Merteler zajefajnie to opisał, ale potem z jakichś względów odpuścił sobie wymianę argumentów. Ja byłem pół roku w pracy (wymiana) w USA i byłem oczarowany tamtymi czarnoskórymi dziewczynami.
W ogóle zawsze lubiłem czarnoskóre wokalistki (te starsze gwiazdy), ale uświadomiłem sobie to dopiero tam. Generalnie nawet nie wpadłem na pomysł związku z murzynką (choć w liceum była taka fajna jedna Polka o czarnym kolorze skóry).
Ale muszę potwierdzić słowa Mertelera. Na pocżatku, jak się dowiedziałem od znajomego który tam już wtedy pracował, że moim przełożonym będzie czarnoskóra, to się przeraziłem obrazem kobiety ze slumsów (mam na myśli charakter). Ale okazała się super babka (najfajniejsza tam - i w ogóle jaką znam). Bardzo wymagająca ale i wyrozumiała. Po za tym wybornie inteligentna. No szczerze takiego managera to życzę każdemu. Super wszystko poukładane jak w zegarku, nawet Niemcy nie mogli wyjść z podziwu. No i bardzo ciepła kobietka. Zero chamstwa, ale umiała stanowczo dopiąć swego (z nami czy "na górze"). No i była "twarda" w sensie miała twardy kręgosłup moralny i brała życie na klatę bez narzekania (ja tak rozumiem słowa Mertelera). W sumie się bardzo zaprzyjaźniliśmy.
Dużo się od niej nauczyłem o relacjach między rasowych. Bardzo ją podziwiam bo w sumie sama trochę przeszła, gdyż pochodziła ze stereotypowej czarnej dzielnicy. A tam się gnębi tych co się starają dobrze uczyć, bo to jest już zbyt "białe" dla gansta-purystów. Nie mówiąc już o problemach w domu (głównie finansowych - samotna matka, czwórka rodzeństwa - ojciec wspaniały, ale śpi w pokoju od czasu gdy skończyła 10 lat). Ona oraz moja wnikliwa obserwacja pozwala mi potwierdzić słowa margarita82 o tym że szczególnie czarnoskórzy robią problemy z tym, gdy druga pleć chodzi z białym partnerem, choć często sami to robią. Nie wiem czy to tylko zazdrość i dwulicowość czy coś jeszcze? Poza tym ostatnia nerwowość czarnych mężczyzn bierze się z tego, że kiedyś oni brylowali w takich związkach a teraz czarne kobiety po latach lojalnoego czekania na czekoladowego Mr. Right generalnie dostają jego zdegenerowaną wersję. No i teraz trochę czarni mają taki bunt ich kobiet, bo postanowiły zrobić to samo co oni. No i im to jednak lepiej wychodzi.
Poza tym ona miała bardzo trzeźwy osąd rzeczywistości i generalnie, jak mówiła, unika czegoś do czego bardzo często lgną białe kobiety, czyli tzw. swager (zbytnia pewność siebie, coś ala macho, luźna gadka etc) w mężczyznach. Co do religijności to też był pewien szok kulturowy. Czarni jako tako (a kobiety w szczególności) są bardzo oddani religii i sprawom kościelnym. Bardzo się udzielają bez względu czy to jest jakaś czarna denominacja protestacja lub mieszana czy też katolicka - te też są w dwóch wersjach oO 
. Ona też do religijnych należy, ale nie wpłynęło to na nią jakoś negatywnie (moim zdaniem wręcz przeciwnie).
I takich fajnych kobiet poznałem tam sporo (głównie czarnych). Te statystyki to nie ściema, czytałem o nich wcześniejszej i to samo zaobserwowałem. Naprawdę dużo zdrowsze związki/małżeństwa wychodzą jednak w tej konfiguracji (biały m. czarna k.).
No a teraz o moim problemie. Może mi jakoś pomożecie, doradzicie. Otóż ja będąc z natury zachowawczy w sprawach sercowych nie dałem za bardzo po sobie poznać, że mi się ta moja była szefowa podoba. Jak już mówiłem bardzo się zaprzyjaźniliśmy. Mamy wspólne zainteresowania, świetnie się uzupełniamy etc. Ja jestem z natury bardzo nieśmiały i uległy (ale bez przesady lubię mieć swoją przestrzeń życiową). Ona dominująca, energiczna. W sumie bardzo komplementarne charaktery, super to grało w biurze i poza. Ja po jednej nieudanej miłości sobie na jakiś czas odpuściłem i stałem się jeszcze bardziej nieśmiały. Ona nie ma nikogo, ma bardzo wysokie wymogi co do zasad partnera (swoje też przeszła) i sama mi powiedziała, że woli spokojnych, rodzinnych (tak jak ona) chłopaków (czyli coś w mój deseń). I tak się coraz bardziej zbliżaliśmy, ale jakoś ja nic nie zrobiłem, a ona nawet gdyby chciała zrobić ten pierwszy ruch pewnie nie chciała naciskać za bardzo.
W sumie wróciłem zdruzgotany i zły na siebie, że nie spróbowałem. I tak bym się katował w nieskończoność, gdyby nie to, że chce przyjechać tu i pozwiedzać mój cudowny Kraków - trochę jej o nim naopowiadałem. W ogóle tak ni z gruchy ni z pietruchy zapytała niby to w żartach czy znalazłem już tą swoją połówkę. Z tej całej radości wypaliłem chyba tak (zgodnie z prawdą myśląc o niej). Ona zaś powiedziała, że nie. Wiem, że przegiąłem, bo jak się zacznie o moją wybrankę wypytywać, to co jej odpowiem? Przecież nie powiem jej u progu, że to o nią chodzi. W ogóle nie wiem co teraz mam czynić. Taka wtopa. Tak w ogóle nie mam pewności co ona faktycznie o mnie myśli w sensie związku. Jeszcze żebym był śmielszy to pół biedy, a tak boję się, że się znów nic nie odezwę na ten temat i znów będę się męczyć.
Pomóżcie.
