zakochał się w innej po 11 dniach!!!

niunka19 wnioski się nasuwają same.. a jak facet ma Cię gdzieś to zwyczajnie Cię ma i nie ma dopisywać do tego historii jaki to on "biedny" i jaki "zagubiony".. stać go na nową laskę to stać go i na konsekwencje tego zachowania

witaj, joelle

staram sie robic wszystko, zeby tylko nie myslec. wczoraj nawet wyrwalam sie z domu, przelamalam sie i poszlam na "randke", ale po powrocie stwierdzilam, ze nie potrafie, nie umialabym byc z innym, nawet przypadkowe dotkniecie reki sprawialo, ze cala dretwialam. Nie mowiac juz o blizszym kontakcie ;/ jemu to przyszlo latwo, ja nie potrafie, rana jest za swieza, cialo przyzwyczailo sie do innego, znajomego dotyku, zapachu. mmo to nie zaluje, bo chociaz na chwile oderwalam sie od bylego. w piatek jade na weekend do przyjaciolki, poszalejemy sobie, wypijemy jakies winko, pojdziemy do klubu... oderwe sie troszke...

niunko19,
ale on juz wybral tamta, nie mnie... ja nie wroce do niego na jego skinienie, wtedy nie bedzie mnie szanowal, tak jak mowily dziewczyny... nie wiem, czy bylabym w stanie dac mu szanse, mam za duzy metlik w glowie, za duzo mysli na raz. czasem mysle, ze wybacze mu wszystko, byleby tylko byl ze mna, ale za chwile stwierdzam, ze to bedzie takie ciche przyzwolenie na kolejne zdrady... na razie o tym nie mysle, traktuje go jak bylego, powtarzam to jak mantre, do znudzenia, zeby to w sobie zakodowac, ze jego juz nie ma, ze NAS juz nie ma... moze kiedys jeszcze bedziemy, ale wole nie czekac, nie nastawiac sie...

ps. mam fantastycznego szefa powiedzial, ze mam sie nie lamac, ze za fajna dziewczyna ze mnie. poszedl do kawiarni po lody na oslode. a potem dal mi swietna rade "napij sie" skorzystam... juz w ten piatek

probuje na sile przekonac serce, zeby przestalo kochac, ale jakos mnie nie slucha. staram sie odcinac od tego, bo myslac o tej sprawie 24/h bym chyba dostala obledu...

ta randka byla troche na zlosc (on moze, to ja tez). ale ja nie umiem byc z innym, nie umiem byc trzymana za reke przez kogos innego, robilam unik, byle tylko mnie nie pocalowal... kolejnej randki nie bedzie, nie chce, nie czuje sie gotowa. widzisz, ja nawet nie umialabym go zdradzic "w odwecie".

a do kumpeli od dawna mialam jechac, z nia to na pewno sie nie bede nudzic. bedzie ostra balanga, bo z niej niezla imprezowiczka

pozdrawiam Cie serdecznie

droga Joelle,
nie spotkam sie z tym chlopakiem, nie bedzie kolejnej randki, bo ja umialabym tylko na stopie kolezenskiej, a wyczuwam, ze on chcialby czegos wiecej. a ja tak nie moge, nie potrafie...

czy wybaczylabym? wiesz, tak naprawde ja sama nie umiem odpowiedziec sobie na to pytanie, za duzo mysli na raz, za duzy metlki w glowie. dlatego chce sie od tego odciac, zapomniec, nie myslec o tym. nie wiem, czy bylabym w stanie zapomniec, wybaczenie to jedno, a wymazanie z pamieci- to drugie. nie wiem, czy moglibysmy stworzyc jeszcze normalny trwaly zwiazek, za duza rana.

juz nie czekam, nie tak bardzo, nie odliczam dni, bo to nie ma sensu. wybral tamta. byc moze uzna, ze to byl blad, po powrocie do Polski stwierdzi, ze jednak woli mnie. byc moze... ale ja juz wtedy moge nie chciec, moge juz nie czekac...

ech, nie wiem, jak to bedzie. ale chce sie na jak najdluzsza chwile uwolnic od tych natretnych mysli o nim, o niej, o nich... dlatego wlasnie zaplanowalam wypad do przyjaciolki chociaz na moment byc daleko od tych cholernych mysli...

