Całe życie runęło - zostawiła mnie kobieta ...

Ok, każdy może mieć swoje zdanie. 
Tylko nie pisz że Gregor80_80 NA PEWNO bedzie już sam bo to nie prawda! Skąd możesz mieć tą pewność? Ludzie się zakochują w każdym wieku, to wcale nie jest zarezerwowane dla ludzi < 20 lat. Oczywiście, Gregor80_80, że powinnien się realizować, a nie zamulać na forum, ale na to trzeba czasu. To on sam musi dojść do wniosku, że już dość! Że szkoda mu życia ma rozpacz. Każdy musi mieć czas na wyżalenie się, wypłakanie komuś w ramie bo to oczyszcza i pozwala wrócić do równowagi. Jeśli ktoś kochał nigdy nie przechodzi nad rozstaniem do porządku dziennego w ciągu 24h!
A przy okazji, skoro to jest "forum dla kobiet na którym rad udzieleją nastolatki z internetu" to co Ty tu robisz jeśli można wiedzieć?

Zalosna jest twoja opinia ziomek...

Co ty mozesz wiedziec o byciu 28-latkiem?
Myslisz, ze to juz jest wiek uczuciowej emerytury? Ze ludzie w tym wieku nie poznaja innych i trudniej jest kogos znalezc?
Gucio prawda, jesli ktos ciagle siedzi w domu i nigdzie nie wychodzi, to nawet bedac 19 latkiem nikogo nie znajdzie.
W kazdym wieku mozna kogos znalezc, tylko, ze kazdy wiek rzadzi sie troche innymi prawami, tyle

W dzisiejszych czasach jest troche inaczej jak za czasow naszych rodzicow, gdy byli 25-26 latkami. Wtedy to juz sie mialo dzieci i rodzinke. Dzisiaj ludzie sa zabiegani, nie maja na nic czasu, wracaja wieczorami do domu i nie maja po prostu sily i czasu na bycie z kims, a co dopiero poznanie kogos. Takie smutne realia, ale to sie da zmienic, trzeba po prostu dokonac w pewnym momencie wyborow.

Kazdy ma czasem ochote sie wygadac i wyzalic, nie kazdy ma natomiast komu.
Sa rozne typy ludzi, sa tacy, ktorzy nastawiaja sie na nie i mimo mlodego wieku zakladaja, ze nikogo sensownego nie poznaja. (mimo, ze maja dopiero 19 lat... )
Sa rowniez tacy, ktorzy sa hurra optymistami i mimo licznych porazek nie zniechecaja sie do zycia i chca dalej walczyc.

Takie forum jest po to, aby sie wygadac osobie obcej, ktora nie zna naszego zycia i moze spojrzec obiektywnie i cos doradzic, niezaleznie, czy jestes optymista czy pesymista, czy masz sile do zycia czy chwilowo ja straciles i potrzebujesz zastrzyku energii.

Ja w wielkiej mierze dzieki tym ludziom mialem wole walczyc w chwilach, kiedy brakowalo mi juz energii do czegokolwiek. Jednak udalo mi sie i w sporym stopniu dzieki nim jestem z kims, z kim bardzo chce byc.

Nie proboj wmowic tutaj ludziom, ze zycie nie ma sensu. Dla ciebie moze nie miec - twoj problem, ale nie probuj tej negatywnej energii wstrzykiwac reszcie.

Ziomek nie jest przykladem raczkujacej depresji, to jest raczej juz zaawansowana moim zdaniem...

