Brak miłości...?

Witam wszystkich bardzo serdecznie. Mam pytanie, które dotyczy ostatnich wydarzeń w moim życiu... Kilka miesiecy temu rozstałam się z kimś, kto był i nadal jest dla mnie całym światem. Bylismy razem ponad 3 lata.  Zdradził... Nigdy wczesniej nie czułam sie taka upokorzona. Chociaz nadal mnie to boli, myśle, ze w duzym stopniu wybaczyłam. Jak zapytalam w chwili rozstania (jeszcze nie bylam pewna jego zdrady w 100%) czy mnie kocha, powiedzial: "nie wiem", jednak jak wiadomo czesto podczas kłótni wypowiadamy w nerwach rzeczy których nigdy wczesniej bysmy nie powiedzieli. Cierpiałam, płąkałam, a on dosc szybko znajdywał pocieszenie w innych. Nie pisałam, nie dzwoniłam, dowiedziałam się ze bardzo zle o mnie mowi. Zadzwonił kilka razy, ale nie odbierałam. Po ok.dwoch miesiacach napisał, ze bardzo Mu mnie brakuje. Zaczelismy rozmawiac. Spotkalismy sie nawet kilka razy. Kiedy przyszedl czas rozstania (wylatywał do innego kraju), oboje płakalismy żalujac, ze stracilismy juz nie pierwszy raz swoją szanse (rok temu juz  raz sie rozstalismy, jednak po miesiacu znow bylismy razem). Oboje strasznie tesknilismy, chociaz On pisał, ze nie chce utrzymywac ze mna kontaktu, ze lepiej bedzie jak kazde z nas pojdzie w swoja strone i zacznie nowe zycie. Nie trudno sie domyslic, ze niewiele z tego wyszło. Dzielily nas tysiace km, ale nie moglismy zyc bez siebie, bez rozmow. Zaczelismy snuc plany, ze moge wyjechac do Niego. Zamieszkamy razem, podejmiemy wspolna prace. Jednak co chwile zmieniał zdanie. Nadal jednak nie bylismy para (powrot do siebie na odleglosc w ogole nie wchodzil w gre). Nagle z dnia na dzien stwierdzil, ze nie chce abym sie do Niego odzywała, ze to koniec naszej znajomosci. Nie moglam tego zniesc, robilam wszystko aby sie z nim kontaktowac. Znow zaczelismy normalnie rozmawiac. Stwierdzil, ze wpsolne mieszkanie nam nie wyjdzie, ze czas isc swoja drogą w innym kierunku. Nie chcialam sie z tym pogodzic, znowilam kazde upokorzenie, płąkalam po nocach, ale powiedzialam sobie, ze bede silna i udowodnię jak mocno Go kocham i ze potrafie zapewnic Mu szczescie. Ku mojemu zdziwieniu przylecial do Polski. Poprosil abysmy spotkali sie od razu w pierwszy dzien. Tak tez bylo. Bylam taka szczesliwa. Zachowywal sie tak, jak by pokochal mnie od nowa- bylam tego pewna! (tak tez mowił). Niestety, na nastepny dzien pod wplywem alkoholu, wykrzyczal ze mnie nie kocha. Za kilka dni, probowalam wsyzstko "wyjasnic", to zachowywal sie tak jak wczesniej- byl taki kochany. Koszmar znow sie powtorzyl. W dzien powrotu za granice, powiedzialm, ze juz nic do mnie nie czuje i ze juz nigdy nie bedziemy razem. Mowil, ze przyjechał aby upewnić się ze mnie nie kocha. Paradoksalnie poplakal sie jak sie zegnalismy. Pozniej dzwoni Czułam sie jak stara zabawka wyrzucona na śmietnik. Zostałam wykorzystana i okłamana... Napisal mi , ze dziekuje mi za wszystko co dla Niego zrobilam i za chwile, ktorych nigdy nie zapomni. Nie utrzymujemy teraz kontaktu w ogole. Zdaje sobie sprawe, ze postapilam wrecz idiotycznie zabiegajac o czlowieka ktroy (z tego co mowi) juz mnie nie kocha, jednak nie potrafie inaczej. Darze Go wielkim uczuciem. Na pewnym forum znalazłam cos co idealnie odzwierciedla to, co czuje:

"Wszystko wali się na głowę. Jakiekolwiek wartości, życie, wszystko, co dotąd robiłeś(aś), przestaje mieć sens. Pojawia się chęć ucieczki przed tym wszystkim, albo głupie myśli samobójcze. Najgorsze jest jednak przeświadczenie, że właśnie straciłeś coś, czy kogoś i że to, co było dotąd już się nigdy nie powtórzy - że już nikogo nie można i nie będziesz tak kochał, że nikt już nie będzie Ci się tak podobał, że to już niemożliwe, żebyś był tak szczęśliwy. Po prostu wszystko się skończyło i nie wróci.

Czujesz fizyczny ból w piersiach, łzy same lecą z oczu, a jak do tego puścisz sobie jakąś nastrojową, romantyczną piosenkę (nie daj Boże tę, której kiedyś razem słuchaliście), to płacz murowany... Jesteś w stanie zrobić wszystko - spać pod drzwiami tego kogoś na wycieraczce, błagać na kolanach, zgodzić się na wszystko, czego kiedyś ta osoba od Ciebie oczekiwała. Przychodzą Ci go głowy wszystkie sytuacje, w których on, ona była dla Ciebie taka dobra, a Ty tą dobroć odrzucałeś - nie możesz sobie wybaczyć, że nie chciałeś iść raz czy drugi na spacer - przecież teraz dałbyś za to wszystko."

Moje pytania: czy możliwe, ze jednak (mimo tego co mowil, cos do  mnie czuje? Może zatęskni za jakis czas? Czy to mozliwe, aby jeszcze kiedys sie we mnie zakochał?

Z góry dziękuję za odpowiedzi, to dla mnie bardzo ważne