Być drugą i macochą

I tu też się mylisz.  Bo ja nigdy nie pisałam, że nie akceptuję Jego dzieci. Ja po prostu nie biorę odpowiedzialności za ich wychowanie , bo od tego mają rodziców. Niedoskonalych jak stwierdzono na forum, ale mają. Nie mam prawa ani obowiązku wyręczać Ich w tych obowiązkach.

Nigdy tez nie zwalałam obowiązku wychowania moich dzieci na mojego partnera lub obecną partnerkę mojego Byłego męża. Moje dzieci (mimo rozwodu) mają oboje rodziców, oboje zapewniamy Im opiekę i wychowanie w takim stopniu, że nie jest konieczne angażowanie w to osób postronnych. To co robi mój partner dla moich dzieci to jest tylko i wyłącznie TO, na co On ma ochotę. Do niczego nie jest zmuszany, ani nikt Mu nie narzuca obowiązków związanych z moimi dziećmi.  OCZEKUJĘ TEGO SAMEGO. NIECH NIKT MI NIE NARZUCA OBOWIĄZKU WYCHOWYWANIA, NIAŃCZENIA LUB OPIEKI NIE NAD SWOIMI DZIEĆMI.
NIE UWAŻASZ, ŻE TAK POWINNO BYĆ ?

Dzieci paetnera bywaja w waszym domu?

kijm

daj spokój,wiesz zawsze sie znajdzie jakas która uważa ze ma MISJE POLEGAJACA NA NAKAZYWANIU INNYM JAK MAJA ZYC,JEJ RACJA BEDZIE ,,NAJMOJSZA,,
one wiedza lepiej co jest dobre dla kogoś i ucza innych  jak żyć,najczesciej te wlasnie swojego życia nie umieją poukładać

heh i te pytania,toż to jak przesłuchanie prawie
plus ten mentorski nakazujący ton ,ojejku jejku

Ja nigdy nie nakazywalam jak kto ma zyc. Kazdy czlowiek zasluguje na dobre traktowanie zwlaszcza dzieci. Sama jestem matko i nie moge zrozumiec jak inne kobiety ktore sa takze matkami, maja taki negatywny stosunek do dzieci partnera.

marza, a nie przeraza Cię matka, która zaniedbuje swoje dzieci, która ich nie myje, nie dba o ich higienę i naukę podstawowych czynności? Która dla własnej wygody i chęci odespania zarwanej nocki (bynajmniej nie z powodu nocnej zmiany w pracy) nie zaprowadza dzieci do szkoły, bo jej się nie chce d..y z łóżka ściągnąć?
Wszyscy mówią, że takie zachowania macochy w stosunku do pasierbów jest naganne, przerażające. Ale kiedy takie zachowania należą do matki, (RODZONEJ) to takie zachowania się społecznie usprawiedliwia. Bo biedna, bo sama, bo samotna, bo dwoje małych dzieci, bo zero wsparcia, bo może ma dołek, a może depresję związaną z rozwodem. Sranie w banie. Takie działanie rodzonej matki względem swoich dzieci nie powinno być niczym usprawiedliwione!  To Cie nie przeraża ?! NIE. Bo całemu złu na świeci winne sa MACOCHY.

marza2
nie pisz proszę, ze jestem dobrym człowiekiem, bo to tak, jakby inne macochy były złe - a to nieprawda. Ja jestem na początku macochowania i nie mam takich traumatycznych doświadczeń jak inne dziewczyny.
Ale wyobraź sobie taką sytuację. Masz przed sobą "tylko" 9 letnią dziewczynkę, która z uśmiechem na ustach ignoruje Twoje prośby po raz któryś, która próbuje taktyki "przeciągania struny" jak wiele dzieci i aktualnie korzysta z tego, że nie ma ojca. A Ty jesteś "tylko" macochą, bez żadnych praw, dorosłym, który obrabia kilkanaście wątków wokoło niej (sprzątanie, pranie, prasowanie, gotowanie itd.) ale ..... nie może nawet okazać zniecierpliwienia, bo przecież nie może podnieść głosu (jakże to ... nie można przecież krzyczeć na nieswoje dzieci). A kiedy dzieci są uczone, że jesteśmy nikim ... a kiedy same wykorzystują nas do usprawiedliwiania siebie (tak .. tak było w moim przypadku ostatnio, kiedy trzeba było jakoś wyjaśnić matce, atak histerii o 23.30 i "wzywanie jej na pomoc", kiedy to okazało się, że ja jestem współwinna sytuacji, bo krzyczałam na dziecko - a cholera nie krzyczałam....). Wierz mi, że gdyby było słodko i dobrze, to bym nie musiała tu się wyżalać non-stop, aż sama się czuję jak jakiś wiecznie pipczący element bo rozwala mnie dwójka dzieci, tak że nie mam pojęcia co robić i jak się zachować...

