czy to miłość?ślub za pasem... a ja? czuję, że on mnie nie kocha

Będzie mu przykro?! On nie martwi się o Ciebie, to z jakiej okazji ty masz się martwić o niego. Jeszcze człowieka, który cię wykańcza..

Kochana  ,, smutna 88 ,, - serce mi  krwawi jak czytam twoje posty - uciekaj dziewczyno
od niego poki czas......nie zwracaj uwagi na konwenanse / co kto powie , lub zainwestowane pieniadze w slub i wesele /. Jestem matka corek w podobnym wieku jak ty i dlatego doskonale cie rozumiem . Twoja mama tez nie jest przekonana na 100 procent - wiec masz juz wsparcie......a znam przypadek , gdzie corka mojej znajomej na kilka m-cy przed slubem oswiadczyla ---- slubu nie bedzie ---- / byla juz sukienka , zaproszeni goscie , oplacone sale itp. / Moja znajoma szalala - jak to - co ludzie powiedza - itp. ale jej corka byla zdecydowana. , chodzila z tym chlopakiem 7 lat......Tez fajna dziewczyna , wyksztalcona , madra ,  -  wkrotce poznala chlopaka i bodajze po pol roku wzieli slub i wszystko jest o key....teraz maja dzieciatko....
Dziewczynko kochana ---- on cie juz nie kocha --- dlatego to jego zniecierpliwienie i obojetnosc do twojej osoby.....nie obrazaj sie ze tak napisalam - ale troche zyje na tym swiecie....i zycze ci z calego serca jak najlepiej ...jestes madra osoba bo potrafisz dostrzec juz teraz to co ci nie odpowiada w jego osobie --- wiec swiadomie sie nie pograzaj......bedzie ci smutno , trudno , bedziesz miec watpliwosci , ---- ale czas leczy rany.....zreszta to zalezy jak sie nastawisz psychicznie.....pozdrawiam i zycze madrych decyzji

Tylko jak znów stać się tajemniczą, pewną siebie i żyjącą bez niego? Jak odzyskać spokój i poczucie własnej wartości? Od zawsze tak było, że zabiegałam o to, by swój czas spędzał ze mną... mam wrażenie, że zależało mi za bardzo..bałam się, że on wyjdzie gdzieś beze mnie, że spotka ładniejszą, fajniejszą, że ja się przestanę liczyć...

obroniłam się na 5 chociaż to jedno mi wyszło w życiu... nie mam przyjaciółek... jedyna, którą miałam wyjechała na studia na drugi koniec Polski i jeszcze nie wróciła... czuję się totalnie rozbita

Może to i dobry pomysł. Spróbuję...

Może na początek przeczytaj jakieś książki np. "Kochaj siebie a nieważne z kim się ziważesz", albo "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy". Ty się za dużo zastanawiasz co robić, zamiast coś wogóle robić, odwróc te proporcje, zrób coś konkretnego. Odłóż ten ślub to może w ten sposób odzyskasz szacunek do siebie, bo jak narazie to Ty dziewczyno nic nie robisz tylko się pogłębiasz w swoim smutku i użalasz nad sobą. Tkwisz w tym bagnie na własne życzenie, bo przecież nie jestes uwiązana przy nim, a nie potrafisz nic zrobić i choć jest Ci bardzo źle to Ty i tak nie próbujesz tego zmienić. Obudź się kobieto, jest lato, piękny czas, zmień swoje życie. Jak mamy Ci przetłumaczyć, że będąc w tym związku całe życie będziesz się tak czuła, a na logikę to chyba tego nie chcesz co? hmm a może właśnie chcesz..

Proszę Cię nie mów mi, że nie potrafisz, bo POTRAFISZ tylko nie chcesz. Obudzisz się za kilka latek, mając dzieci, nie interesującego się Tobą męża i mając wszystkiego dosyć. I pomyślisz sobie, jakie to było proste... miałam 22 lata, byłam młodziutka, świat stał przede mną otworem, a ja tkwiłam w jakimś dziwnym układzie licząc nie wiadomo na co, ależ ja byłam głupia i naiwna i napiszesz tu na forum o swoim nieszczęśliwym życiu, które mogłaś zmienić w bardzo prosty sposób, a tego nie zrobiłaś, bo najłatwiej było Ci powiedzieć, że nie potrafisz... No to powodzenia !!!

Słońce, Twój facet to kompletny egoista i egocentryk! W jego "jaskini" kobieta zajmuje miejsce podrzędne, nie ma prawa głosu. Mój facet jest czuły, troskliwy, obsypuje mnie komplementami, dba o mnie i nawet jest smutny, gdy czasem nie może mnie gdzieś zabrać (mamy problemy finansowe). Nasze "ciche dni" trwają średnio kilka godzin, razem trajkoczemy o ślubie i dzieciach. W związku mamy równe prawa, dzielimy się spostrzeżeniami i potrzebami. Nie mam wątpliwości, że będzie wspaniałym mężem i ojcem. Tym bardziej dziwi mnie zachowanie Twojego mężczyzny! Gdzie jest Twoje miejsce w tej relacji??? Sama najlepiej potrafisz ocenić sytuację i podjąć decyzję, z tego co piszesz wiem jednak, że na Twoim miejscu nie angażowałabym się w małżeństwo z takim człowiekiem. Fakt, nikt nie jest ideałem, ale trzeba wymagać pewnych rzeczy, a już zwłaszcza szacunku, czułości i równej pozycji w związku. Podpisuję się pod cennymi spostrzeżeniami Forumowiczek i trzymam kciuki, żebyś wreszcie poczuła się szczęśliwa i doceniana.

smutna, pamiętaj. Jeżeli on się nie zmieni PRZED ślubem, to nikłe szanse że tak się stanie po ślubie. Po ślubie będzie tylko gorzej, bo będzie czuł, że ma Cię już na własność i nic nie musi.

Bądź konsekwentna i nie odpuszczaj w niczym. Oby Twoja decyzja nie była błędem.