Jestesmy na tym swiecie tylko chwile - wykorzystajmy ja jak najlepiej i przestanmy marudzic, ze nic nie ma sensu

a ja tez nzalam jednego 28latka bez zony i dzieci po przejsciach i jak go tak troche lepiej poznalam to do dzisiaj jestesmy razem bardzo szczesliwi. jestem od niego mlodsza o 5 lat. bardzo nam ze soba dobrze. Tobie tez sie uda!!!!!

gregor80_80 właśnie od tygodnia przeżywam to co Ty ichcem wierzyć że będzie dobrze i zaczne  żyć bo teraz wegetuje też nie mam znajomych bo była tylko ta jedna osoba i cały czas wiec teraz przypłacam to samotnością oraz i nie wiedzą co zrobić z wolnym czasem.

kocurek156 dzieki wielkie z tymi zajomymi jest najgorzej bo przeba będzie o tym opowiadac dlaczego a to najbardziej boli opowiadanie o tym czy kiedykolwiek sie o tym zapomni:(

Oj, ale to niektórzy mają czarne podejście do życia w wieku 19 lat że aż strach sie bać co będzie z biegiem lat, nie lubię aż takich pesymistów chociaz sama się do nich zaliczam.

Gregor_80 cieszę się że zachowujesz zdrowy rozsądek i nie bierzesz do serca takich komentarzy i porad, to byłaby prawdziwa katastrofa. Spójrz na zycie z innej strony. Ono płata nam figle, ale mimo wszystko jest piękne. I uwierz mi że na nieudany związek najlepszy jest kolejny. Zapewne zapytasz, jak go znaleźć lub jak go stworzyć, gdy serce zranione. Rozmawiaj z ludźmi, patrz na nich, nie ukrywaj się w swoim światku, bo szczęście czeka za rogiem. Gdy sie uśmiechasz i otwierasz przed ludźmi, świat nabiera jasnych barw. Warto w to wierzyć. Znajdź zajęcie, pójdź gdzieś, zajmij sie sportem: pływalnia, siłownia, taniec. Jest mnóstwo rzeczy, które możesz robić by przestać myśleć o tym co minęło. Zostaw wspomnienia za sobą i zacznij żyć. To nieprawda, że większość kobiet jest juz zajęta. One są nadal wolne i czekają gdzieś tam na Ciebie, ale musisz chcieć je znaleźć. A przede wszystkim rozmawiaj z ludźmi. Nikt nie może ci obiecać, że jutro będzie lepiej i nikt nie może Ci obiecać że ONA wróci do Ciebie. Jesli nie stanie się tak jakbyś chciał, to znaczy, że czas sie otrząsnąć. Właśnie tym się leczę że znalazłam innego i to jest to!!!!!! Mówię Ci, działa jak prawdziwe lekarstwo.

Agula80
Katusze przeżywasz dlatego, że widzisz te przedmioty czy zdarzenia które go dotyczą. Gdybyś przestała to dostrzegać albo gdyby ci to zniknęło w oczu, od razu poczułabyś ulgę. Ja miałam dokładnie to samo. Gdy widywałam faceta, to przez kolejny tydzień nie mogłam sie otrząsnąć. Ale ostatni raz widziałam go we wrześniu i całe szczęście ze jakoś się wyleczyłam. Poza tym jest juz ktoś inny, tak jak napisałam wczesniej. To mnie uzdrowiło z tej chorej sytuacji. latałam jak głupia za facetem, a on czasem raczył spojrzeć i usmiechnąć się i czasem raczył napisać. Mam to już gdzieś, znam swoją wartość i nie będę się poniżać już więcej. Jeśli kiedys uzna że dojrzał do tego by mnie chcieć, to wtedy on będzie latał za mną. Ale teraz nie ma mowy...... już się otrząsnęłam. Miłość nas bardzo zaślepia i powoduje, że nie kierujemy się rozsądkiem i w akcie desperacji robimy głupie rzeczy, których potem się wstydzimy. Ja wyszłam na głupka parę razy, a nigdy wczesniej w moim życiu nie wygłupiłam się w podobny sposób, w końcu powiedziałam sobie, że mam już  dość!!!!!!!!

