Całe życie runęło - zostawiła mnie kobieta ...

Czarna, wczoraj wpadałam na taki pomysł: pomysl sobie, że wszystko co w twoim eks było wspaniałe, wartościowe, co tak kochałaś zostało w waszych dzieciach - no i wyjdzie na to, że ta nowa dostanie tylko jakieś ochłapy:)... Ja zastanawiam się nad tym, co powiedziała mi ostatnio znajoma psycholożka o moim byłym: niedojrzały emocjonalnie, narcyz, który mysli tylko o sobie... (choc wcale przez to nie przestałam za nim tęsknić, ale odważyłam się głośno zadać pytanie, dlaczego potrafi być cudowny dla innych, a nie dla mnie?) I rzucam się w wir roboty - wczoraj cekolowałam kuchnię (i wspominałam, że jeszcze kilkanascie dni temu mój eks przytulił mnie i powiedział, że wszystko mi wyremontuje, żebym miała wymarzony dom i żeby mi udowodnić, że zalezy mu na mnie - tyle, że jakoś zapomniał o mnie...) Kuchnia wyszła pięknie - jestem z siebie dumna. Dzis odpoczywam. Czarna, dziś jest piekna pogoda - przynajmniej u mnie za oknem:) - idź z dzieciakami na spacer i spróbuj odganiać smutne mysli (haha - napisała ta, co akurat umie odganiać!) Kurcze, juz nie wiem co lepsze: żyć z nadzieją, że może stanie sie cud (w mysl zasady "wiara czyni cuda") czy pogodzić się z tym co jest, zakląć siarczyście i zacząc zyc własnym zyciem...

dzis znow leki rano,przypomnienia kurcze kuz niemam sil na to mecze sie strasznie,zastanawiam sie czy kiedy kolwiek wruce do normalnosci,zaraz ide do pracy moze mi sie polepszy,pozdrawiam wszystkich

Ja za to nie wiem kompletnie co się ze mną dzieje.  Nie ma stresu, nie ma uczucia we mnie, nie ma nic. Ani radości, ani wspomnień. Dziwnie się czuję Jedynie w głębi mnie coś męczy, jednak nie jest to ciężkie do zniesienia. Czuję się jak po Chlorprothixenie Z tym że nic nie brałem, nawet wczoraj nic nie piłem.
Może to lepsze dni, a może sobie nieświadomie uświadomiłem wszystko? ;]
Miłego dnia wszystkim Paniom i Nie-paniom życzę

Wcale nie jestem pewna, czy musi. Ja już nic nie kumam: jakim człowiekiem trzeba byc, żeby tak postepować? Okłamuje mnie, że chodzi na terapię walczyć z agresją, twierdzi, że chce wszystko zacząć od nowa, że nie straci mnie po raz drugi, że już rozumie co zrobił - a od 3 tygodni zero znaku życia. A ja wciąż czekam... Wcale nie musi być dobrze. Ja już mam dość - ile można wytrzymać? Dam sobie z nim spokój.

Chcialem jakos pocieszyc, zarazic energia choc nie mam jej tak wiele...

Moj problem jest z innej bajki ale dotyczy uczucia, dlatego cierpie podobnie jak niektorzy z was, ale na swoj sposob.
Czasem czuje, ze wszystko kiedys runie, ze czekam na cos co nie nastapi bo nie zasluguje najwyrazniej na to, by spotkac kogos kto by mnie mocno pokochal.
Czasem jednak jestem pelen optymizmu, wierze w swoje sily i to, ze wywalcze to, czego tak bardzo pragne.

Do tej pory myslalem, ze hustawka uczuc tylko u kobiet wystepuje, a tu taka niespodzianka

Wszyscy dobrze wiecie tak na prawde, ze czas leczy rany, ale to nie zmienia faktu, ze teraz bardzo cierpicie i chcielibyscie, zeby to wreszcie minelo.

"kolejna" - pewne rzeczy trudno zrozumiec. Dlaczego tak wiele kobiet nie wie czego chce i nie potrafi podejmowac sensownych decyzji? Dlaczego jak macie PMS stajecie sie jak nitrogliceryna - jestescie wybuchowe, niebezpieczne i lepiej sie nie zblizac bo moze urwac reke?
Dlaczego mimo, ze kogos kochamy, to potrafimy ta osobe zdradzac, oklamywac i ranic czasem swiadomie a czasem nieswiadomie?

