Razem od 5 lat, a on się złości, gdy wspominam o ślubie

Zostawić temat na jakiś czas. Widocznie on nie jest na to gotowy albo w ogóle go nie chce. Poczekaj jakiś czas aż temat ucichnie i nie będzie wywoływał burz i wtedy na spokojnie zapytaj go dlaczego go nie chce. Uświadom go (bez krzyków i awantur), ze dla Ciebie to jest ważne i chcesz kiedyśsiępobrać.

Pamiętaj - im bardziej będziesz naciskać, tym bardziej on będzie uciekał.

Rozumiem, że nie masz już siły, ale tak jak napisała a_normalna jeśli będziesz naciskać to na pewno nie osiągniesz tego. Ja również proponuje Ci przez jakiś czas nie poruszać tej kwestii, a kiedyś wybrać się na jakąś wycieczkę i podjąć ten temat. Musisz tylko pamiętać żeby to było spokojna, ciepła rozmowa, bez wyrzutów, pretensji, podniesionego tonu. Jeśli On się zdenerwuje i nie będzie chciał rozmawiać, to ja na Twoim miejscu podjęłabym pewne ryzyko, a mianowicie powiedziałabym, że jest to dla Ciebie zbyt ważna kwestia i jeśli On nie potrafi się zdeklarować to Ty nie jesteś w stanie już dłużej na to czekać

Alfina, w tej kwestii istnieją zawsze 2 zasadnicze pytania.

1. Dlaczego on nie chce ślubu?
2. Dlaczego Tobie tak na tym zależy i dlaczego chcesz, żeby to miało miejsce TERAZ-ZARAZ?

W punkcie pierwszym możemy tylko gdybać. Być może nie dojrzał do małżeństwa. Być może ma negatywny obraz takiej formy związku. Być może ma zbyt duże obawy, żeby Ci się oświadczyć. Być może - a to nawet bardziej niż pewne - wywierasz na nim presję. Być może podświadomie czeka na poznanie kogoś innego i czuje, że to jeszcze nie to. Być może nie chce zostać ojcem, a obawia się, że po ślubie zaczniesz naciskać na dzieci.

Ponieważ jednak nasze gdybanie jest niemożliwe do sprawdzenia, a koncepcji i przyczyn może być mnóstwo, proponuję się skupić na drugim pytaniu.
Czym dla Ciebie jest małżeństwo? Dlaczego chcesz wyjść za mąż?

Bardzo możliwe, że te pytanie wydaje Ci się durnowate, podobnie jak podpowiedź a_normalnej, ale warto je sobie zadać, ponieważ naciskając na ślub oddalasz się od oświadczyn. Doprowadzasz do sytuacji, w której zamiast cieszyć się związkiem i relacją, nie jesteś usatysfakcjonowana, bo uwiera Ci właśnie ten brak obrączki. I czy chcesz czy nie, to Ty jesteś osobą, która ma teraz problem, bo Twojemu facetowi jest dobrze w tym stanie i on w przeciwieństwie do Ciebie tą satysfakcję ma. Dlatego właśnie Ty dążysz do zmian, a on ich nie popiera.

Kochanie, chcesz ślubu, pragniesz podjąc tak ważną decyzję jaką jest związanie się z kimś na całe życie, a boisz się, że jak zmienisz miejsce pracy, zamieszkania to związek się rozpadnie? Nie jesteś pewna tego człowieka a chcesz się z nim wiązać na całe życie? Zły pomysł, zapewniam, że nic dobrego z tego nie wyjdzie. To nie Ty na tym tracisz, a on. Jesteś młoda, masz dużą szansę na poznanie kogoś wartościowego. On ma 40lat i z takim podejściem małe perspektywy na znalezienie kogoś godnego uwagi.

Przemyśl to, szkoda zmarnować sobie życie.

To jest właśnie całe sendo: Jesteś z nim bo nie masz nikogo innego w swoim otoczeniu? Nie masz bliskich osób więc przelewasz na niego całą swoją miłość. Jak dla mnie to tak to wygląda, też tak miałam, zrezygnowałam ze wszystkiego i wszystkich dla swojego faceta i skoncentrowałam się tylko na nim. Jak się okazało był zwykłym śmieciem i straciłam 3 lata na niego..

W normalnym szczęśliwym związku nie musiałabyś się martwić o to czy pojedzie czy nie, bo czułabyś się bezpiecznie i razem byście znaleźli jakieś rozwiązanie, żeby dalej móc być blisko siebie.

Mieszkacie razem?