To nieprawda, że nikt inny nie jest w stanie zastąpić Ci tego jednego jedynego. Teraz tak sądzisz, ale gdy przestaniesz się zadręczać myślami o nim, zobaczysz  i zrozumiesz, że jest inaczej i można znaleźć kogoś innego kto będzie Cię uwielbiał, nosił na rękach, szeptał do ucha miłe słowa i kochał bezwarunkowo za to że jesteś......... Czas leczy rany, uwierz w to !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tamten pierwszy co dziwny typ, mówię ci...... Nie mozna go rozgryźć o co mu naprawdę chodzi. Jest jak duch, pojawia się i znika. Nigdy nie wiesz co dalej wykombinuje, może nic a może coś.......

Ale ja zaangażowałam się juz w ten drugi związek, więc nawet jak ten pierwszy facet zacznie latać, to raczej nic nie wskura ........ Z nim to tak jest, że jak mnie gdzieś zobaczy to wtedy przypomina sobie o mnie i zaczyna na nowo podchody a potem przerywa nagle wszystko. Nasza znajomość (mimo że znamy sie w realu) głównie toczyła się w wirtualnym świecie poprzez pisanie listów o różnym zabarwieniu. Nigdy się z nim nie spotkałam sam na sam.

Agula80

Chciałabym Ci jakoś pomóc, czy opisałac gdzies swoją historię, bo nie mialam czasu przejrzeć dokładnie tego wątku? historie naszych netfacetów znam, bo sledze je od początku więc łatwo mi cokolwiek im napisać.
Jeśli cos mi odpowiesz to postaram sie odpisac w czwartek, bo ostatnio rzadko tu zaglądam z braku czasu.

Witam,
moja rada jest następująca  przestań myśleć o tym, że sobie nie radzisz tylko weź się w grać. Idź do fryzjera, na zakupy, zainwestuj trochę w siebie, to bardzo pomaga. Skoro twoi przyjaciele mają w nosie Twoje problemy,  to oznacz tylko jedno zobacz jakich masz beznadziejnych przyjaciół. Jak już się Lello odświeżysz nowa fryzura, spodnie, T-shert, wyskocz z kumplami z pracy do clubu na piwo i zacznij rozglądać się za nową połówką .
Szkoda  czasu na sentyment z przeszłości, głowa do góry i idziemy do przodu :-)

anuska mam to samo tylko mineł u mnie 3 tyg i ja ciągel cierpie, wydaje mi się że czas który mija rani mnie jeszcze bardziej niż leczy najgorsze że nie moge zapomnieć a on chce być moim przyjacielem  a ja tak nie moge czuje się fatalnie i nie mam co z soba zrobić

anuska właśnie tego się obawiam nie wiem co zrobie bardzo Ci wspóiłczuje kochana chciała bym Cię jakoś pocieszyć ale nie wiem jak:( ja depresje juz mam niehce mi się wychodzić z domu, nie mam znajomych bo cały czas tylko on i teraz jestem sama całkiem sama jak palec jestem naprawde w dużej rozpaczy, czeka tylko jak ktoś odezwie sie tu i moge chociaż tak z kimś pogadać

NAJGORZE JES TO ŻE RZEKOMY CZAS KTÓRY LECZY TO MNIE JESZCZE BARDZIE MĘCZY I NISZCZY

ja już miałam on chce być moim przyjacielem ale ja nie moge mnie to za bardzo rani

Bedzie dobrze dziewczyny, Anuska i Agula_80 uwierzcie że los sie do was jeszcze usmiechnie. Znajdziecie sobie napewno kogoś, to tylko kwestia czasu. Ważne by sie usmiechać i tryskać energią, zadbać o siebie i swoje wnętrze. Nic nie da duszenie się w tym sobie, który zatruwa Was jak jad.
Wiele rzeczy łatwiej jest napisać i doradzać Wam co robić i wiem że nikt nie zrozumie Was co przezywacie tak dobrze jak wy same. Zapominanie bywa trudne. Ale chociaz chciałabym zarazic Was swoim optymizmem, którego obecnie mi nie brakuje. Moje sprawy mają się doskonale i chce mi się żyć......... Na smutki należy znaleźć odpowiednie lekarstwo, które uleczy.