Owszem nie potrafie zrozumiec matek ktore zaniedbuja swoje dzieci ale to sa skrajne przypadki i w swoim otoczeniu takich nie znam. Nikt nie wymaga od macoch by kochaly pasierbow jak wlasne dzieci zwlaszcza gdy matka zyje. Wierzcie mi ze mozna kochac dziecko ktorego sie nie urodzilo jak wlasne. Na kilku forach czytalam jak macochy pisza o pasierbach bachor gnoj bekart itp a inne dawaly im rade jak maja traktowac dzieci. Przy ojcu byc mile a za plecami ojca pokazac swoje prawdziwe ja.

Dobrze drogie macochy ze macie takie cudowne dzieci a dzieci partnera to samo zlo.

Pewnie nigdy sie nie zrozumiemy jestesmy po dwoch roznych stronach.

M dysponuje swoim mieszkaniem. mógłby zabrac dzieci do siebie i również nie musiałabym w tym uczestniczyć.
Jeszcze jakieś pytania, pani Prokurator?

Biedny twoj partner twoje dzieci musi codziennie ogladac. Ze swoimi musi na miescie lub u swoich rodzicow sie spotykac.

Zrobiłaś to co powinnaś. Porozmawiałaś ze szwagrem. Teraz ruch należy do Niego. To Jego dziecko, Jego żona, Jego rodzina. Może Ci Ona nie pasować,l bo zajęła miejsce Twojej siostry, ale myślę , że jak poszukasz, to znajdziesz w necie bardziej odpowiednie forum dla osób w Twoim położeniu.

Tak szczerze to jest mi zal tych wszystkich dzieci ktorzy traca rodzicow lub rodzice sa po rozwodzie. Musza sie dopasowac do nowej sytuacji. Nie zawsze tez sa akceptowane przez nowych partnerow rodzicow.

Mnie jest żal bitych, gwałconych , poniżanych kobiet w krajach islamskich. Żal mi jest też dzieci głodujących i umierających na malarię w Afryce. Tez muszą to zaakceptować i ......
Nic na to nie poradzimy. Tak ten świat jest zbudowany.
Użalałaś się już nad biedną Exową, nad dziećmi, nawet nad moim M. Nad czymś jeszcze się poużalamy?

Mnie by bylo przykro jesli nie mialabym wstepu do domu rodzica a tobie? Nikt z nas nie byl idealny i nie raz podniosl rodzicom cisnienie. Czy przez to nie mamy wstepu do domu rodzicow?

Bo tak sobie wymyślił M. Wcześniej tez pisałam, że miał taki okres , że zabierał je do siebie. Czytałaś?

Bez obrazania zadna z macoch nie zmieni zdania ani ja go nie zmienie.

marza2
trochę też nie wiem jak Cię przekonać, że Twoja opinia jest krzywdząca. Zazwyczaj w życiu w takich sytuacjach proponuję ustalić protokół rozbieżności i pogodzić się z tym (tj. z różnicą zdań/poglądów). Znasz nasze zdanie, my znamy Twoje i tak mi się wydaje, ze z mojej strony to wszystko

A ładnie to tak na kimś psy wieszać, nie poznając Jego historii? Nie wchodząc w Jego buty?

A Ty nas nie atakujesz?

Nie atakuje chce byscie przez chwile weszly w skore tych dzieci.

ja tez Cię nie atakuję. Chcę żebyś na chwilę postawiła się w mojej sytuacji.

