Nie rozumiem mojej żony

Powiem Ci szczerze, że próbuję, ale... nie umiem jej zrozumieć. To przede wszystkim Ty jesteś w stanie ocenić czy zdarzyło się coś, jakaś kłótnia, większe nieporozumienia, może miałeś mniej czasu dla niej, nie wiem, cokolwiek co mogłoby ją zranić i co mogło tak nagle zmienić tę sielankę. Bo jeśli wszystko było tak jak piszesz to rzeczywiście jej zachowanie jest jednak trochę nieracjonalne. Wiesz, kobiety są w swoim myśleniu i postrzeganiu świata skomplikowane, zauważają to czego Wy, faceci, nie widzicie. Czasem pozornie jest w porządku, ale żal, nawet o drobnostki, stopniowo się kumuluje, narasta, a potem przychodzi taki moment kiedy zaczynamy ,,nie lubić" swojego faceta. Bo to może Ty swoimi oczami widziałeś to wszystko tak idealnie, a żona po prostu się starała, ale dalej nie dała już rady.

Czy możesz napisać co było powodem Waszego kryzysu? Oddalenie emocjonalne, zdrada, inne problemy? Piszesz, że to był dla Ciebie szok kiedy chciała odejść, co znaczy, że czegoś musiałeś nie zauważyć, bo nie uwierzę, że nie było wcześniej z jej strony żadnych sygnałów.

opcja nr 1- staraj się tak jak opisałes nie daj po sobie poznać ze jest zle. zagadnij ją - co przeglądasz np.
opcja nr 2- miała kochanka i on ją rzucił wiec z Tobą to nie ma nic wspólnego.
opcja nr 3- zastanawia sie czy Twoja przemiana to gra czy faktycznie Tobie na niej zależy.

Opcja z kochankiem odpada to nie w jej stylu poprostu to wiem
Bardziej wydaje mi się ze vos w niej peklo. Rozmawialiśmy i tak mi własnie powiedziała
Wydaje mi się ze udaje a jeśli to robi to naprawdę jest w tym poprostu perfekcyjna.
Tego własnie nie potrafię pojąć mieliśmy powzana rozmowę wsztstko sobie "wyrzygalismy" szczerze i do bólu i postanowlismy jeszcze raz spróbować  no i szło nam super już o tym pisałem aż tu nagle taki zwrot, może ona udawala???
Pomyślałem sobie ze może dobrze byłoby dla mnie spróbować zdystansowac się od tego wszystkiego , pokzac jej ze nie będę znosić jest "humorow" i wyjść sobie do kina albo na piwo kumplem, może powinienem kogoś poznać i wzbudzić w niej zazdrość naprawdę już niewiem. Powiem wam jeszcze ze dziś było prawie normalnie wróciła z pracy wspólny obiad pogawedka o pierdolach, zdecydowanie lepiej niż wczoraj.

Czasami chciałbym to wszystko rzucić, wyjść i już nie wrócić ale niemoge tak zrobić jest dziecko (4lata)  i łączy nas niesamowicie silna wież spędzamy ze sobą każda wolna chwile jesteśmy bardzo ale to bardzo blisko i co tak nagle miałbym go tylko na weekendy????? NIGDY do tego nie dopuszcze!!!
Kto go będzie kapal z kim będzie jeździł samochdem i strzelał z pistoletow z "nowym wojkiem" niezniosl bym tego naprawdę.
Nie chce psiaczyc na nią bo to moja Zona dala nam wspaniałego syn obydwoje jesteśmy z niego dumni za to ja bardzo szanuje.
Niebawem jedziem do Polski w jej strony jak kupowalismy bilet to powiedziała ze bardzo się cieszy ze jedziemy wszyscy razem ( ostatnio byłem sam na weekend) potem planujemy jeszcze jedne wakacje gdzieś na ciepłej wyspie także chyba nie wszystko jeszcze stracone. Może to tylko chwilowe i zaraz przejdzie a ja tylko to wyolbrzymiam?!
Własnie z nią rozmawiałem siedzi z siostra i kuzynka taki babski wieczór , dziecko śpi wszystko jest ok.  Cieszę się bo może wróci uśmiechnięta jutro idzemy do znajomych wiec może jeszcze będzie udany weekend.  Wiecej luzu z mojej strony nie omieszkam tez wyjść z kumplem na piwko i powinno być ok wkoncu przecież nie jesteśmy jedyna para która się kłóci i ma problemy, trzeba je umieć tylko rozwiązać . Swoją droga myślałem o pisaniu bloga to chyba dobry pomysł żeby wykrzyczec co Cię boli niż wrzeszczec na żonę