Cześć wam. Trafilem na to forum przez google, i ten temat  stal mi sie szczegolnie bliski,poniewż kobieta która kochałem (bylismy razem 7 miesiecy)..zostawiła mnie dla mojego najlepszego przyjaciela z osiedla ( 4 lata przyjazni).od rozstania w pazdzierniku minal rok...na poczatku 1sze pol roku cierpialem orutnie tak jak gregor, oszczedze wam szczegolow....pozniej jakos tak to sie stalo, ze poznalem kilka kobiet przez neta,ale nic nigdy z tego na dluzej nie wychodzilo ( roznica chrakterow albo ja im sie nie podobalem, albo jedno i drugie razem)..owszem rok temu poznalem przez to samo forum co moja byla fajna dziewczyne..i spotykamy sie czasem (dzieli nas 300 kilometrow,ale na szczescie mam auto w gazie wiec w miare czasu staram sie do niej jechać,jak sa obopolne czas i checi ,bo sa niezawsze ) ..ale nic z tej przyjazni nie wyjdzie zapewne wiecej, choc bardzo bym chcial, bo z charakteru to jest cudowna,nigdy z zadna sie tak nie rozumialem jak znia...no ale skoro nie ma milosci.to ja mysle ze naprawde juz przekichane mam w tej materii i bede sam jak gl;upi kolek...bo ja mam dosyc bycia tylko albo dobrym kolega albo przyjacielem albo nikim. Chce byc dla jakiejs facetem w koncu tak jak bylem dla bylej ale zniszczyl to moj eks-kumpel. Przy okazji oni sa dalej razem i ja walcze ze soba zeby nie wlazic na jego profil na NK ale czasem to silniejsze jest..i sa ich nowe foty razem to sie wkurzam i dola lapie w wakacje niestety musze ich czasem razem ogladac a jego codziennie bo mieszkamy naprzeciwko...ja chyba zwariuje, dosedlem do wniosku ze skoro poznalem chyba z 5 kobiet w tym roku i z zadna nie wyszlo ( nie wiem czy znaczenie ma fakt iz kazda mieszkala powyzej 200 km ode mnie) to znaczy ze mam przefikane w tej materii i tyle,, pochodze z malego miasteczka gdzie niestety warosciowych ladnych dziewczyn nie ma albo sa zajete..a wolne sa takie co leca na samochod a ja nie chce takiej chcialbym taka wartosciowa i fajna jak ta moja przyjaciolka,ale czy taka znajde ? zaczalem juz szukac nawet poza granicami kraju, na litwie i ukrainie..poznalem stamtad 2 dziewczyny ..i co tez tylko kolezanki bo odleglosc jeszcze wieksa.500-600km.
a moj kolega  np  poznal na wyjezdzie za granice rosjanke, i sie z nia ozenil ona jest w moim wieku i sa bardzo szczesliwi.chyba jednak ziomek ma racje ze nie kazdemu jest dane szzcescie w milosci, ja juz sobie dalem spokoj z szukaniem nie wchodze na czaty na serwisy , na fora to i tak sensu nie ma  widocznie na imprezy nie chodze bo nie mam z kim, jdynie mi zostaje poznac kogos podczas moich wyjazdow,ale jakos nikogo nie widac.....czasami chcialbym umrzec...staram sie realizowac w pasjach, w pracy, na studiach..ale ten przeklety bol i potrzeba bliskosci jednak czasem wraca jak bumerang....i wtedy czarne chmury tylko w glowie nie wiem juz co mam robić :( niby wszystko mam oprocz milosci
zdaje sobie sprawe ze niektorzy chcieli by byc na moim miejscu ale zadne pieniadze nie zastapia milosci i drugiego czlowieka przy boku :( a nie zamierzam placic prostytutkom za zwykle przytulenie cieple slowo czy wogole za co kolwiek :(

Musisz być bardzo zdesperowana skoro finansujesz facetów.

Tadeusz może zadedykujesz jej ten uwór.