Takie zycie, czasem pewne rzeczy trzeba zaakceptowac i z nimi zyc, czasem trzeba pewne rzeczy starac sie zmienic i walczyc, a czasem trzeba odpuscic i po prostu isc dalej.

Problem mam troche inny jak Ty, ale rozwiazania jakie widze, moga byc zblizone do tych dla Ciebie "kolejna".
Upraszczajac:

1) Albo pocierpi sie teraz, przez blizej nie okreslny czas i zostanie to kiedys wynagrodzone,
2) Albo pocierpi sie teraz w oczekiwaniu na to, ze zmieni sie na lepsze, ale to nigdy nie nadejdzie a my zmarnujemy dni/miesiace/lata przez to (albo uznamy ten czas za niestracony ze wzgledu na doswiadczenia itd itp),
3) Albo lepiej stwierdzic juz teraz, ze nie ma to sensu i sprobowac isc dalej, starajac sie zamknac pewna historie w rozdziale "przeszlosc" i juz do niej nie wracajac.

Ja wybralem opcje 1).

Wiem, ze latwo pisac. Powiem tylko jako facet, ze nas sie da do pewnego stopnia wychowac, ale to zalezy w sporej mierze od checi. Sadze jednak, ze nie wszystko da sie zmienic. Jesli ktorys ma agresora, to moze probowac go okielznac i z tym walczyc, ale tak na prawde to jest jak z wulkanem - to jest po prostu natura. Moze sie tobie wydawac, ze jest uspiony i jestes bezpieczna, ale nie znasz dnia ani godziny, kiedy moze sie znow rozbudzic. Moze to oczywiscie nie nastapic juz nigdy, ale moze tez wybuchnac ze zdwojona sila...

Swoja droga nie rozumiem was, dlaczego dajecie sie tak czasem krzywdzic i jestescie czesto z mezczyznami, ktorzy was rania.
Czemu wiele z was ciagnie do takich ludzi?

Zycie...

Przepraszam za zbaczanie z tematu wlasciciela watku

trzymaj się i nie trać nadziei ,ze jeszcze  kogos pokochasz z wzajemnościa . Czas leczy rany , a cierpienie uczy nas pokory...

Przejdzie, czasem trwa pół roku, rok, ale przechodzi.

Witam wszystkich po długiej nieobecności!
Gregor - dawno cię nie było, ale dobrze, że sie odezwałeś! Trzymaj się - dasz radę: zobacz, że radzisz sobie juz przez 3 miesiące!!!
Ja odpusciłam sobie obecność tutaj na trochę, bo zauwazyłam, że zaczęłam się roztkliwiac nad sobą. I znów dałam się wciągnąć w grę mojego byłego: nie odzywa sie od 6 sierpnia, ale jak wysłałam mu sms-a z pytaniem "jaki ma sens wspólna terapia u psychologa, skoro sie nie spotykamy" to mi odpisał: "usiłuje sobie ułozyc Twoje uczucia w moim zyciu"!!!
Więc rzuciłam się w wir pracy i teraz mi lepiej! I juz powoli godze się z tym, że faktycznie już nigdy nie będziemy razem i nie boli juz tak bardzo..
Będzie dobrze Gregor!

Witam Was, nie wiem jak tu trafiłam, ale czegoś szukałem przypadek, ale coś jest w tym forum

Przeżyłem parę dni temu też rozstanie po latach i czuje się zapewne podobnie.
Kumpel mówi dystansuj się i ma rację. Co będzie to będzie, możemy zmieniać tylko to co jest od nas zależne, a miłość, uczucie czy coś takiego to rzecz dwojga i nie mam na to wpływu, czy druga połówka coś jeszcze będzie chciała czy nie, nie zmuszajmy jej do miłości do tego nikogo nie da sie zmusić, ani przekonać, wiec jeśli nie jest to do końca od nas zależne to po co sie tym przejmować, możemy się oczywiście starać i probować to wyłącznie tylko nasz sprawa co z tym zrobimy.
Ale co ma być i co jest nam pisane i tak będzie, jeśli mam być razem to może trochę czasu, przemyśleń wewnętrznych obietnic i to sie ziści, a jeśli to koniec to pozwólmy odejść osobą które kochamy, to nam i im pomoże.
Ja życzę swojej ukochanej szczęścia, czy to ze mną czy z kimś inny, kocham ja nadal i chce żeby była szczęśliwa.
Dystans to podstawa, wtedy może dojdzie się to jakiś fajnych i ciekawych wniosków, mam bynajmniej taką nadzieję.