Olina bardzo mądrze pisze...
podjęliście decyzję o pozostaniu wspólnie. Dlatego ona postanowiła się starać. I myślę, że się tym staraniem zmęczyła. Poza tym myślę, że ona by chciała, żebyś był dokładnie taki sam jak na początku Waszej znajomości. Ponieważ jest dobrze, ale nie tak jak kiedyś - dopadają ją wątpliwości. Kobieta zastanawiająca się nad rozstaniem chce, żeby mężczyzna stał się IDEALNIE taki, w jakim się zakochała. Jeśli taki się nie staje (a to oczywiste, że nie - ludzie się zmieniają, relacje się zmieniają) - dopada ją zwątpienie w sens tego wszystkiego.  Jej zaangażowanie przypomina sinusoidę - czasem jest dobrze, potem źle. Skoro chciała odejść - zapewne długo to sobie w głowie układała. Przyzwyczaiła się do myśli o wolności i teraz te myśli czasem wracają i wprowadzają zamęt. Bo ma wątpliwości czy to, co ma teraz jest lepsze niż ta wolność, którą sobie w głowie już ułożyła. Męczy ją praca nad związkiem, bo i tak nie przynosi oczekiwanych rezultatów - jest inaczej niż było kiedyś. Weź pod uwagę, że Ty jesteś w gorszej sytuacji. To Ty masz wizję widzenia dziecka tylko od czasu do czasu i to jest Twoja motywacja. Ona tej motywacji nie ma. Dziecko zostanie z nią, a ona uwolni się od faceta, co do którego nie jest pewna własnych uczuć.

Czy wyjaśniła dlaczego??? Bo jeśli było dobrze to przecież człowiek nie odchodzi ot tak, z dnia na dzień i bez ważnego powodu. To zbyt poważna decyzja.

Zgadzam się w 100% z tym co pisze Vinnga. Całkiem możliwe, że ona teraz czuje się tak pewnie w tej sytuacji, że oczekuje (i jest niemal święcie o tym przekonana), że będziesz ja prosił, błagał, zatrzymywał. Zachowując się powściągliwie wzbudzisz w niej niepokój, ale tym razem będzie to niepokój dobry dla Ciebie. Całkiem prawdopodobne, że ona działa pod wpływem emocji, wcale do końca nie będąc przekonaną o słuszności tej decyzji. Taka świadomość, że pozwalasz jej odejść może być dla niej szokiem, ale też podziałać jak kubeł zimnej wody. Nie można manipulować niczyimi uczuciami tak jak być może żona właśnie teraz usiłuje zrobić.

Jeśli jednak rzeczywiście jest to dawno przemyślana decyzja tak naprawdę nie zrobisz nic, bo jeśli ona nie będzie tego chciała nie jesteś w stanie jej zatrzymać. Czasami w kobiecie wszystko się wypala i wtedy właśnie odchodzi.

Widzisz, tamto co było kiedyś powoli, ale sukcesywnie zabijało tę miłość. A kiedy Ty to zauważyłeś widocznie i tak było już za późno, bo uczucie wygasło. Sam zresztą pisałeś, że ocknąłeś się dopiero wówczas, gdy chciała odejść, a uwierz, kobieta bez wyraźnego powodu nie podejmuje tak radykalnej decyzji. Ona może jeszcze wierzyła, że to uczucie w niej gdzieś jest i wróci, może nawet bardzo się starała, ale widocznie już się nie udało, nie dała rady. Bardzo mi przykro i ogromnie Ci współczuję, ale miłości nie można sobie wmówić. Tam gdzie jej nie ma jest pustka i ogromna samotność. Ty niestety zauważyłeś to zbyt późno.
Jeśli uważasz, że nie ma już najmniejszej szansy na ratowanie Waszego związku postaraj się przynajmniej (dla siebie, dla dziecka, dla Was), abyście rozstali się jak dorośli, dojrzali ludzie. Nie warto budować kolejnych murów, ani tym bardziej wszczynać wojen, bo nie wiesz przecież co jest Wam dalej pisane, ani jaki scenariusz przyniesie życie.