pozdrawiam cie, jak rowniez wszystkie inne udzielajace sie tu kobietki fajnie, ze jestesce

nie, nic mu nie mow. ale moze zbadaj sytuacje przy pomocy swojego narzeczonego, jak tam tam jego nowa "dziewczyna" i czy nadal twierdzi, ze to tylko kolezanka... a ja bede czekala na rozwoj wydarzen...

swoja droga ciekawa jestem, jak to sie dalej potoczy. i co zrobi, jak wroci do Polski... ale nie wiem, czy bede go jeszcze chciala po tej dzi**e ;/

a powiedz mi jeszcze, czy mowil cos o mnie? tzn o tym, ze ma w Polsce dziewczyne (w sumie mial)? czy nic nie mowil? bo zaciekawilo mnie to, ze nazwal ja kolezanka, a mi mowil ze sie zakochal i ze ona tez go kocha. troche to dziwne wszystko... aaa, i kiedy byliscie na tym piwku, bo mi napisal o tym "zakochaniu" 11.07, a 13.07 napisal, ze to koniec.

ale zbieg okolicznosci. za duzo faktow sie zgadza, na 99,9999% to jest on.

czekam na dalsze informacje.

ps. jaka jest roznica czasu miedzy Polska a Grecja? buziaki, kochana. Dzieki, ze sie odezwalas chyba jednak Opatrznosc nade mna czuwa

a moze uda sie wam jeszcze raz sie spotkac z nimi? i wtedy podpatrzylabys, jak oni sie zachowuja itp? czy zachowuja sie jak para czy jak znajomi? normalnie mam teraz taki metlik ze...

chocby z ciekawosci.

niunko droga,
ja ide juz spac. jak sie tylko czegos dowiesz, napisz mi prosze maila. buziaczki

a teraz spac i nie myslec.... dobranoc wszystkim

Nic nowego nie napisze... juz sie wypowiadalam w temacie. Zdrada to oszustwo. Za zdrade ojczyzny moze grozic smierc
Mozna zdradzic przyjaciela lub przyjaciolke... Wszelka nielojalnosc czy klamstwo to zdrada.
Duzo osob zaklada, ze zdrade trzeba wybaczac... hmm mozna wybaczyc, ale nie darowac ponoszenie konsekwencji.
Jakie sa konsekwencje zdrady? Najbardziej dotkliwa, to chyba utrata zaufania.
A zatem co bedzie w tym wypadku ponoszeniem konsekwencji?... no chyba walka o odzyskanie zaufania.
JA zdradzona mam PRAWO byc nieufna i miec wahania nastrojow. Nikt nie moze mnie pozbawic tego prawa.
JA wspanialomyslna, mam PRAWO wyrazic zgode na odbudowe zaufania. Nie jest to moim obowiazkiem!

Nikt nie wymyslil jak odbudowac utracone zaufanie. Trudna sprawa. Jak bierze sie za nia osoba zdradzona, a nie zdradzajacy to jest to zalosne.
Kazdy chce by mu zapomniano winy. I jest OK... ZAPOMINAM. Ale juz Ci nie ufam. Mysle o tym ile w tym zwiazku bylo prawdy a ile falszu.... i placze
Tylko najbardziej smutne jest to, ze ten co zdradzil nie wie co to empatia, albo jest jakis niedojrzaly emocjonalnie, albo ma patologiczna osobowosc (charakteropatie)... bo oszukal kogos kogo kochal i nade wszystko oszukal kogos w kim wzbudzil milosc do siebie. Nie wiem czy ktos z takimi problemami osobowosciowymi moze umiec zabrac sie za odbudowe czegokolwiek. Musialby zaczac od porzadnej terapii...
...a tu zaraz w telewizji powiedza, ze co 4 Polak zdradza... wiec sobie mysla :ach to jestem w "nornie", wiec nie ma sie czym przejmowac. I generalnie kazdy powod jest dobry by siebie wytlumacyc i nic z tym nie zrobic.
Musimy uczyc sie, ze odpowiadamy za osoby w ktorych wzbudzilismy milosc (nie mowie tu o obsesjach platonicznych) tylko o zwiazku w ktorym cos deklarujemy, obiecujemy, mowimy ze kochamy a potem zostawiamy z dnia na dzien i nie ponosimy za nic odpowiedzialnosci.
Albo mowimy "trudno"
Tylko komu jest trudno?
No wlasnie " trudno" to powinno byc winowajcy.
A Ty Niteczko nie przejmuj sie. Tak jak napisalam masz prawo cierpiec, plakac, pisac na forum i Bog wie co jeszcze. Nikt tego prawa nie moze Ci odebrac.
Zostalas oszukana w bardzo okrutny sposob. Twoja wielka Milosc nie pniosla, zadnych konsekwencji swego czynu. Nie poczula zadnej odpowiedzialnosci za uczucia wzbudzone w Tobie. Zlekcewazyla wszystkie dane obietnice.
To dobrze, ze jego charakteropatia wyszla na jaw tak szybko. Gorzej jak dzieje sie tak np. po 30 latach malzenstwa.

