbam o jej córki pod każdym względem - emocjonalnym, fizycznym, gotuję im, jestem dla nich dobra itd. to ona niszczy dobre emocje swoich córek i szczepi w nich niechęć do tego dziecka.

marza2
więc sama sobie odpowiadasz

"Dla mnie moja siostra blizniaczka byla wazniejsza niz dzieci mojego ojca corka macochy i dzieci ojczyma. Najblizsi sa zawsze numerem 1. Troche to brutalne ale twoje dziecko nigdy nie bedzie tak wazne dla siostr jak one sa wazne dla siebie"

A dla większości macoch jej własne dzieci są ważniejsze niż pasierbowie - najbliżsi są zawsze nr 1 i niestety ........... jak sama zauważasz - to brutalne Dla mnie moje dziecko, kiedy się urodzi, będzie ważniejsze niż pasierbice; to za nie jestem odpowiedzialna, to jemu dałam życie, to dla niego żyję. Moje pasierbice mają ojca i matkę, którzy powinni dbać o swoje dzieci. Dodam, że również oczekuję od M, ojca dziewczynek i mojego syna, że dzieci będzie traktował po równo. Jeżeli tak się dzieje, to wszystko w porządku. I jeszcze jedno - ostatnie co zamierzam napisać w temacie. Akurat jest tak, ze mieszkamy w domu M, pomimo tego że ja mam swoje wygodne mieszkanie w optymalnym dla mnie miejscu, gdzie mój syn spokojnie mógłby mieć swój pokój. Sprowadziłam się do domu M dlatego, że tu mają pokój jego córki. Mój syn, jak będzie starszy będzie musiał spać w innej części domu, w małym pokoiku-gabinecie, ponieważ dom jest mały. A dlaczego to moje dziecko ma mieć gorzej? Skoro ono tutaj mieszka 7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę? W czym jest gorsze od swoich sióstr (czy nie wiem tam kogo wg Twojej nomenklatury). Dlaczego to ja mam eksmitować trzylatka na parter i być w oddaleniu od niego, a nie mieć go koło siebie na piętrze, skoro jego siostry korzystają z pokoju tylko 6-7 dni w miesiącu?

Gwoli wyjaśnienia - on będzie w tamtym pokoju, bo nie będę eksmitowała dzieci (pasierbic) z ich pokoju - bez przesady, taką jędzą nie jestem, nie jestem również pozbawiona empatii i zdrowego rozsądku. I nie oczekuję tego, że dziewczyny nawiążą z moim synem taką samą relację jak mają z sobą - to nie jest możliwe ze względu na różnicę wieku i płci. I wiesz co - przekonuje mnie to, że warto mieć drugie dziecko - tak żeby mój syn miał również "prawdziwe" rodzeństwo, takie 100% jego. Bo ...kierując się Twoją filozofią, to czemu mam dziecko pozbawiać prawdziwie bliskiej mu osoby, skoro rodzeństwo przyrodnie to tylko "namiastka" .....

Marza2 - ja temat wyczerpałam

marza2
ja już temat wyczerpałam. Inne macochy z pewnością okażą się większą empatią i może będą kontynuowały jałową dyskusję. Ja już nie. I jeszcze jedno - nie potrafię z Tobą polemizować, bo nie byłam skażona nigdy nienawiścią wobec kogokolwiek

jeżeli już marza2 szczęśliwie zarzuciła misję "zbawiania świata", możemy dalej spokojnie spiskować przeciwko pasierbom. 

Dzisiaj M był na spotkaniu z wychowawczynią młodszej pasierbicy. Ta zasugerowała, że dziewczynka powinna powtarzać drugą klasę, bo nie daje sobie rady.... żal dziecka, bo ona jest bardzo wrażliwa i delikatna i doprawdy nie wiem co jest dla niej lepsze. M mówił o tych cholernych zajęciach dodatkowych, że może one powodują, że dziecko jest zbyt rozproszone - wychowawczyni potwierdziła, ze ona uważa też, że tak różnorodne i liczne zajęcia to dla 7 letniego dziecka przesada. Powiedziała też, że zna sytuację rodzinną AA, i że dziewczynka opowiada o ojcu zawsze dobrze i ona uważa, że pasierbica jest do taty bardzo przywiązana. M wrócił do domu rozmiękczony Najbliższe spotkanie z dziewuchami dopiero we wtorek - mam zatem nadzieję, że do wtorku "mam wolne" od macochowania

Kjim
najbliższe 2 tygodnie będą bardzo kluczowe - starsza pasierbica ma dosłownie wysyp klasówek i kartkówek. Jeżeli będzie tak, że nie da sobie rady i wyniki będą poniżej przeciętnej, M zamierza interweniować już dość ostro (czekamy na to, ponieważ tu dosłownie MM będzie musiała się uczyć z dnia na dzień, a ma tak zapakowany plan dnia, że nie wiem kiedy). Na razie jest po spotkaniu z pedagogiem i psychologiem szkolnym, gdzie przedstawił problem (tj. poniżej przeciętne wyniki w nauce, irytacja dziecka w różnych sytuacjach domowych itp.) i prosił o rozmowę pedagoga i psychologa z nauczycielami, jak diagnozują przyczynę problemów MM z nauką i emocjami. Jeżeli panie pedagog/psycholog szkolne będą miały sygnał, że to nadmiar zajęć dodatkowych i brak czasu na naukę, M będzie próbował mediować z żoną za pośrednictwem psychologa szkolnego. Jeżeli to nic nie da, wystąpi do sądu .... być może będzie wnioskował o ustanowienie kuratora. Wolałabym mediatora, ale nie mam dużej nadziei, że dogada się z matką.
W końcu M dostał dostęp do specjalnego programu do korespondencji między rodzicami a szkołą. Okazało się, że w listopadzie eks kontaktowała się z panią psycholog szkolną w sprawie MM i jej słabych wyników w nauce, a mianowicie rozpoczęcia terapii biofeedbacku (czytałam o tym w intrenecie... no cóż najlepiej doszukiwać się w dziecku problemów neurologicznych, niż siedzieć z nią i uczyć się.... dlatego ja jestem cokolwiek powściągliwa co do oceny o co ma chodzić w tej cokolwiek kosztownej terapii. Natomiast jeżeli dziecko jej by potrzebowało, to bezwzględnie uważam, że należy próbować każdej terapii). Niby eks coś robi, bo w jednym z maili do M napisała, że była z MM u laryngologa w celu diagnozy jej problemów z nauką. Albo ona coś pomyliła, albo jest jakieś nieporozumienie. Młoda ma słuch dobry jak cholera, jak coś gadamy w kuchni, to ona często coś nam odpowiada/dopowiada z pokoju na piętrze, także problemy ze słuchem raczej polegają na tym, że słucha wybiórczo to co chce, jednak nie nazwałabym to problem laryngologicznym...
W międzyczasie (pod koniec marca) będzie rozprawa w kwestii alimentów. Koszt zajęć dodatkowych każdej z dziewczynek to około tysiąc zł miesięcznie, w piśmie do sądu M pisał o tym, że wydatki te w znacznej części nie tyle nie są uzasadnione, ale co więcej - są szkodliwe biorąc pod uwagę wyniki dziewczynek i ich zmęczenie. Jeszcze M będzie rozmawiał z prawnikiem na temat dalszych kroków i obu powiązanych ze sobą kwestii....