Obejrzyj sobie film "He's just not that into you"  (http://www.filmweb.pl/film/Kobiety+prag … 009-453958). Jest tam piękny wątek pary, która jest dokładnie w takiej sytuacji jak Twoja. Dziewczyna nieustannie naciska na ślub, którego jej facet nie chce aż w końcu go zostawia zdesperowana faktem, że ich związek do nikąd nie prowadzi. Jak to się rozwiązuje dowiesz się po obejrzeniu. A obejrzeć naprawdę warto bo w ogóle film mimo, że jest komedią romantyczną reklamowaną jako kolejna bzdurna produkcja z Hollywood niesie bardzo fajne i mądre przesłanie na temat kobiet, które pragną bardziej i miłości w dzisiejszych czasach.

Alfino, jeśli ten pan stwierdzi, że nie chce z tobą być, bo wyjeżdżasz do innego miasta, to na moje oko jest niewiele wart. A lepiej być samemu niż z egoistą, który myśli tylko o sobie.

Rozumiem, że jesteś w trudnej sytuacji, ale spróbuj stanąć z boku i ocenić sytuację najbardziej racjonalnie jak się da. Jeśli myślisz, że ślub da ci pewność, że on cię nie zostawi, to jesteś w błędzie. Jeśli macie być razem, to ślub nie będzie do tego potrzebny. Jeśli będzie chciał cię zostawić (lub ty jego) ślub nie będzie przeszkodą.

Z tego co mówisz, to wychodzi na to, że problem rozbija się tylko, albo aż o ślub.

Myślę, że tu trzeba postąpić inaczej. Na początek powinnaś podjąć rozmowę o wspólnym zamieszkaniu, bez wspominania o slubie. Powiedz, że chciałabyś zobaczyć jak będzie wtedy wyglądał Wasz związek, że warto spróbować. Pamiętaj tylko, żeby w razie czego mieć gdzie wrócić, więc nie sprzedawaj mieszkania, ewentualnie wynajmij czy coś.

Wszystko musi się dziać etapami, powoli krok po kroczku dojdziesz do celu. Wspólne mieszkanie to absolutna konieczność przed podjęciem jakichkolwiek decyzji o wspólnej przyszłości.

Kolejna sprawa to Twoja samotność, musisz mieć znajomych i spędzać z nimi czas bo w końcu zwarujesz. Ludzi można poznać wszędzie - zobacz nawet na tym forum - juz masz wesołe mordki Nawiązuj znajomości nawet wirtualne i koniecznie znajdz sobie jakąs odskocznie - conajmniej raz w tygodniu wychodz gdzieś zeby zrobić coś dla siebie - siłownia, basen, kurs tanca - cokolwiek. Musisz wyjść do ludzi i mieć swoje małe miejsce gdzie będziesz mogła się zrelaksować.

Trzymam za Ciebie kciuki, ja jestem z Wawy więc jak będziesz miec ochotę to możemy się spotkać na piwko czy kawę

Nie mówię, że wspólne zamieszkanie sprawi, że będziesz szczęśliwsza, tylko, że jest to konieczne przed podjęciem decyzji o ślubie, bo tak na dobra sprawę dopiero wspólne mieszkanie obnaża ludzi, sprawia, że spadają im maski i okazuje się jacy są naprawdę. Może się okazać, że to będzie totalna klapa i będziecie się męczyć ze sobą, ale przecież trzeba takie rzeczy wiedzieć zanim zwiążecie się ślubem na całe życie.

Decyzje oczywiście podjąć musisz, porozmawiaj z nim - może okaże się, że pojedzie za Tobą i to właśnie będzie dobry moment na podjęcie decyzji o wspólnym zamieszkaniu w mieście do którego się wyprowadzicie.

Ślub brzmi fajnie, ale niczego nie naprawi, nie sprawi, ze związek stanie się cudowny, a wrecz przeciwnie, mogą wyjśc pewne sprawy i zachowania które wcześniej były zatajane. Narazie powinniście sobie wszystko poukładać tak jak mówię - Twoja praca, wspólne mieszkanie, a potem przeanalizować to czy warto ten związek formalizować i dalej w niego brnąć.

