Słowa, które ranią najbardziej

Ojeju Maja przykro mi:( Ja wiem ze slowa rania raz do swojego chlopaka w okropnej zlosci powiedzialam ze nie potrafi Kochac do dzis jak sie do niego przytulam zaluje ze to kiedykolwiek powiedzialam ze wogole tak pomyslalam

A słowa dziecka do rodzica ? kiedyś powiedziałam do mojej mamy - nie nawidzę cię - i w tym samym momencie oblał mnie zimny pot, a ból na twarzy mojej rodzicielki był tak wyrazisty, że zakuło mnie serce. Będę tego żałowała do końca życia... pomimo tego, ze dawno to było , byłam nastolatką jeszcze ... wstyd

Od eks usłyszalam raz .. że jestem leniwa, po tym jak posprzątała i ugotowałam smacznie.. i zaraz potem, że umię trzy zupy na krzyż ugotować

to okrutne...
tym bardziej iż na drugi dzień pytasz go o potwierdzenie i pomimo ochłoniecia i miniętego czasu- On to podtrzymuje..
Słowa ranią bardziej niż ciosy..

On cię nie szanuje zupełnie, twoje uczucia dla niego nic nie znaczą...
czy masz mozliwość od niego odejść, wyprowadzić się lub zrobić jakiś inny drastyczny krok?

a jak było przed ślubem? też taki był?
jaki moze byc powód jego zachowania?

tego się właśnie obawiam...cały czas próbuję się oszukiwać, że to nerwy emocje - ale nie jestem naiwną gąską oddaną bezwarunkowo mężczyźnie, tkwię w tym toksycznym związku wbrew zdrowemu rozsądkowi i karmiąc się nadzieją, że los się odwróci - a przecież wiem, że się nie odwróci.

Doris pytałaś czy były powody takiego zachowania - oczywiście wg niego były. Byłam upierdliwa czepiałam się jak zwykle, buty stały krzywo a w tym konkretnym przypadku - zwróciłam uwagę, że źle się bawi z dzieckiem (nie umie za żadne skarby odczytać słów i intencji naszego dziecka czy powoduje jego nerwy płacz i frustrację przez co paktycznie każdy wieczór zamienia się w krzyk i nie dociera do niego, że skoro nie ume się z nim bawić to niech się nie bawi. Dawno przestałam być wulgarna - wypaliłam się też w tej materii. Po prostu kilka razy jednego wieczoru zrobiłam mu jakąś prozaiczna uwagę - powiedział że skoro jestem taka jebnięta to on idzie na piwo -a że nie znalazł kompana to usłyszałam, KILKANAŚCIE RAZY bym zdechła na raka. Taka oto miła sytuacja. Zaraz po ślubie uderzył mnie w głowę potem jeszcze mało nie oskalpował po pijaku. Zawsze jednak uwaza ze to moja wina wina mojego charakteru itd.

W miedzyczasie jest "boski" wyrozumiały zaangażowany w zycie rodzinne - oczywiście nie w brudna robotę - ale już dawno zaprzestałam mu to wypominać i grzecznie robię co do matki służącej należy - ba nawet sukienki mi szyje bo tak mnie wielbi. Piecze dla mnie chleb - bo mam problem z kupnym w sklepie, pomaga mi w pracy czasem na własne wrecz zyczenie wyręcza.
Cud - miód

Jak było? cieżko powiedzieć. Ja mam cięzki charakter - jak pisałam życie mnie nie rozpieszczało - mam dosyć posuniętą nerwice i mnóstwo kompleksów - zawsze na dystans do ludzi - nie prosiłam o ten związek nigdy. Siłą wtargnął w moje życie był bardzo zdterminowany i ....idealny. To ja byłam podła, pomiatałam nim, czasem nawet uderzyłam powietrze obok jego głowy albo zabiłam muchę na ramieniu. Nie chciałam tego związku - wiedziałam, że jesteśmy nazbyt różni - że ja jestem "ciężka" a on ukochany kobiet....najzdolniejszy na świecie, uwielbiany przez przyjaciół kazdyj nacji - jadnym słowiem optymistyczny światowiec - (podkreślę że bez kasy) takie dziecko kwiat bez korzeni. Chyba na moje przekleństwo postanowił się korzenić w moim towarzystwie - nie jestem ze stali - pracował nade mna kilka lat i owszem bywały dramaty ale z reguły inicjowane przez mnie z różnych powodów.