Uwierz, wiem co znaczy tracić grunt pod nogami, nie spać, nie jeść, nie rozumieć, zadawać wciąż te same pytania i nie umieć na nie odpowiedzieć: dlaczego ja? dlaczego tak się stało? czy mogłam coś zrobić? Te same pytania zadaje człowiek w obliczu rozpadu związku, samotności, zdrady, choroby. I nigdy nie ma tu jednoznacznej, ani dobrej odpowiedzi. Przychodzi szok, rozpacz, potem złość, dalej wydaje się, że nie ma już nic. Aż w końcu świat znowu zaczyna się uśmiechać.

Samotny, czy jesteś pewien, że nic, naprawdę nic już nie możesz zrobić??? A może się poddajesz, gdy warto raz jeszcze zawalczyć, raz jeszcze spróbować. Jeśli nic z tego nie wyjdzie przynajmniej będziesz miał świadomość, że wykorzystałeś wszystkie możliwe szanse. Bo Ty przecież i tak nie masz już nic do stracenia, możesz tylko zyskać.

Niestety zbyt często tak jest, że człowiek docenia coś co ma dopiero w chwili, gdy to traci, ale wtedy z reguły jest już za późno na zmiany. Nie chciałeś żony kochać za to, że jest, nie akceptowałeś jej taką jaka była i w końcu straciłeś jej miłość. To, że się z kimś jest nie znaczy, że można przestać się starać, że można na tę osobę krzyczeć, lekceważyć ją, a Ty niestety popełniłeś ten błąd. Wiem, że to co teraz piszę nie pomoże Ci, ani Cię nie pocieszy, ale nie o to chodzi, żeby głaskać po głowie kiedy nie ma powodu. Zbyt późno dotarło do Ciebie, że żona jest Ci potrzebna. Teraz pewnie myślisz, że kochałbyś ją taką jaka jest byleby była, prawda? Cóż, uczucia to bardzo delikatna sprawa, nie można ich kupić, ani nakazać, one są lub ich nie ma, a tu niestety miłość się skończyła i chyba nic z tym już nie zrobisz.

Jest ciężko nawet bardzo i pewnie najgorsze jeszcze przede mna coz nic na to nie poradzę. Wyjade chyba na kilka dni do kuzyna żeby choć na chwile zapomnieć pobyc z rodzina. Pewnie i tak niewiele mi to pomoże ale przynajmniej spróbuje wyjade na kilka dni zmienię otoczenie, spróbuje spojrzeć na ta cała sytuacje inaczej. Kurcze jak to się łatwo pisze.....

Nie widziałem mojej rodziny kilka dobrych lat wiec powinno być miło omal nadziejezesie nie będę nigdzie zaszywal:)
Drzwi stoją dla mnie otworem wiec chyba się słyszę o w sierpniu do nich wpadne jeśli oczywiście dotrwam do tego czasu.
Przyznam się Wam szczerze drogie Panie ze to pisanie na forum bardzo mnie wciagnelo ba nawet czuje się lepiej jak tak sobie z Wami popisze:)

Masakra
jutro się wyprowadza razem z dzieckiem jak ja nie chce wracać do pustego mieszkania
wszystko będzie mi ja I dzieckp przypominac, teraz dopiero zacznie sie najgorsze, ja chyba zwariuje!!!
To wszystko zaczyna mnie przerastac, of dwoch dni nie Jen tylko dziobie jak kurczak, pike duzo wody żeby się nie odwodnic. Muszę wziasc się w garść tylko jak i ślad brać na to siły???

A ja jestem tą drugą stroną,  teraz ktoś tak przeze mnie płacze. Jak tak czytam co napisałeś, że tak pokrzykiwałeś na nią, bo ma taki a nie inny charakter i że nie zauważyłeś nic, żadnych oznak umierania waszej miłości to poprostu jakbym czytała moją i jego historię, tylko liczba dzieci się nie zgadza. Jestem niemal pewna, że sporo musiało się zadziać zanim ona otwarcie zaczeła mówić o końcu. Ale cóż to takie szczegóły, które raczej sie olewa i patrzy dalej w tv. Dbaj o dziecko, przemyśl jake błędy robiłeś (ale tak szczerze), pracuj nad sobą, a być może nie wszystko jeszcze stracone. A tak jeszcze to czy Ci na niej zależy? Czy tylko na dziecku?