Być może jest to pierwsza czerwona lampka, która właśnie zapaliła się po stwierdzeniu, a raczej obawach Twojego M, nie wiem, czy dostrzegłaś?
Hh999, jesteś osobą przestrzegającą zasad, które wyniosłaś z domu. Wpojono Ci dyscyplinę, szacunek do siebie, innych, do pracy, nauczono, czy może wyzwolono w Tobie ambicję dzięki której zdobyłaś dobre wykształcenie i pracę.
Ukazujesz te wartości swojemu M i w pewnym sensie wywierasz na niego presję w kwestii pracy z dziećmi. On dobrze wie, że masz rację, jednak jest bezsilny wobec rzeczywistości.
Moim zdaniem, tym stwierdzeniem, że MM może Cię znienawidzić, odsłonił swoją bezradność, lęk przed utratą dzieci i w zawoalowany sposób, Ciebie właśnie wskazuje jako źródło problemu (bo nie odpuszczasz).
Brzmi okrutnie, ale dlaczego MM miałaby Cię znienawidzić, bo ojciec zmusza ją do pracy, do nauki? Dlaczego Ciebie? Nie wierzę, żeby dawał córce do zrozumienia, że obowiązek nauki jest Twoją sugestią, ale już przestrzeganie zasad  panujących w Waszym domu... być może  gotów jest odpuścić dla świętego spokoju, z obawy przed utratą dzieci.
Problem jest ogromny; złe wychowanie dzieci, lenistwo umysłowe i nie tylko, brak ambicji, a do tego kontra niewydolnej wychowawczo, nieukrywającej nienawiści do ojca i do Ciebie, niezrównoważonej ex.
Twój M zaczyna wymiękać, niestety, uważaj, żebyś nie stała się ofiarą ich błędów wychowawczych. U niego ślepa miłość ojcowska idzie przed rozsądkiem.
Hh999, odpuść swoje rady w kwestii jego dzieci, a dyskusję skieruj raczej na ustalenie planu B, a konkretnie jak on zamierza chronić Ciebie i Wasze dziecko przed rozpasaniem swoich córek?
Daj mu spokój w sprawie nauki jego córek, niech robi co chce, Ty pomożesz jeśli zechcesz, ale przecież już niedługo. Skoncentruj się raczej na sprawach dotyczących ogólnie ich zachowania w Waszym domu. Dlaczego Ty masz walczyć z nimi o porządek w łazience? Poczekaj, aż on go dostrzeże i powalczy z córkami, ewentualnie sam posprząta po nich (pewnie, że to będzie porażka, ale on zdaje się jest na to gotów). Nie reaguj gdy się tłuką, nie Twoja sprawa.
Masz prawo żądać spokoju w domu, zwłaszcza gdy pojawi się Wasze dziecko i w tej kwestii wypracujcie jakiś konsensus.

Gdy pisalam tu o tym co sie dzieje w mojej rodzinie nikt nie zapytal mnie o to jak moja siostrzenica to wszystko znosi. Jak przezyla smierc mamy. Dawalyscie sugestie ze D zmysla ze ja to wyolbrzymiam. Pisalyscie ze to przez hormony ze wije gniazdko swojemu dziecku.

Marza pisze ostatniego posta do Ciebie, bo zaczynasz mnie irytować.
Gdyby psuł mi się samochód i napisałabym na forum MEDYCZNYM posta z prośbą o pomoc: " moj peżot kaszle i się dusi prosze o pomoc co robic?" (pisownia celowa) to zrobiłabym z siebie kompletną idiotkę. Gdybym chwilę potem zaczęła pouczać lekarzy udzielających się na tymże forum medycznym, potępiała ich metody diagnozy lub metody leczenia ludzi, i wyzywała ich od konowałów, a na koniec jeszcze miała pretensje, że nikt z tych forumowiczów nie powiedział mi jak mam naprawić auto to........ w najlepszym, razie potraktowali by mnie jak trola i  zignorowali. Z Tobą tutaj jest podobnie. Z wrodzonej uprzejmości próbowałam nawet z Tobą dyskutować. Mówiłam Ci, że jedyne co możesz zrobić to porozmawiać ze szwagrem z jego żoną i skonfrontować  to z tym co mówi dziewczynka. I dalej źle. Ty dalej masz jakieś pretensje. Za chwilę pomyślę , że to nie 12 latka ma problemy w tej rodzinie tylko Ty, bo najwyraźniej masz jakiś problem. Spróbuj poszukać pomocy na WŁAŚCIWYM dla swojego problemu forum.

