Twój zawód - powołanie czy przypadek?

Wilczysko pytanie czy z tego przypadku wyszło coś co uważasz że jest ok, całkiem fajnie Ci się pracuje, może bez fajerwerków ale też bez dramatu że trzeba w tej pracy tkwić czy szczerze nie lubisz swojego zawodu, niechętnie go wykonujesz i gdyby nie pieniądze i inne zobowiązania to najchętniej byś to rzucił.
Bo opcja nr 1 nie jest wcale taka zła niektórzy np mają pasje których w sposób na życie raczej nie przerodzisz. Gorzej jak swojej pracy nie cierpisz, to już jest według mnie problem. Ja np swojej nie cierpię (ale w sumie nie jest ona związana z moim kierunkiem studiów który uwielbiam).

Mam tak samo.

Skończyłam liceum zawodowe. Potem nie wiedziałam, co chcę robić, więc poszłam na studia. Wydawało mi się, że bez studiów, to nie da rady, że będę "nikim", myślałam, ze po studiach zawsze znajdę pracę. Nie wiedziałam, co chcę studiować, więc poszłam na to, co mnie wtedy interesowało, co wydawało się łatwe - filologię - ale też nie było to moją pasją. Teraz żałuję zmarnowanych 5 lat. z pracą różnie to było i na pewno nie jest to powołanie, raczej "tak wyszło".

Jako, że miałam trochę problemów zawodowych ostatnio, nauczyłam się jednej rzeczy - trzeba szanować pracę jaką się ma. Dużo się teraz mówi o odkrywaniu własnych pasji, o tym, że praca to ma być przyjemność, inaczej twoje życie nie ma sensu, że trzeba ciągle szukać, doskonalić - takie tam gadki modnych coachów. A ja z doświadczenia powiem, że trzeba docenić fakt, że ma się pracę - jesli jest ona dobra, ma się uczciwą umowę i wypłatę, to nie ma co narzekać i szukać gruszek na wierzbie. Zamiast się rozglądać stale za czymś lepszym, starać się dostrzec dobro w tym, co jest - inaczej stale towarzyszyć nam będzie poczucie zawodu i niespełnienia.

Tak się czułam w poprzedniej pracy, z której odeszłam, by za modnymi radami szukać czegoś lepszego. Nie cierpiałam tej pracy. Ale teraz mając pewne problemy dostrzegam drugą stronę. Może i tamta praca była okropna, ale dawała poczucie bezpieczeństwa i stabilności, którego teraz nie mam.

Mam za to nauczkę - nikogo nie należy słuchać, tylko siebie. Choćby nie wiem, jak dobrze brzmiało: follow your dream, spełniaj marzenia, rozwijaj się, działaj, możesz! potrafisz! Nie. Trzeba samemu ocenić swoją sytuację, co w danej chwili mogę, a czego nie.

Żałuję dopiero od jakiegoś czasu,że nie zostałam projektantką ogrodów
Mój zawód od zawsze przynosił mi dużo satysfakcji,radości i nie czułam zmęczenia.Lubię moja pracę,lubię podnosić swoje kwalifikacje kiedy widzę ile dobrego dają mi w praktyce. Pieniądze nie są wielkie ale zważywszy na ilość godzin pracy to wiem,że nigdzie za sześć,siedem godzin pracy dziennie,z wolnymi weekendami nigdzie tyle nie zarobię.
Ale pracowałam już i w korpo i w banku i w przychodni.
Nie lubię jednak środowiska,w którym pracuję.Normalnie,na wakacjach czy jakichś wyjazdach nie przyznaję się,że jestem nauczycielem.A to dlatego,że gdziekolwiek jestem o nauczycielach słyszę nienajlepsze opinie.Mój ginekolog-nie wie,że jestem nauczycielką.Słyszałam jak prosił kolegę by przyjął jego ciężarną pacjentkę.Powiedział,że nie ma co z nią dyskutować bo ona i tak wszystko lepiej wie.Trzeba jej po prostu,bez wdawania się w szczegóły dwa razy powtórzyć zalecenia.Podobnie w przychodni męża-mówi,że jak na zabiegi przychodzi taka nauczycielka to terapeuci przerzucają się nią jak gorącym kartoflem-nikt nie chce z nią pracować.
Oczywiście na pewno są też normalni nauczyciele ale jednak na hasło: nauczyciel większość ma pojęcie,że wszechwiedzący,pouczający,wywyższający się.

Ostatnio,być może z powodu, że fizycznie jestem słabsza,zastanawiam się czy mam już dość czy to może jakiś syndrom wypalenia...

Jesteś informatykiem a obecnie zamierzam rozkręcić swój własny biznes, tylko zastanawiam się w którą stronę iść.