Znam (raczej z opowiadan i widzenia) malzenstwo, ktore przeszlo kryzys zdrady ( nie bylo seksu, tylko on sie zakochal w kolezance z pracy) i facet wzial na siebie odpowiedzialnosc za to co sie stalo. Powiedzial, zonie. Poprosil o wybaczenie i pomoc w rozwiklaniu sprawy. Ona plakala podobno przez trzy dni lezac na podlodze a on do niej dolaczyl. Dbal o nia. Prosil o wybaczenie. Zmienil prace. Odkochiwal sie. Pomagal kazdego dnia jej kryzysu.  Komu?- kobiecie ktorej juz nie kochal... ale byl odpowiedzialny za nia i za to co jej zrobil... za wszystkie dane jej obietnice.
To chyba tylko jeden taki facet na swiecie jest...
Mysle, ze odkochiwanie sie przychodzilo mu z takim samym trudem jak... nam Zrobil to bo.... bo ma jaja? Bo szanuje siebie? Nie wiem.

Nitko u przyjaciółki baw się dobrze;)

Odnoszę wrażenie, że gdzieś w głębi serca liczysz na to, że On kiedyś wróci skruszony. Łączyło Was tak wiele.. Pamiętaj jednak, aby powrót Jego do
Ciebie nie był łatwy, choćby to miało być za pół roku, albo rok. Wówczas nie opieraj się tylko na tym, co on Ci powie, bo On powie wszystko, co zechcesz (że przeprasza, że nie wie jak, to się stało, że nigdy nie przestał Cię kochać, że życia sobie bez Ciebie nie wyobraża etc.). Pamiętaj, aby ten ewentualny powrót był długim procesem i wiele Go kosztował. Trochę się powtarzam:) ale wiem, co mówię (...) Nitko no i jeszcze kwestia Twojego pragnienia bycia z Kimś szybko, teraz.. Nie udana randka mówi sama za siebie, że to nie był dobry pomysł. Tak to jest z nami kobietami, nam potrzeba o wiele więcej czasu, aby stanąć na nogi. Nie porównuj swojego stanu do tego, co zrobił Twój były. Czasem mam wrażenie, że faceci są o wiele prostszym mechanizmem od nas. Ochłoń, odzyskaj spokój ducha i radość, aby móc z czystym sercem budować związek z Kimś, Kto będzie zasługiwał na Twą miłość i poświęcenie. No i jeszcze rada - przeanalizuj, co mogło spowodować takie zachowanie Twego byłego, może wcale nie warto być takim doskonałym partnerem, może nie warto stawiać Jego przed sobą zawsze i wszędzie, może czasem trzeba pomyśleć więcej o sobie niż o Nim??

a ja wam powiem jedno... olać wszystkich nieudanych facetów... życie jest piękne.. bierzmy z niego garściami bo mamy tylko jedno:)

witam,
wlasnie wrocilam. wybawilysmy sie, na imprezie nie moglam sie odpedzic od obrzydliwie napalonych facetow ;/ no ale przynajmniej wiem, ze moge sie podobac. i przynajmniej odcielam sie od mysli o nim...

odnosisz dobre wrazenie, chcialabym, zeby CHCIAL byc znowu ze mna. wiem o tym, ze musi sie postarac, gdyby naprawde chcial wrocic. ja sama nie jestem pewna, czy bylabym w stanie z nim byc, mimo ze go tak bardzo kocham...

problem w tym, ze ja wlasnie nie chce sie z kim innym wiazac. umowilam sie na ta randke na zlosc swojemu bylemu. glupie, wiem, tym bardziej, ze on nawet o tym nie wiedzial (nie mamy juz ze soba zadnego kontaktu). coraz bardziej watpie w ewentualny powrot. on tam sie dobrze bawi i ma mnie gdzies, a ja tak nie potrafie... ale chociaz nie dam mu tej satysfakcji i nie napisze do niego pierwsza!!!