Pozdrawiam, bym zapomniał niektórzy z Was są naprawdę silni chociaż tego nie widzą, szacunek dla Was.

Witaj Gregor, u mnie średnio, ale nie najgorzej (chory i w ogóle trochę mam na głowie)
Zastanawiam się dlaczego ciągle masz doła... i z autopsji domyślam się dlaczego tak masz. Wg mnie (jeżeli się mylę, to mnie popraw - to tylko domysły) myślisz o niej. Też tak miałem, gdy odzyskałem równowagę psychiczną to zacząłem myśleć, wspominać itp. Dół wracał momentalnie. W momencie gdy Ona mi powiedizała że zrywa ze mną wszelki kontakt załamałem się. Ale wyszedłem do parku, usiadłem na ławce, zapaliłem sobie i przemyślałem sprawę. Wtedy postanowiłem STANĄĆ NA NOGI i wziąć się za siebie. Powiedziałem sobie - koniec, dosyć męczenia. Postanowiłem twardo - żadnego kontaktu z mojej strony (z czym mi kiepsko szło, bo co 2 dni albo coś napisałem na kom, albo na gg...), żadnego myślenia o Niej i przeszłości - było to bardzo, bardzo ciężkie, myślałem nawet żeby się poddać, jednak udało się. I zacząłem robić rzeczy zajmujące moje myśli - wyjście z kumplami, słuchanie garażowej kapeli, odwiedzanie netkobiety.pl Każdą myśl o Niej od razu odrzucałem. Bolało mnie samego, że nie mogę nawet powspominać, ale wiedziałem, że ostatecznie wyjdę lepiej na tym. I wyszedłem.
Musisz odrzucić wszelkie myśli o niej, wspomnienia, nie patrz na zdjęcia. Będzie Ci ciężko, ale to po prostu odwyk. Odwyk od czegoś co Cię wyniszcza.

To tyle. Myślę, że jeżeli sam zechcesz, dasz radę. A problem w tym, że sam tego tak na prawdę nie chcesz. Musisz to sobie wmówić, a będzie ok

czesc Facet,jak tam sie trzymasz?masz racje ciagle mysle ciagle wspomnienia wracaja i niemoge sobie z tym poradzic poprostu niewiem jak mam to zrobic,pozdrawiam

Witam, no dzisiaj kolejny kryzysik... mam dość życia, choć częściowo stanąłem na nogi, to jeszcze dużo przede mną...
Zrobiłem o tyle duży krok, że wiem, że to już koniec. I każdą nadzieję odrzucam od razu. Jednak wspomniania wracają... mam chęć pojechać do niej, zadzwonić czy cokolwiek, ale wiem, że będzie lepiej dać sobie spokój. Tylko że mam dość tego męczenia. Jednak wiem, że w głębi ją kocham, ale znowu staję do walki ze sobą. Obym wygrał i tą. Im więcej wygranych, tym bliżej sukcesu
Może i chaotyczne to, ale nie chce mi się myśleć i układać myśli Wypije meliskę i pójdę spać, może jutro będzie lepiej

Gregor, musisz SAM ze SOBĄ walczyć. Nie dopuszczaj myśli!!! U mnie przychodzą, ale nie trwają dłużej niż 3 sekundy, bo od razu odrzucam. Jedyne co mnie męczy to to, że ją jeszcze kocham, choć tego nie chce...

Pozdrawiam wszystkich

Pozdrowionka dla wszystkich!
Facet, to co napisałeś to racja - trzeba odganiać wspomnienia, nawet na siłę, bo inaczej przyjdzie deprecha totalna... Ja też doszłam do tego jakiś czas temu: wykasowałam wszystkie smsy, ze zdjęciami nie miałam problemu, bo nie mam nawet zdjęć ślubnych (wszystko zostało u niego), po rozwodzie wróciłam do swojego nazwiska... Jeszcze czasem mi się przyśni - na to niestety nie mam wpływu... A kiedy mnie nachodzą jakieś wspomnienia, skojarzenia to zaczynam sie czymś zajmować albo wychodzę z domu. I mam nadzieje, że z dnia na dzień będzie coraz lepiej... Trzymajcie się - albo raczej trzymajmy się:)

witam wszystkich,jak tam sie macie????????????

