Nie rozumiem mojej żony

Huśtawek nastrojów może i tak (kobietami wszak rządzą hormony ), ale bez przesady.

Nie uciekalem do alkoholu, co do kumpli to nie mam ich zbyt wielu (takich prawdziwych)
Dla mnie liczyła się rodzina zawsze traktowalem ja jako numer jeden. Co jakiś czas chodzilismy do znajomych, czy tez oni odwiedzali nas, restauracja od czasu do czasu.

Po prostu powiedziala ze mnie juz nie kocha i ma juz dosyc tego zwiazku i tyle.
Mowila ze od roku juz mnie nie kocha i probowala cos z tym zrobic  ale sie nie udalo. Moim zdaniem nie dorosla jeszcze do prawdziwego zwiazku. Nie zapominaj tez ze mamy 4 letniego syna i to o niego najbardziej sie martwie. Ona twierdzi ze wszystko bedzie z nim ok ze jest jeszcze maly.
Naprawde jej nie rozumiem, stalem sie dla niej taki obojetny nie moge w to uwierzyc, jeszcze jakis czas temu bylo calkiem inaczej. Rozmawialem dzis z ze znajoma i powiedziala ze lepiej bedzie jak sie nie bede jej narzucal tylko sprobowal ja poprostu "olac" i skupic sie na dziecku. Wydaje mi sie ze ma racje nie moge ciagle zywic nadziei ze moze jej sie odwidzi, nie zasluzylem sobie na takie traktowane z jej strony, robilem co moglem zeby uratowac rodzine i zwiazek a ona... coz twierdzi ze tez tylko ze jakos mi sie nie chce w to wierzyc. Zamieszka teraz z bardzo dobra kolezanka i jej chlopakiem (wczoraj sie wprowadzila jej kolezanka).. jej przewaga nade mna polega na tym ze ona jest w ciaglym kontakcie ze znajomymi kolezankami, wogole po niej nie widac ze sie przejmuje tym rozstaniem chyba nawet wrecz przeciwnie tylko ja jak taki idiota sie zamartwiam, nie jem nie spie i po co mi to wszystko. tez powinnienem miec bardziej "luzne" podejscie do calej tej sytuacji tylko ze nie jest to takie proste ale sie postaram.

A kiedy ona Cię kochać przestanie
Zobaczysz noc w środku dnia
Sączyć się będą głębokie rany
Tęsknota spojrzy Ci w oczy aż do dna
Wtedy gardło ściśnie strach niepojęty
Niepewność wtuli Cię w swe ramiona
Ty zaś staniesz się obojętny
Bo nic już nie ma, nic kiedy daleko ona.

Dnie, całymi tygodniami  staną się cierpieniem
Łzy w swych dłoniach przed dzieckiem będziesz ukrywać
Zrozumiesz, że to Ono będzie Twym przebaczeniem
Zaciśniesz wargi, kiedy znów serce zacznie ból rozrywać

I słyszeć będziesz wciąż  szept słodki jej wszędzie
Oddech wstrzymasz w kolorze jej włosów
Samotność przyjacielem Twym będzie
I tylko Jego pozostanie słuchać głosu.

Nie masz powodu do wstydu:-) Jest więcej osób które piszą wiersze. Forum jest po to aby się uzewnętrznić. Pozbądź się poczucia winy a będziesz miał fankj swojego talentu. Jedną już masz:-)

ach Wy mężczyźni....
mój mąż ma wszystko a i tak ułyszałam że nie wie czy mnie kocha, nie wie czy chce być ze mną i że nie chce zakladać rodziny
jesteśmy 1,5 roku po ślubie ........... skończyły mi się pomysły dlaczego ktoś, kto zjada kogoś łyżkami, nosi na rękach i tworzy bajkę w której chce się brać udział .... tak bardzo się zmienia i staje się zimnym
a dzisiaj .......... jestem odtrącona, czuje sie oszukana i okłamana
każdy ma chwile zwątpienia ale mój mąż jest zbyt bezwzględny
boje sie każdego powrotu do domu, każdego słowa które do mnie wypowiada bo boję sie usłyszeć najgorsze
wiszę w przestrzeni, płynę na krze która się topi
smutno mi ......... bardzo

Afrodyta
dzięki za kciuki ;-)
ja nie jestem sfrustrowana, tylko oszukana i tak strasznie zawiedziona i rozczarowana.
będę walczyć o nasze małżeństwo do ostatniej kropli .....
ale szlak mnie trafia że ludzie są dla siebie tacy okrutni ........