Co zaś do samorealizacji to powinnaś mieć właśnie jakąś odskocznię, żeby poznać ludzi i realizować coś co sprawia Ci przyjemność, żeby rozluźnić ten Twój kurczowy uścisk, którym otaczasz swojego partnerA.

jak długo mozna sie bac odpowiedzialnosci do 40 lat?
wczoraj mu  powiedziałam o wyjezdzie do pracy, a on na to że to jest "twoja decyzja"
Tak wiec okazuje sie ze my nie podejmujemy wspolnych decyzji, tylko on swoje i ja swoje

maja01 pytałam jak widzi nasz związek.  On nic nie mowi, widocznie nie ma kompletnie pomysłu. Pól nocy nie spałam bo myslalam o tym co powiedział, że to jest "twoja decyzja". Nie wiem jak to rozumieć. Chyba tak ze ja mam podjac decyzje i juz. Czyli zrzucił wszystko na mnie, zero pomocy Załamka. Ale mysle ze teraz wogole nie bedziemy myslec o slubie skoro ja bede 70 km stad. Szkoda o tym mówic, jestem załamana.
Ani nie jest dobrze jak siedze z nim, ani jak wyjadę

A czas goni, decyzje musze podjac z dnia na dzień. praktycznie do konca tygodnia zawiesc papiery do pracy .....

maja01 jestem tym zmęczona. Naprawdę faceci po 5 latach bycia w zwiazku nie potrafia podejmować decyzji- tak lub nie.
Współczuje Tobie tej sytuacji, jest podobna. Jak to przetrwałaś? To Ty odeszłaś?

maja01 no fakt, skoro to jednak nie był ten to decyzja była dobra. Wiec chyba jednak przed Toba jeszcze znalezienie tego jedynego. pozdrawiam

polecam książkę ''Dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy'' - Sherry Argov. Warto przeczytać

Wczoraj mój partner powiedział mi, że slub nie rozwiaze wszystkich problemów. poza tym zaszokował mni stwierdezniem ze slub to nie stabilizacja. Wobec tego co to jest stabilizacja?

Jestem zalamna tym wszystkim. Zaproponowałam mu ze wobec tego ze nie moge znalezc pracy na miejscu to wyjedziemy do duzego miasta. powiedzial ze On ma prace tutaj i nie wyjedzie. Poza tym jest za stary (4o lat) by znalezc prace w innym miescie.

Zaproponowalam w takim razie ze bedziemy zyc za to co jest tzn z jego wyplaty i jakos to bedzie. Powiedzial ze mam podejscie do zycia 15 nastolatki.
Ja wiem ze tu pracy nie znajde bo jej nie ma. On nie chce brac slubu, nie chce tez wyjechac.
Jednym slowem zostalam kompletnie na lodzie, bez niczego.

powiedzialam mu w strasznych nerwach ze go zostawiam i ze zycze mu zeby zostal kiedys sam i bez niczego.

To go tak zdenerwowalo ze wszystko zakonczylismy

Chyba zyje w jakims koszmarze

Tak, ale wczoraj cała noc ciekły mi łzy. Dzisiaj jestem w strasznym stanie. ja wcale nie czuje sie mlodo. Czuje ze jestem stara i zmeczona

Po co? Bo nie mam za co żyć/ nie mam pracy.

Tisha przyjedz do małego miasta na prowincje to zobaczycz jak ludzie zyją. Wiekszosc kobiet tu nie ma pracy i sa na utrzymaniu mezow. Wiec o co chodzi?

Myślę podobnie jak dziewczyny, że dążenie do ślubu, bo "nie ma pracy/nie ma się za co żyć" - to najgorsza motywacja z możliwych. Małżeństwo ani nie zastąpi pracy ani nie będzie gwarancją, że będziesz teraz miała za co żyć. Wcale mnie nie przekonuje tłumaczenie, że to prowincja i kobiety są utrzymywane przez mężów - mogą się na tym bardziej przejechać niż na czymkolwiek innym w życiu.

Mama mojego byłego partnera żyła przez 20 lat utrzymywana przez męża, a kiedy mając 40 lat na karku jej związek okazał się pasmem upokorzeń i poniżania, a mąż przestał łożyć na kogokolwiek poza dziećmi - wtedy dopiero została na lodzie i musiała wszystko rozpoczynać od nowa. Więc ta "większość kobiet", o których mówisz, może w smutnej większości przejść za parę lat to samo.

Zgadzam się z Twoim byłym, że podejście "Utrzymuj mnie wobec tego, jakoś to będzie, ale weźmy ślub" nie jest ani przyszłościowe, ani dojrzałe. Dlatego dobrze się być może stało, że Twój związek się skończył, choć możesz tego nie dostrzegać, to Twoja szansa, żebyś stanęła na własne nogi i zaczęła liczyć na siebie.

A czy podjęcie tej pracy wiąże się ze zmianą miejsca zamieszkania?

Z tego co kojarze to 70km dalej musiałabyś dojeżdżać do pracy, więc może możesz zostać w obecnym miejscu i pracować w tym mieście? 70km to max 1,5h dojazdu w jedna strone. Ja mieszkam w stolicy i mimo, że tu też studiuję to tyle właśnie (1,5h) zajmuje mi dojazd na uczelnię(w jedną stronę) i normalnie z tym funkjonuję, więc może nie jest to aż taki problem?