Hh999
Podjęte działania uważam za bardzo słuszne. Pozostaje liczyć na rozsądnego sędziego w tej sprawie i bynajmniej nie chodzi mi tu o kwestię wysokości alimentów tylko o dobro dziecka, bo póki co to ojciec wykazuje się tu zdrowym rozsądkiem.   Dla przestrogi przytoczę Ci sytuację z mojej bliskiej rodziny. Matka dziecka zrobiła ze swojego dziecka - dziecko specjalnej troski. Zaczeło sie o totalnego zaniedbania dziecka w początkowych latach nauki (wczesna podstawówka). Nie poświęcała dziecku należytej uwagi, podrzucała dzieciaka do dziadków, wujków byle gdzie jednocześnie utrudniając ojcu widzenia się z dzieckiem i odrzucając wsparcie, które deklarował. Za każdym razem kiedy jechał po/do dziecka odbijał się od ściany , całował klamkę i ciągle słyszał , że dziecko jest albo chore i może z nim jechać, albo u babci, albo na zajęciach dodatkowych, albo na treningu, albo..... milion różnych powodów. Rozwodził się w czasie kiedy sąd nie żądał porozumienia wychowawczego a więc ustalonych wizyt z dziećmi nie miał, zatem interwencje Policji w tej sprawie nic nie dawały. Sprawa w sądzie w ustalenie wizyt przeciąga się w nieskończoność. W między czasie mamusia załatwiła dziecku zaświadczenia od psychologów, ze dziecko wymaga indywidualnego toku nauczania, że ma zespół Aspergera. Mało tego, szkoła skierowała dziecko do poradni psychologiczno -pedagogicznej, w której była z dzieckiem RAZ. Potem podjęła "leczenie" dziecka w prywatnych gabinetach przedstawiając w Sądzie ogromne rachunki poniesione z tytułu leczenia dziecka. Na pytanie sadu czemu leczy dziecko prywatnie skoro takich samych specjalistów ma w poradni psycholog-pedagogicz. , odpowiedziała, że dziecku nie odpowiadał klimat tam pasujący, za to w prywatnej klinice odnajduje się doskonale, a terapia przynosi oczekiwaną poprawę. Przedstawiła również rachunki za korepetycje (też ogromne). Na argumenty ojca , że oferował wielokrotnie pomoc dziecku w nauce (pedagog z wykształcenia) , że Jego pomoc jest odrzucana na poczet prywatnych, płatnych korepetytorów - te argumenty również nie były wzięte pod uwagę. Alimenty zostały stanowczo podniesione - przy czym sprawa o widzenia toczy się niezależnie i nadal jest w czarnej dupie. Aktualnie czekają na wizytę w RODK , która ma stwierdzić stosunek dzieci do ojca , stopień ich przywiązania itd.... A jak mają być przywiązane do ojca jak od kilku lat ojciec nie ma możliwości spędzania czasu z dziećmi. Uczestniczy w ich akademiach szkolnych, widuje się przez krótką chwilę pod szkołą, lub między zajęciami. Dzieci mają zabronione rozmawiać z ojcem. Telefony na kartę są wciąż przez matkę zmieniane. achhh niekończąca się historia....
Hh999 owszem,jeśli terapia dzieci byłaby faktycznie niezbędna, to należałoby taką terapię przejść, jednak starałabym się udowodnić, że problemy wynikają z jej nieodpowiedzialnego gospodarowania czasem tych dzieci i nierozsądnych decyzji co do ich edukacji, a kosztami ewentualnych korepetycji czy później terapii z prywatnymi psychologami próbowałabym obciążyć tę nieodpowiedzialną matkę.

josz
M jest ostatnio dość zdeterminowany aby uporządkować sprawy szkolne dzieci i tak naprawdę od szkoły nie oczekuje dużo. Panie pedagog i psycholog obiecały, że zapytają o trudności szkolne MM nauczycieli - co jest ich przyczyną i generalnie ja osobiście nie spodziewam się wielkiego wsparcia z ich strony. Pani pedagog/psycholog zasugerowały, że zajmują się sytuacjami skrajnie patologicznymi (pobite dzieci, dzieci z poważnymi dysfunkcjami itp.), do których MM nie należy ... Dodatkowo M nie za bardzo chce w szkole dzielić się informacjami o życiu osobistym i nieporozumieniach z eks, bo nie chce w jakikolwiek sposób zaszkodzić dziewczynkom. Nie mniej jeżeli zdaniem psycholog/pedagog szkolnej dzieci są zbyt obciążone zajęciami pozalekcyjnymi, co wpływa na ich wyniki w nauce, to stanowi to jednak jakąś przesłankę dla decyzji mediatora/kuratora (jeżeli dojdzie aż do tak drastycznych rozwiązań)
M prosił nauczycielki na pierwszym zebraniu o dostęp do dziennika elektronicznego. MM (starsza pasierbica) dała mu swój login - widział jej oceny, zadania domowe itd. Hasła dla niego zostały wygenerowane i przekazane dziewczynkom, co .... przejęła ich mama i nie dotarły do M (ale nie mamy na to dowodów, a dziewczynki na pytanie co zrobiły z hasłem dla taty, twierdziły że "nie pamiętają"). Dopiero od około 2 tygodni M ma dostęp do dziennika w trybie "rodzic", a nie tylko "dziecko". Młodszą córką był do tej pory mniej zainteresowany (chociaż to niezbyt trafne określenie), bo ona problemów z nauką nie ma i zasadniczo nie ma dużo zadawane jako uczennica 2giej klasy. U niej nasze interwencje szkolne ograniczały się do wspólnego odrabiania nielicznych zadań domowych, sprawdzania czy opanowała matematykę (tabliczkę mnożenia itp.), wspólne czytanie lektur itp. W przypadku młodej problemem jest jej wiek - jest dzieckiem grudniowym, które poszło do szkoły de facto jako 5,5 letnie dziecko. Teraz jest w drugiej klasie, a ledwo skończyła 7 lat... W weekend malowała sobie książeczkę "historię krulika i jego przyjaciela żufia" (pisownia oryginalna, a ostatnie to "żółw") - sama w sobie inicjatywa fajna, ale uświadomiła nam, że z ortografią młodsza jest nieco na bakier ... co niestety potwierdziła ostatnie dyktando z której dostała ocenę niedostateczną. Ale to jej jedyna zła ocena, więc .... jest nowy obszar do zaorania - ćwiczenie ortografii, którym pewnie my się zajmiemy. Spodziewam się niestety buntu młodej, bo ona póki co też nie za bardzo się uczy, no ale będziemy jej tłumaczyć, że to dla jej dobra i mimo wszystko próbować.
Niestety ostatnio dziewczynki kilka razy minęły się z prawdą opisując, co jest do zrobienia w weekend i M dostał opr od eks, że czegoś nie zrobił. Dlatego ruszył zad i pojechał do szkoły po hasła. Młodsza twierdziła, że ma nauczyć się tabliczki mnożenia do 20-stu, a okazało się, że do 30tu itp.... kombinują jak to dzieciaki...
Ja nie uważam, że MM jest jakaś totalnie beznadziejna - nie .... uważam, że ma kłopoty z nauką, brak umiejętności analizy informacji, a potem ich syntezy. Nie poświęca też dość czasu na naukę - i to jest najważniejsze w przypadku historii i przyrody, gdzie nie ma mocnych i trzeba materiał wyryć, a ona nie ma kiedy. Jak M wrócił z wywiadówki i analizował wyniki MM na półrocze, to mówi mi "nie ... dobrze się uczy, ma średnią 4,05". No cóż, to ja rozpoczęłam z nim polemikę, co to znaczy "dobrze się uczyć" i to, że teraz to może są cztery trójki na świadectwie półrocznym to nie tragedia, ale zaległości będą się nakładać i rok za rokiem będziemy zawalali kolejny etap nauki, zadowalając się wynikami poniżej przeciętnej. Plus jak się nie wykształci w młodej stosownych nawyków, to może być zawsze kłopot z procesem uczenia się. Poza tym wracam sama do swoich wspomnień z podstawówki; w mojej klasie byli uczniowie bardzo dobrzy, przeciętniaki i dzieciaki słabo się uczące. Jak już łatka do ucznia przylgnęła, to mógł być uznany za "tępaka, lenia itp." do końca szkoły. Jednak też dobre stopnie wpływają na pewność siebie i mogą kształtować pozytywne poczucie własnej wartości dziecka. Dlatego mi zależy, żeby MM jednak zawalczyła z tematem, bo widzę tylko pozytywy sytuacji, kiedy poprawi stopnie. Tego chciałabym dla własnego dziecka i do tego przekonuję M. M porównuje się często do MM, na zasadzie, że on w podstawówce też miał przeciętne oceny i jemu rodzice nie poświęcali czasu. Ja go ripostuję, że w przeciwieństwie do niego ja miałam bardzo dobre oceny i rodzice mi poświęcali dużo czasu, w związku z czym nie widzę powodu, żeby powielać jego negatywne doświadczenia szkolno-rodzinne, zamiast oferować dzieciom to co dla nich najlepsze.
Sprawy szkolne okazuje się, że poświęcają nam jakieś 60% czasu z dziećmi, 30% to wychowanie a 10% to logistyka... Jestem zadowolona, że M zajął się tematem, bo jeszcze do listopada zeszłego roku, tylko pipczył (co ja biedny mogę, na nic nie mam wpływu, eks mnie o nic nie pyta itd.), a teraz widzi interes dzieci i o niego walczy. Mam nadzieję, że wystarczy mu determinacji, bo ja niedługo się wyłączam z procesu....