Troski i szacunku z jego strony mi nie brakowalo. takze to nie to...

niunka19, dziekuje za maile. co tam u Ciebie slychac?

hej, niunko

a mnie dopadl znowu dolek u kolezanki zapomnialam, rozerwalam sie, ale wczoraj po powrocie ogarnela mnie taka przerazliwa pustka... w domu (doslownie, bo w wakacje mieszkam sama) i w sercu...

juz nie wiem, co mam myslec. boli mnie to, ze on sie wcale nie odzywa, ze zapomnial calkiem. juz tydzien milczy (chociaz to ja nie odpisalam na jego ostatniego maila, bo co mialam napisac? juz wszystko powiedzialam, co chcialam). czyli wcale nie szuka ze mna kontaktu. a ja tak potwornie tesknie

czy jest mozliwe, ze on spotyka sie z jakas inna Rosjanka? a nie ta, co ja widzieliscie z narzeczonym?

a z praca sie nie martw: ja szukalam pol roku i wyladowalam na stazu, dopiero od wrzesnia mam miec umowe... ciezkie czasy, ale nie poddawaj sie. a moze w tym hotelu bys cos znalazla??? hmm??

dziekuje, Majeczko...

chyba ta "poprawa" byla chwilowa, bo znowu mi wszystko powrocilo- do tego stopnia, ze zaczelam wyszukiwac oferty pracy w Grecji, ech...

ceny wycieczek poszly w gore, wiec moj (glupi-wieeeeeeeem) pomysl z przylotem do jego hotelu nie wypali. moze i dobrze, po co mialabym ich widziec razem.

niunka, ty myslisz o wyjezdzie do Polski, a ja do Grecji, hehe

edit: Majeczko, bede na gg wieczorkiem na pewno :*

Droga Smołko,
to nie jest tak, że ja za nim biegałam, latałam, że tylko dzięki mnie ten związek istniał. tak nie było. on też się bardzo starał, też tęsknił, przeważnie pisał albo dzwonił pierwszy!!! naprawdę!!! przeważnie rano miałam na telefonie smsa od niego lub wiadomość na gg... albo chociaż "sygnał". Więc wyciągnęłaś pochopne wnioski. właśnie dlatego tym trudniej jest mi to wszystko zrozumieć...

a z tą Grecją to był głupi pomysł, o czym uświadomiłam sobie sekundę po wpadnięciu na niego. a że kilka osób radziło mi tam jechać i walczyć, to odpisałam, że jest to niewykonalne- głównie ze względów finansowych, ale nie tylko- jeśli bym do niego pojechała, "podałabym się mu na tacy"... a to on ma walczyć o mnie, jeśli zechce wrócić... ale jeśli będzie chciał, to dłuuuga droga przed nim, przed nami. wzięłam sobie do serca rady, żeby nie poszło mu tak łatwo z (ewentualnym!!!) powrotem, bo wtedy nie będzie mnie szanował, bo stwierdzi, że wybaczę mu wszystko, więc może dalej bezkarnie mnie oszukiwać, zdradzać, zostawiać i wracać.... a ja tego NIE CHCĘ!!!

nie łudzę się, że on na pewno będzie chciał wrócić. na razie bardzo brakuje mi kontaktu z nim... tęsknię za nim cholernie, ale nie odezwę się pierwsza. teraz czas na jego ruch...

pozdrawiam

Olinko, a ile trwała ta wasza walka o odbudowanie związku? wybaczyłaś jednorazowy skok w bok czy dłuższy romans? mogłabyś w skrócie napisać, jak to u Ciebie wyglądało? będę wdzięczna. pozdrawiam

u mnie to też jest zdrada emocjonalna, bo się zakochał... nie wykluczam, że może dojść do tego zdrada fizyczna, czego się okropnie boję, bo nie wiem, czy bym zniosła myśl, że dotykał inną, że inna dotykała jego, że byli tak blisko fizycznie... zresztą na chwilę obecną on wcale nie chce wracać, widocznie dobrze mu z nią. jeszcze czar nie prysnął, nadal jest pod jej urokiem...