Cześć Nie znasz mnie.nie pisałam wcześniej,ale teraz jest mi bardzo przykro że tak cierpisz.Stereotyp jest taki że to kobiety są zostawiane i cierpią,ale mężczyzn też to spotyka.Ja niby jestem kobietą i też cierpiałam i wiem co czujesz. Wiem że nie da się nikogo do niczego zmusić.Żal mi tylko kobiet które nie doceniają takich facetów jak ty.Gdybym to ja trafiła na mężczyznę któremu tak zależy na rodzinie nie wypuściła bym go z rąk.Ludzie nie doceniają tego co mają.Mam nadzieje że twoja żona to zrozumie,bo nie wie co traci.W życiu nie wszystko się udaje ludzka rzecz popełniać błędy, nikt nie jest idealny w związku,trzeba się starać,po obu stronach.Z doświadczenia wiem,że nic cie nie jest w stanie pocieszyć.moja jedyna rada(zastosuj lub nie) to-zachowaj godność.Ból jest straszny ale jak padniesz na kolana i zaczniesz błagać to przestanie cie szanować.Będzie jeszcze gorzej.

Wole wyzalic się wam tu na forum, nie będę blagal żeby została , zachowań godność a ból musi kiedyś minąć.
Co mnie nie zabije to mnie wzmocni.

Jesteśmy 3 lata po ślubie mamy 4 letnie dziecko a ona mi mi mówi ze od roku mnie nie kocha wybaczcie coś tu jest nie tak
nie mówię ze byłem aniołem ale ona święta tez nie była!!!

A może ona od początku myliła miłość z czymś co jej się miłością zdawało? Prawdziwa miłość nie odchodzi z dnia na dzień, a jeśli już to wypala się bardzo długo.

tez mam takie wrażenie.kobiety zwłaszcza,maja wyidealizowany pogląd na temat wiecznej miłości.a ślub to bilet do wiecznego szczęścia i dozgonnej miłości. często coś sie wydaje a po jakimś czasie okazuje się że sami siebie troche oszukiwaliśmy,że nam sie wydawało że to inaczej miało być

Tak, może byliście zakochani, ale zabiła Was codzienność, nie udźwignęliście jej, a uczucie stopniowo zanikło. Widzisz, sam piszesz, że kochałeś, a jednocześnie nie akceptowałeś jej wad, złościłeś się, krzyczałeś- musisz przyznać, że są tu gdzieś sprzeczności.

Na tym forum ogromną uwagę przywiązujemy do zachowania kultury wypowiedzi oraz zasad polskiej ortografii i interpunkcji. Za dostosowanie się do panujących zasad dziękuję w imieniu Redakcji. (Moderatorka Olina)

Przykro mi.Może czas pomoże.

Bardzo ładnie napisalas moja droga.
Może to ja kogoś poznam może to dla mnie slonce znow zaswieci???
Teraz pewnie przyjalbtm z otwartymi ramionami ale jak już ta rana się zagoi to niewiem, napewno zostanie blizna itp całkiem spora, niewiem tez czy mógłbym na nią jeszcze spojrzeć tak jak na nią patrzyłem z pełnym podziwem i uwielbieniem , nie wiem naprawdę nie wiem czas pokaże co mi jest pisane. Narazie skupie się na sobie i na moim synu to on jest teraz najważniejszy.

Pobieraliście się, mając jednocześnie dużo wątpliwości.

Czy nie oczekiwaliście wtedy, że wszysko się jakoś ułoży?
Rodzina to już nie Ja, Ona, Ono. To MY. Od wszystkiego co temu nie służy małżonkowie ją chronią!
Nic się samo nie ułoży. Czas tylko stępia ból, uczucia. Mówi się, że leczy rany. Ale o niektóre trzeba dbać ciągle:)

Wydaje mi się, że od początku brakowało Wam świadomości w jakiej jesteście sytuacji. Małżonkowie wspierają się nawzajem. Jeżeli jednemu jest smutno drugi go pociesza. Jeżeli jeden jest w kłopocie lub chorobie, drugi opiekuje się nim i odwrotnie. Podpisuję się pod powyższymi opiniami o akceptacji wad partnera, Tobie było z tym bardzo trudno. Twoja żona też jakby zapatrzyła się w coś, czego osiągnięcie będzie dla niej teraz jeszcze trudniejsze.