hm ... lusilju, może masz trochę racji. To prawda, że jestem typem perfekcjonistki w pracy i lubię jak wszystko jest dobrze, więc jestem trochę wypaczona. Nie mniej średnia 4 jest osiągnięcia dzięki w-f, plastyce, religii i tego typu hm ... "śmieciowych" przedmiotów. Z polskiego, historii, przyrody miała 3-ki i to po części dlatego, że ma dużo zadanych plakatów itp. prac, które robi z rodzicami, dostaje z nich piątki, a na sprawdzianach jest katastrofa. A 4 z matematyki, to krwawica ojca, który ją "katuje" przerabiając z nią materiał. Jedyny poważny przedmiot z którego nie ma zaległości i który jej idzie dość pozytywnie. Na tle klasy jest słaba, a potencjał ma...
Sama jestem w rozterce, czy traktować ją jak "swoje" dziecko i naciskać na M, żeby coś robił, czy dla zdrowia psychicznego i w ogóle (bo co mnie to obchodzi) - olać temat. Przecież jej dwóje i tróje to nie moja sprawa. Ale jeszcze mam naprawdę tak, że nie chcę dla niej problemów w przyszłości i mam jeszcze do tego chęć...

Nie no ja wiem ze procesu nie przyśpieszę,myślę ze wraz z urodzeniem synka u Hh999 zacznie sie klarować

Zauważyłam pewna prawidłowość,większości z nas trafili sie mężowie czy tez partnerzy u których w poprzednich domach panowaly zupelnie inne standardy,w zwiazku z tym dzieci byly WYCHOWYWANE WG TYCH INNYCH STANDARDOW,oni byli do tego przyzwyczajeni ,dla nas są one nieakceptowalne,czesto patologiczne bądź na granicy patologii,w zwiazku z tym co?
będziemy zbawiać swiat?mamy misję by nawracać?
nie ,mamy zajac sie swoim zyciem , bo swiat jest pelen różnych ludzi,różnych dzieci i nasz model wychowawczy moze byc z 5 poziomów wyższy od tamtego co nie znaczy ze ONI MUSZA DOSKAKIWAC DO NASZEJ POPRZECZKI bo po co?

Dziękuje, ale niestety nic do mnie nie doszło.

Widzę marza, że ostro się wzięłaś za czytanie forum (bądź tylko wybranych naszych wypowiedzi) niestety tak jak mówiłam wcześniej, choćbyś przebrnęła przez wszystkie 172 strony, Ty zdania nie zmienisz, bo Ty już nienawidzisz wszystkich macoch, które zajęły miejsce Twojej siostry i macochują Twojej siostrzenicy. Przez ten  i tylko ten pryzmat oceniasz nas. A ja Ci jeszcze raz powtórzę . To nie my macochujemy Twojej siostrzenicy. Masz problem z akceptacją kobiety , która zajęła miejsce przy boku twego szwagra. Z nią wyjaśniaj Jej zachowanie. Jej tłumacz , że powinna lepiej traktować Twoją siostrzenicę. Ze szwagrem porozmawiaj, że zaniedbuje córkę. Tyle możesz zrobić. A jeśli młodej dzieje się krzywda to , staraj się o przejęcie opieki nad Nią przed sądem. A wtedy , kiedy zobaczysz, że Twoich dobrych chęci nikt nie dostrzega, bo ani szwagier, ani Jego nowa żona , ani nawet sąd , nikt Cię nie poprze. Wtedy dopiero poczujesz co to jest bezradność. Wtedy dopiero dostrzeżesz, że tak naprawdę nie masz na to ŻADNEGO wpływu. Wtedy dopiero załamiesz ręce i stwierdzisz, że szwagier jest do dupy, a i sąd nie stoi po Twojej stronie. Mimo , że twierdzisz, że siostrzenica cierpi, że dzieje się Jej krzywda, to tak naprawdę nic nie możesz zrobić!!!   Mimo , że jesteś Jej najbliższą rodziną.
A wiesz co my możemy zrobić , kiedy wiemy, że własna rodzona matka robi krzywdę własnym dzieciom (naszym pasierbom). Wiesz co możemy zrobić kiedy wiemy, ze matka Je zaniedbuje, jest niewydolna wychowawczo, że zaniedbuje Ich edukację, higienę, nie spełnia podstawowych funkcji wychowawczych. Wiesz co my (obce osoby) możemy zrobić dla tych dzieci? NIC. Bo matka sobie tego nie życzy.

W Twoim wypadku to ojciec dziewczynki ma decydujące zdanie o losie dziewczynki i jeśli On Jej losu nie poprawi, Ty nie możesz nic zrobić. I to Cię cholernie wkurza. Jesteś bezradna i dlatego postanowiłaś wyżywać się tu na tym forum.  Jeszcze raz Ci piszę, to nie my jesteśmy nie miłe dla Twojej siostrzenicy! Idź do psychologa bo najwyraźniej to Ty nie możesz zaakceptować tego , że jakaś baba zajęła miejsce Twojej siostry. Stworzyłyście z siostrzenicą wspólny front przeciwko tej kobiecie. Być może sama nakręcasz siostrzenicę przeciwko macosze, a potem dziwisz się że tamta jest dla młodej nie miła. Zmieńcie obie front i zaakceptujcie sytuację że teraz u boku szwagra jest nowa kobieta. Nota bene w ciąży i za chwilę urodzi Mu drugie dziecko. Zachowujesz się tak jak byś przejęła funkcję Ex żony i ryła dziecku beret tylko dlatego, że ojciec ośmielił się wejść w nowy związek. Ciekawe czy siostra byłaby z Ciebie dumna?