ja również straciłam swoje poczucie kobiecości, swoją pewność siebie... boli, że inna mi go odebrała w przeciągu zaledwie kilku dni. trafiła na nasz kryzys, kiedy mu nie mogłam zaufać na 100%, kiedy podejrzewałam go o chęć powrotu do swojej byłej (to było krótko przed jego wyjazdem do Grecji)... może sama zabiłam w nim miłość do mnie przez swoje wyrzuty? a ona nic nie wymagała, nie stawiała warunków, nie oczekiwała zapewnień o miłości, tylko po prostu była...

może sam chciał się przekonać, czy beze mnie będzie mu lepiej? bo w miłość po 11 dniach nie wierzę...

odpuścić czy czekać, aż wróci do Polski? bo wróci na pewno... a może nic nie robić i pozostawić tą sprawę własnemu biegowi? chyba ta ostatnia opcja będzie najlepsza...

Wiesz Niteczko, najtrudniej jest poradzić sobie z zaufaniem, a właściwie jego brakiem. Nic już nie jest takie jak było, nic też nie jest oczywiste, a kiedyś ufałam bezgranicznie. Dziś jednak stosuję zasadę ograniczonego zaufania, choć chyba znów powolutku zaczynam szczerze ufać. I tylko patrzę czasami na mojego męża i nie umiem pojąć jak to było w ogóle możliwe. Najgorszy dla mnie był wówczas szok, bo zupełnie nie byłam przygotowana na taką sytuację, nigdy nawet nie dopuszczałam do siebie myśli, że będę musiała z czymś takim się zmierzyć. I nie wiem czy to najbardziej mnie nie zgubiło. Straciłam jednak swoje dawne ideały, wiarę w czystą miłość, w pewność za drugiego człowieka. I ciężko mi z tym, ale daję radę i naprawdę znów się szczerze uśmiecham. Moja sytuacja jest też inna od Twojej, bo inaczej podejmuje się decyzje mając za sobą 12 lat udanego małżeństwa. To naprawdę nie jest łatwy wybór, ani łatwa droga, ale ja z ręką na sercu mogę powiedzieć, że nie żałuję. I jeszcze, że...naprawdę kocham.

Niteczko, na pewno nie rób nic na siłę, nie reaguj gwałtownie, nie zmuszaj do uczucia. Pozwól sytuacji się rozwinąć, czas pozwoli nabrać dystansu, a wtedy łatwiej o rozsądne decyzje. Życzę Ci wiary w lepsze jutro i wewnętrznego spokoju.

droga lepotico,
naprawdę myślisz, że jak napiszesz ostre słowa to ja się w sekundę odkocham? to tak nie działa. gdyby to było takie proste, nie czytałabyś tylu wątków zdradzonych, oszukanych, a mimo to wciąż wierzących w zmianę na lepsze osób. Wiesz, że mieliśmy kryzys zaraz na samym początku jego wyjazdu (pisałam o tym w wątku o związkach na odległość). i właśnie wtedy zjawiła się ona... nie mówię, że to tylko jej wina, nie szukam też winy w sobie. jednak nie zaprzeczysz, że pojawiła się w "idealnym" momencie (dziewczyna mnie nie rozumie, nie ufa mi, nie wiem, co mam robić... a ona rozumie, ufa, nic nie wymaga).

nie, nie potrzebuję psychologa, sama się kiedyś wyleczę z tej miłości, jeśli będę musiała. Nie, nie wyleczę się, ale uodpornię na nią, przyzwyczaję... poza tym na chwilę obecną on nie jest mój i nic nie wskazuje na to, że będzie. a że czasem mnie jeszcze dopada dołek i za nim tęsknię, brakuje mi go? to chyba normalne, gdy straciło się kogoś, kogo się kochało i kocha, niezależnie od tego, jaki on był.

widzisz, ja to wszystko wiem, ale nie skreśliłam go tylko dlatego, że jest chory i że ma problem z alkoholem... Bierze leki, nie pije, czyli walczy z tym.