witaj Facet,u mnie raz lepiej raz gorzej narazie uciekam w prace na maxa tam wogule o tym niemysle ale jak przychodzi sobota i niedziela to poprostu dul na maxa wszystko wrac:-(zajmuje sie odrazu czyms co sie da ale tak jakby to niedzialallo,juz niewiem co mam  robic czy kiedy kolwiek zapomne i przestane sie tak meczyc,a co u ciebie jak tam sie masz?pozdrawiam wszystkich

Un hombre: czyzby pobyt na "babskim" forum tak działał na mężczyzn?
No ale skoro tak, to pamiętaj: miesiączka trwa tylko kilka dni!!! - tzn. u kobiet, bo jak jest z tą męską to nie wiem:)
Trzymaj się!

Tez piłam (ale symbolicznie) i paliłam 1,5 paczki dziennie i użalałam się nad sobą przy sentymentalnej muzyce ale to prowadzi do autodestrukcji.

Ja - pesymistka przez całe życie- bez braku pewności siebie - a jednak silna wewnętrznie. Trzeba odnaleźć siłę w sobie i godność i zadać sobie pytanie czy warto dołowac się z powodu osób które nas totalnie olewają.?????? Cholera, wiem że wszystko jest trudne. Czasem dobra książka też jest sposobem by nie myśleć o tym co było i nie wróci.

No hej gregor, ja jestem bliski autedestrukcji chyba, pali mi sie czerwone swiatelko w glowie i tyka zegar
Trzymam za Ciebie Facet i za reszte kciuki, walczcie ile sie da!

Przez chwile myslalem, zeby zaczac sie poczieszac piwem, ale wiem, ze to do nikad by mnie nie doprowadzilo. Nie potrafie teraz myslec o czyms innym, chcialbym znac odpowiedzi na tyle pytan. Powoli robi mi sie woda z mozgu...

cze wszystkim; wlasnie przezylem to w zeszly czwartek (prawie 1,5 tyg temu); mam 30 lat, bylismy razem 7 lat... jak tu zyc...
pozdrawiam wszystkich zranionych
janek