W urodzi mu drugie dziecko to znaczy ze D ma przestac sie liczyc. Ja tez w pazdzierniku urodze drugie dziecko czy to oznacza ze przestane kochac corke?  Milosci sie nie dzieli tylko mnozy.  Pisal juz zw W i K byli paro w mlodosci. Poltora roku po smierci siostry byli jyz razem. Czasami mam wrazenie zw oboje czekali na jej smierc. Moze nie wsztstkie macochy sa z gruntu zle,ale wiekszosc macoch ma negatywne uczucia dla pasierbow. Na roznych forach macochy nawzajem sie nakrecaja i usprawiedliwaja.

marza2, czy nie pomyślałaś o tym, że swoim uporem, walką ze szwagrem i jego nową żoną, wyrządziłaś siostrzenicy więcej krzywdy niż pożytku?
Jej najbliższą osobą po śmierci matki jest ojciec. Ty i Wasza rodzina jesteście na drugim miejscu, bez względu na to jak bardzo ją kochacie.
Gdybyś postępowała mądrze i bez agresji, mogłabyś się dogadać ze szwagrem i jego żoną. Tłumaczyć, uświadamiać, jednocześnie dbając o kontakt z siostrzenicą.
Tymczasem na skutek Twoich działań, szwagier zrezygnował z córki???!!!
To straszne, tym samym zafundowałaś dziewczynce traumę do końca życia. Faktycznie, ojciec nie popisał się rezygnując ze stałej opieki na córką, będzie miał teraz spokojne życie z nową żoną i ich dzieckiem, a jego żona już zadba o to, żeby córka nie wróciła na stałe do ich domu, dla świętego spokoju.
Dziewczynka już zawsze będzie czuła się odtrącona i mniej ważna od ich dziecka, dzięki Tobie. Twoja miłość do niej niczego nie zmieni.
Zadowolona jesteś z siebie? Sobie zrobiłaś dobrze, nie dziecku.

Trochę  nie na temat; litości, popracuj nad ortografią, a konkretnie nad pisownią końcówek.
To tylko niektóre kwiatki z Twoich wypowiedzi:
"jestem matko, wredno siostrę, byli paro, to jak "piejo kury piejo".

Przesyłam pozdrowienia dla wszystkich wytrwałych macoch od..... Zazdrosnej :-)
Żyje, ma się nie źle i pozdrawia Was wszystkie.

Nie chce sie znowu klocic moim skromnym zdaniem uwazam ze kobieta ktora sama ma dzieci z poprzedniego zwiazku dzieci paetnera powinna akceptowac w 100 procentach. Skoro partner oglada jej dzieci codziennie to ona nie ma prawa narzekac ze widzi pasierbow co drugi weekend czesc wakacji u ferii. Nie ma prawa na nich narzekac i je krytykowac. Bezdzietna mozna jakos tam zrozumiec ze nie potrafi sie odnaleźć w sytuacji,ale nie ma prawa krzywdzic dziecka.

gość
z pewnością bardziej doświadczone macochy będą bardziej kompetentne, żeby Ci coś doradzić. Czuję jednak w Twojej wypowiedzi żal do partnera, że zostawia Cię z majdanem samą... Masz swoje dziecko, jego dwójkę, Wasze w drodze i masę obowiązków, wtrącającego się eks i teściową - trudna sytuacja. Wydaje mi się, że jeżeli Twój partner nie zaangażuje się bardziej w obowiązki domowo-wychowawcze, a babcia (teściowa) np. od czasu do czasu nie zabierze pasierbic na weekend, tak żebyś mogła pobyć tylko z córką i zrekompensować jej czas, który poświęcasz pasierbicom, to będziesz ofiarą tej sytuacji i frustracja będzie narastać.
Przyznam Ci, że też jestem w ciąży (na szczęście wkrótce już koniec) i było tak, że ledwo żyłam, dziewczynki hałasowały, były bardzo angażujące a ja nie miałam ani siły, ani ochoty na latanie wokoło nich. Jak zrobiłam obiad (powstrzymując wymioty, bo wprawdzie nie wymiotowałam, ale strasznie mnie zapachy męczyły i np. nie było mowy żebym chociaż otworzyła zmywarkę), kładłam się spać w środku dnia, a one przychodziły do mnie się poniuniać - też byłam w podobnej rozterce jak Ty. Trudno odrzucić dziecko, które przychodzi z zaufaniem, ale jak padasz po całym dniu pracy w firmie na pysk, masz złe samopoczucie, mdłości, rozdrażnienie, to trudno się tym cieszyć. A to, że Twoja 4 latka jest zazdrosna... no cóż - wcale się nie dziwię, bo 4 letnie dzieci są zazdrosne nawet o rodzone rodzeństwo.
Moja starsza pasierbica też już ma prawie 10 lat - ja miałam tyle, kiedy urodził się mój brat i byłam naprawdę dużą pociechą dla matki. Mogła spokojnie posłać mnie z 2-3 letnim bratem na plac zabaw (nawet przyznam, że trochę nadużywała mojego baby-sittowania), potem biegałam po brata do przedszkola,  a kiedy matka wróciła do pracy zostawałam z nim sama w domu itd. Może Twoje pasierbice okażą się nieocenioną pomocą w przyszłości w opiece nad przyrodnim rodzeństwem...
Ale to trochę podłe, że w ciąży jesteś z tym wszystkim sama. Co będzie jak będziesz już w zaawansowanej ciąży, a jak się urodzą Wasze bliźnięta? To oczywiste, że nie będziesz miała czasu na lekcje i tyle obowiązków domowych. Ale ... może dziewczynki Ci pomogą...