Nie ma cudownych środków, złotych kluczy itp. żeby zrozumieć kobiety ! Poczytaj trochę to forum. Mówienie, że ONE są z innej niż my planety to takie sympatyczne przerzucanie odpowiedzialności. W rzeczywistości duchowo nie różnimy się wcale. Oczywiście są osoby bardziej lub mniej otwarte, szczere, uczynne, dobre. Ale faceci też się różnią między sobą. Wszyscy potrzebują bliskości drugiej osoby. Chcą być rozumiani, doceniani, szanowani. Dla wszystkich miłe są komplementy, niespodzianki. Za to kogo nie ranią przykre słowa, nie bolą rozstania?
Uwierz, że Twoja żona też teraz cierpi. Naprawdę. Na pewno ma swoją motywację, aby tak postępować, ale czy później nie zmieni swojego myślenia? Faktycznie, może być już za późno.

Dlatego nie zgadzam się z twierdzeniem, że nie powinieneś prosić, przekonywać, czy padać na kolana. W takiej sytuacji to wcale nie jest wyraz słabości ani powód do utraty szacunku. Między małżonkami? Czy Twoja żona naprawdę wie jak Tobie zależy na związku?
A gdybyś to Ty był w takiej sytuacji jak Ona, co chciałbyś usłyszeć, co chciałbyś wiedzieć, czego chciałbyś być pewien?
Jeśli naprawdę zrobiłeś WSZYSTKO co mogłeś...
Czy za 5, 10 ,20 lat też tak będziesz myślał?
Jeżeli napiszę: modlitwa bardzo pomaga - to wcale nie mam na myśli, że ona wróci, albo że wszystko będzie jak dawniej...
 
P.S.
Kiedyś Wasz chłopczyk dorośnie. Też będzie mężczyzną.
Do tego czasu będzie Ciebie bardzo potrzebował !

facet39, pięknie to napisałeś, dojrzale, mądrze... W małżeństwie nie ma miejsca na urażoną dumę, na snucie domysłów, na zabawę w kotka i myszkę. Partner nie może się uczuć domyślać, on musi mieć pewność. Umiejętność mówienia o uczuciach to też forma dojrzałości. Zamykanie się w sobie i brak umiejętności współdziałania potrafią budować mury, które z czasem okazują się być nie do pokonania.
Samotny, kiedy ja walczyłam o swoje małżeństwo zapomniałam jak zranione zostało moje ego, pokazałam jak bardzo kocham i dziś nie żałuję. Dziś targają Tobą emocje, ale za jakiś czas tej szansy, którą masz dzisiaj możesz już nie mieć. Przemyśl więc raz jeszcze, czy aby na pewno nie warto walczyć o żonę, o rodzinę. Powiedz jej to wszystko co my wiemy, może ona nie wie, że Ci zależy, może coś w niej jeszcze pęknie. Walcz, bo tu nie ma miejsca na dumę, uwierz.

Nie poddawaj się,dasz rade.Można walczyć,nawet teraz .Jak będziesz miał okazję mów jej co czujesz i jak ważna jest dla ciebie rodzina.Tak jak nam mówisz,bo to sa argumenty nie do podważenia.Ja sie trzymam swojego zdania.jak sam sie nie będziesz szanował to nikt cie nie uszanuje. Można kogoś przekonać do swojej miłości,lojalnosci,chęci naprawienia błędów i ofiarowania całego siebie bez płaszczenia się,padania na kolana,scen i komedii.

Mówienie o uczuciach to sprawa fundamentalna,bez tego nic sie nie osiągnie żadnej poprawy.Sposób mówienia i postawa to inny temat.Każdy związek jest inny.Wiem że same szczere chęci to za mało trzeba je poprzeć czynami nie koniecznie to musi byc błaganie,żebranie o jeszcze jedną szanse.nic mnie nie przekona że takie właśnie zachowanie cokolwiek pomoże. trzeba racjonalnie pokazać że sie jest pewnym własnych uczuć,miłości.To musi być wiarygodne żeby nakłonić do myslenia.