milosc i rozstania....czemu???....niewiemy......sa tego tysiace powodow......przy kazdym takim zdarzeniu zastanawiamy sie co zrobilem nie tak .....co moglem jeszcze zrobic.....jak moglem sie zachowac....przezywamy.....zalujemy...rozmyslamy...umyslem kieruja tysiace mysli....nie ma lekarstwa....czlowiek nie wie gdzie spojrzec ...jak sie zachowac....przykre i prawdziwe.....probujemy w cos uciec....odnalezc sie....czesto slepo wierzymy.......nawet jesli druga osoba nas zdradzila......mi najbardziej w tym wszystkim pomaga muzyka...oczywiscie ta ,ktora lubie.......czasem zla....bo skierowana ze zloscia do pewnej osoby....ale na szczescie mysli nie rania..nie bola nikogo....a ja sobie w tym czasie pomysle.....znam dookola mase zwiazkow ,ktore sie rozpadly....ludzie w wiekszosci byli zalamani.....kazdy ...niewazne czy uczucie ,ktore chodowali trwalo miesiac ,5 lat,czy 9 bo i znam takie obrazki........wszystko sie rozpadlo ...jak nie dla zdrady to dla pieniedzy.......dla jednego wybryku ....czasami z przyjacielem.....myslalem zawsze o tym bardzo duzo,ale nie znam na to odpowiedzi......czemu akurat nas to spotkalo?..?czasami pomaga rozmowa z psychologiem...czasami z dobrymi znajomymi lub kumplem...wazne jest by znalezc kogos z kim mozna o tym pogadac.....bo czasami siedzenie w domu i zamykanie sie nie pomaga.....najgorzej  jak nie ma sie wsparcia.....bo obarczamy sie wina.....poprostu czasami tak musi byc....dlatego siedze sam od dwoch lat by bylo lepiej i niewiem czy spotka mnie nastepne uczucie....rani sie latwo....a po co ?czy nie mozna duzo rozmawiac....byc szczerym?....jesli cos komus nie pasuje....nie mozna sie dogadac to po co komus niszczyc zycie klamstwem....ciezko sobie samemu poradzic ....znam to z doswiadczenia...ja ucieklem na poczatku za granice....poznalem nowych ludzi ......zaczalem prace...nie do konca zapomnialem....z czasem.....czas jest do tego wszystkiego potrzebny ....trzeba poukladac mysli i wybrac mniejsze zlo.....wziasc wszystkie za i przeciw....by wyciagnac wnioski na przyszlosc...ja duzo nauczylem sie z obserwacji par...ktore w zyciu poznalem....jest masa przeroznych sytuacji...ludzie niszcza sie nawzajem ,ale tez kochaja:)....wiem ,ze to boli jak tracimy Kogos bliskiego...caly swiat wali sie nam na glowe bo budowalismy wlasna przyszlosc...wiazalismy nadzieje....czesto sie poddajemy.....chociaz nie musimy.....latwiej zawsze powiedziec niz zrobic....ciezko kiedy nikt nas nie rozumie.....tylko nasze lzy....faceci tez placza:P....tak zbudowany jest swiat....musimy sie czegos nauczyc....przedewszystkim nauczyc sie z tym zyc...zawsze beda problemy...jeden nie ma reki ....drugi zostal sam...trzeci siedzi w srodku wojny i zastanawia sie czy przezyje do jutra....kazdy z czyms walczy...z kims...czesto ze soba....niewiem jak doradzic komus co stracil cos wielkiego....uczucie.....bo z uczuciem mozna przenosic gory....ale znam tez ludzi co maja bardzo wiele i nie szanuja tego...czy 1000zl czy 8000 tysiecy problemy zawsze beda....musimy z nimi zyc i walczyc z losem......jak po kazdej nocy wstaje slonce to i po kazdym problemie wstanie predzej czy pozniej usmiech na naszej twarzy......warto wierzyc nawet jesli idzie nie tak....ja czasami zamykam sie na dzien jesli nic mi nie wychodzi bo wiem ,ze wstalem lewa noga i dzis juz nic nie zrobie...poprostu tak musi byc....sztuka nie jest uciec przed problemem ....sztuka nauczyc sie z nia zyc....ja tej sztuki probuje sie uczyc codziennie....i nie zawsze wychodzi.....wtedy wyciszam sie .....slucham muzyki,ktorej lubie....i rozmyslam co dalej robic...najgorsze sa poczatki rozstania.....bo czlowiek wciaz wierzy w to ,ze to nie prawda....wkladalem wszystko co moglem w moje 2 dwuletnie zwiazki i tez nie mam nic....oprocz samotnosci...od dwoch lat....zyje....staram sie lapac usmiech gdzie tylko moge...zajalem sie robieniem amatorsko zdjec....spotykam sie z ludzmi na ktorych mi zalezy,a jak nie moge to do nich pisze....czy dzwonie....wierze wciaz ,ze spotkam uczucie chociaz ciezko zyc samemu...wlaczam sobie fajna muzyczke....mysle sobie nie warto bylo ,a moze i bylo warto...ale musze to zostawic....to przeszlosc.....skoro ona zdradzila i jej dobrze to czemu ja mam sie meczyc.???musze zyc i cieszyc sie zdrowiem..tym ,ze moge zyc...niektorzy nie maja takiej mozliwosci.....tesknie napewno...ale wiem ,ze to nic nie da bo nie da sie nic zrobic na sile..kazdy jest panem wlasnego losu i kazdy zrobi co chce.....dlatego wazna jest rozmowa...szczerosc...wiem ,ze to ciezkie....ale wszyscy zranieni....wierzcie .ze w koncu bedzie dobrze....bo zycie jest za krotkie ....i nawet jesli nie widzimy sensu.....w milosci to starajmy sie go znalezc gdzie indziej....wiem,ze to boli ,ale musi bolec by wyciagnac wnioski....ja dwa razy zaklinalem sie ,ze to jest najwieksze moje uczucie...ze to jest ta jedyna...ale widac ,ze nie jest ....bo jestem sam...spedzilem za duzo czasu na klotniach,ratowaniu czegos....ale to nic mi nie dalo....walczylem nie raz....az w koncu musialem sie pogodzic....wierzcie i wspierajcie sie chociaz na tym forum:)....pozdrawiam.....kiedys minia zle mysli ...nie szybko...ale spojrzycie na swiat z innej strony..