wczoraj przeszłam z M małe katharsis.... mamy dziewczyny na weekend i od rana w domu są permanentne piski i wrzaski, awantury itd. Awantury, bo ta włożyła do wózka którym się bawią maskotkę nietoperza, to starszej się nie podoba, bo muszą robić lekcje, młodsza ryczy, bo ojciec powiedział że pojadą na basen w niedzielę, a ona chce w sobotę, bo w niedzielę będzie musiała się pakować do szkoły i "będzie musiała zrobić sobie włosy" (????) i takie tam ... Zasadniczo, wszystko jest potencjalnym powodem do awantury - od pieczywa do śniadania (była chałka i chlebek, a młodsza przecież woli bułki, po organizację dnia - po śniadaniu lekcje, dlaczego po śniadaniu, a nie wieczorem). Ja już nie mam siły; budzę się opuchnięta i bolą mnie obrzęki, drętwieją mi ręce, nawala biodro, coś się dzieje znowu z alergią i trochę mi duszno itd. No ale, dobrze, są dziewczyny więc robimy z M śniadanie, potem robiłam obiad, potem zakupy w Auchan i niestety stwierdziłam, że mnie w trakcie zakupów duet dziewczyny-M doprowadza do szału. Chciały ręczniki - poszliśmy do Auchan (nie ma takich ręczników jak chcą "ten różowy jej się podoba, ale jak będzie starsza, to może nie będzie sobie w stanie dokupić ręczników do kompletu), do Yzyska (nie ma takich jak chcą) w końcu do Home&You (tu im się podobało, wybrały sobie ręczniki po 59 zł za sztukę). Przy okazji zobaczyły w Yzysku jakieś beznadziejne poduszki o formacie 20x20 cm z fotografiami kotków i piesków "tata, ale słodkie, kup...". Przypomniało im się, że one przecież potrzebują poduszki. Pytam: do czego potrzebujecie te poduszki. One po prostu potrzebują, no ale do spania, do czego? No bo kuż-wa nie wiem, czy chcą jaśka do spania, czy tak ot ku ozdobie (wcześniej o potrzebie poduszek nic nie wspominały). Ok - naciągnęły ojca jeszcze w Home&You na poduszki - przynajmniej te wyglądały w miarę porządnie choć najtańsze nie były....  Idziemy dalej. Doszliśmy do jakiegoś innego sklepu z mierzwą, one chcą wejść popatrzeć. ok, siadłam na fotelach przed sklepem i M mówi "idę zobaczyć co robią", zostawił mnie z zakupami i poszedł. Siedzę i siedzę przed tym sklepem, w końcu wchodzę, a tam ... M prawie przy kasie - starsza chce koronę za 49 zł, młodsza jakąś kulkę do gniecenia fluorescencyjną (cena nieznana). Jak ryknęłam na M, że dość i idziemy do samochodu, to młode foch, ojciec szok. Noż ... mówię mu - kasy nie masz na co wydawać, tylko na jakąś mierzwę? to już lepiej idź kup dodatkowy ręcznik za tą cenę, a nie plastikową koronę. Dobra, zakupy skończone.
Dojechaliśmy do domu, mówię - siądę i popracuję w gabinecie (tj. będę miała chwilę spokoju) - no niestety nie. Za chwilę były obie w gabinecie, dodatkowo doszusował M. Starsza miała jakiś breloczek do zrobienia z filcu, ale zapomniały kupić watę, żeby go wypchać. Słyszę jak się namawiają, że nie ma waty, ale są płatki do twarzy (dodam MOJE płatki). Mówię - niestety nie chcę, żebyście mi marnowały płatki, macie mnóstwo ścinków filcu, potnijcie je na drobniejsze i tym napakujcie swoje breloczki. Foch.... ale nie trwał długo, bo musiałam pomóc starszej dokończyć jej breloka (był straszny, obszyty fastrygą, pokazałam jej jak go obszyć dookoła ściegiem a la Richelieu, żeby jakkolwiek wyglądał....). Okazało się, że dostała jedynkę za breloczek, ponieważ jak twierdzi "mama nie miała czasu jej nawlec nitkę na igłę i zawiązać supełka" - no super... Szczerze mówiąc, odliczałam godziny aż pójdą spać, bo już sił po prostu nie miałam, ani emocjonalnych ani fizycznych. Nagle słyszę "tata, a możemy spać w salonie?", "możecie" i wiecie co ......... szlag mnie trafił już definitywnie. Nie przy dzieciach, ale w gabinecie, praktycznie rzuciłam się na M na zasadzie, co to kuź-wa jest, kto tu rządzi w tym domu, czy moje zdanie jest cokolwiek ważne, czy on mnie pyta co ja mam ochotę robić wieczorem - może mam ochotę w końcu uwalić się przed telewizorem i obejrzeć sobie jakiś odmóżdżający film (bo cholera latam od rana i obrabiam towarzystwo). Noż ... dziewczyny, wiem, że to drobiazg, ale miałam wczoraj taki dzień, że mało go nie zabiłam. Dodatkowo dochodziło do tego to, że dziewczyny pytają wieczorem "kiedy kolacja?", a M patrzy na mnie "kiedy zrobisz kolację"?. Wiecie co...... jak mnie nerw wziął... po całym dniu, ledwo żyję, a mam wyręczać M w robieniu kolacji, potem nie mam prawa do chwili odpoczynku i relaksu, tylko mam iść do sypialni, gdzie ewentualnie M wpadł na pomysł, że przecież możemy oglądać film z komputera.
Zdaję sobie sprawę, że przereagowałam, ale nie mam siły. Nie wiem czy tak się zachowują u mamy, ale częstotliwość awantur przekracza jedną na 15 minut - od rana. M leci od razu z interwencją, a ja mu mówię - zostaw je, niech się same próbują zgodzić, nie lataj z byle powodu do nich, bo one się drą "tata, tata chodź tu". On idzie, po czym słyszę "A ona mi przełożyła piórnik z biurka na ziemię i teraz nie chce podnieść". Matko jedyna.... i tak cały okrąglutki dzień. "Tata a jej lalka ma więcej miejsca w wózku niż moja", "tata a ona się położyła na moim miejscu", "a ona użyła mojej szczotki do włosów" itd. Kupiłam im koszule nocne w bon-prix. Akurat przyszły w piątek. Pokazałam im, mówię że jutro włożą, bo dzisiaj je przepiorę i na jutro będą... nie ... one chcą dzisiaj. Ja bym powiedziała, będą jutro, ale nie M położył na kaloryferze koszule, żeby wyschły. Po 3 godzinach wrzask starszej i ryk... "dlaczego tak położyłeś, że rękawy są mokre"....  i ryczy... dziewczyny, ja nie mam siły - autentycznie jestem wykończona... Wczoraj przez 2 godziny robiłam awanturę M tak miałam dość wszystkiego. W naszym domu, jak są dziewczyny, to rządzą one i decybele. Ja chyba jestem za stara na dzieci...

Hh999, obawiam się, że w czasie wizyt dziewczynek długo będą jeszcze rządzić decybele, a czy one same też, to już zależy od Was, a w szczególności od M.
Domyślałam się, że on łatwo nie odpuści z "obkupowaniem" ich, taki jego dowód miłości, a w domu..., cóż, cienki Bolek z niego (wybacz).
[Przy okazji, też wczoraj zrobiłam mały zakup w Home&You i przy kasie spotkała mnie miła niespodzianka, zapłaciłam tylko 1/3 ceny, gdyż okazało się, że wzięłam ostatni artykuł ]
Hałasu w domu nie unikniesz, ale sugerowałam, żebyś nie reagowała na ich spory, niech ojciec będzie sędzią, Ty ewentualnie zwracaj uwagę i proś o ciszę, o zaprzestanie pisków i krzyku.
Masz prawo do odseparowania się, odpoczynku, choćby z uwagi na Twój stan i tutaj stanowczo możesz żądać od M szacunku dla własnej autonomii w trosce o własne zdrowie i spokój.
Uważam, że M zdecydowanie przegiął, oczekując, że po całym intensywnym dniu, staniesz jeszcze na opuchniętych nogach przy kuchni i będziesz ich obsługiwać, ale w pewnym sensie, sama do tego doprowadziłaś swoją aktywnością i chęcią niesienia pomocy.
Nadgorliwość, niestety rozleniwia "adresatów" i szybko staje się codziennością i oczywistością.
M chyba zapomniał, że ta pomoc, to wyraz Twojej dobrej woli, a nie obowiązek.
Postaraj się, dla własnego dobra zdystansować nieco, a wtedy, gdy czasem wykażesz odrobinę chęci  i zrobisz coś dla księżniczek, może potraktują to jako szczególny dar.
W sytuacji, gdy angażujesz się i  jesteś na każde ich zawołanie, one i niestety także M, uważają, że im się należy.
W sumie nie zostało Ci wiele czasu, aby jakoś naprostować sytuację, M, jak widać przeszedł nad wszystkim do porządku dziennego, a gdy urodzi się Jaś nastanie rewolucja i przede wszystkim Ty dostaniesz rykoszetem.
Pomyślałam, że zamiast kłócić się z nim 2 godziny, mogłabyś wyłożyć swoje racje, po czym rozpłakać się tak po prostu, po babsku. Jesteś konkretną i stanowczą (tak mi się wydaje) osobą, ale przecież jesteś też człowiekiem, który ma prawo do słabości, a w sytuacji w jakiej się znalazłaś, zdecydowanie odbiegającej od komfortu, do tego w ciąży, możesz nie wytrzymać i rozkleić się. To takie ludzkie.
Tobie też potrzebna jest opieka, wsparcie i pogłaskanie po główce, czemu nie?