Mówisz też że tam sama nie będziesz w stanie sie utrzymać..

A z czego żyjesz w obecnym miejscu? Masz swoje własne mieszkanie?

Jeśli tutaj jesteś w stanie sama dać radę to w sumie nie ma nad czym myśleć, jeśli nie to może po wyprowadzce i wynajęciu mieszkania warto byłoby też wynając komus to mieszkanie, w którym aktualnie mieszkasz i wtedy być może miałoby to jakiś sens i przysłowiowe ręce i nogi?:)

Poza tym w sytuacji rozstania taka zmiana miejsca zamieszkania zadziałałaby tylko na Twoją korzyść.

yvette ma rację - wystarczy odrobina dobrej woli

Niestety tak na prawde to Ty chyba nie szkuasz pracy, tylko posadki żony - utrzymanki, takiej kury domowej, zajmującej się rodziną, czy może się mylę? Bo w takiej sytuacji to całkowicie zmienia postać reczy..

Alfina, to normalne, że takie rozstanie Cię boli. Ale próbuję Ci tylko pokazać, że na tą chwilę zrzucasz całą winę na niego, wymagasz poświęceń, a nie widzisz, że jedyne, co w tej sytuacji brałaś pod uwagę to scedowanie odpowiedzialności za Twoją pracę na niego - to znaczy albo on się przeprowadzi i będziesz szukać pracy albo się z Tobą ożeni i wtedy ma Cię utrzymywać.

Ty nie przyjęłaś jeszcze pracy w żadnym innym mieście, z tego, co zrozumiałam, nie mieszkaliście też razem. Więc jak możesz oczekiwać, że postawi wszystko na jedną kartę w tak niestabilnych czasach, zrezygnuje z pracy i romantycznie za Tobą pojedzie? Dowody miłości również mają swoje granice. Być może inaczej by to wyglądało, gdybyście żyli razem pod jednym dachem, wiedząc, że się dogadujecie, a Ty mimo usilnych starań znalazłabyś pracę tylko w innym mieście i ją przyjęła. Wtedy rozmowa jest inna...

Myślę, że skoro doszło do rozstania, zamiast analizować jaki on był, czego on nie chciał zrobić, powinnaś skupić się na rozwiązaniu poważniejszego problemu, jakim jest brak pracy. Na Twoim miejscu szukałabym nawet pracy za 1400 zł, bo z tego, co się orientuję, to i tak więcej niż zasiłek dla bezrobotnych. Im więcej czasu kręcisz nosem tym mniejsze są szanse, że trafi Ci się posada, że już o wysokiej pensji nie wspomnę.

Moim zdaniem (że się wtrącę) możecie, trzeba tylko chcieć.
Trzeba chcieć przyjąć tę pracę i poszukać kąta. Przy okazji uważam, że Twojemu byłemu należą się przeprosiny (myślę, że zrozumie kiedy powiesz mu że rzuciłaś mu w twarz to wszystko pod wpływem emocji), kiedy już załagodzicie sytuację usiądźcie i przeanalizujcie jak możecie być razem - przecież 70km to nie inny kontynent, a praca to nie 7 dni w tygodniu - zawsze pozostają weekendy.

Swoją drogą, od początku studiów po opłaceniu mieszkania, rachunków itp. zostaje mi jakieś 600zł miesięcznie na przeżycie. Mój facet zarabia więcej, ale ma jeszcze samochód do zatankowania. Przy tym Twoje prawie 900zł brzmi całkiem przyjemnie.

Alfina, uważam, że powinnaś skorzystać z porady psychologa. Nie jest niczym zdrowym ani dobrze wróżącym, że nie umiesz być sama. Że z uporem maniaka naciskasz na ślub czy szantażujesz go tymi tekstami o braku uczuć, chociaż wiesz, że to się może skończyć tylko rozstaniem.

Przepraszam, że powiem o tym tak wprost, ale być może ktoś powinien: przestać gadać o tym ślubie jak pokręcona. Gdybym była dopiero co po rozstaniu, pogodzilibyśmy się, a mój facet na nowo zacząłby rozkręcać temat ślubu nie tylko by mnie zdenerwował swoim egoistycznym podejściem, ale nie wiem, czy bym się z nim ponownie nie rozstała - tym razem na "amen".
Twoja koleżanka ma rację, że facet, który chce ślubu, oświadcza się i go bierze - szkoda, że nie umie powiedzieć Ci wprost, że ten facet, o którym mówimy, ma prawo ślubu nie chcieć. Osaczyłaś go z każdej strony i trzymasz się tego jak ostatniej deski ratunku. Pal licho Twojego faceta, bo on pewnie długo nie wytrzyma tej presji, a koniec końców szybko się pozbiera.
Ale co z Tobą? Z takim nastawieniem i tymi problemami, które masz najprawdopodobniej za chwilę zaczniesz szukać innego męża. A masz tylko 30 lat...