Witam wszystkich,co u was slychac?jak sie macie?u mnie jest raz lepiej raz gorzej czesciej niestety gorzej,wszyscy mi mowia zebym nieogladal sie za siebie alle kurcze niepotrafie tak ciagle jakies wspomnienia dobijaja mnie jak mam to zmienic????????????czy wogule da sie to zmienic zeby niezyc przeszloscia??????????pozdrawiam wszystkich

No i ja mówię, że z czasem będzie lepiej. A zdecydowanie rzadziej "gorzej". Ja na 7 dni mam tylko 1-2 gorsze, np dzisiaj. Ale wiem że jutro będzie już ok. Ogólnie potrafię się cieszyć, uśmiechać i bawić. Do tego jestem stworzony. Ale czasem w domu zalewany myślami popadam w dół. Dobrych dni miałbym 7/7 w tygodniu, gdybym jej nie spotykał codziennie na uczelni i gdyby zachowywała się normalnie. Ale wiem że i z tym będize ok. Jestem teraz w fazie przyzwyczajania się do obecnej sytuacji. Pogdziłem się ze wszystkim. Tylko teraz się przyzwyczaić do tego wszystkiego...
Trzymaj się Gregor. Nie wiem już jak Ci mówić, żebyś nie myślał o niej. Odrzucaj myśli!!! To jest klucz do sukcesu.

Facet ma się lepiej. Leczenie przynisoło skutek. Z moich skromnych obserwacji wynika że miałem łagodną depresję (tak od ok miesiąca łagodną, wcześniej to dół wielkości wielkiego kanionu ) i udało mi się ją jakoś zaleczyć. Jeszcze ok tydzień kuracji i mogę odstawić dziurawiec

Wszystko zmieniło się na lepsze, świat nie jest już moim wrogiem. Czas + leczenie = poprawa.
Jedyne co mnie teraz dopada to przykrość/smutek/żal itd związane z tym, że Ona nie chce się nawet do mnie odzywać, pomimo swoich wcześniejszych obietnic że tak nie będzie. Ale jest to krótkotrwałe, nie jest to jak depresja - uciążliwe i niekończące się.
Wiem że jej mocno "zalazłem za skórę" - jak to określiła, tym, że ją zamęczyłem smsami, gg i telefonami, gdy tego nie chciała. Ale teraz robię tak jak chciała - poza uczelnią nie mamy kontaktu (choć bym bardzo chciał - jest dla mnie nadal bardzo ważną osobą w życiu). A Ona zachowuje się jak 3-letnie dziecko, które wali focha. Może potrzebuje czasu, żeby uwierzyć, że mi w miare minęło? (tak mówiła). A może to kolejne kłamstwo z jej strony? Bo dowiedziałem się niedawno, że w niektórych rzeczach nie mówiła mi prawdy, bo tak jej było wygodniej...

Im dłużej patrzę na to wszystko obiektywnie, tym bardziej skłaniam się ku wnioskowi, że niewiele dla niej znaczyłem. Szkoda że mi tego nie powiedziała rok temu

Ehhh, kobiety są zbyt skomplikowane

Heyah Facet, super że masz się już lepiej:)

Żal że ona nie była szczera pewnie jeszcze dlugo nie minie i zraniła cię. Może trzeba omijać ją szerokim łukiem na korytarzach uczelni.

Nie martw się za mocno, bo z pewnością twoja prawdziwa połówka pomarańczy gdzies tam już na ciebie czeka

Grunt to się tym wszystkim nie przejmować aż tak bardzo. Skoro nie możesz uniknąć kontaktów z nią, musisz nauczyc się żyć obok niej, ale już nie z nią.

Mówisz o tym wszystkim ze spokojem, tak mi się wydaje więc ewidentnie ci lepiej.

Tak trzymać, juz jej nie pozwól na drwiny z Twojej osoby
Pozdrawiam

Logika:
Co do muzyki to dla nas wszystkich przeżywający gorszy okres w życiu taki oto kawałek dzisiaj znalazłem

http://pl.youtube.com/watch?v=QOpxYW4miiw

Welcome, to a world of hate
A life of buried dreams
Smothered, by the soils of fate
Welcome, to a world of pain
Bitterness your only wealth
The sand of time kicked in your face
-Rubbed in your face

When aspirations are squashed
When life's chances are lost
When all hope is gone
When expectations are quashed
When self esteem is lost
When ambition is mourned
...All you need is hate