no dziewczyny, dlatego napisałam, że przeszłam z M katharsis, bo już wczoraj nie dawałam rady. Nie mam o tyle właśnie pretensji do dzieci, chociaż przyznam, że obiektywnie dziewuchy są rozbrykane, ciągle się tłuką i są hałaśliwe (to oczywiście jest męczące, a przy moich ciążowych dolegliwościach trudno mi niekiedy opanować emocje), ale do M...
napiszę później niestety, bo ciągle tu mamy jeszcze akcje ...

Zależy co, kto uważa za tę normę.
Wg mnie, zachowanie dziewczyn zdecydowanie odbiega od mojej normy. Dziewczyny są rozkapryszone, rozpuszczone i w moim domu na takie zachowanie nie byłoby przyzwolenia.

Z kolei w domu rodzinnym M, jak najbardziej miałyby na to przyzwolone, czego świadkiem byłam wczoraj. Kolejna impreza rodzinna w domu rodzinnym M, z cyklu tych, na których wypada być.
Obecne miedzy innymi dziewczyny M i inne kuzynki z tej rodziny. Nikt nie zwrócił uwagi na to, że rosół nie jest jedzony tylko z premedytacją i w ramach wygłupów siorbany (zapryskane brody, sukienki, obrus), nikt nie zwrócił uwagi na to, że  7 i 8 letnie dziewczyny parskają śmiechem siorbiąc sok, podczas parskania plują na biały wyprasowany obrus, na rozlany podczas wygłupów przy stole sok też nikt nie zareagował, sok po prostu spłynął na sukienkę , krzesło i dywan. Nikt nie powiedział, że tak nie należy zachowywać się przy stole, nikt nie skończył wygłupów i przekomarzania się podczas jedzenia. Na kaprys wnuczki, że nie chce przygotowanego przez babcię rosołu, babcia bez słowa przygotowała pomidorową na jedną porcję. Na słowa 8 -letniej kuzynki , że ona nie chce jeść tego rozmemłanego na talerzu kotleta, Jej mama stwierdziła tylko - " to nie jedz", po czym dziewczynka wstała od stołu i pobiegła jeść słodycze.

Dla mnie to nie jest norma. Dla mnie to jest totalna ignorancja dorosłych na zasady dobrego wychowania. Negatywny wpływ dorosłych stosujących sposób "bezstresowego wychowania".
Nawet nie wiecie ile mnie kosztowało, zaciskanie zębów, żeby podczas wylewania na siebie soku nie zwrócić uwagi 8-letniej pannicy, że zachowuje się jak świnia.

Cieszę się , że nie zabrałam na tę "uroczystość" swoich dzieci.

Mialam na mysli ze normalne jest ze dzieci chca miec wszystko ci im sie spodoba i ze sie kloca czasami miedzy soba. Wy sie nie klocilyscie z rodzenstwem? To rodzice maja wyznaczac granice. Jesli zachowuja sie nie wlasciwie jest to tylko wina ich rodzicow to na nich trzeba pomstowac nie na dzieci.

bardzo bardzo się cieszę, że macie podobne problemy (nie dlatego, że życzę komukolwiek podobnych scysji, ale dobrze, że mnie rozumiecie). Kładzenie nóg na stół w towarzystwie dziadków, bawienie się jedzeniem z kuzynkami (np. rzucanie makaronem, czy bulgotanie w szklance), wybrzydzanie przy naprawdę dobrze zrobionym jedzeniu "w gościach" to standardzik. Przy wigilijnym stole myślałam, że wyjdę z siebie, kiedy przy stole uginającym się od potraw, dziewczyny razem ze swoją kuzynką 5 letnią, zażyczyły sobie zamiast barszczu z uszkami i zupy rybnej, sam makaron. Już kiedyś wspominałam, że u mnie w domu była dyscyplina i dzieciom dawano przy wielu okazjach do zrozumienia, że "dzieci i ryby głosu nie mają", albo że to zostaje położone na talerzu ma być zjedzone i to bez kapryszenia, a już w ogóle opcji zabawy jedzeniem jako dziecko nie praktykowałam. Miałam tak wryte, że w gościach się nie wybrzydza, że pamiętam jak zjadłam jako kilkunastoletnia panienka podfermentowane ciasto, którym poczęstowali mnie starsi państwo, bo matka tak mnie wytresowała , że uważałam że muszę wdusić siebie to ciasto, żeby nie robić gospodarzom przykrości. Dopiero jak wyszliśmy powiedziałam matce, że ciasto było już lekko sfermentowane, czego ci starsi ludzie pewnie nie czuli..... Dlatego mnie brak minimalnego dobrego wychowania niestety bardzo razi i irytuje. Tak jak mówi Kjim - dostaję szczękościsku obserwując akcje przy gościach, a mam wrażenie że im większa widownia, tym natężenie fanaberii rośnie wprosproporcjonalnie....

A porównanie ojca do bankomatu i czasoumilacza, też mi jest bliskie, chociaż na szczęście widzę że po niedawnych akcjach M się trochę otrząsnął. No i znowu wychodzę na wredną jędzę, bo mu uświadamiam te sytuacje, kiedy dziewczyny orzą mu po poczuciu winy. Daleka jestem od tego, żeby uważać że to dowód na to, że 10 i 8 latka są zdemoralizowane, ale to właśnie dorośli są od tego, żeby takie zachowania rozpoznawać i im nie ulegać... M "po prostu" chce, żeby im się "dobrze spędzało z nim czas".... taki bidulek

Pewnie, że myślałam jak będę uzasadniała synowi, że on nie może 7upa, a dziewczynki mogą. Muszę sobie dać jeszcze trochę czasu na wyrugowanie takich patologii... Już zresztą rozmawiałam z M na temat wakacji (to też patologia) - one lubią jeździć do Świnoujścia i każde przejście po deptaku to 60-70 zł wydane na bzdury (trampoliny, pamiątki, gofry, frytki itd.), dodam że tych przejść dziennie jest co najmniej z dwa. W tym roku dziewczyny będą dostawały codziennie 15 zł na przyjemności i niech kupują sobie za tą kasę co chcą, albo niech oszczędzają. Raz dziennie pójdziemy z dziećmi na deser po obiedzie, a resztę niech kupują z własnego kieszonkowego. Jak to zda egzamin to będziemy to stosowali do zakupów "śmieciowego" jedzenia. Dostaną po 10 zł i niech kupią sobie co chcą - batoniki, czekoladę, picie itd. Jak znam młodszą to będzie oszczędzała, starsza wyda, ale ma prawo ....