Rzadko ostatnio tu piszę, ale czytam regularnie.
Ale chciałabym napisać, że macie dziewczyny anielską cierpliwość.
Nie spotykam się z dziećmi mojego partnera jak już pisałam wcześniej - było jedno podejście i spaliło się. Od tego czasu dałam sobie prawo do spokoju mojego i moich dzieci i do spokoju jego i jego dzieci. Niech się z nimi spotyka ale nie kosztem moich nerwów. I nie dam sobie wmówić, że jestem zła bo on biedny musi tułać się po kinach, parkach itp. Jego decyzja.
Mam wrażenie, że takich co to lubią mówić innym jak maja żyć jest na pęczki - a sami mają burdel we własnym ogródku.
I ponieważ mają źle - to koniecznie innym też muszą wmówić, że poświęcenie, rezygnacja z własnego Ja, swobody, prawa decydowania o sobie i swoim czasie wolnym jest OBOWIĄZKIEM , a dbanie o własne potrzeby jest beeeee... bo jesteś z facetem dzieciatym to jesteś ograniczona.
Nie, nie i jeszcze raz nie. Związek dwojga dorosłych ludzi - na zasadach wypracowanych i satysfakcjonujących obie strony.
Jeżeli mój partner w pracy ma szefa, który go wkurza czy to jest tożsame z tym, że ja też muszę się z tym szefem spotykać? Nie - to jego sfera życia i on ją ogarnia. Inne sfery jego życia też nie muszą być moim udziałem.

Tak jest ;-)
Pozwolisz, że zacznę od razu...
Muszę tylko znaleźć chętnego, który wychowa Moje dzieci, porzuci swoje ambicje i egoistyczne cele i poświęci się bez reszty w opiece i niańczeniu Moich dzieci....
bo ich ojcowie od wielu lat nie pamiętają o ich istnieniu... pewnie jakieś złe macochy ich odciągnęły...

Zakładam, że nikt nie zabrał ojca dzieciom - bo to decyzja ojców i oni są odpowiedzialni za relacje. Nigdy niczego nie utrudniałam, ale i ułatwiałam... nie wybielałam, nie tłumaczyłam... koń jaki jest każdy widzi.

Ja skupiam się na swoim życiu i wychowywaniu dzieci. Nie traktuję dzieci inaczej, nie wyręczam, nie hoduję w poczuciu krzywdy. Mój partner moich dzieci nie utrzymuje. W wychowanie angażuje się tyle ile chce, zgodnie z potrzebami - podkreślę - wynikającymi ze wspólnego życia. Już pisałam wcześniej, że szacunku wymagam obustronnego -  dzieci do partnera i partnera do dzieci.
Uważam, że życie w jednym domu determinuje pewne relacje. I naprawdę uważam za niedorzeczne oczekiwanie, że kobieta będzie rekompensowała i wychowywała dzieci partnera bo on coś pomoże przy jej dzieciach... Wyznaje zasadę - wszystkim wg. potrzeb - nie wszystkim po równo. Nawet mając dwójkę własnych dzieci zupełnie inaczej przydzielam im swój czas, uwagę czy finanse - bo inne są potrzeby i warunki.

Natomiast bezdyskusyjne jest to, że im rzadziej tatuś widuje dzieci tym bardziej je gloryfikuje... bo nie widzi niewyniesionych śmieci, nieodrobionych lekcji, nieposprzątanego pokoju... dziecko idealne. Im większe zaangażowanie w bieżące sprawy i problemy tym więcej wymagań, oczekiwać i zgrzytów. A wszystkie dzieci na zdjęciach wyglądają przesłodko...