a jeśli chodzi o zdradę... w moich postach co chwilę przewija się myśl, że NIE WIEM, CZY BYŁABYM W STANIE Z NIM BYĆ PO ZDRADZIE. czyli: nie jestem w stanie na chwilę obecną stwierdzić, czy bym w ogóle wybaczyła, czy dałabym mu szansę... to wszystko jest zależne od wielu czynników, których nie jestem nawet w stanie wymienić. określę mój stan emocjonalny jako huśtawkę: jestem na górze=wybaczam wszystko, jeśli będzie się starał, jestem zawieszona w powietrzu=nie wiem, co zrobię, w głowie totalny mętlik, jestem na dole=nie wybaczę mu, brzydzę się nim po niej...

oczywiście te moje rozważania są czysto hipotetyczne, bo tak naprawdę to ja nie wiem, czy on się w ogóle do mnie odezwie po powrocie do Polski. co innego może mi podpowiadać intuicja, a co innego pokaże rzeczywistość.

Nitko, a ja Ci powiem, że tak sobie czytam te wszystkie napisane przez Ciebie słowa i najbardziej boję się...Twojego rozczarowania. Wciąż gdzieś przemycasz myśli, z których jasno wynika, że jesteś przekonana, że to jest tylko jego chwilowy wybryk, zauroczenie, które mija, coś co na pewno jest tylko chwilową pomyłką, bo tak naprawdę to jego miejsce jest u Twojego boku i tylko z Tobą może być prawdziwie szczęśliwy. A jeśli tak nie jest??? Jeśli naprawdę facet się zakocha i okaże się, że to jest właśnie kobieta jego życia? To co wtedy? Wiesz co będzie? Będziesz ogromnie zawiedziona, że to nie Ty mogłaś zdecydować co będzie z Wami dalej. Bo chyba się nie mylę, prawda?

Dokładnie.
Ja też się pod tym podpisuję i napiszę raz jeszcze to samo - najwidoczniej miał w sobie jakieś pokłady uczuć, którymi nie umiał / nie chciał obdarzyć ciebie, ale był zdolny obdarzyć nimi kogoś innego...

Poza tym zauważam u ciebie, niteczko, swój syndrom sprzed około 2 miesięcy - obronę za każdą cenę tych ruin, które z waszego związku zostały. Ja też starałam się usprawiedliwiać wszystkie jego zachowania, tłumaczyć, wręcz obwiniać siebie za jego błędy. I czekałam, czy uda "nam" się zbudować coś od nowa (piszę "nam", bo chyba tylko ja tak myślałam).
I wtedy stwierdziłam, że czas udać się do psychologa. Psycholog zaczął ze mną szczególną "grę". Im bardziej ja mojego eks i naszego związku broniłam, tym bardziej on rzucał oskarżenia. A ja jeszcze zawzięciej go broniłam. I nagle przyszło otrzeźwienie - co ja robię?! On mnie zdradził, skrzywdził, zwodził, a ja na każde oskarżenie reaguję obroną i tłumaczeniem? O nie, nie tędy droga!

Nitko, nikomu tu nie chodzi o rzucanie ostrych słów... Po prostu inni starają się sprowokować ciebie do trzeźwego i obiektywnego (o ile to w takiej sytuacji możliwe) spojrzenia na tę sytuację. A wnioski, jakie z tego wysnujesz, zależą już tylko od ciebie. I to, co z nimi zrobisz...
Trzymam kciuki!

Olinko, jeśli on będzie chciał być dalej z nią, zaakceptuję to. Kocham go, ale chcę, żeby był szczęśliwy, jeżeli inna jest w stanie zapewnić mu to wszystko, czego nie znalazł u mnie, to niech z nią będzie. nie zmienię jego uczuć. I tak nie ja podejmuję decyzję, ja ją muszę tylko przyjąć do wiadomości.

jeszcze mam czas na oswojenie się z myślą, że to już DEFINITYWNIE koniec... to przyjdzie powolutku, samo z siebie. Na razie pozwólcie mi proszę na chwile słabości i tęsknoty, rozmyślania itp. jeszcze za wcześnie oddzielić to grubą krechą. jeszcze nie teraz...

ja znam odpowiedz.. nie warto..