Godzine temu dowiedzialam sie ze W zona szwagra jest znowu w szpitalu. Matka W zadzwonila ze to moja wina przez te wczesniejsze wydarzenia. Jak ona moze mnie obwiniac kiedy nie mialam z nia kontaktu od kilku tygodni. Powiedziala ze jestem bez serca ze atakuje kobiete w ciazy. Do poprzedniego pobytu w szpitalu moze sie przyczynilam ale teraz na pewno nie.

W koncu sie uspokoilam po tej rozmowie jest mi przykro ze W jest w szpitalu, ale nie bede sobie rwac wlosow z glowy. Moja ciaza ta kobieta sie nie przejmuje robiac mi awantury. Doskonale wie ze poronilam poltora roku temu i dlugo nie moglam zajsc w ciążę. Wiekszosc facetow w dzisiejszych czasach idzie na latwizne byle miec tylko spokoj. Tak widze poszedl na latwizne. Nie boisz sie ze jak ktores z twoich dzieci zrobi cos zlego w przyszlosci to twoj partner bedzie chcial sie pozbyc pasierba z domu? Pamietajac ze jego dzieci za swoje przewinienia nie mialy wstepu do waszego domu. Wybacz mi ale mam wrazenie ze chcesz by twoje dzieci byly mu blizsze niz jego wlasne. Czytalam twoje wczesniejsze posty jak pisalas jak sie rozstaliscie.

Wczoraj M zaliczył znowu korespondencję z eks. Opiszę kilka najistotniejszych myśli, bo całej pyskówki nie jestem w stanie powtórzyć, zresztą dobrze nie pamiętam
1. starsza pasierbica kłamie. Miałam już takie ostre przebłyski tego, że wbrew pozorom całkiem spoko radzi sobie ze swoją sytuacją i każdemu sprzedaje odpowiednią rzeczywistość, tak żeby się odpowiednio ustawić. Jak odwaliła histerię i schizę, to matce sprzedała, że ja na nią krzyczę a ojciec używa przemocy .... swoje standardowe cotygodniowe braki zadań uzasadnia ojcu brakiem czasu na odrabianie lekcji. Brak zadania z prac ręcznych nam sprzedała, że "mama nie miała czasu jej nawlec nitki na igłę". Rozmawiałam o tym z M i mówię, że no już nie sądzę żeby matka tego nie chciała zrobić (pomijając zupełnie kwestię, że żenujące jest, że młoda sama nie potrafi nawlec nitki na igłę. Nic jednak nie mówię, bo na warsztatowni na którą chodzi są zajęcia z "mody" i obyśmy nie sprowokowali, że młoda pójdzie jeszcze dodatkowo na modę).
Kiedy odpytywałam młodą z przyrody, ta non-stop rugała swoją siostrę. Pytam "wyjaśnij co to są stawy" - na co młoda "łe AA, uważaj jak idziesz", ponawiam pytanie "M, opowiedz nam o stawach", na co ona popycha siostrę i krzyczy na nią. Jakby AA była winna, że MM nie za bardzo potrafi udzielić odpowiedzi. Ze sprawdzianu na który uczyła się kilka godzin w sobotę (dość czasu, żeby opanować 4 strony podręcznika), dostała 3. Na jednej ze stron był układ szkieletowy z oznaczeniem najważniejszych kości, stawów itd. Twierdziła, że tego nie ma się uczyć, ojciec zażądał zeszytu, aby zweryfikować co przerabiali jeszcze może dodatkowo w szkole. Okazało się, ze zeszytu nie ma, zostawiła w domu u mamy- tak nam powiedziała, a wczoraj jej matka pisze, że MM twierdzi, że zeszyt miała
W piątek przyjechała do nas zakatarzona, trochę się nawet zdziwiłam że z katarem matka ją puściła na basen. W niedziele chciały znowu iść na basen, mówię M - niech dziewczynka zapyta matkę na wszelki wypadek, że ma katar i czy może - żeby nie było z tego jakiejś chryi. Pytam MM "mama Ci pozwala chodzić na basen z katarem, tak jak w piątek", oczywiście potwierdziła. Ojciec kazał jej zadzwonić do matki i zapytać o potwierdzenie. Po pół godzinie pyta MM "mama Ci pozwoliła" na co obie pasierbice zgodnie odpowiadają "pozwoliła". Oczywiście wczoraj się okazało, że matka utrzymuje, że MM kaszle, bo z katarem poszła na basen i jej MM o nic nie pytała. Noż kuź-wa ........... Nic... mówię M, że czeka nas kolejna poważna rozmowa z MM na temat tego co nam sprzedaje.