Najpierw powiem, że mnie też trochę marza2 już trochę męczy, bo naprawdę nie dotrzemy do siebie nawzajem. Nasze wzajemne różnice poglądów przypominają mi mniej więcej dyskusję, którą miałam kilka dni temu ze znajomymi pt "co robić z imigrantami z krajów arabskich/afrykańskich". Też oczywiście przemyśliwuję sobie również "poza-macochowe" kwestie i też mam w tej kwestii (podobnie jak w macochowych) ambiwalentne odczucia; jak widzę dzieci i kobiety uciekające od wojny to oczywiście uważam, że naszym obowiązkiem jest im pomóc, jak widzę młode byczki o semickich lub afrykańskich rysach twarzy domagających się rozrywek i lepszego jedzenia (bo w obozach jest tak źle), wszczynających burdy, niszczących własność publiczną, zachowujących się (przepraszam za sformułowanie) jak dzicz, to pojawia się pewien dysonans. Podobnie jak wyobrażę sobie, że ktoś mógłby źle potraktować jakąś Polkę (np. jedną z moich pasierbic), molestować ją tak jak kobiety w Kolonii, to jestem córką byłego komandosa - zapewne nie wyrzymałabym tylko rzuciłabym się przegryzać tchawicę. Nie pozwoliłabym panoszyć się po mojej ojczyźnie elementowi, który nie szanowałby kultury, porządku prawnego, zasad i tradycji kraju goszczącego.
Problem macochowy jest podobnie skomplikowany ... przynajmniej dla mnie (co do zasady niewinne dzieci, które co nieco mają już za uszami, problemy wychowawcze względem których nie wiadomo jak się ustosunkować, przepychanki między M i eks, słabość M). I tak jak w problem uchodźców nie angażuję się, bo nie mam woli i możliwości, tak problemy z przeszłością M, eks i dziewczynkami po prostu już są i nie trudno schować głowę w piasek. Ale poziom skomplikowania problemu jest naprawdę podobna

Kjim i josz
przemyślałam i macie rację. Muszę jeszcze raz pogadać z M, ale dam mu trochę czasu, bo ... w weekend z dziewczynkami spisaliśmy zasady, które panują u nas w domu; że nie krzyczymy na siebie, że dorośli nie powtarzają próśb wielokrotnie, że każdy ma prawo przedstawić swoje racje/żale i zostanie wysłuchany, że dzieci dbają o porządek w swoim pokoju i swoich rzeczy, że obowiązki realizujemy przed przyjemnościami, że szanujemy innych domowników - ich własność, przestrzeń, czas wolny, kiedy zrobimy coś źle to przepraszamy itd. M był tak zachwycony i rozentuzjazmowany postawą dziewczynek, które się zaangażowały, że w niedzielny wieczór dopytywał mnie kilka razy "super zrobiliśmy, teraz dziewczynki wiedzą, że mają tu dom zawsze i obiecały przestrzegać zasad". No cóż.... ja się uśmiechnęłam i mówię, że istotnie to dobre zasady, ale zweryfikuje je pierwsza histeria dziewczynek, dajmy zatem sobie czas...
Wczoraj mnie MM na swój sposób rozbroiła. Jak przyjeżdżają do ojca dostają kieszonkowe - 2,5 zł na każdy dzień szkoły (żeby mogły sobie w szkole kupić picie, czy jakąś przekąskę). Ponieważ następny raz zobaczymy się dopiero we wtorek w przyszłym tygodniu, każda "skasowała" po 12,5 zł. MM przyniosła 2 zł i mi dała. Pytam się "na co są te pieniążki" a ona "to dla Ciebie", pytam "a na co", a ona "możesz sobie kupić drożdżówkę". Przyznam Wam, że mi trochę mowę odjęło i wzruszyłam się. Podziękowałam jej i przytuliłam, powiedziałam że bardzo mi miło. Nie chciałam jej sprawiać przykrości odmawiając przyjęcia pieniążków, ale postanowiłam że dam jej następnym razem 20 zł do takiej skarbonki, którą dostały w kościele na jałmużnę wielkopostną (dzieci mają sobie odmawiać przyjemności i zaoszczędzone pieniądze przekazać na leczenie dzieci). Wydaje mi się, że po rozmowie w weekend młodej jest trochę głupio, bo istotnie inicjowała większość awantur ostatnimi czasy plus w trakcie rozmowy wyjaśniłam jej, że niestety jako dorośli rozumiemy, że nakłamała mamę żeby uzasadnić, dlaczego ta musiała przyjechać po nią o 23.30 do babci. Nakłamała, zarówno co do przyczyn awantury (powiedziała mamie, że to dlatego że tata nie chciał jej zawieść na koncert, podczas gdy przyczyną awantury było to że została ukarana przez ojca odwołaniem wizyty u babci, za to że bezczelnie się do niego odzywała i odrzucała telefony od niego), no i swój ryk i histerię uzasadniła tym że tata i ja na nią krzyczeliśmy (co dość mocno mijało się z prawdą), a na końcu dowiedzieliśmy się, że była obolała bo tata ją szarpał... (ojciec istotnie w którymś momencie, po 1,5 godziny oczekiwania chciał ją wyprowadzić do samochodu, ale młoda podniosła taki wrzask, że mielibyśmy na karku zaraz policję, że dziecko mordują - teściowie mieszkają w bloku z płyty i sądzę, że i tak sąsiedzi mieli sporo atrakcji tego wieczora). Myślę, że młoda wie, że przegięła i jednak gdzieś tam odczuwa jakieś wyrzuty sumienia i po dziecięcemu chce się zrehabilitować.... No cóż ... pożyjemy, zobaczymy