Jeśli tak czujesz i tego chcesz to tak właśnie zrób. Chcesz iść z nią na obiad- to ją zaproś, nic nie masz przecież do stracenia, w najgorszym wypadku odmówi; zadzwoń, zapytaj jak się czuje, co u niej, co Ci szkodzi. I nie zastanawiaj się czy wypada, bo wypada, przecież to jest wciąż Twoja żona, widać, że zależy Ci na niej, więc jeśli nie jest Ci obojętne czy daje sobie radę- zapytaj, będziesz spokojniejszy, a jej też może zrobi się lżej, cieplej na sercu. Wiesz, ja sama latami dochodziłam do takiej mądrości, że dziś kiedy czegoś chcę to po prostu to robię lub mówię, jeśli coś mi się u kogoś podoba lub martwię się o niego to też o tym powiem, bo niby dlaczego mamy mieć opory? Przecież to nic złego...

A co z wakacjami????
Nalegac żeby jechać razem czy dać jej odpocząć ???

Jeśli mogę się wypowiedzieć to raczej nie nalegaj, zapytaj, ale nie naciskaj, nie wywołuj poczucia winy. Powiedz jej dokładnie to co nam. Jeśli bardzo nie będzie chciała, a zgodzi się pod naciskiem to wakacje i tak pewnie okazałyby się niewypałem. A o to Ci chyba nie chodzi, prawda? Zresztą mały też będzie to przecież wyczuwał.
Jeśli natomiast będzie jednak chciała to jest szansa, że wakacje Was zbliżą do siebie. To jest zawsze taki wolny czas kiedy można pobyć razem, oderwać się od tego co złe, choć na chwilę zostawić troski gdzieś daleko. Tylko, że...nic na siłę. Kurcze, życzę Ci szczęścia, naprawdę...

Postanowilem ze nie będę z Nia jechał do Polski (to już za 3 tyg) lepiej niech poleci sama, odpocznie spotka się ze znajomymi, rodzina. Ja polece z nimi w samolocie a potem pociągiem pojadę do swojej rodziny. Tez chce odpocząć, spotkać się z kuzynami kto wie może nawet trochę zaszalejemy. Może jak wyjade to spojrze na ta cała sytuacje trochę inaczej.
Będę chciał jej zaproonowac wspólny wyjazd z dzieckiem gdzieś na ciepła wyspę może sie zgodzi zobaczymy .

Wiecie co mnie najbardziej przeraża fakt ze chcąc tego czy nie to i tak będę ja widywal kiedy będę przychodził do syna, to tak jakby mi ktoś cały czas rozdrapywal rane która własnie próbuje się zagoic , niewiem jak sobie z tym poradzę

No i kolejny weekend za mna, tylko ze ten byl bardzo ale to bardzo dziwny!!!
Zona pracowala w weekend wiec ja opiekowalem sie synkiem w sobote kolo poludnia jak tylko wstalem odebralem go  od jej siostry, natomiast w niedziele ....Jako ze pracowalem w sobote w nocy i prace konczylem nad ranem kolo 6 nie oplacalo mi sie jechac do mnie na 3 godziny snu i potem jechac do niej po syna bo bylbym normalnie nie do zycia wiec RAZEM STWIERDZILISMY ZE przyjde rano spac prosto do niej a ona potem wstanie i pojdzie do pracy a ja zostane z dzieckiem, czyli dokladnie tak samo jakto mialo miejsce jak mieszkalismy razem!!! Dziecko dalo mi zbudzilo mnie przed 12 pojechalismy do mnie ja sie ogarnalem potem zakupy, basen i ugotowalem obiad. Pod wieczor zona wrocila z pracy zjadla przez nas przygotowany obiad pogadalismy chwile potem pozegnalem sie i pojechalem do pracy CZY TO JEST NORMALNE??? Spalismy wszyscy w jednym lozku rano nawet sie wygupialismy cala trojka!!!
Ja juz sie w tym wszsytkim gubie.

Nie wiem tez czy aby przypadkiem nie jestem dla niej "za dobry" pozyczylem jej pieniadze na ubezpieczenie auta, za 3 tyg ma jechac do polski ale moze nie miec kasy wiec rozwazam opcje dania jej jakis pieniedzy no i juz niedlugo sa jej urodziny i jako ze ja zabralem  laptopa  jak sie wyprowadzalem chcialem kupic jej nowego na urodziny TYLKO CZY TO ABY NIE ZA WIELE Z MOJEJ STRONY???