In futility, for self preservation
We all need someone
-Someone to hate

Ja zgadzam się z tekstem w 100%
Wolę mieć w sobie nienawiść niż smutek ]:->

EDIT: dodałem lyrics

witam wszystkich jak sie macie????jak samopoczucie???u mnie wciaz kiepawo chyba jjuz sie nigdy niepoprawi:-((((

Cześć Wszystkim!
Jestem tu nowa, ale przeczytałam kilka wątków i może to głupio zabrzmi ale cieszę się że mogę tu spotkać ludzi którzy mają takie problemy jak ja.
Przed kilku laty zostałam bardzo skrzywdzona przez mojego ówczesnego faceta. Nie bardzo chce mi się wgawać w szczegóły i pisać o tym wszytskim od początku.
4 lata uczyłam się jak znowu zaufać i z kimś być.
W końcu się odważyłam i niestety, mimo że wydawało mi się że wybrałam odpowiednią, odpowiedzialną i czułą osobę, znowu dostałam po głowie. Może to nie nastraja pozytywnie, ale poprostu miałam pecha po raz kolejny. Mój facet powiedział nagle i niespodziewanie że jestem za dobra i że za bardzo się angażuję a on nie potrafi zaangażować się aż tak mocno i że boi się mnie skrzywdzić i mnie zostawił... nagle, niespodziewanie, bez zadnego ostrzeżenia...mimo że starałam się budować nasz związek na rozmowie i szczerości. Po niecałym miesiącu wrócił do swojej byłej, która (z tego co mi mówił i z tego co wiem od naszych wspólnych znajomych) ciosała mu kołki na łbie i pomiatała nim jak śmieciem. Nie rozumiem tego....
Staram się to jakoś przeżyć.
U mnie teraz też tylko uczelnia - dom -prysznic - łóżko. To jest straszne. Ale tak jest trochę na nasze wlasne życzenie, bo skoro niewidzi się świata poza swoją miłością to potem ciężko oczekiwać od zaniedbanych znajomych że Cię przygarną.
Pozdrawiam serdecznie Wszystich piszących ten wątek. Trzymajcie się!

Ale bzdury napisałeś Ziomek! No aż mi się śmiać chce! Naprawdę!

Z takim podejściem to nic nie warto robić w życiu, bo po co się męczyć, uczyć, budować dom, skoro i tak umrzemy? Bezsens człowieku! Masz 19 lat, całe życie przed Tobą! Dlaczego nie spojrzysz na to tak, że dano Ci "aż tyle", a nie "tylko tyle" czasu na Ziemi do wykorzystania? To kwestia podejścia. Można mieć szkalnkę w połowie pustą, albo w połowie pełną.
Słuchaj ja na codzień spotykam ludzi chorych, cierpiących, umierających. Wiesz jak oni chcą żyć? Jak bardzo chcą kochać i być kochani? Jak bardzo chcą wykorzystać każdą chwilę i ani chwili nie zmarnować? Może powinieneś przejść się do szpitala albo hospicjum i popatrzeć a najlepiej pogadać z takimi ludzmi. Zdziwiłbys się ile w nich radości, ciepła, spokoju i pogodzenia się ze swoim stanem a z drugiej strony chęci do walki.
Czego Ci brakuje, że masz takie podejście do życia? Przypuszczam, że jesteś młody, silny, zdrowy i zdolny. Czemu nie powalczysz, nie spróbujesz? Nie warto się tak od razu poddawać.

Gregor80_80! Mam nadzieję że nie bierzesz tego co przeczytałeś w poprzednim poście do siebie. To wcale nie jest tak! Gdzie jest powiedziane że nie można już nikogo poznać jak się skończy szkołę średnią?! Albo studia? To śmieszne! Uważam że każdy ma mnóstwo szans na poznanie nowych ludzi i na nową miłość. Nie można się tylko poddawać! Najważniejsze będzie Twoje pozytywne nastawienie kiedy już będziesz na to gotowy!

Ściakam bardzo serdecznie Gregor80_80 i życzę dużo uśmiechu i pozytywnego podejścia do życia!

Wiesz co Ciebie to poprostu podbudowuje na duchu i pociesza. Że inni mają gorzej. Jak im dokopiesz to się czujesz lepiej. Bo masz poczucie, że nie tylko Ty masz ciężko, bo skoro Tobie się nie układa tak jakbyś chciał, to inni też nie powinni mieć z górki.
Znajdź sobie inne miejsce na wyżywanie, bo to forum ma inny cel niż kopanie leżącego.