hej Niteczko u mnie wporzadku:) szukam nadal pracy...narazie cisza.a jesli chodzi o tabletko to wszystko wrocilo do normy::)a co u Ciebie???dajesz rede???buziaki:****

kryzysu ciag dalszy... wspomnienia mnie naszly, a z nimi lzy... "mokra" noc mnie czeka

a juz mi sie wydawalo, ze jest lepiej...

nie, nie jestem silna... z każdym dniem coraz bardziej zdaję sobie sprawę z własnej słabości. jestem słaba, bo nie umiem zapomnieć, zrozumieć, że on mnie nie chce, że to już naprawdę koniec... jestem słaba, bo żyję wspomnieniami i nadzieją, bo nie dostrzegam faktów albo je interpretuję na własny sposób. jestem słaba, bo zamiast nienawidzić i wyrzucić go z serca, ja wciąż kocham...

dziękuję, że to zauważyłaś. chciałabym napisać, że jest lepiej... ale nie jest

hej nie wiem jak to powiedziec ale mialam wlasnie identyczna sytuacje tylko ze to byl moj maz zdecydowalismy sie na wyjazd z usa do polski i ja mialam zostac pare meisiecy a on pojechal do polski po 2 tygodni z Polski pojechal do Irlandii bo tam dostal prace i teraz mija 2 miesiace a on ma nowa milosc i biore rozwod . Dziewczyno nie bierz do glowy to o twoim chlopaku  swiadczy ze ciebie nie kochal trafisz na odpowiedniego faceta moze to nie byl ten ktory tak szybko znalazl sobie pocieszenie . Ja mam dopiero 23 lata albo az 23 lata  stracilam 5 lat z mojego zycia tak kochalam meza chodzilismy ze soba 2 lata 3 lata slubu i po tym wszystkim po miesiacu pobytu w Irlandii mnie zdradzil ale mowie to swiadczy o nim i tez zaczynam zycie od poczatku nie wiem jak bedzie ale wierze ze lepiej po prostu to nie bylo to  i tylko mam nadzieje ze kiedys mu wybacze bo teraz mam jakis uraz do facetow nie wiem czy ktoremus zaufam ale 3m sie dobrze bedzie zapomnisz potrzebujesz czasu u mnie mija 2 miesiace jak podjelam decyzje o rozwodzie i wiem ze tylko czas leczy rany glowa do gory:)

halo, jest tam kto? nadal potrzebuję słów otuchy na przemian z porządnym kopniakiem. dzisiaj miałam nieodpartą ochotę napisać do niego...

wiem, ze nic mi to nie da poza pokazaniem mu swojej slabosci. ale niestety caly czas za nim tesknie, czasami slabiej, a chwilami tak mocno, ze ciezko mi opanowac pokuse napisania do niego... ale jakos udaje mi sie pokonac te chwile slabosci, resztki godnosci nie pozwalaja mi sie odezwac. jest ciezko, bo nie mam od niego zadnej wiadomosci od ponad miesiaca. to mnie czasami otrzezwia (mysle sobie: skoro nie pisze, to znaczy ze mu mnie wcale nie brakuje), ale czasem usprawiedliwiam go (ech, glupia ;/), wmawiajac sobie, ze miesiac to za krotko, zeby odczul moj brak

ps. z wypadu weekendowego nic nie wyjdzie- jutro jade do rodzicow.
ps.2. dzieki, ze odpisales

widzisz, to ty odeszlas. jest pewna roznica miedzy odejsciem a byciem porzucona... decyzja byla jego, nie moja. a ja nie lubie, gdy mi sie cos narzuca, gdy nie mam na nic wplywu!!! i gdy cos, czego sie nie spodziewam, spada na mnie nagle, jak grom z jasnego nieba

to co mam zrobic? pstrykniecie palcem nie sprawi, ze sie w sekunde odkocham i wymaze go z pamieci. emocje opadly, ale to nadal swiezutka sprawa i nadal bardzo boli... nie znam "lekarstwa" innego niz czas, ktory jak na zlosc plynie baaaardzo powoli (moje subiektywne odczucie- mam wrazenie, ze on wyjechal jakis rok temu, a to dopiero miesiac).

chyba dopiero, jak wroci do Polski i wtedy sie nie odezwie, zrozumiem, ze juz nic dla niego nie znacze...

Masz o nim zapomnieć koniec kropka!!I nie czekać!!