Peja - (kto ma wiedzieć to wie)

luka poznasz inną napewno! gwarantuje Ci to!!!! olej ją totalnie rozglądnij sie za inną,widocznie nie była ciebie warta.Mnie rzucił chłopak którego kochałam nad zycie 4 tyg. temu tez nie mogłam sobie z tym poradzić niewidziałąm sensu życia już myslałm ze do psychiatry może sie udać.ale nie minęło ,nie powiem ze go już niekocham bo miłość szybko nie mija ,ale mam go totalnie w d...... jeszcze jak mnie potraktował to juz zupełnie mam go gdzieś.Tydzień temu poznałam fajnego faceta,gdyby mi ktoś powiedział 4 tyg.temu że kogoś poznam i zacznie mi zależeć to bym wysmiała tego kogoś. Jeszcze sie wszystko ułoży zobaczysz luka.Zycze szczęścia:)

Nic tylko współczuć. Musiałaś go naprawde \"kochać\" skoro już ci mineło.Obym nigdy na kogoś takiego jak ty nie trafił. Zreszta o ile pamietam równie szybko przeszła ci miłość do poprzedniego chłopaka którego zostawiłaś. Mial rację że cie rzucił ten drugi bo wcześniej czy później rzuciłabys go ty skoro tak \"silne\" są twoje uczucia.
Kiedys spotkałem kogoś podobnego kto zmieniał facetów jak rekawiczki i każemu z nich opowiadał te same bajeczki o uczuciu,zupełnie tak samo jak ty.

co? czy ja napisałam, że go niekocham? kocham go  ale próbuje zapomnieć a nie użalać sie co dotąd robiłam.!!!!!!!!!!!!!!!!!! nic mi nie minęło, po co mam żyć nadzieją ze do mnie wróci jak wiem że mnie nie kocha.Nie wiesz co piszesz wogóle!!!!!!!!! to on zmienia dziewczyny jak rekawiczki .wkurzyłam sie w tym momencie , a tamtego poprzedniego chłopaka nigdy nie kochałam to jak miało mi uczucie przejść. Nie miał racji że mnie zostawił ja go nadal kocham i niewiem czy kogoś tak pokocham jak jego,wmawiam sobie ze mam go gdzieś zeby nie myśleć,nie wiesz co czuje zupełnie.I nie jestem taka jak myślisz ze jestem, zresztą nieważne,mysl co chcesz ja swoje wiem.

wiem że to są dobre rady jeśli o mnie chodzi to nie dochodzą do mnie jest żle a miało byc z dniem mijającym coraz lepiej ale nie jest przychodzi sobota i klapa nie ma się gdzie podziać takie to źycie do dupy .....................

ja jeszcze z nim nie jestem oficjalnie,on wie że jeszcze coś czuje do tamtego i powiedział że pomoże mi zapomnieć.Nie wystarczy że tamten kiwnie palcem a ja do niego polece nie ma opcji ,że bym do niego wróciła,po co mi znowu cierpieć taka sytuacja znowu by sie powtórzyła on znowu by znalazł sobie inną to taki typ że jedną sie niezadowoli.Ja chce poprostu zapomnieć,wymazać go z pamięci i pokochać kogos innego,to tamten robił mi nadzieje ja sie zaangażowałam a on z dnia na dzień zaczął mnie mieć gdzieś, jego wielka miłość do mnie wyparowała.Ja sie nikim nie bawie i nie gram na uczuciach bo wiem jak to póżniej może zaboleć.Ja niezmieniam facetów jak rękawiczki i kiedy jestem w związku wszystko traktuje powaźnie,za powaźnie.Mnie nieinteresuja przelotne związki chce czegoś poważnego ,wzajemności.

