Razem od 5 lat, a on się złości, gdy wspominam o ślubie

Właśnie na to pomógłby Ci psycholog. Pomógłby odnaleźć wiarę i siłę, zmotywował Cię do tego.

Ja wierzę - ba, wiem, bo widzę - że chcą się wiązać. Widzę znajomych, którzy pobierają się - i to z miłości, póki co tylko jeden ślub odbył się z powodu dzidziusia, i też nie do końca, bo po prostu ustalony już termin został przyspieszony.
To, że Twój mężczyzna nie chce ślubu nie znaczy, że wszyscy są tacy. Patrzysz na wszystko przez pryzmat tego, że jesteś nieszczęśliwa.

O braku samodzielności nie mów tu, bo sama odrzuciłąś propozycję pracy. Trudno, czasy są takie, a nie inne, i czasem trzeba postawić wszystko na jedną kartę - np. wyjechać z miasta - żeby zyskać. A Ty sama siebie pozbawiłaś tej możliwości. Sama siebie uzależniłaś od partnera.

Co do braku miłości w związku - cóż, coś w tych konkretnych przypadkach (jak małżeństwo Twojej siostry) nie zagrało. Gdzieś wkradła się rysa. Ale jeśli nie z miłości, to z jakiego powodu się wiązać? Prokreacja? Zapewnienie stabilności?
Wydaje mi się, że miłość, a przynajmniej szacunek i sympatia są podstawą związków. Chęć bycia z drugą osobą.

A przed końcem miłości w związku małżeństwo nie ochroni. Dla mnie koniec miłości jest wystarczających powodem by się rozstać.

...i Ci ludzie tkwią w swoich związkach nieszczęśliwi, zaczynają się zdrady, uzależnienia, unieszczęśliwione dzieci... Nie lepiej rozstać się i spróbować rozpocząć życie od nowa, bez poczucia kiszenia się  braku perspektyw?

Wydaje mi się, że masz bardzo negatywne wzorce dookoła - albo w swoim czarnowidztwie widzisz tylko rozpadające się związki. Bo ja widzę te szczęśliwe - moich dziadków, któzy trzymają się za ręce, rodziców którzy w sobotni wieczór wychodzą we dwoje do pubu ze znajomymi, kwitnące małżeństwa rodziców moich znajomych...

Wiem też, że w tych małżeństwach nie zawsze było różowo - moi rodzice przechoszili głęboki kryzys ok 10lat po ślubie, później borykali si,ę przez dłuższy czas z brakiem pieniędzy. Ale wszystko się ułożyło, bo CHCIELI żeby się ułożyło.
To chyba jakaś plaga XXI wieku - kiedy pojawiają się problemy, najlepiej uciec od nich w świat zamartwiania się, bo to łatwiejsze od stanięcia twarzą pod wiatr.

PS. nie potrzebujesz leków, tylko rozmowy z kimś, kto pomoże Ci się uporać samej z sobą.

Dlatego powtórzę Ci to, co już pisały wcześniej inne dziewczyny - wybierz się do specjalisty. Nie osiągniesz efektów od razu, ale z drugiej strony sama sobie pomóc nie potrafisz.
Naprawdę tego potrzebujesz. Musisz uwierzyć, jaką fajną babeczką jesteś.
A kiedy odzyskasz wiarę, zobaczysz, jak samo wszystko zaczyna się układać.

ps. nie ma już szans żeby jednak podjąć tę pracę w innym mieście? może powinnaś spróbować...

Nie ma beznadziejnych ludzi - są tylko tacy, którzy w pewnych momentach życia sobie nie radzą.
Uważam, że jesteś bardzo wartościową młodą kobietą, która ma prawo do tego, by być szczęsliwa.

Jestem z Tobą myślami, wierzę w Ciebie, że Ci się uda

Boszzz czytając to co piszecie można oszaleć. Na początku byłam po stronie Alfiny, jak można nie chcieć ślubu z ukochaną osobą po tylu latach bycia razem. Na dodatek on nie ma już naście lat, powinien mieć już rodzinę. Ale po dalszych wątkach nie dziwię się dlaczego on nie chce ślubu. Bez przerwy jest naciskany, Rozstaliście się a ty na dzień dobry znowu swoje ŚLUB. Zaczęło go to przerastać, zapewne się przestraszył, ile można słuchać tego samego. Jak już miał dość zgodził się dla świętego spokoju, masz to co chciałaś, tylko żeby czasem nie uciekł Ci sprzed ołtarza. Powinnaś go przeprosić za wszystko. Zacząć od nowa, a nie tylko patrzeć materialnie i szukać stabilizacji finansowej. Kobieta którą facet utrzymuję nie jest szanowana, Każdy lubi kobiety ambitne, pracowite, radzę Ci mimo wszystko poszukać pracy, bo będzie Ci nie raz wypominać że to jego, że to on na to zarobił, nie będzie szanował Twego zdania. Jak ktoś bardzo pragnie pracować, znajdzie ja nawet w małym miasteczku, trzeba tylko chcieć. Pokaż mu że potrafisz, a zobaczysz zmianę w waszym związku.  Życzę wam powodzenia.