2. M stoi na stanowisku, że kiepskie wyniki w nauce MM wynikają ze zbyt dużej liczby zajęć dodatkowych, z czym eks się nie zgadza. Pyta w sms retorycznie M "jaki Ty widzisz pomysł, żeby pomóc MM". On pisze mniej więcej - ograniczenie zajęć dodatkowych, traktowanie ich jako nagrodę za dobre wyniki w nauce, a nie coś co się "należy", zarezerwowanie co najmniej 2 godziny dziennie na naukę. Na co eks ripostuje, że na MM sukcesy w zajęciach dodatkowych dobrze wpływają, wyrabiają w niej pewność siebie i systematyczność ... czyli jeden rodzic swoje, drugi swoje. MM jest na tyle sprytna, że to widzi i kiedyś kiedy M z nią rozmawiał, M mówi "jak się nie będziesz dobrze uczyła, to nie będziesz mogła chodzić na zajęcia dodatkowe", na co MM patrząc mu prosto w oczy mówi "będę mogła, mama mnie zapisze i będę chodziła". Cieszy, że młoda jest inteligentna, smuci, że jej matka pozostaje w sferze jakiś fantazji. Dziwne to są dzieci - bo latają na teatr, wokal, muzykę, akrobatykę, taniec  i takie tam, a są ewidentnie zaniedbane; ich wiedza ogólna bardzo przeciętna, słownictwo - ubogie, kiedy pytają o znaczenie niektórych słów to trochę się dziwię, bo to raczej słowa z kanonu słów powszednich itd. 
Wczoraj eks wspomniała, że w poniedziałek dziewczynki mają występ i że M "zobaczy jakie efekty mają po zaledwie 6 lekcjach tańca". Ja oglądałam nagrane na wideo przez M, efekty kilkumiesięcznej nauki gry na gitarze. M się cieszył, bo występowała jego córka, a ja  ... powiedziałam M, że cieszę się, że MM nie ma kompleksów jeżeli chodzi o grę na instrumencie, może o to chodzi, ale mnie zęby bolą jak tego słucham tak fałszuje... Eks albo tak wierzy organizatorom komercyjnych warsztatów, że MM jest super uzdolniona, albo ma bielmo matki i nie potrafi spojrzeć na córkę obiektywnie. Obiektywnie to MM rzępoli rozpaczliwie, jest przy tym tak przekonana, że to było "ładnie", że uśmiecham się czasem... Przecież nikt jej nie powie, ze było mocno przeciętnie... No i istotnie, buduje być może na tym przekonanie o "swojej wartości", tylko jak bardzo fałszywe to są podstawy.
3. Przepraszam, za sformułowanie, ale eks czasem pierdzieli tak, że ręce opadają. Napisała w sms, że "problemem MM jest również młodsza siostra". M zaczął dopytywać, ale że w jakim sensie młodsza siostra, na co eks - zapytaj MM. M pisze, ale Ty używasz takiego argumentu, więc wyjaśnij proszę o co chodzi z młodszą siostrą - ona nie będzie tłumaczyć. Sama rozlicza M z każdego pytania, M odpowiedział jej, że dopóki nie będzie odpowiadała również na jego pytania, to on nie widzi podstaw, żeby odpowiadać na jej. Na co eks napisała w duchu "nie odpowiadasz bo nie masz argumentów"... gadanie z eks podobne jest do kopania się z koniem - nie masz realnych szans na powodzenie.... Dziewczyny istotnie non stop się szarpią, tłuką i wydzierają na siebie, ale sądzę że to jeszcze trzymają normę dla 8 i 10 latki, plus ja wcale nie mam przekonania, kto inicjuje awantury. Powiedziałam MM i AA, że jeżeli biorą kwestie wyjaśniania spraw w swoje ręce i zaczynają się tłuc, to niech się tłuką i mi nic do tego. Jeżeli mają z czymś problem i nie potrafią się ugodzić, niech przyjdą do nas i my im pomożemy, jeżeli natomiast przyjmują swoje rozwiązania, to już z konsekwencjami. Młodsza dokucza MM, kilka razy przy mnie jej dogadała np. na temat jej tuszy i takie tam, ale wtedy ja brałam MM w obronę i kończyłam temat. Kiedyś AA mówi "ja mam długie i szczupłe nogi, a MM ma krótsze i ma grube". Pytam się AA - a mówisz to, w związku z czym? "nie, bez związku", "czyli powiedziałaś sobie tak bo powiedziałaś, bo generalnie nie ma tu za bardzo o czym gadać, tylko tak ci się przypomniało", "tak" - "no dobrze, już o tym słyszałam 3 razy, przyjmuję do wiadomości Twój pogląd, akurat nogi MM mnie nie interesują, bo są normalne i odpowiednie, nie ma potrzeby, żebyś to powtarzała po raz czwarty". Temat się skończył i AA już do niego nie nawiązała, a widziałam że MM była zadowolona. Nie za bardzo rozumiem, co dzieje się w domu rodzinnym, że matka postrzega AA jako jakiś problem dla MM. U nas tego problemu nie ma/nie widać.

Dzieci oczywiście szkoda, ze ich rodzice nie są razem, ale  .... okazuje się jednak, że radzą sobie całkiem nieźle i mają swoje metody na starych po rozwodzie. Przynajmniej moje obie Glorie są naprawdę sprytne w poruszaniu się w trójkącie - one-mama-tata. Nie są to zagubione i bezradne niebożątka

Tak masz rację - to są dzieci mojego partnera. Nie moje. Dla mnie to są obce osoby, których zachowanie może mieć negatywny wpływ na moje dzieci i swoje dzieci będę przed złym wpływem chronić. Gdyby partner przyjął inną postawę - podjąłby się naprostowania swoich dzieci, wymagał od nich szacunku do mnie, przestrzegania zasad panujących w domu, szacunku do rzeczy, które się w tym mieszkaniu znajdują i na które oboje ciężko pracujemy, to nie widzę problemu, żeby mogły nas odwiedzać i żebyśmy wspólnie spędzali czas. Ale z tymi dziećmi jest większy problem niż z zupełnie obcymi dziećmi, koleżankami i kolegami moich dzieci, które nas odwiedzają. Różnica polega na tym, że jak przychodzi do mojego syna jakiś Krzyś, a do mojej córki jakaś Angelika, to jeśli zdarzy im się rozrabiać, krzyczeć czy czynić inne wariactwa, które mi się nie podobają to TYM dzieciom, oraz swoim mogę zwrócić uwagę, mogę przywołać do porządku. Przychodzisz do nas do domu to wiedz, że u nas ściąga się buty w przedpokoju, a po łóżkach się nie skacze. Wiedzą to moje dzieci i wiedzą to ich koledzy i nikt nie wali focha tylko dla tego , że musi buty w przedpokoju ściągnąć.. Natomiast dzieci M ignorowały nawet te proste zasady i z tekstem na ustach  "mama powiedziała, że nie muszę się Ciebie słuchać " z premedytacją właziły w zaśnieżonych butach na nowy dywan. Czujesz to? Przy braku reakcji ze strony partnera, moja reakcja obronna była jedna. Jeśli One nie będą przestrzegać podstawowych zasad, a Ty nie będziesz od Nich tego wymagał , to sorry, ale ja takiego cyrku sobie w domu nie życzę. To nieb była reakcja zwrócona przeciwko tym dzieciom. To była reakcja na brak reakcji ze strony M. A Jego reakcja była wszystkim już tu wiadoma: "jeśli One nie będą mogły tu przyjeżdżać, to mnie też tu nie będzie". No i ok. To zabieraj swoje i ich rzeczy i życzę szczęścia. Jeśli czytałaś posty to ciąg dalszy też znasz. Ja rozumiem co Ty do mnie mówisz, mówiąc o tym , że nie dzieci są winne takiej sytuacji. ROZUMIEM i przyznaje Ci rację. Ale ze względu na swoją postawę M , ma to co ma. I może i żal dupę Mu ściska ale ma to na własne życzenie. Jeśli zechciałby wychowywać córki, wymagać od nich tego czego w naszym domu wymagamy od moich dzieci to.... proszę bardzo. Ale jeśli Jego córki mają być traktowane jak święte krowy, tylko dlatego , że tu bywają, a nie mieszkają, to sory, nie w tym domu.   

To jest mój dom, Jego dom, ale nie Jego dzieci. One mają dom u swojej matki. Tak jak moje dzieci mają swój dom tam gdzie ja, to tamte dzieci mają dom tam gdzie mieszka Ich matka.

W moim domu rodzinnym też funkcjonowało coś takiego jak "karne spojrzenie" , moje dzieci też potrafię przywołać do porządku nawiązując z nimi tylko i wyłącznie kontakt wzrokowy. Ale to trzeba sobie wypracować. Trzeba uczyć dzieci od małego. Dzieci M nikt nigdy tego nie uczył i jak widać, nie ma chętnego, który by chciał to robić.

Masz złe wrażenie. Moje dzieci mają ojca i nikt nie próbuje żeby było inaczej. Jednak nie zmienia to faktu, że moje dzieci bardzo lubią M - bo......bo jest fajny, bo nie wymaga, niczego nie egzekwuje, bo taki po prostu jest. Nie wymaga niczego od swoich dzieci , nie wymaga od moich.  Od wymagania, stawiania granic, wyciągania konsekwencji, wychowywania jestem ja i ojciec moich dzieci.

Kjim piszesz ze twoje dzieci maja fajne relacje z twoim partnerem pewnie sie bardzo cieszysz ze tak jest. Nie myslalas zeby sie odwdzieczyc partnerowi za to jak dobrze dogaduje sie z pasierbami i polubic lub sprobowac polubic jego dzieci?