nie ma nas od trzech tygodni...a wydaje się mi że minęło dużo więcej czasu..nie ma we mnie chęci do życia,pracy...do niczego.żyję ale nie wiem jak..muszę żyć bo syn jeszcze mały chociaż czasami wolałabym sie naćpać tabletkami i zasnąć i się nie obudzić.Byliśmy dwa lata razem,teraz mogę powiedzieć że były to bogate w doświdczenia lata.Uczyłam się miłości do kogoś kto nie jest całkiem zdrowy(przeszczep nerki,duża głuchota-aparaty słuchowe).Aż kiedyś stwierdziłam że to nie jest ważne bo przecież idąc ulicą może mnie potrącić samochód i do końca życia mogę jeździć na wózku lub jakiekolwiek inne zdarzenie które spowodowac może chorobę=niepełnosprawność.
Czasami było ciężko,jak w każdym innym związku..zaliczaliśmy"ciche dni".Po dwóch latach bycia stwierdziłam że chcę czegoś więcej,nie spotkania kiedy mamy chęć być razem,ale życia wspólnego z odpowiedzialnością nas obojga.I co usłyszałam:"ja się boję","nie pasujemy do siebie".I zagotowało się we mnie bo przez dwa lata pasowaliśmy a teraz nie pasujemy?Zadałam sobie pytanie-co jest grane?Nie rozumiem,kiedy byliśmy oddzielnie to było dobrze a kiedy chcę zaryzykować wspólne życie to "nie pasujemy do siebie"?Przez te trzy tygodnie cały czas myślę i nic nie wymyśliłam...a może jednak tylko nie chcę głośno sama przed sobą się przyznać że On boi się odpowiedzialności,że boi się wspólnego życia,boi się że nam nie wyjdzie,boi się .....bać.Oboje jesteśmy po przejściach więc rozumiem strach przed czym co kojarzy się z bólem,utratą.Ale jeżeli nie zrobi się kroku na przód to ten strach,ból cały czas w nas będzie...Więc po tej rozmowie odeszłam,ale moje serce nie!Dzień zaczynam od myślenia o Nim/nas i tak też go kończę.Chciałabym go zrozumieć ale nie potrafię,chciałabym wlać mu otuchę do serca i powiedzieć że nie wiem jak to będzie ale zrobię wszystko aby było jak najlepiej dla nas.Ale nie wiem czy On tego chce.Nie wiem czy ja chcę być z takim mężczyzną,który chyba nie dojrzał do odpowiedzialności i związku...Ale się męczę.Czuję się zawieszona w próżni.Czy ktoś to przerabiał i mi podpowie co robić?

Daj sobie spokój z kimś kto mimo tego co was łączy bądź łączyło spotyka jakiegos chłopaka i ot tak sobie wskakuje mu do łóżka.
Niestety jest taki typ ludzi którzy mimo czasu jaki się im poświęci i jaki sami poświęcają dla jakiegoś związku, nie potrafią wykształcić w sobie żadnych więzi które byłyby spoiwem zapewniającym długotrwałe istnienie tegoż związku.
Wcześnie się o tym przekonałeś , tym lepiej dla ciebie. Wielu ludzi doświadcza tego gdy są już w zwiazkach małżeńskich, gdy mają dzieci a jedno z partnerów poprostu sobie odchodzi bo jak mówi przestało kochać i wybiera "inny kwiatek".
Wybierz sie prywatnie do psychiatry , opowiedz swoją historię i dostaniesz leki które cię wyciszą i pozwolą zapomnieć. Zrób to jak najszybciej!

WIEM CO CZUJESZ BO SAM JETEM W TAKIEJ SYTUACJI CO TY MIłOść PRZEZ TAKI OKRES I NAGLE SIE KONCZY WIDOCZNIE NIE BYłA CIBIE WARTA  WMAWIAJ TO SOBIE TAK JAK JA CZAS LECZY RANY WIEM ŁATWO POWIEDZIEC NAJGORSZE SA DOŁY I JAK SIE KOCHA A ONA JUZ NIE

co do walki o miłość raczej to nie ma celu jesli chodzi o mnie może o ciebie jeśli kobieta już nie chce to nic nie zrobisz na siłe zostaje ci walka samemu z uczuciami a to dobre nie jest nie zmusisz jej do siebie

Nie piszcie już takich bzdur !!!! Czas nie leczy ran tylko przyzwyczaja do cierpienia i zapamiętajcie to sobie raz na zawsze !