Cóż pracuję w budżetówce - zarabiam 1500 pln, wynajmujemy mieszkanie. Nie mamy zadnych oszczędności tylko jego alimenty jeszcze na głowie. Co mogę zrobić? Nie mogę wrócić do rodziców - brak warunków dla mnie i dla małego - co dopiero mówić o współnym sobie fajnym życiu...cholera nie mam pojecia jak mam to ugryźć, kocham go tam głęboko w sercu, ale wiem, że nie mogę z nim być - boję się tej myśli - a boję się bo nie wiem jak.

i może "zdechnę na raka"

Wiem...
masz rację to jakiś klasyk.
Mój syn nie może widzieć i przeżyć tego co widziałam i słyszałam ja w dzieciństwie, młodości. Zwłaszcza on bo przecież kiedyś będzie też facetem, mężem, ojcem.
Ale nie da się tak na łapu capu - jestem na etapie decyzji. Ogrom spraw mnie przyprawia o mdłości, organizacja w atmosferze bycia tak znienawidzonej, że aż przechodzą przez gardło życzenia śmierci w mękach nie jest łatwo.
Wiem jednak, że tym razem nie będę potrafiła zapomnieć ani się oszukać. Wiem że już zaden jego czyn ani słowa nie wypełnią tej bruzdy jaką mam w sercu - bo przecież na Boga - najwiekszemu wrogowi się śmierci nie życzy....

Ludzie dlaczego tak daleka jest nam fraza "milczenie jest złotem" i że nic co idzie w eter nigdy nie ginie...

dzięki Doris - pozdrawiam forumowiczki

jakie słowa ranią najbardziej? Nie słuszne nie sprawiedliwe:-( na które sobie nie zasłużyliśmy

nie ma nic gorszego niż gadanie za plecami.wolę usłyszeć przykre słowa w twarz,ja bynajmnie jak mi coś nie pasuje mówię prosto z mostu.

"Wynos sie do ojca,zaluje ze nie utopilam cie w studni jak bylas mala." To slowa wypowiedziane przez matke do 11letniej dziewczynki ktora wowczas bylam. Do dzisiaj je slysze kiedy o niej mysle. Gdy sie wyprowadzalam z rodzinnego domu powiedziala " obym cie ko*wo wiecej na oczy nie widziala i tego twojego bachora". Nigdy o tym nie zapomne. Nic nie moze ranic bardziej niz slowa matki,ukochanej matki ktora cie nienawidzi i wolalaby zebys nie istniala. Wypowiedziala wiele podobnych zdan ale te najbardziej wryly sie w pamiec i wiem ze tam zostana.

U mnie nie było tak ostro, jak u villemo, ale też najbardziej raniące słowa usłyszałem, od własnej matki.
"Jesteś tak brzydki, że żadna nigdy Cię nie pokocha!", "Nie jesteś moim synem, na pewno podmienili Cię na porodówce.". Te teksty zapamiętam chyba na zawsze, choć było ich więcej. 4 lata mnie w taki sposób wyniszczała i w konsekwencji wpędziła w depresję i fobię społeczną. [Między 14, a 18 rokiem życia]
Kładła mi do głowy, że wszyscy wokół mnie obgadują, że śmieją się, ze mnie. Własna rodzina mnie wyśmiewała, w jej słowach. Mimo że jej nie wierzyłem, to w pewnym momencie się złamałem i mijając obcych na ulicy, miałem łzy w oczach, bo wyobrażałem sobie, jak się ze mnie śmieją, mimo że nie byłem złym człowiekiem. Nie zasłużyłem.

Najbardziej chyba zraniły mnie słowa męża, który wiedział , że byłam molestowana,  na początku naszego związku w trakcie seksu "bo Ty jesteś bardziej doświadczona ode mnie ".
Kolejny tekst to sprzed ok. pół roku "jesteś za gruba i nie podobasz mi się już, zwłaszcza podczas seksu ".
Rzeczywiście dużo przytyłam w ciągu 3 lat, jednak w dużej mierze spowodowane to było chorobą.

Na pewno ostatnie slowa mojego chlopaka, lezelismy razem, wieczorem w lozku, maly spi, a on mi oznajmia ze od poltora roku juz nic do mnie nie czuje...

Teraz caly czas, gdy mysle ze jest juz ok, przypominaja mi sie, sa jak zimny prysznic, kazdego dnia.

A tak ogolnie, to wiele slow padlo ktore bola. Ale to raczej od strony rodziny, choc wiem ze mowili je tylko w nerwach.