Nie jest to samotność, która Cię psychicznie zabije, ale Twoje do niej podejście. I zamiast na to po prostu czekać, skorzystaj z szansy przeprowadzki do dużego miasta i zgłoś się do psychologa po pomoc, bo bez dwóch zdań takiej potrzebujesz.

Nic nie rozumiecie.
Tak, powinnam pojsc do psychologa, to na pewno, ale nie pojde bo  bierze jakies 100 zł za wizytę i szczerze mowiac gówno pomaga.  Moze lepiej bym poszłą do wróżki?

Co jest złego w tym ze chce ślubu po 5 latach zwiazku? Nie chce brac slubu do kasy tylko z milosci. Przeciez mowilam ze kocham tego faceta i boli mnie jakakolwiek z nim rozłąka. Tylko ze wyjezdzajac przekreslam nasz zwiazek na zawsze bo on ze mna nie wyjedzie gdyz zbyt boi sie zmian. Dlatego mam opory przed wyjazdem. Mysle kategoriami my a nie ja, wiec o co chodzi?

On nie mowi ze nie chce slubu nigdy, nie chce teraz...

Co za bzdury z tym ze nie potrafie byc sama. A kto chce byc tak naprawde sam, chyba tylko jakis odludek, który nie potrzebuje uczucia drugiego człowieka.

syla135 chcesz byc w wolnym zwiazku to badz. Brawo. Ja nie akceptuje wolnych zwiazkow i nigdy nie zaakceptuje. To jest tchorzostwo i unikanie odpowiedzialnosci za druga osobę, wspolne zycie itd.
To jest łątwizna, bo zawsze mozna odejsc gdy ktos sie komus zwyczajnie znudzi...

Wspólczuje Ci tego ze zostalaś z malym dzieckiem  sama i wspólczuje też temu facetowi który Cię z nim zostawił. Gdzie miał sumienie.

Afina uwazam ze jakbys caly czas z nim byla to by Cie to ciagle meczylo.Jak pisalam wczesniej ja Cie calkowicie popieram bo to samo przerabialam.Ktoras poprzedniczka napisala ze powinnas przeprosic swojego partnera i wrocic do niego , ja uwazam inaczej , Twoje pragnienia i marzenia tez sie licza .Dlaczego mialabys z tego rezygnowac?.Nie kazdy odnajduje sie w wolnych zwiazkach ,mi po 5 latach tez to przeszkadzalo.Milosc miloscia ,ale najwazniejsze w partnerstwie by miec podobny poglad na wspolny zwiazek,gdy tego nie ma pojawiaja sie schody....

Owszem nie ma nic na sile , bo tego musza chciec dwie osoby i Afina odeszla od partnera.Miala swoje poglady , skoro byli ze soba 5 lat i on sie nie zdeklarowal to ile ma jeszcze czekac? drugie 5? ja po 5 latach tez odeszlam od partnera bo chlopak nie chcial sie zdeklarowac uwazam ze 5 lat to jest wystarczajaco by stwierdzic ,,albo w prawo albo w lewo,,.

Mysle ze tak mu jest wygodniej mezczyzni w tym wieku raczej juz nie chca sie zenic.Malo jaki facet majac 40 stke bedac a dluzszym zwiazku decyduja sie na taki krok , taki stan mu pasuje.

A to już jest zwykły stereotyp.

Ja to rozumiem, tylko nie lubię zakładać że skoro jeden, drugi trzeci taki był i to ten konkretny okaże się taki sam.
Poza tym Ty odeszłaś, bo nie widziałaś w takim związku przyszłości. Gratuluje decyzji, na pewno nie była łatwa.
Ale Alfina sama nie wie czego chce - ona po prostu dąży do ślubu za wszelką cenę. Rozstaje się z facetem, potem się godzą i pierwsze z czym wyskakuje - to ślub. Nie potrafi odejść, widzi tylko jedną opcję - małżeństwo z tym mężczyzną. Nic więcej, żadnej alternatywy.

Miotanie się mogę zrozumieć. Nie potrafię zrozumieć argumentów za ślubem (oprócz kochania) które się tu przewijają w wypowiedziach Afliny. Ona traktuje go nie jako partnera życiowego, a jako punkt zaczepienia w swojej niepewności.