Gregor i co znalazłeś dziewczynę ? ( hahaha )

W tym wątku natknąłem się jeszcze na teksty typu  :" będzie dobrze zobaczysz " itp.  ..... Litości 

Witam po dłuuuuugiej przerwie... Nie było mnie tu z dobrych kilka miesięcy
Tak postanowiłem sobie tutaj wejść i co mnie od razu poruszyło - "czas lecz rany".

Jeżeli ktokolwiek jeszcze pamięta moją historię, to będzie wiedział o co chodzi. W każdym razie moje szczęście z moją ukochaną skończyło się w lipcu zeszłego roku. Minęło 9 pełnych miesięcy i co? Czas jakoś mnie nie uleczył. Wręcz przeciwnie. Popadłem w depresję (może dystymię?), ostatnio chyba doszła do tego jakaś nerwica. Moja miesiąc temu zakochała się, wiem że jest z nim strasznie szczęśliwa, po niecałym miesiącu już wskoczyli do łóżka, co spowodowało wzięcie przeze mnie benzodiazepin... Tak więc czas leczy rany? Może fizyczne...
W przyszłym tygodniu idę do psychiatry, żałuję że tak późno... Mam tylko nadzieję, że nie za późno... Wolę się czymś faszerować, ale mieć choć odrobinkę chęci do życia...
A teksty typu "zapomnij" "weź się w garść" "nie przesadzaj" itp działają na mnie jak płachta na byka. Osoby "trzecie" nie wiedzą co się dzieje w mojej głowie i nie wiedzą, że nie mogę się wziąć w garść...

Tak, był to najszczęśliwszy okres mojego życia. Trwał pół roku, ale teraz mam już 9 miesięcy najgorszych mojego życia. A to może jeszcze nie koniec... Tak więc bilans wychodzi  3 miesiące  na "-".  Wolałbym nie mieć tych 6 szczęśliwych, a życie normalne...

Pozdrawiam wszystkich

Nie mam możliwości, razem studiujemy, widzimy się 4 dni w tygodniu...

kochanie słuchaj to kwestia tego co jest w twojej głowie. jeśli będziesz chciał o niej zapomnieć to to zrobisz tylko musisz wyłączyć myśli, marzenia i fantazje. mój facet mnie zdradził i bałam się wychodzić na miasto bo wiedziałam że go spotkam nawet na zakupach w LIDLU. ale porzuciłam nadzieję że z nim będę nie rozmyślałam o tym jak było dobrze nam razem i pozwoliłam nowemu mężczyźnie wejść do mojego życia, i teraz jest dobrze. nie czuję do niego nic nawet jak widzę go już z nową narzeczoną (bo się zaręczył) nie czuję już nic uśmiecham się tylko i trzymam głowę podniesioną do góry bo jestem dumna że to przeszłam i jestem nową kobietą mocniejszą
dasz radę tylko uwierz mi musisz chcieć pisz może pamiętnik wyżalaj się jemu ze swoich uczuć to oczyszcza, lekarz też ci pomoże mi pomogło spotkanie z nim. napewno dasz radę !!!! bądź silnym chłopcem !!! jestem z tobą

Nie wiem dlaczego, ale podziałało to na mnie pozytywnie
Czekam na wizytę, może jakaś psychoterapia, gdzie ktoś będzie wiedział co zrobić z moimi myślami i podejściem
Na razie walczę sam ze sobą, jadę do domu, gdzie czeka na mnie kumpel  i spędzimy weekend - zawsze potrafił mi pomóc
A po weekendzie do lekarza i zobaczym co będzie.

PS. Widzę, że stałaś się silną dziewczynką Gratulacje, też chciałbym osiągnąć taki stan umysłu