Jest jeszcze jedna sprawa, bardzo delikatna. Wczoraj ponownie czytałam uzasadnienia do wyroków rozwodowych. Nie lubię tego czytać, bo mam wrażenie że kiedy czytam o M, to jakbym czytała o osobie której nie znam. Wyrok jest negatywny dla obu stron i prezentuje M i eks jako parę, która nawzajem działała na siebie toksycznie i to od pierwszych momentów małżeństwa; świadkowie zeznawali o awanturach i wzajemnym ubliżaniu sobie, złośliwościach itd. Powiedziałabym, że wzajemnie wyzwalali w sobie najgorsze emocje i to szok, że zostali małżeństwem po 7 latach narzeczeństwa. Nie mam bielma na oczach i również widzę, że M ma wystawioną przez sąd kiepską cenzurkę, ale nawet nie o to chodzi.
MM nie pamięta raczej tego okresu (rodzice rozstali się, kiedy ona miała 3 lata), ale przy tak scharakteryzowanych rodzicach, trochę się nie dziwię, że ma problemy emocjonalne. Bo skoro oboje jej rodzice, jako ludzie dwudziestokilkuletni zachowywali się poniżej krytyki - brak samokontroli, kompromisu, wzajemnego szacunku itd., no to istnieje ryzyko, że MM ma temperament po nich obojgu - w awanturach idzie na całość, nie rozumie, że są słowa których się nie mówi nawet w najgorszych emocjach, a kiedy się je wypowie, trzeba potem się z nimi skonfrontować itd. Wszystko to się nakłada na siebie - trudny temperament MM, jej przemęczenie i mimo wszystko słabe wyniki w nauce, złe nastawianie dziecka przez eks do nas, brak kintersztuby, dlatego myślę że to dziecko jest totalnie rozwalone i wygłupione. Może i są jakieś inne powody, których nie znam - nie wiem co się dzieje w domu.
Jedno dzieje się nadal - jak M i eks się konfrontują, to wierzcie mi, że aż przykro na to patrzeć...

Też się chciałam tylko wtrącić, nie karmcie trolla. Wprawdzie problem bycia drugą i macochą mnie już chyba nie dotyczy, ale z jakiegoś masochizmu dalej wątek podczytuje.

Hh999 moze i jestem meczaca mam prawo do tego w moim stanie. Czytalam inne fora macoch asz wloswlos jezyl od tego co bylo tam napisane. Dzieci paetnerow byly wyzywane od bachorow gnojow. Moze dlatego mam tak zle zdanie o macochach. Zapraszam do przeczytania artykulu dbam tylko o swoje stado nie lubie dzieci partnera. Jest tam historia 3 kobiet Basi Agnieszki i Karoliny o tym jak nie znosza pasierbow zwlaszcza Agnieszka jest wredna dla pasierbicy. Zapraszam do lektury.